Tweet

De sneak is: The Riot Club. Een stel studenten is Verenigd in de Riot Club, ze misdragen zich volgens traditie gigantisch bij een maaltijd.

Tweet

Dusss…

Tweet

We zijn er weer – een concert in de reeks De Vrijdag van Vredenburg.

Sneak Preview: The Skeleton Twins

theskelotontwinsDe tweeling Maggie (Kristen Wiig) en Milo (Bill Hader) heeft al jarenlang geen contact. Een onverwachte reünie zorgt ervoor dat ze beiden worden geconfronteerd met alles wat er fout is gegaan in hun leven. Voor Maggie betekent dit dat zij gaat inzien wat er mis is aan haar huwelijk met Lance (Luke Wilson). Milo ontdekt dat hij eigenlijk nooit het verdriet van een verbroken relatie heeft verwerkt. Langzamerhand komen Maggie en Milo er achter dat ze de band met elkaar moeten herstellen om echt verder te kunnen met hun leven en weer gelukkig te worden.

The Skeleton Twins krijgt van Vincent en mij een 7, aardig dramatisch verhaal met een vleug humor.

Tweet

De sneak is: The skeleton twins. Broer en zus ontsnappen beide aan zelfmoord en komen nader tot elkaar. Aardig drama met enige humor.

Tweet

Het werd weer eens tijd.

Sneak Preview: Whiplash

whiplashAndrew Neyman (Miles Teller), een jonge jazzmuzikant, is vastberaden om koste wat kost de beste drummer van zijn elitaire conservatorium te worden. De briljante muziekdocent Terence Fletcher (J.K. Simmons), die bekend staat om zijn gevreesde, spartaanse lesmethodes, leidt het beste jazz-ensemble van de school. Hij ontdekt de ambitieuze drummer en zorgt ervoor dat Andrew in zijn band terecht komt. Onder invloed van de tiranieke Fletcher wordt Andrews streven naar perfectie een onoverkomelijke obsessie. Zijn meedogenloze leraar drijft hem tot het uiterste van zijn muzikale en fysieke kunnen, maar ook bijna tot waanzin.

De film Whiplash krijgt een 7. Aardig verhaal over passie voor muziek, mooi gefilmd, mooie karakters. Vincent kon niet.

Tweet

De sneak is: Whiplash. Leuke film over een ambitieuze drummer die in een jazz band terecht komt van een strenge en scheldende dirigent.

Tweet

Vincent en ik zijn bij de finale van het Liszt concours, de drie beste jonge spelers achter de piano.

Sneak Preview: Samba

sambaSamba kwam tien jaar geleden vanuit Senegal naar Frankrijk, waar het ene na het andere rot baantje hem opwachtte. Alice is een manager uit het bedrijfsleven die net een burn-out heeft gehad. Samba doet er alles aan om een werkvergunning te krijgen, terwijl Alice haar best doet haar leven weer op de rails te krijgen als medewerkster bij een vrijwilligersorganisatie. Beiden hebben moeite om los te komen uit hun dagelijkse sleur, totdat het lot hen samenbrengt. Vol humor en emotie slaat hun leven een nieuwe weg in naar geluk. Maar wat als het leven meer fantasie bevat dan zij in huis hebben?

De film Samba krijgt van mij en 6, het verhaal kon me niet echt boeien. Vincent geeft een 7.

Tweet

De sneak is: Samba. Een Senegalees die mogelijk wordt uitgezet, wordt bijgestaan door een hulpverleenster; ze wordt verliefd op hem. Traag

Tweet

Vincent en in zijn aanwezig bij het Liszt concours in Vredenburg. Ongelofelijk knap pianospel van jonge spelers.

Sneak Preview: Nightcrawler

nightcrawlerNightcrawler is een grimmig portret van de duistere kant van L.A en vertelt het verhaal van de curieuze en ambitieuze kruimeldief Lou Bloom (Jake Gyllenhaal) die door de economische crisis moeilijk aan nieuw werk kan komen. Hij voelt zich aangetrokken tot de onderwereld van Los Angeles en als hij op een nacht verloren door de stad loopt stuit hij bij toeval op een paar aasgieren (nightcrawlers) in actie. Hij schaft een goedkope videocamera en een politieradioscanner aan en gaat op jacht. Verkeersongevallen, slachtoffers van overvallen, huisinbraken, niets lijkt te gek. De televisieproducente Nina (Rene Russo) is onder de indruk van zijn opnames en geeft Lou de kans om de misdaadjournalistiek te bedrijven. Hij heeft alleen geduchte concurrentie: Joe Loder (Bill Paxton) is een doorgewinterde professional die contacten bij de politie heeft en een vaste afnemer voor zijn opnames. Lou zoekt de grenzen van zijn werk op en gaat daar al snel overheen..

De film Nightcrawler snijdt een aardig onderwerp aan, maar is verder traag en niet verrassend. Vincent en ik geven beide een 6.

Tweet

De sneak van vanavond is: Nightcrawler. Een werkloze man begint als nachtelijke sensatie-verslaggever. Aardig verhaal maar traag.

Sneak Preview: Wild Tales

wildtalesWat is er voor nodig om jou te doen knappen en je meest wraakzuchtige fantasieën naar de oppervlakte te laten komen? Een overspelige echtgenoot? Een waardeloze medeweggebruiker? Wild Tales is een zwarte komedie over mensen die de controle verliezen in een cultuur van onontkoombare corruptie, economische en sociale ongelijkheid en onrechtvaardigheid. Regisseur Damián Szifron laat in een serie wilde, absurde en komische verhalen zien tot welke barbaarse acties men toe in staat kan zijn wanneer het kookpunt wordt bereikt.

De film Wild Tales is een hilarische film over wraak, een aanrader. Vincent en ik geven beide een 8.

Tweet

De sneak van vanavond is: Wild Tales. Heerlijke Spaanse hilarische film over mensen die iets aangedaan worden en wraak nemen. Leuk!

Tweet

Vredenburg – de grote zaal vlak voor het begin van het tweede deel van de avond.

Tweet

Mijn tweede bezoek aan het nieuwe Vredenburg, de Vrijdagavond van Vredenburg op donderdag. Vandaag met zwager Harry.

Sneak Preview: The Judge

thejudgeIn The Judge speelt Robert Downey Jr. de advocaat Hank Palmer. Hij keert terug naar zijn geboortedorp als zijn vader, de plaatselijke rechter met wie hij ruzie heeft, wordt verdacht van moord. Hank gaat op zoek naar de waarheid en al doende worden de banden met zijn familie hersteld.

De film The Judge krijgt van Vincent en mij een 7 – mooie film, het kijken waard (gezien op 14/10).

Tweet

De sneak is: The Judge. Een advocaat keert terug naar zijn geboortedorp waar hij zijn vader, een rechter, moet verdedigen. Aardig, traag.

Tweet

Eindelijk mijn iPhone6 binnen, hoef ik vanaf nu niet meer te horen ‘ hè, heb ik hem eerder dan jij?’

Sneak Preview: The Hundred-Foot Journey

last100feetDe familie Kadam verhuist met grootse plannen van India naar het pittoreske Saint-Antonin-Noble-Val in Zuid-Frankrijk om daar een Indiaas restaurant te openen. Het rustig openen van het restaurant zit er echter niet in. De kille eigenaresse van het klassieke Franse restaurant Le Saule Pleureur, Madame Mallory (Mirren) protesteert hevig tegen de opening, wat escaleert in een flinke vete tussen de twee vestigingen. Wanneer zoon Hassan Kadam (Manish Dayal) zijn passie voor de Franse haute cuisine ontdekt en valt voor sous-chef Marguerite (Charlotte Le Bon), probeert hij te bemiddelen en de twee uiteenlopende culturen nader tot elkaar te brengen.

De film ‘The Hundred-Foot Journey’ krijgt een zeventje, wordt na de pauze te zoet. Vincent geeft een 8.

Tweet

De sneak is: The Hundred-foot Journey. Een Indiase familie opent in Frankrijk een restaurant tegenover een sterrenrestaurant. Aardig.

Sneak Preview: Wonderbroeders

wonderbroedersIn de film Wonderbroeders leven vijf monniken harmonieus in het klooster van Wanroij. Totdat er ineens een stel bouwvakkers de rust komt verstoren. De kerkleider heeft hun klooster en de grond verkocht aan de gemeente, die er een commercieel wellness resort van wil maken. De broeders wringen zich in allerlei hilarische bochten en zetten alles op alles om de plannen voor deze ‘turkse stoomzooi’ tegen te gaan. Wanhoopsdaden die niet bepaald hoopgevend zijn. En dan openbaart er zich een wonder! Ze lijken gered, maar hun leven staat vanaf dan totaal op zijn kop…

De Nederlandse film Wonderbroeders krijgt een zeventje, leuk gedaan, ik vond hem grappig. Vincent geeft een 6.

Tweet

De sneak van vanavond is: Wonderbroeders. Nederlandse film over vijf broeders in een klooster die geld moeten gaan verdienen. Aardig.

Tweet

Eerste weekdag begint goed, trein 10 minuten vertraagd, dat betekent aansluiting missen…

First Flight: de laatste vluchten; iPad en koffers kwijt

En dan is de laatste dag alweer aangebroken, we hebben elk nog één vlucht tegoed, we gaan op en neer naar een eilandje aan de westkust van Florida: Key Cedar. Het is een klein uur vliegen, we willen rond tien uur vertrekken en verwachten rond één uur weer terug te zijn op vliegveld Orlando North, dan hebben we nog ruim de tijd om vanavond onze vlucht naar Dublin te halen. En we zijn op tijd terug voordat de buien in de middag weer los barsten.
Het weer ziet er ‘s ochtends weer eens niet geweldig uit, de bewolking hangt erg laag, al is de verwachting wel dat het op gaat trekken. Eerst nog een uurtje rijden naar het veld en dan zien we wel.
Gelukkig zijn er zat gaten in de lage bewolking als we op Airpark Orlando North aankomen, we gaan dus. Marcel kruipt achter de yoke, ik achter de radio. Niet dat er voor mij veel te doen valt, alleen bij take-off en landing valt er wat te praten op de radio, verder onderweg is er niks bijzonders. Beide velden zijn do-it-yourself (of, in Amerikaanse vliegtermen ‘Unicom’), dus een lekker ontspannen vluchtje.

Marcel gaat al snel on-top (boven de wolken) en binnen een uur zijn we in de buurt van het eiland Cedar Key. Ik roep dat we komen landen op baan 05 en verwacht verder geen antwoord. Maar dan horen we een vrouw op de radio – wat we van plan zijn, willen we op het veld blijven, of even naar de bewoonde wereld? Dat laatste willen we. Ze vraagt ‘Do you require a taxi’? Ja graag dus. Antwoordt ze met ‘I am on my way’. Hey, een taxi die de frequentie van het vliegveld uitluistert en zichzelf als taxi aanbiedt?? Geniaal.
Eenmaal in de taxi vertelt ze dat ze dit al 16 jaar doet; ze brengt ons naar het toeristische deel van het eiland met restaurantjes zodat we wat kunnen nuttigen. Niet dat we veel tijd hebben, de kist is gehuurd tot 1 uur, we vragen of ze ons om 12 uur weer op kan halen.
In een restaurantje eten we snel een crabcake, pinnen met enige moeite wat geld (de taxi accepteert geen credit card), en laten ons terug brengen naar het veld.
Het is erg rustig op het eiland, dit is wel DE plek om te onthaasten in Florida. De taxidame wil ons per sé downtown laten zien en vertelt honderduit. We kruipen op deze manier naar het veld terwijl de klok tikt. Om 1 uur terug gaat niet meer lukken…

Het vliegveld Cedar Key heeft wel wat onderhoud nodig, de windzak is meer gat dan windzak en de landingsbaan zit vol met onkruid. Maar ach, het mag ons niet deren, je kunt er uitstekend landen en opstijgen. Ik mag achter het stuur en al snel zijn we weer in de lucht.

Hoe verder we richting Orlando vliegen, hoe meer buien we zien. Vlakbij Orlando North hangt een stevige bui, we kunnen er net voor landen. Bij het leeghalen en vastzetten van de kist begint het alweer te regenen, de buien zijn eerder dan verwacht. En er stond niemand te wachten op het vliegtuig, het was dus uiteindelijk niet erg dat we wat te laat waren. De volgende huurder staat pas om 14:30 ingeboekt.

Tijdens het koffers inpakken komt er een email van de verhuurder binnen – de volgende huurder van het vliegtuig heeft een iPad in de kist gevonden!
Shit.
Het blijkt mijn iPad Mini te zijn, bij het uitruimen van de kist in de regen kennelijk over het hoofd gezien. Maar we hebben geluk, we hebben tijd zat. De huurder laat de iPad in de kist, en wij rijden via een enorme omweg van onze verblijfplaats dus via Orlando North naar Orlando International voor onze vlucht terug richting Nederland.

Ruim op tijd zijn we op Orlando International, inclusief mijn iPad. En ruim op tijd zit iedereen in het vliegtuig, maar we moeten nog op een paar koffers wachten. Die zijn een kwartier na officiële vertrektijd aan boord, en we krijgen een push-back voor ons eerste stuk van Orlando naar Dublin.
Maar. De motoren worden niet gestart, dat hoor je meestal tijdens de push-back. Vreemd.
En dan gaan we plotseling vooruit, zonder dat de motoren aan staan. We blijken terug te gaan naar de terminal. Er is een ziek persoon aan boord, schuin achter Marcel en mij. Hij kotst het toilet kennelijk meerdere keren onder. Dan, na enige tijd, komen er EHBO mannen aan boord, ze escorteren de zieke man naar buiten. Even later gaat zijn familie ook mee.
Vervolgens moet de bagage van de familie van boord, en zijn 3 van de 6 koffers van de familie onvindbaar.
Al met al levert dit een vertraging van 1 uur en 45 minuten op, terwijl we een overstaptijd in Dublin hebben van ruim 2 uur. Gaat dat lukken?

Ik slaap prima onderweg, Marcel moet me zelfs wakker maken voor het ontbijtje. Dan weer klokkijken – gaan we de aansluiting halen? Het cabinepersoneel had ons gerust gesteld – er wordt op ons gewacht. We zullen zien.
We zijn inderdaad net tijd, boarding is nog bezig als we bij de gate aankomen. Maar zullen de koffers op tijd zijn? Dat wordt een zorg voor de aankomst in Amsterdam, wij zijn in ieder geval wel aan boord.

En het blijkt dus niet goed gegaan te zijn, onze koffers komen niet van de band op Schiphol. Dus naar de balie en een formulier invullen.
Dan komen we achter een ander probleem; Marcel en ik hebben de bagage samen ingecheckt en het staat dus op één naam, in dit geval die van Marcel. De verloren bagage kan dus niet naar twee verschillende adressen gestuurd worden. Dat betekent dat ook mijn koffer bij Marcel thuis afgeleverd zal gaan worden – klote. Note to self voor de volgende keer: nooit samen koffers inchecken als je niet op hetzelfde adres woont.

Zondagavond krijgt Marcel bericht: 1 van de 2 koffers is terecht, het is de zijne.
Ik moet nog geduld hebben.

Marcel als PiC, ik als Nav/Radio
IMG_1455.JPG

Weer on-top vliegen
IMG_1462.JPG

Energiecentrale doet mee in wolkenproduktie
IMG_1467.JPG

De baan van Cedar Key, begint bijna in het water
IMG_1479.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1489.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1490.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1492.JPG

Ons restaurantje
IMG_1499.JPG

Onze taxi van en naar het vliegveld
IMG_1500.JPG

De twee helden!
IMG_1505.JPG

Kapotte windzak
IMG_1509.JPG

Onkruid in de baan
IMG_1514.JPG

Laatste blik op Key Cedar
IMG_1526.JPG

Airpark Orlando North – Cedar Key
IMG_1546.PNG

Cedar Key – Airpark Orlando North
IMG_1547.PNG

Orlando – Amsterdam, dit keer zonder omweg, vergelijk maar eens met de heenreis
IMG_1548.PNG

Dublin – Amsterdam
IMG_1549.PNG

Tweet

…. Zonder koffers terug in Nederland.

First Flight: rustdagen met Ingres en Karten

Tijd voor een rustdag, even lekker niks. Rustig beginnen, en in de stad wat portals veroveren zodat ik eindelijk Level-11 kan worden in het spel Ingres.
We gaan ook nog even electronica shoppen bij een paar zaken in Orlando, ook even kijken of de iPhone 6 nog te koop is in de apple store. Maar helaas, die is uitverkocht.
Ik wilde nog graag de film Mazerunner zien in iMax maar ook hier is donderdag wisseldag, dis die draait niet meer. Dan maar de film The Equalizer, de film die nu draait in iMax. Aardig verhaal maar vooral ook mooi in beeld gebracht met prachtige close-ups van Denzel Washington.

Vrijdag zouden we nog even kunnen vliegen, maar we waren te laat met boeken, de kist is al verhuurd. Zaterdag is nog wel een optie, we boeken de kist voor zaterdagochtend, dat kan want we vliegen pas zaterdagavond terug naar Nederland.
Alternatief voor vrijdag is een bezoek aan een pretpark, Universal was het plan. Eenmaal in de rij voor de kassa zagen we de prijzen: dik honderd dollar per persoon! Wow, dat is nogal wat duurder dan verwacht, bijna een heel vlieguur. Bovendien gaat om 5 uur het park al dicht in verband met halloween – we stappen daarom maar uit de rij.
Wat nu? Na enige tijd internetten vinden we een kartbaan met elektrische karts. Dat gaan we doen, het is bovendien indoor want het is ondertussen flink gaan regenen. Gelukkig zijn we het pretpark niet in gegaan.

Aan het eind van de middag brengen we nog even een bezoekje aan een biertentje, World of Beer. Ze hebben 200 soorten bier waarvan 50 op de tap…

Morgen beide nog een klein uur vliegen, en dan zit het er alweer op.

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1441.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1435.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1434.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1437.JPG

Ik ben level 11 geworden
IMG_1446.JPG

World of Beer
IMG_1445.JPG

World of Beer, 50 bieren op de tap
IMG_1444.JPG

First Flight: Terug naar Orlando

Het hoogtepunt is geweest – het bezoek aan het First Flight vliegveld, rest vandaag de terugtocht naar Orlando. We zijn gister al een flink eind onderweg gegaan vanaf First Flight zodat we vandaag niet al te lang hoeven te vliegen, dit omdat dagelijks regen en onweer wordt verwacht in de loop van de middag in Orlando.
Maar het weer werkt weer niet mee. Het is droog, dat wel, maar de bewolking zit op 800 voet, en dat is veel te laag. De verwachting is wel dat het in de loop van de dag wat op gaat trekken, maar dat betekent dat we weer later in Orlando aan zullen komen met de mogelijke weerproblemen daar.

Wat te doen. Eerst maar even rustig aan in het hotel, en dan op naar het vliegveld waar we rond half elf aan komen. Veel te vaak kijken we naar de weersinformatie, we moeten geduld hebben.
Marcel belt met de toren van het veld – wat zijn de condities? Zijn ze goed genoeg om op zicht weg te mogen vliegen? De wolkenbasis ligt rond 12 uur op 1200 voet – en dat is voldoende. We kunnen in ieder geval opstijgen. En verder op de route? Het blijft laag – sommige plekken maximaal 1000 voet. Dat is in principe genoeg voor ons, alleen blijft continu in je hoofd spoken dat het land vergeven is van enorme hoge antennes – Lopik is er niks bij. En daar wil je onderweg niks mee te maken hebben.
Op onze iPads met de Skydemon app staan alle hoge dingen gemeld, en het zicht is ruim meer dan 10 kilometer – die palen moeten we dus zeker kunnen ontdekken en ontwijken. We besluiten te gaan!

De kist staat een stukje verderop geparkeerd. Gister hebben we het toestel voor de deur van de afhandeling achtergelaten, zij hebben hem op ons verzoek helemaal vol getankt en op zijn definitieve parkeerplek gezet en vastgebonden, een soort van Valet Parking, maar dan voor vliegtuigen. Niet gratis dit keer, de service en overnachting kosten maar liefst 14 dollar.

Ik kruip achter de yoke, Marcel achter de microfoon, en we gaan.
Het houdt niet echt over, maar het is te doen. Na een half uurtje zakt de bewolking weer wat; Marcel en ik kijken elkaar aan en besluiten er bovenuit te klimmen. We gaan naar 4000 voet en zitten dan ongeveer 1000 voet boven de bewolking – wat een prachtig gezicht! Een grote witte vlakte mooi in het zonnetje, hier blijven we een klein uur vliegen.
Dan verschijnen er gaten in de bewolking onder ons, we kiezen er een en gaan weer naar beneden. Hier is de onderkant van de bewolking, zoals ook in de weersverwachting stond, weer wat hoger zodat we nu ook minder last hebben van die hoge antennes.

De landing na precies 2 uur vliegen op Ocala International gaat weer probleemloos op baan 36. Onderweg in deze buurt zagen we al ontelbaar veel paardenrenbanen, er zit er zelfs 1 aan het vliegveld vast. Voor het vluchtafhandelingsgebouw staat een rij beeldjes van ruiters, het is een belangrijk iets hier blijkbaar in de buurt.
Voor het eerst zien we een restaurant aan het vliegveld, tijd voor een burgertje voordat we verder gaan. We durven de tijd te nemen, in de buurt van Orlando zijn volgens de radar een paar buitjes geweest, en alweer weggetrokken. Geen haast dus.

Marcel bedenkt zich plotseling dat John Travolta hier in de buurt ook ergens een vliegveld moet hebben waar zijn Boeing 707 geparkeerd staat. Even googlen en zoeken op de kaart levert een verrassend resultaat: het ligt nog geen 15 km van waar we nu een hamburger eten! Dus straks na het opstijgen even overheen vliegen.
Zo gezegd zo gedaan, aan Marcel de eer om het laatste been naar Orlando met de enorme omweg over John Travolta zijn vliegveld. Het laatste been duurt 55 minuten, en dan staan we aan de grond. Bijna. Marcel komt iets te hoog binnen en moet een go-around doen, net als ik tijdens de check-vlucht op de eerste dag met Kyle. We staan quitte wat dat betreft.
De volgende landing is uitstekend; we worden al opgewacht door de mensen van VA Aviation, we worden naar de benzinepomp gestuurd zodat ze de kist kunnen aftanken en klaar maken voor de volgende vlucht.

Ons avontuur zit erop!

Dit moet gevierd worden. Deze maand in Orlando is Magic Dining maand – voor een zeer schappelijke prijs kun je in diverse restaurants een drie-gangen menu bestellen. We gaan naar het restaurant in het Hyatt hotel, Valet Parking is gratis, dus we rijden naar de hoofdingang, geven de autosleutels af, en wandelen richting restaurant.
Na een heerlijk menu lopen we naar buiten en laten de auto voorrijden – wat een luxe :) .


Een grote kist vertrekt vlak voordat wij opstijgen
IMG_1377.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1378.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1379.JPG

Gat in het wolkendek waar we doorheen kunnen
IMG_1383.JPG

Op het kantoor van de vluchtafhandeling
IMG_1387.JPG

Ruiters wijzen je de weg
IMG_1394.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1396.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1414.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1420.JPG

Route Savannah – Ocala
IMG_1429.PNG

Route Ocala – Airkpark Orlando North
IMG_1430.PNG

Tweet

Een landingsbaan, een groot huis en een groot vliegtuig. Van wie is dit?

First Flight: Bezoek aan de Wright Brothers

Gisteren zagen we het al op de weerberichten – vandaag veel regen in Cape Fear. En inderdaad, als de wekker gaat kijk ik gelijk op de buienradar en het is meteen duidelijk: we zitten in een regenzone waar totaal geen beweging in zit. Wat te doen? Het regengebied is stationair maar strekt niet al te ver ten noorden van ons uit, dat is positief.

Eerst maar eens ontbijten en terug naar het veld. We hadden beloofd op tijd de auto terug te brengen en rond kwart over negen zijn we weer op het regenachtige veld.
Het kantoortje is gevuld met een buslading schoolkinderen, ze krijgen uitleg over het vliegen en over hoeveel geld het veld voor de regio opbrengt. De kinderen staren ons aan – zijn dat echte piloten?

Ondertussen zitten wij nog met het weer in de maag. Moeten we de regen afwachten? Hoe lang gaat duren? We struinen de weerberichten af en zien dat het eigenlijk wel meevalt. Ja, het regent maar de bewolking zit op 4000 voet. Ruim hoog genoeg. Het zicht is 10km of meer – ook prima. En onze kant op wordt het alleen maar beter.

Gaan dus! Kist inladen en onderweg. Het is inderdaad te doen, de condities zijn zonder meer goed genoeg voor onze vlucht, en bovendien zitten we al gauw bij een radar die ons kan zien en helpen. Na een half uur vliegen houdt de regen inderdaad op.
We zijn wel een wat andere route gaan vliegen dan eerst gepland, we wilden langs de kust blijven maar daar zitten allerlei militaire gebieden die ‘hot’ zijn – niet doen dus. Ergens onderweg in de buurt van zo’n gebied zien we inderdaad een straaljager voorbij komen. Een van de radarstations waarmee je op de radio kon praten had de welluidende naam ‘Giant Killer’ – helaas zaten we niet in hun gebied, anders hadden we ze even opgeroepen!

Ergens redelijk in de buurt van het First Flight vliegveld ligt een militair gebied waar er onderdoor wilden – het werd afgeraden door de radar-meneer, we kunnen beter via RMACK vliegen. RMACK? We konden het maar niet vinden, niet op de kaart en niet op de iPads. Eindelijk, vele minuten later, zag ik het liggen op de kaart en ook op de iPad – gelukkig.

En toen kwamen de heilige gronden in beeld – het gebied waar de eerste vluchten plaats gevonden hebben! Het ligt op een smal langgerekt eiland; ik verwachtte dat het verder onbewoond gebied zou zijn – maar dat klopte niet, het eiland is aardig vol gebouwd met van alles en nog wat. In de verte zien we het monument staan – daar moeten we dus zijn. Marcel zet de kist na 2 uur en 20 minuten eindelijk de kist aan de grond, de vlucht was wat langer dan eerst gedacht door de andere route en door aardig wat tegenwind. Maar we zijn er!
Het havengebouwtje bij het veld is gesloten. Dat wil zeggen voor gewone mensen; een cryptische omschrijving die makkelijk te ontcijferen is voor piloten geeft een pincode waarmee we het gebouwtje binnen kunnen komen. Hier kun je je naam in een logboek zetten, en een printje maken van een soort oorkonde dat je op deze heilige gronden geweest bent – alleen jammer dat de printer het niet doet.

Op naar de duinen waar de gebroeders Wright begonnen zijn met hun vluchten, eerst dus heuvel af om ervaring op te doen, en om te snappen hoe het zou moeten werken. Uiteindelijk eind december 1903 waren ze zo ver dat ze niet meer vanaf een heuvel hoefden te starten, maar vanaf een soort mono-rail. Het vliegtuig kon zelfstandig opstijgen, 12 seconden vliegen, en weer landen – het opstijgen en landen gebeurde op dezelfde hoogte, en dat telt als de daadwerkelijke eerste vlucht. Op het veld is met groten stenen gemarkeerd over welke afstand de eerste t/m de vierde vluchten zijn uitgevoerd. Toch wel bijzonder om op de plek te zijn waar onze hobby min of meer geboren is.

Kijkend op de buienradar zien we dat het volgende veld zonder meer gehaald moet kunnen worden, geen slecht weer van betekenis. Ik kruip op de pilotenplek in de kist en anderhalf uur na aankomst vertrekken we weer. Nog één rondje om het monument, en dan beginnen we aan onze terugweg. Niet langs de kust zoals op de heenreis maar meer door het binnenland van North en South Carolina.
De bestemming is Lumberton. We hebben een flinke puist wind mee en zonder al teveel gedoe staan we 1 uur en 3 kwartier later bij de benzinepomp van Lumberton. We willen nog een stuk verder zien te komen zodat we zeker weten wat we morgen op tijd terug in Orlando zijn voordat de dagelijkse buien in de loop van de middag op komen zetten. Het doel is nog een been naar Savannah, maar lukt dat wat het weer betreft? In Lumberton regent het alweer licht, en volgens de buienradar hangt er nog meer tussen ons en Savannah. De intensiteit is vergelijkbaar met wat we hadden in Cape Fear; de veldverwachtingen geven code ‘marginal’ maar nog wel steeds goed genoeg voor ons VFR vliegers. We gaan verder – valt het tegen, dan zijn er zat velden op de route om naar uit te wijken.

Marcel start om 16:05 de motor, en daar gaan we weer. Ik mag weer alle radio doen, en dat hield me aardig bezig. Ik mocht weer regelmatig onderweg van frequentie wisselen, en we waren blij dat we door de verschillende stations gevolgd werden.
He weer werd er inderdaad niet beter op. Her en der buien waar we omheen konden, soms een zonnetje, en zo’n half uur voor aankomst bij Savannah zakte de bewolking nogal. We konden op veilige hoogte blijven vliegen, er was steeds goed grondzicht, maar lekker ontspannen vliegen was het niet. En toen was het slechte weer plotseling voorbij, en konden we beginnen aan de nadering van Savannah.
Savannah Hilton Executive is een druk veld, er landen ook veel lijnkisten. We kregen vectoren om naar onze baan 10 te vliegen – dat gebeurt niet vaak, De reden was dat een MD80 voor ons ging landen, en er moest afstand gecreëerd tussen die kist en ons. We zien de kist voor onze neus voorbij komen, en daarna mochten wij naar final en onze landing maken.

Eenmaal op de grond moesten we een keuze maken naar welke vluchtafhandeling we wilden, Marcel kiest er een en we worden er naar toe geloodst. Een mannetje, zwaaiend met stokjes, dirigeert ons naar een parkeerplek; we vragen of we de kist hier aan de grond vast kunnen binden. Nee, zegt hij, wij gaan straks voor jullie de kist ergens parkeren en vast zetten. Kost niks allemaal hier! De vlucht duurde overigens 1 uur en 55 minuten.
Dit keer krijgen we geen gratis auto mee – we nemen een huurauto en daarmee rijden we naar een straat vol met hotels. We kiezen Comfort Inn, daar hebben we afgelopen nacht ook zonder problemen geslapen.

Via Foursquare vind ik een Aziatisch restaurant waar we de dag met een heerlijke maaltijd besluiten.

Regen op Cape Fear
IMG_1261.JPG

Regen onderweg
IMG_1262.JPG

In de verte het First Flight monument
IMG_1280.JPG

First Flight veld en monument
IMG_1294.JPG

Op de achtergrond het monument
IMG_1298.JPG

Het gebouwtje bij het veld
IMG_1301.JPG

het gebouwtje bij het veld
IMG_1303.JPG

Wij piloten krijgen deze deur wel open
IMG_1306.JPG

We zijn er echt geweest!
IMG_1307.JPG

Het monument
IMG_1314.JPG

Tussen deze en de eerstvolgende steen was de eerste vlucht
IMG_1321.JPG

Zo ging dat toen
IMG_1328.JPG

Laatste blik
IMG_1329.JPG

Onze werkomgeving
IMG_1338.JPG

Tanken op Lumberton
IMG_1344.JPG

Bewolking onderweg naar Savannah
IMG_1345.JPG

We worden naar onze plek gedirigeerd
IMG_1364.JPG

Onze kist naast zijn vriendjes
IMG_1369.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1370.JPG

Route Cape Fear – First Flight
IMG_1373.PNG

Route First Flight – Burlingtong
IMG_1374.PNG

Route Burlington – Savannah
IMG_1375.PNG

First Flight: Onderweg naar het beroemde strand

We gaan aan onze tocht beginnen! De plannen zijn gemaakt, de te vliegen route is bekend, dus op tijd naar het vliegveld Airpark Orlando North.

Het plan is vandaag 3 benen te vliegen richting het strand waar de Wright Brothers hun eerste vlucht hebben gemaakt. Morgen, dinsdag, vliegen we dan het laatste stuk naar het strand zelf.
De mensen op Orlando North laten ons nog even de radar zien en waarschuwen ons voor een buienlijn in North Carolina die richting kust trekt. We melden dat we 2 tussenlandingen maken, en per keer goed op het weer gaan letten.

Het eerste been gaat van Orlando North naar Jekyll Island. De vlucht duurt uiteindelijk 1 uur 35 minuten met mij als PIC (Pilot In Command) achter de yoke en Marcel achter de iPads, kaarten en microfoon. Het eerste deel is al bijna saai – nu zie je pas goed hoe groot en uitgestrekt Amerika is. Zo ver het ook kan reiken alleen maar bos, bos en bos. Nauwelijks wegen en bebouwing.
Het verandert als we bij de kust komen, daar willen mensen wel wonen, en het ziet er een stuk leuker uit. Ook krijgt Marcel wat te doen, hij mag via allerlei frequenties ons langs Jacksonville loodsen.
Het veld Jekyll Island laat zich makkelijk vinden. Er is geen toren, dus roepen we via de unicom frequentie welke baan we gaan nemen voor de landing, even later staan we aan de grond. In het gebouwtje aan het veld is WiFi, we bekijken het weer, en weten zeker dat we ons volgend doel kunnen bereiken; daar kijken we dan wel weer verder.

Marcel gaat links in de cockpit zitten, ik ga me met navigatie en radio bezig houden voor het volgende been: Jekyll Island naar Charleston Executive. De hele route gaat langs de kust en door een stel militaire gebieden. Een van die gebieden wordt genoemd in een NOTAM en zou dus actief kunnen zijn.
Bij Savannah, een stuk voor de militaire gebieden, begin ik al te roepen op de radio. We worden snel enkele keren achter elkaar van frequentie naar frequentie gezet, maar dan zit ik uiteindelijk bij de militairen en blijkt dat we gewoon door de gebieden mogen vliegen. Geen restricties. Dat betekent dat we niet om hoeven te vliegen.
Het been verloopt spoedig, en na 1 uur en 20 minuten stappen we alweer uit de kist. We verbazen ons erover dat een groot veld als dit, Charleston Executive, geen toren heeft, maar een unicom. Er zijn vier landingsrichtingen, en je mag zelf 1 uitzoeken. Geen enkele indicatie van welke je zou moeten nemen, we berekenen het zelf wat het beste is aan de hand van de ons bekende wind.
De afhandeling en bijbehorend gebouw is wel type Executive: een marshall helpt ons bij het parkeren van het vliegtuig, en het ontvangstgebouw is erg luxe uitgevoerd. Prachtige ruimtes en zeer nette toiletten.
We willen een hapje eten, dat is niet op het veld, maar de mevrouw achter de balie vertelt ons graag waar we wel wat kunnen eten. Hoe komen we daar dan? We krijgen -gratis!- een auto van het vliegveld mee. Het is toch niet te geloven.
We wilden naar de Fat Hen gaan, maar die hebben we niet gevonden, het werd een simpele Pizza Hut (op de terugreis zien we het restaurant wel).

Ik mag het derde been weer vliegen. Er komen volgens de buienradar wel buitjes in de buurt maar het lijkt erop dat we daar geen last van gaan krijgen. We gaan vliegen van Charleston Executive naar Cape Fear, daar blijven we dan een nacht slapen.
De reis begint weer voorspoedig, Marcel leeft zich uit op de radio.
Links van ons, land inwaarts, zien we nu toch allerlei buien verschijnen; op een gegeven moment zien we ook bewolking voor ons en worden we langzaam omhoog gedreven om te voorkomen dat we de wolken in vliegen. De radar-man waar Marcel mee praat valt het ook op, wat zijn we van plan? Marcel vertelt dat we omhoog moeten om op zicht te kunnen blijven vliegen, de radar-man zegt dat we niet teveel mogen stijgen. We beloven te dalen tot onder de bewolking in plaats van erboven – en vervolgens zijn de wolken weer verdwenen. Probleem opgelost.
Een stuk verder worden we via de radio gewaarschuwd voor neerslag boven de stad Grand Strand, en inderdaad even later zien we de bui hangen boven het kuststadje. We besluiten wat meer over het water te gaan vliegen om de bui te missen, en hebben er verder geen last van.
Na 1 uur 25 vliegen zet ik de motor uit op het vliegveld Cape Fear – de eerste vliegdag zit erop. En mooi op tijd, als we na het tanken de kist uitladen, begint het te regenen.

We hebben vandaag gevlogen boven 4 staten: Florida, Georgia, South Carolina en North Carolina.

Ik had via booking.com al een hotel niet al te ver van het veld gevonden. De man in het havengebouwtjes vindt het een prima hotel. Maar ja, hoe komen we daar? De man vraagt: hoe laat willen jullie morgen weer weg? We zeggen rond 9 uur. Ok, dan mogen we de auto van het vliegveld meenemen tot morgenochtend… Kosten: een beetje benzine erin.
Wat is het toch een feest om hier in Amerika rond te vliegen!

We eten in een heerlijk visrestaurantje die de man van het vliegveld ons had aangeraden. Een prima tip, en de auto kwam hierbij ook goed van pas. De afstanden zijn toch redelijk groot hier, en het regende pijpestelen.

Morgen verder. Als het weer mee werkt.


Ik hard aan het werk
IMG_1174.JPG

Genoeg apparatuur mee
IMG_1175.JPG

Een van de vele velden onderweg
IMG_1186.JPG

Onderweg
IMG_1190.JPG

Onderweg
IMG_1194.JPG

Onderweg
IMG_1196.JPG

Jekyll Island
IMG_1206.JPG

Veld onderweg
IMG_1209.JPG

Onderweg
IMG_1213.JPG

Charleston Executive
IMG_1222.JPG

Charleston Executive
IMG_1225.JPG

Charleston Executive
IMG_1228.JPG

Tussen de wolken door
IMG_1235.JPG

Veld onderweg
IMG_1240.JPG

Regenbui onderweg bij Strand
IMG_1241.JPG

Cape Fear
IMG_1246.JPG

Cape Fear
IMG_1251.JPG

Cape Fear
IMG_1252.JPG

Route Orlando North naar Jekyll Island
IMG_1258.PNG

Route Jekyll Island naar Charleston Executive
IMG_1259.PNG

Charleston Executive naar Cape Fear
IMG_1260.PNG

First Flight: Dagje NASA vliegen

Het wordt vandaag mooi weer, volgens de weerberichten de mooiste dag van de week, dus moeten we er even op uit. Kunnen Marcel en ik weer even aan elkaar wennen in de cockpit voordat we drie dagen lang naast elkaar moeten leven in die kleine ruimte.

We hebben de kist geboekt van 11 tot 3 uur, het plan is om vanaf Airpark Orlando North oostelijk te vliegen richting de de landingsbaan van de NASA waar vroeger ook de space shuttles landden, en dan naar het zuiden naar het veld Merrit Island. Kijken of we daar wat kunnen eten, en dan dezelfde route terug, maar dan met de andere piloot.

Nadat Marcel anderhalf uur buiten had gerend zijn we in de auto gestapt en waren we tegen 11 uur op het veld. In één van de hangaars werd een enorme garage sale gehouden, op een privé-veld kan alles.
Daar hadden wij geen last van, onze kist stond mooi op ons te wachten bij het kantoortje bij de landinsgbaan. De kist was helemaal vol getankt, we hoeven alleen maar de kist te checken en dan kunnen we weg.

Marcel vliegt als eerste, ik doe de radio. Tenminste, dat is de bedoeling.
Om tien over elf geeft Marcel vol gas, en vertrekken we van baan 09. De radio is simpel do-it-yourself, geen toren en niks beschikbaar, dus gewoon roepen wat je van plan bent te gaan doen zodat andere piloten in de buurt weten wat er gebeurt.
Eenmaal in de lucht roep ik Orlando Approach op; kennelijk eerst op de verkeerde frequentie want we krijgen geen antwoord. Overschakelen naar een ander, en het lukt.

In de buurt van de NASA landingsbaan krijg ik me toch een riedel instructies – ik kon er geen touw aan vast knopen. Ook Marcel had een paar keer nodig, en nam het op een gegeven moment van me over. En nog deden we het niet helemaal goed, maar gelukkig vroeg hij waarom we plotseling de verkeerde kant op vlogen – we hadden het dus verkeerd begrepen.
Daarna ging het gelukkig beter, en konden we naar de NASA baan vliegen. Twee jaar geleden hadden we dat ook gedaan, maar nu was het leuker: we mogen niet landen, maar we mogen zo laag als we willen. En dat doen we dus – 5 kilometer laag over de baan. Heerlijk!
Ik neem de radio weer over, en na NASA vliegen we naar Merrit Island. Het is weer een radio-do-it-yourself, en even later staan we aan de grond.

We willen wat eten, maar er is niks op het veld. Bij de FBO (een bedrijf waar je bijvoorbeeld kunt tanken) kun je voor 15 dollar een auto voor anderhalf uur mee krijgen. Dat klinkt uitstekend, we krijgen een grote Ford pick-up truck mee. Ik mag rijden want Marcel zijn rijbewijs ligt in de eigen huurauto. Heerlijk!

Na een prima hamburger bij Hooters rijden we terug naar het veld. Nou mag ik aan de linkerkant, de pilotenkant, gaan zitten, en mag Marcel de hele vlucht de radio doen.
Weer vliegen we over de NASA baan, maar nu in de andere richting. Ook ik scheer 5 kilometer lang laag over de baan en dan richting Airpark Orlando North. De radio is nu een stuk makkelijker, we weten wat we kunnen verwachten.
Om half drie staan we weer op de grond, mooi op tijd. We hebben beide 55 minuten gevlogen.

‘s Avonds gaan we naar Downtown Disney, ik ga daar weer wat nieuws meemaken: eten tijdens een film. Deze bioscoop heeft zalen waarin je eten kunt dineren tijdens de film. Ik vind het idee niet echt geweldig, de tafel is te hoog, je zit er relatief ver vanaf en het lastigste: je ziet totaal niet wat je eet. Je weet ook niet of het goed op je vork zit, je smeert jezelf dus regelmatig onder. Bovendien leidt het enorm af van de film. Leuk voor een keer, niet voor altijd.
De film was trouwens ‘No Good Deed’, aardig maar niet echt geweldig verhaal. Een 6.5


Marcel op final voor de NASA baan
IMG_1157.JPG

Marcel op short final voor de NASA baan
IMG_1158.JPG

Marcel enkele meters boven de baan
IMG_1159.JPG

Pick-up truck op Merritt Island
IMG_1160.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1161.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1162.JPG

Mijn approach voor de baan
IMG_1163.JPG

Echt vlak voor de baan
IMG_1164.JPG

De hoogtemeter geeft 75 voet aan, maar ik zat lager
IMG_1165.JPG

Het was weer gezellig in de cockpit!
IMG_1166.JPG

Onze beide voertuigen bijelkaar
IMG_1167.JPG

De heenreis
IMG_1168.PNG

De terugreis
IMG_1169.PNG

First Flight: Portals hacken

Vandaag, zaterdag, gaan we niet vliegen. Het plan is wel om alvast wat vluchtvoorbereiding te doen voor de tocht van maandag/dinsdag/woensdag.
Morgen lijkt de beste dag van de week te worden wat het weer betreft, verder wordt elke dag aan het eind van de dag wel wat buien verwacht, soms met onweer, zoals we gisteravond meegemaakt hebben.
Dus ook maar voor zondag de kist geboekt.

Vandaag met het andere voertuig, ons landvoertuig, op stap. Marcel en ik spelen beide Ingres, en ik zit tegen een nieuw level aan te hikken. Ik moet nog ongeveer 100 portals veroveren om Level 11 te worden. Dus op portal jacht.
En de nieuwe iPhone 6 is uit, ik wil hem even zien en voelen, het valt mooi te combineren met de portal jacht. De 6 is in Amerika wel stukken goedkoper dan in Nederland – zal ik hem hier kopen of niet? Na lang twijfelen toch maar niet gedaan, ik weet niet zeker of de Europese garantiebepalingen geldig zijn op een in Amerka gekocht toestel, ik weet niet of ik dan een stuk belastingvoordeel van mijn werk kwijt ben, en ik ben bang voor als ik bij de douane er uit gepikt wordt. Ik kan nooit zeggen dat ik de telefoon al had voordat ik naar Amerka ging – hij was gewoonweg niet in Nederland te koop en dat zou een flinke boete opleveren. Al met al dus toch maar niet gedaan. Met gemengde gevoelens.

‘s Avonds gaan we sushi eten bij Seito, daar zijn we eerder geweest en daar kun je echt de lekkerste sushi van Orlando krijgen.
Na de sushi weer naar Universal voor een film, we gaan naar Lucy. Omdat we nogal vroeg zijn gaan we weer wat portals scoren, er zijn er zat bij Universal City Walk. Aan het eind van de dag zit ik op een score van 58, ofwel nog 42 te gaan voor Level 11.

Oh, Lucy was een leuke film, een 7.5.

Ons overland vervoer
IMG_1156.JPG

Het reserveringssysteem, de donkergroene vlakken zijn van ons vliegtuig
IMG_1076-0.PNG

First Flight: Checkout op de N671MA

Marcel en ik zorgen dat we op tijd op het vliegveld (Airpark Orlando North) zijn waar we de checkout gaan doen. Het veld is in privé-bezit, er staat een flink aantal hangaars en er is een, voor Amerikaanse begrippen, kleine landingsbaan.
We zijn een uur te vroeg, het is stil op het veld. In één van de hangars zijn 2 man aan het werk aan een Cessna die volledig gestript en overgespoten is.

We melden dat we een afspraak met de instructeur Kyle hebben, we zullen even moeten wachten. Mooi de tijd om even wat foto’s te schieten van dit veld.
Er landt een kist – het blijkt het vliegtuig te zijn waar wij onze checkout mee gaan doen. Even later komt Kyle binnen lopen. Ondertussen hebben we het papierwerk geregeld en kunnen we al snel de lucht in.

Ik eerst, Marcel achterin.
Kyle had al gemeld dat hij niet van plan was moeilijk te gaan doen, het enige dat hij wil zien is dat we kunnen vliegen en niet gelijk de kist kapot maken.
Ik mag zelf zeggen wat ik wil: een paar circuits en landingen, of even het circuit uit om een beetje rond te vliegen. Dat laatste wil ik wel, even het gebied hier een beetje verkennen. Daarna al snel terug om wat landingen te laten zien.
De eerste mislukte – ik kwam te snel binnen. Vol gas, go-around en nog een keer proberen. De volgende twee gingen uitstekend en Kyle zegt ‘als je je vertrouwd voelt, dan mag de volgende een full-stop zijn’. En dat heb ik dus gedaan.

Daarna Marcel voorin, en ik achterin. Ook Marcel gaat even het circuit uit, doet een paar oefeningen, vliegt terug en is klaar met 3 landingen. En maar goed ook dat het allemaal zo snel klaar is, in de lucht zagen we allemaal buien om ons heen (de rest van de dag en avond zouden we nog veel regen krijgen).

We zijn goedgekeurd, we mogen de kist huren! Op de terugweg vieren we dit met een biertje en een broodje veel vlees, echte Amerikaanse hoeveelheden.

‘s Avonds eten eten we teppanyakki bij een Japanner, we delen de tafel met een stel amerikanen. Weer lekkere grote porties, soms heeft de kok aan onze tafel wat over. In Nederland zou het echt over zijn, maar sommige Amerikanen aan onze tafel zeggen: gooi het maar op mijn bord! Aan het eind van de maaltijd komen dan de onvermijdelijke bakken tevoorschijn waarin het eten wordt geschept dat over is. Heeft men morgen nog wat te eten.

En dan nog een filmpje pakken in Universal City Walk, het wordt ‘Walking among the tombstones’ – een aardige aktiefilm. Wel storend dat de mensen op de rij achter ons continu zitten te praten; zal wel zo horen hier. Ik kijk regelmatig onderin het scherm als ik een zin niet goed kan verstaan, maar helaas, ik kan het niet nalezen…

Onze verhuurmaatschappij
IMG_1059.JPG

Kantoortje met daarachter de hangaars
IMG_1058.JPG

Hangaars vanaf de andere kant
IMG_1060.JPG

Nee, niet ons vliegtuig; deze staat hier al heel lang te verpieteren
IMG_1061.JPG

Nogmaals het kantoortje
IMG_1062.JPG

Tankstation – een grote bovengrondse tank met daarvoor de pomp
IMG_1066.JPG

De landingsbaan
IMG_1065.JPG

Oprit naar de langingsbaan
IMG_1063.JPG

Oprit naar de landingsbaan
IMG_1064.JPG

Airpark Orlando North, de hangaars met haaks daarop de baan
IMG_1069.JPG

Airpark Orlando North, de hangaars met haaks daarop de baan
IMG_1068.JPG

Vlak voor de landing
IMG_1070.JPG

Marcel bezig met een stall (zie snelheid)
IMG_1067.JPG

Onze kist
IMG_1073.JPG

Onze kist – let ook op het weer…
IMG_1072.JPG

De (leuke!) instructeur Kyle
IMG_1074.PNG

Tweet

Gister zijn we met een flinke omweg van Dublin naar Orlando gevlogen, dit om een zeer sterke jet-stream te ontwijken.

First Flight – Op naar Orlando

Ooit, vele jaren geleden, heeft de eerste vlucht met een vliegtuig ooit plaats gevonden. Dat was in 1903 op de stranden van de Outer Banks aan de oostkust van Amerika.
Marcel Millenaar en ik willen een bezoek brengen aan die unieke stukje strand, en dat doen we natuurlijk in stijl: vliegend!

Afgelopen dagen zijn we bezig geweest met het regelen van van alles en nog wat. Al maanden geleden hadden we deze periode bedacht, en de tickets van en naar Orlando geregeld, nu moest nog een vliegtuig geregeld worden om van Orlando naar de Outer Banks te kunnen vliegen.

Marcel en ik zijn twee keer eerder wezen vliegen rond Orlando, vandaar dat we dat weer als startbasis gekozen hebben. We kennen hier 2 vliegscholen en daar willen we een vliegtuig huren.
Maar dat valt niet mee, de laatste waar we 2.5 jaar geleden waren heeft het te druk met opleidingen en wil geen vliegtuig in de vrije verhuur hebben; de eerste lukt ook niet meer – die bestaat niet meer.
Dus op internet zoeken naar vliegtuig verhuur in de buurt van Orlando. Dat lukt vrij makkelijk, we vinden een verhuurder die ons zonder meer een kist voor enkele dagen mee wil geven. De verhuurder regelt een instructeur zodat we een check-out kunnen doen waarna we daadwerkelijk een van zijn kisten mogen huren.

Vandaag, donderdag, begint de reis dan echt; we vliegen met Aer Lingus via Dublin naar Orlando. We vertrekken 20 minuten te laat vanaf Schiphol, maar dat geeft niet, we hebben 4 uur overstaptijd in Dublin.
In Dublin stappen we al Amerika binnen; op het vliegveld is een douanepost van Amerika gemaakt zodat het lijkt in Orlando alsof je een binnenlandse vlucht hebt gemaakt. We zijn er snel door, en dan wachten tot de 4 uur om zijn.

De captain van de vlucht naar Orlando vertelt ons dat de vlucht langer dan normaal gaat duren, er is een flinke straalstroom over de oceaan waardoor we tegenwinden van 180 knopen, 340 km/uur, kunnen verwachten. We gaan daar omheen vliegen, via Groenland en Candada. De vlucht gaat uiteindelijk ruim 9 uur duren.

Kwart over zes lokale tijd ‘s middags staan we in Orlando. Huurauto ophalen, eten, boodschappen doen. En niet te laat naar bed, ik ben ondertussen zo’n 24 uur wakker. Morgen, begin van de middag, staat onze check vlucht gepland.

IMG_2258.JPG

IMG_1075.PNG

IMG_0953.PNG

Tweet

Volgende de vlucht: de bovenste. Vanaf morgen laat ik me niet meer vliegen, maar doen Marcel en ik het zelf.

Tweet

Welke vlucht zal ik eens nemen? Laat ik de eerste van 9:25 maar eens doen (maar dan onder de naam EI 603).