Japan 2017-17 laatste dag, dwalen door Tokyo

Het einde van de vakantie nadert, vandaag is de laatste dag in Tokyo. Wat te doen?

Het wordt een bezoek aan het Sumo museum, kijken bij het centraal station, een Ingress banner lopen en een bezoek aan een dure winkelstraat.

Sumo museum 

Dat plan wordt al snel de grond in geboord, het museum is vandaag zonder opgaaf van reden gesloten. 

Het centraal station 

Het centraal station is een relatief oud gebouw, het valt een beetje uit de toon vergeleken bij de rest van de gebouwen. 




Het sporenplan in en rond Tokyo. Bij elk station staat hoeveel yen het kost om er te komen. Je koopt dus niet een kaartje voor een bestemming maar een kaartje met een waarde. Met het kaartje kun je door poortjes lopen bij vertrek en bij aankomst, en als het bij aankomst klopt mag je door lopen. Klopt niet het dan slaat het poortje voor je dicht (ze staan in het algemeen open) en kun je bij een andere automaat je kaartje kloppend maken voor je rit.

Ingress banner lopen 

We gaan een banner lopen in een stukje van het park bij het paleis. Een banner lopen in Ingress termen betekent een veelvoud van zes missies, en een missie bestaat uit een aantal portals. Een portal is een locatie in de echte wereld, bijvoorbeeld een beeld, brug, gebouw of ander kenmerkend iets. We gaan dus een aantal kenmerkende punten in het noordelijke bos van het paleis bezoeken. We zijn ten westen van het terrein van het paleis, het noordelijke punt ligt maar liefst 2.5 kilometer verderop, dat geeft wel enig gevoel voor de grootte van het terrein. We nemen de metro en lopen daar vandaan de banner.




Resultaat van de Ninja banner in Ingress.

McDonald’s

Ik had nog de wens een BigMac te eten hier in Japan, en dit is het moment. De grote vraag is: smaakt de BigMac hier hetzelfde als in Nederland. Het antwoord is: JA. Een klein verschil is dat je hier geen frietsaus maar ketchup bij de frietjes krijgt. En ze hebben als McShake de smaak perzik. Nieuw is dat je nu ook groene thee bij McDonald’s kunt krijgen.


De dure winkelstraat 

Inderdaad veel erg duur uitziende winkels:


De 300¥ bar 

We zijn na deze shop ervaring toe aan een biertje. Dat valt (uiteraard) tegen in zo’n dure winkelstraat, dus we zoeken het een paar straten verderop. Daar komen we een 300¥ (300 yen, 2.40€) bar tegen. Alles in deze bar kost dus 2 euro 40, of je nou een biertje, cocktail, een mini-pizza of wat anders bestelt. We ontmoeten er een Amerikaan die hier in Tokyo woont. Leuk om wat typische Japanse gebruiken door te spreken. Het blijkt dat wij ondertussen veel al wel hebben meegemaakt; het meeste heb ik de afgelopen vakantie al eens beschreven.

Noodle Restaurant 

Het laatste avondmaal wordt een noodle soep met tempura, Niet de beste maaltijd van de vakantie maar wel lekker en in ieder geval Japans.


 En de laatste nacht in onze gevangenis. Uh, hotel.

Japan 2017-16 Museum, bootje varen,  reuzenrad en Skytree

Op het programma staat een bezoek aan het Nationaal Museum, en bootje varen naar een eiland bij de haven van Tokyo. Als onverwachte toegift kwam daar een reuzenrad bij die op dat eiland bleek te staan, en ‘s avonds nog een bezoek aan de Skytree, een enorme hoge toren met een prachtig uitzicht over de stad.

Tussendoor hebben we sushi gegeten. 

Hieronder vooral een fotoverslag met hier en daar wat tekst erbij.

Nationaal museum 

In het nationaal museum hebben vooral gekeken naar de algemene geschiedenis van Japan, hierbij een fotoimpressie.








Voor dit zwaard stond men (en wij) in de rij. Geen idee waarom.



Dit vond ik nou een museumstuk.

Boottocht 

Hieronder een fotoimpressie van de boottocht.




Links op de bovenstaande foto staat de Skytree waar we ‘s avonds naar toe gaan.


Erasmus brug?





Deze enorme brug,de Rainbow Bridge, verbindt het vasteland met het eiland waar we naar toe geweest zijn.

Links op de foto staat het reuzenrad.


Er was ook bier aan boord.

Reuzenrad 

Om bij het reuzenrad te komen nemen we een zelfstandig rijdende tram, er is dus geen bestuurder aan boord. Het brengt ons via de Rainbow Bridge naar het eiland en reuzenrad. We hadden voor vandaag een one-day metro pass gekocht, maar die was (uiteraard) niet geldig voor deze lijn.  Naja, pech.









Voorstelling in een nieuw winkelcentrum 

We gaan terug naar de plek waar de boot ons afgezet heeft en lopen daar wat rond. We komen in een nieuw winkelcentrum terecht waar schoolidols-voorstellingen zijn met zang en dans. Het allerleukste was het publiek dat de liedjes en bijbehorende dansjes kennelijk erg goed kende en meedeed. Dat was vermakelijker dan de voorstelling zelf.



Sushi eten 

We gaan een keer echt Japans sushi eten, dat stond nog op het programma. We reizen terug naar de plek waar de boot vertrok omdat het er daar wel gezellig uit zag. En daar vinden we inderdaad zoals gehoopt een Sushi Go-Around. Je zit aan de bar waarop een lopende band staat  met daarop schoteltjes met sushi. Als je wat lekkers ziet pak je het schoteltje van de band. De kleur van de schotel geeft aan hoe duur de sushi is; je bewaart je schoteltjes want dat bepaalt wat je straks moet betalen.



Er staat soja bij je op  tafel, in Nederland ben je gewend dat er ook wasabi bij staat dat je door de soja saus heen mengt. Bij ons stond er een doosje groene poeder, dat zal dan wel wasabi zijn. Vincent doet wat in zijn saus, zegt de vrouw naast mij ‘that is green tea’. Nee hè! Nou snap ik ook waarom er overal heetwater tappunten aan de bar zitten.



Skytree 

Na het eten lopen we nog een stukje rond en zien we de hoge toren staan. Zullen we er naar toe gaan? Even googlen of hij nog wel open is. Ja, nog anderhalf uur, gaat lukken. De toren heeft twee verdiepingen, een op 350 en een op 450 meter, we kopen een kaartje voor beide. Omdat we buitenlanders zijn mogen we in de fast  lane, en binnen de kortste keren staan we op 350  meter. We zijn ook naar 450 meter geweest maar dat had eigenlijk niet zoveel toegevoegde waarde.





En daar is het reuzenrad weer.

 

Japan 2017-15 Tempels in Kamakura en reis naar Tokyo

Het blijft een gedoe na een nacht slapen op de grond. Hoe kom ik overeind? Gelukkig hangt er geen camera die laat zien hoe de twee oude mannen dat doen. 

In en rond Kamakura vind je vele tempels. We hoeven ze beslist niet allemaal te zien, ik kies er een uit die op loopafstand is en het bezichtigen waard moet zijn.

Maar eerst ontbijt in een restaurantje in de buurt van het hotel. Helaas zijn we te snel ergens gaan zitten, we hadden beter eerst even op de kaart kunnen kijken want er staan alleen westerse dingen op en ik vind het juist zo leuk om Japans te ontbijten. Maar ik heb me hier wel kunnen verbazen over de koffie. Keuze uit drie mogelijkheden: blended koffie, American koffie en German koffie. Huh? Sinds wanneer staan Duitsers bekend om hun koffie? Amerikaans is over het algemeen slap, dus doe maar blended. Wat dat ook moge zijn.

Tempels in Kamakura 

We gaan naar de Kenchō-ji, een tempel net buiten Kamakura. Onderweg komen we eerst langs een andere tempel nog net in het dorpje, namelijk Tsurugaoka Hachiman-gú.


Plaatje uit Rough Guide; ons hotel ligt aan de linkerkant tegen het station aan.

Om half elf gaan we onderweg, en het is vreselijk druk in het stadje, geen idee waarom.


Ook bij de eerste tempel, de Tsurugaoka Hachiman-gú, is het druk. De gebruiken bij deze tempel zijn duidelijk anders dan andere tempels die we bezocht hebben, hier vind je bijvoorbeeld geen boeddhabeelden terug, hier gooit men geld in een grote bak (daar schijn je rijk van te worden als je dat doet), doet men een buiging, klap je één keer in je handen en dan nog een keer buigen.





Op naar het eigenlijke doel, de Kenchō-ji tempel. Onderweg zien we een file richting Kamakura staan, er is blijkbaar wat bijzonders te doen.

De Kenchō-ji tempel is een verademing in vergelijking met de vorige tempel. Het is een prachtig groot terrein, mooi onderhouden, en keurige tempels. Het is gebouwd rond 1250 en behoort tot de grootste vijf Zen tempels. Het is het oudste klooster waar Zen training wordt gegeven, een keer per week worden hier nog openbare lessen gegeven.

Kenchō-ji bestaat uit 7 grote gebouwen en maar liefst 49 sub-tempels.






Zen leslokaal 


Tuintje achter het lokaal.

Na dit bezoek lopen we door richting het volgende treinstation, trakteren we onszelf op koffie en gebak, en rijden we terug naar Kamakura.

Reis naar Tokyo

En dan is het tijd voor de laatste treinreis naar onze eindbestemming Tokyo. Geen hogesnelheidstrein meer, maar met overvolle lokale treinen – zelfs op zaterdag.

 

Na enkele overstappen zijn we bij ons treinstation in Tokyo en is het nog enkele minuten lopen naar het hotel.


Vandaag gaat ook onze Japan Rail Pass met pensioen, dat is geen toeval, dat is precies uitgekiend. Veertien dagen geleden is hij ingegaan voor onze eerste reis van Fukuoka naar Beppu.


De andere kant van het spoor 

De buurt waar ons hotel ligt is niet al te bijzonder. Op ongeveer een kilometer van het hotel aan de andere kant van het spoor bij station Ueno ligt een groot park waar een en ander te doen is. Het nationaal museum en een dierentuin liggen bijvoorbeeld aan dit park. Op een open terrein is een festival gaande ter ere van de vriendschap met Pakistan. Ook is er een meertje dat je nauwelijks kan herkennen als meer, het is vol gegroeid met planten. Leuk plekje voor een drankje.


In de buurt van ons hotel 


In de buurt van station Ueno.



Shinjuku

We hebben voor vanavond een sauna uitgezocht in de wijk Shinjuku, maar liefst 12 treinhaltes (!) verderop. Tokyo is echt immens groot. Die buurt ziet er heel anders uit.


Vincent ontdekt weer een prima restaurant, Vincent kiest een vleesgerecht, ik ga voor de vis.


Na de sauna met de metro terug naar het hotel.

Japan 2017-14 Naar het strand in Kamakura

Er is vandaag duidelijk geen kans om de top van de Fuji te zien, het is erg grijs buiten. Om 10 uur moeten we uitchecken en we gaan linea recta naar het treinstation voor de volgende bestemming: Kamakura, een bekende badplaats in Japan. Het wordt een lange treinreis met vele overstappen. Een teveel zelfs, in Hachioji moeten we overstappen, en als ik de naam zie staan op een bord zeg ik: we zijn er. Maar er stond nog wat voor de naam, Nishi-Hachioji, en dan blijkt dat we een halte te vroeg uitgestapt zijn. Gelukkig is er elk kwartier een trein, geen paniek dus.


Onze machinist.

De verblijfplaats 

We slapen weer in een ryokan, geen bed en geen ontbijt dus. Gelukkig is de kamer die we krijgen stukken groter dan die in Hiroshima, en hebben we hier een eigen toilet en douche. Maar wel op de grond slapen en morgen in een restaurant ontbijt scoren.


Het is niet de bedoeling dat we in de kast slapen (daar zijn we allang uit), de matrassen moeten ergens in de kamer neergelegd worden.

Schoenenrituelen 

In het begin is het wel grappig, ondertussen ben ik er wel klaar mee, de regelmatig terugkerende toestanden met schoenen. Het is in Japan zeer gebruikelijk om je schoenen uit te trekken voor je ergens naar binnen gaat. In een restaurant moet je soms al je schoenen bij de voordeur uit trekken en dan op sokken of ter beschikking gestelde sloffen verder. De schoenen worden ergens opgeborgen bij de ingang. Soms mag je op schoenen naar binnen maar moet je bij de tafel alsnog je schoenen uittrekken. Maar in de meeste restaurants mag je ze gewoon aan houden.

Bij de Onsen kom je er niet onderuit, schoenen bij de ingang achterlaten, vaak in een kluisje. 

En bij de ryokan is het echt drama. In Hiroshima wees het vrouwtje ons op onze schoenritueelfouten; zet een verkeerde stap met een verkeerde schoen en het is hommeles. Schoenen uit bij de voordeur, sloffen die klaar staan aan (uiteraard niet maat westerling), naar je kamer lopen en vervolgens sloffen uit voordat je je kamer in gaat. En als je naar de wc gaat: kamer uit, sloffen aan, bij wc sloffen uit, sloffen die in de wc staan aan, je ding doen op de wc, wc sloffen uit, eigen sloffen aan, terug naar de kamer, sloffen uit, kamer in. Probeer dat maar eens als je midden in de nacht even moet plassen.

In de ryokan hier in Kamakura werd het me te bont. Eerst naar de receptie. Bij de deur schoenen uit, twee stappen naar de receptie om in te checken. Toen bleek dat we buitenom naar onze kamer moesten. Twee stappen terug, schoenen aan,  oversteken, schoenen uit, sloffen aan, op die sloffen je koffer op een veel te smalle trap naar boven zeulen, en toen ik de koffer eindelijk in de kamer gekregen had, kreeg ik van het meisje dat meegelopen was op mijn lazer omdat ik op sloffen de kamer ingelopen was.  Ik heb me met moeite  ingehouden, anders waren er een berg Nederlandse scheldwoorden uit gekomen.


Naar het strand 

Het is ondertussen half vijf, we kunnen nog wel even naar het strand lopen, een wandeling van 20 minuten. Het weer is niet geweldig, grijze luchten en lichte miezer. Een paar uurtjes zon en strand zit er niet in. Het is best druk op straat, vooral met mensen die richting stadje lopen en niet richting strand. De winkelstraatjes zijn best gezellig, helemaal volgebouwd met winkeltjes en eet- en drinkgelegenheden.

Eenmaal bij de zee blijkt het strand niet erg groot te zijn. Langs en op het strand vind je wat strandtenten, en op het strand en in de zee zijn nog wel mensen te vinden. Het is 23 graden, niet echt warm voor Japanse begrippen. We drinken wat bij de Beach Bar op het strand.  ‘You cannot take your drinks on to the beach’, prima, we blijven bij de bar tot het op is, genietend van een band met een vals zingende zangeres bij een andere strandtent, en lopen daarna terug. 




Ik heb me trouwens erg verbaasd over bepaalde stukjes strand die afgezet zijn voor rokers. Al helemaal omdat in veel cafés en restaurants roken is toegestaan. Maar op het strand dan her en der rookplekken? Bijzonder.

Na achten gaan we op zoek naar een restaurant. Valt niet mee, winkels in de winkelstraat zijn of gaan dicht, en ook veel restaurants sluiten vroeg. We komen toch nog ergens terecht en eten wat tapas. Vandaag geen typisch Japanse keuken, voor het eerst deze vakantie krijg ik aardappelen; eerst al bij het ontbijt vanmorgen, nu in de vorm van gehalveerde krieltjes. De komende dagen hopelijk wel weer echt Japans.

Japan 2017-13 stukje Mount Fuji wandelen

De dag begint met wat verrassingen van het hotel. Gisteren bij het inchecken kregen we de vraag of we morgen linnenservice wilden. We keken elkaar aan – dat is toch standaard? Ja, doe maar. Als we de kamer vanmorgen uit komen staat er een pakket linnen, komen ze zo vast wel de handdoeken vervangen en bedden opmaken. Toch?

En dan het ontbijt. Het is zogenaamde zelfbediening, geen buffet, je moet je ontbijtkaartje afgeven (vrij standaard in Japan, je krijgt ontbijtbonnen op datum bij het inchecken), vervolgens mag je even later een dienblad met ontbijt bij het keukenloket afhalen. Je kunt verder alleen nog koffie of thee zelf inschenken. Qua ontbijt is er niks te kiezen.

Ach, we zijn niet zo moeilijk en we lusten het wel.



Niet echt typisch Japans worstenbroodje

En als we boven komen staat het linnenpakket nog steeds bij de deur.

Waar zijn we eigenlijk 

We zijn ten noorden van de berg Fuji beland, het is de hoogste top in Japan. We zijn in het plaatsje Kawaguchiko, ik vermoed het plaatsje het dichtstbij de Fuji met een treinstation. Daarnaast is het prachtig gelegen aan een paar grote meren en is er een groot pretpark in de buurt.

Op de kaart zie je dus dat we ten noorden van de Fuji zitten.

De kabelbaan 

Er is een kabelbaan aanwezig in dit plaatsje dat je naar een hoger gelegen punt brengt met uitzicht op de Mount Fuji. Dat lijkt ons wel wat, we kopen een enkele reis want naar beneden lopen kunnen we zelf wel.



Daar moet ie zijn, Mount Fuji, maar helaas ligt hij in een wolk.

Links op de foto is het pretpark te zien. We kwamen tegelijk met een Italiaanse familie boven, pa ma en twee  kinderen. Die kinderen raken compleet in extase bij het zien van het pretpark. ‘Oooh oooh oooh’ klonk het bij de kinderen. De Mount Fuji is niet meer interessant. En papa en mama wat schamper lachen – wat doen we met deze crisis?


Zo had de berg er uit kunnen zien


Panorama foto van het uitzicht 


Leuke zonnebril overigens 

De wandeling naar beneden leidt door de ‘blauwe tuin’  – het barst van de onderstaande bloemen die alleen in juli en begin augustus in bloei staan:



We zijn al redelijk vroeg in de middag beneden, wat nog te doen? We gaan naar de mount Fuji.

De Mount Fuji

De Fuji is 3.776 meter hoog. Ter vergelijking: de hoogste berg in de Alpen is de Mont Blanc en is 4808 meter hoog. De hoogste berg van de wereld is Mount Everest en die is 8848 meter. Ofwel de Fuji is niet super hoog.

We gaan met de bus naar Station 5, dat is het startpunt van de wandelroute naar de top van de Fuji. Hier ben je op 2305  meter, ruim een kilometer onder de top. Hier heb je een prachtig uitzicht op de top – als het niet bewolkt is. We zagen hem bijna. 

Vanaf hier is het ongeveer 7 kilometer lopen naar de top. Onderweg zijn nog 4 andere stopplaatsen waar je zelfs kunt slapen als je bijvoorbeeld zonsopgang op de berg mee wilt maken.
Maar je ziet vooral veel dagjesmensen, ze komen ‘s ochtends met de trein aan, dan een uur met de bus naar station 5, daar vandaan in een uur of 5 naar de top, weer terug naar de bus en trein. Mocht ik ooit weer in de buurt van deze berg komen, en het is te doen qua weer, dan wil ik ook een keer naar de top.

We lopen de eerste kilometer van de 7; die is nog makkelijk te doen.


Station 5, hier begint de looproute.

Als we terug zijn bij station 5 drinken we nog wat, en we zien de berg volledig verdwijnen in de wolken. Het is goed zo, we gaan met de bus terug naar het stadje.

Onsen en eten

We lopen eerst snel even langs het hotel om mijn contactlenzen te halen; staat de zak met linnen nog steeds voor de deur. Nee we gaan niet zelf ons bed opmaken, maar de handdoeken zijn wel handig voor het heetwaterbad.

Ook Kawaguchiko kent een Onsen (heetwaterbad), het hoort bij een hotel maar tegen betaling van 1000 yen, acht euro, mag je erin.

Het is kennelijk iets wat bij de Japanse cultuur hoort dat bij de kinderen met de paplepel wordt ingegoten. Alle leeftijden, van zeg 3 tot 90, komen een klein uurtje naar het bad om lekker in het zeer warme water te weken en vervolgens uitgebreid te douchen. Wij houden er ook wel van en doen lekker mee.

Na het bad eten. Vincent ziet ergens een bordje hangen en het blijkt een restaurant te zijn. Zoals zo vaak zie je dat nauwelijks aan de buitenkant, inkijk houdt men hier niet van. We worden in een hokje geplaatst maar gelukkig mag die aan een kant open blijven. Toch nog wat contact met de buitenwereld.

Er staat sashimi op het menu, een soort sushi. Eindelijk! Doet u maar. En het smaakt weer heerlijk voor 12 euro per persoon. Eten is hier niet duur.


Alleen jammer dat halverwege de maaltijd een lading Japanse mannen van middelbare leeftijd naar binnen kwam en karaoke begonnen te zingen…

Japan 2017-12 Van Kyoto naar Mount Fuji

We hebben treinkaartjes voor vier uur vanmiddag, tot die tijd moeten we ons nog even vermaken.

Inari heiligdom 

We besluiten naar het heiligdom Fushimi-Inari Thaisha in het zuidoosten van Kyoto. Er staan vele tempels en heiligdommen tegen een heuvel aan gebouwd, allemaal verbonden met oranje toegangspoorten. De Inari cultuur staat in het teken van rijst en sake, Dit complex is gebouwd in 711.

Eerst met de metro naar het centraal station van Kyoto, dan met de trein naar de Inari.








Het was er vreselijk druk, de terugweg hebben we paadjes gezocht buiten de oranje poorten om. 

Daar waar het heiligdom over gaat in de stad is het ook ontzettend druk en erg commercieel op toeristen ingesteld. Net iets buiten het drukste gedeelte drinken we nog een kopje koffie en keren we terug naar het centraal station.

Bic Camera

 In het centrum gaan we nog even naar Bic Camera om een oplaadsnoertje te halen, een van ons staat op het punt van breken. Ik vergaap me aan zeven verdiepingen vol met apparatuur, alles wat je in de mediamarkt kan krijgen en dan nog veel meer. En zeer boeiende wc brillen, maar daarover een andere keer.

De reis 

Eerst weer met de metro naar het hotel om de koffers te halen, dan weer terug naar het station. We gaan naar de voet van de berg Fuji; dat kan helemaal met de trein maar dan moet je zeker 3x overstappen. Ons wordt aangeraden per trein naar Mishima te reizen per Shinkansen en daar de bus te pakken. Dat stuk met de bus moeten we nog wel betalen; maar met de trein moet je het laatste stuk ook betalen, dat valt niet onder de Railpass.

We hebben een korte overstaptijd naar de bus, vooral lastig omdat je geen idee hebt welke bus je moet hebben en waar je kaartjes moet kopen. Een chauffeur wijst ons naar de juiste bushalte en Vincent vindt net op tijd het loket voor de kaartjes.

De reis neemt twee uur hogesnelheidstrein reistijd in beslag, en nog anderhalf uur bus. We zouden de berg al moeten kunnen zien, maar we weten niet precies waar we moeten kijken. En tegen de tijd dat we het weten is het donker.

Na aankomst in het stadje Kawaguchiko is het nog 10 minuten lopen naar het hotel.

Teppanyaki

Zo lang ik hier in Japan ben heb ik nog geen sushi en teppanyaki restaurant gezien. Tot nu, een teppanyakki restaurant! Dat wil ik wel eens proberen. Ik verwacht plaats te nemen aan een bakplaat met een traditioneel geklede Japanner erachter, maar nee. Tafeltje en een houten krukje. Dat is het. Het voelt meer als een snackbar. Het eten wordt wel op een bakplaat klaar gemaakt en smaakt heerlijk.

 


Handig voor degenen die alleen maar stokjes gewend zijn.

Oplaadsnoertje 

Mocht je je afvragen waar het oplaadsnoertje voor nodig is:


Het dagelijkse oplaadritueel.

Japan-2017 11 Geen kasteel (2), wel wandeling Kyoko

In de loop van de ochtend worden we gebeld op onze hotelkamer, de was is klaar; Vincent haalt het op. Hoef ik de rest van de vakantie daar niet mee meer over na te denken.

Voor we de deur uit gaan komen de pleisters tevoorschijn, wandelen op sandalen en slippers was gisteren in de regen leuk, maar omdat het veranderen van schoeisel betekende, zagen de blaren hun kans schoon.


 Vandaag staat het bezoek aan het kasteel op het programma, dat mislukte gisteren door de tyfoon. Maar eerst naar het station om treinkaartjes voor morgen te reserveren en alvast een nieuwe sim kaart voor Vincent, hij is bijna op.

Eigenlijk is over vandaag niet zoveel te  vertellen, daarom hieronder vooral een fotoverslag van de dag.

Het blijkt dat het station een bijzonder ontwerp heeft, vanaf perronhoogte kun je helemaal op het dak van omringende gebouwen komen en uitkijken over de stad. Ik krijg het niet in een keer op de foto, hieronder twee  plaatjes, een van halverwege en een van boven:


En als je helemaal boven bent dan zie je dit:


In Hiroshima stond een reuzenrad op een gebouw, hier een uitkijktoren:


Nu op naar het kasteel, een wandeling van drie kwartier. Onderweg kwamen we een enorm terrein met boeddhistische tempels tegen, dit soort poorten kwamen we meerdere keren tegen over een afstand van honderden meters:



Oversteken bij een grote weg, de voetgangersbrug loopt helemaal vierkant rond 



En dan komen we eindelijk bij het kasteel aan. En wat blijkt: het paleis in het kasteel is vandaag gesloten! De tuin is wel open, dus dan die maar bekijken:





Na het kasteel nog een wandeling  naar een straatje waar veel geisha’s rondlopen:


En een bezoek aan de buurt Gion, dat blijkt erg populair bij de toeristen, op een gegeven moment zie ik meer westerlingen dan Aziaten. Hier staat Gion om bekend:



Het leek erop dat hier in de buurt een public bath zou  zijn, maar het bleek alleen toegankelijk voor gasten van de bijbehorende ryokan. Opvallend was wel dat een stuk of 5 dames ons op stonden te wachten. Echt iets voor ons.

De prijzen in deze buurt voor restaurants en dergelijke zijn ook aangepast – veel duurder dan enkele straten verderop.

We eten in een restaurant dat noedelsoep op Japanse manier  maakt. Het bijzondere is dat je vóór half acht moet bestellen, anders krijg je niks meer.


We zijn voor ons doen vroeg thuis, heb ik het verhaal voor vandaag een keer vóór middernacht klaar.

Japan-10 Tyfoon-weer, geen kasteel en wel Onsen

De weerberichten lieten al enige tijd zien dat het weer vandaag niet al te best zou zijn, en dat werd werkelijkheid. We hadden al gezien dat een tyfoon vanuit het zuiden Japan bedreigde, met name het eiland waar wij onze vakantie begonnen zijn. De tyfoon is daar even blijven hangen en is vervolgens in afgezwakte vorm doorgestegen naar Kyoto. Vandaag krijgen we daar veel regen van, de tyfoon trekt door naar het noorden waardoor we morgen weer mooi weer krijgen. Onderstaande plaatjes geven weer waar de tyfoon eergisteren, gisteren en vandaag was. Wij zitten bij de rode stip.

      

Gelukkig hebben we voor de verandering een hotel voor drie nachten, morgen hebben we dus nog een hele dag.

En omdat we hier drie nachten zijn en de helft van de vakantie voorbij is, neem ik ook de was-situatie even door, en breng een stinkende zak naar de receptie.

Hoe vandaag verder invullen? Er is een kasteel dat we kunnen bezichtigen, en er is een publiek bad gevoed met heet water uit een bron; dat heet een Onsen in Japan. Beide zijn binnenactiviteiten, dus moet kunnen.

Het kasteel is ongeveer een kwartier lopen, Vincent heeft al eerder een paraplu hier in Japan gekocht, ik had nog een uit Nederland bij me. Die ging helaas al snel kapot, dus maar een bijgekocht. Paraplu’s in overvloed te koop, het regent hier blijkbaar wel eens vaker.


Bij het kasteel aangekomen blijkt het gesloten te zijn in verband met de tyfoon. Shit. Voor niks hier naar toe gelopen en de schoenen vol laten lopen met water. Gister hadden we al een leuk koffiebarretje gezien, het ligt op de route terug (die we trouwens grotendeels met de metro doen), dus maar even met een bezoekje vereerd.

Terug in het hotel besluiten we naar de Onsen te gaan, het publieke heetwaterbad, en wel met de taxi en op slippers. Nog meer schoenen vol laten lopen lijkt niet zinvol. Het is een erg leuk bad met meerdere baden en een sauna. Er is bijvoorbeeld een bad met bruin water en een bad dat elektrisch geladen is; dat merk je als je het bad uit wilt en de railing vast pakt.

Na het bad moeten we terug naar het hotel, taxi? Metro? Lopen? Het wordt de metro, kwartier lopen onder de plu. Maar als we eenmaal onderweg zijn – waarom niet het hele stuk lopen? Ongeveer 20 minuten, het is niet koud (26 graden) en het regent warm water. En wat is er leuker dan met je slippers door de plassen te stampen? 

Het bleek trouwens drie kwartier lopen, geen 20 minuten. Maar dat geeft niet, we hebben leuke straatjes gezien. Kyoto heeft in de buurt waar wij zitten heel veel straatjes met vooral wat oudere laagbouw, het heeft een eigen leuk sfeertje.

Eten doen we niet ver van het hotel in een yakatori restaurant, we krijgen op vijf verschillende manieren klaar gemaakte kip spiesjes. Het is een klein restaurant, en toch loopt er een kok met vijf bedienden rond. Personeel is niet zo duur blijkbaar; overal, ook in winkels bijvoorbeeld, zie je veel personeel.

Er is ruime keuze aan sake, gelukkig is er hulp bij het kiezen:


Het zijn ook maar kleine flesjes:

Japan 2017-09 Fietsen in 36 graden en reis naar Kyoto

Na het ontbijtbuffet met veel typisch Japanse ingrediënten, waar ik weer een rauw ei pak in de hoop dat hij gekookt zou zijn -niet dus, stallen we de koffers bij het hotel, regelen we treinkaartjes voor de rit naar Kyoto vanmiddag, laten we de rugtassen met belangrijke spullen in een kluisje achter bij het station en wandelen we naar de fietsverhuur die we gistermiddag gezien hebben.

Fietsen uitzoeken gaat redelijk vlot. Het kost bijna 8 euro per fiets per dag, en er moet een borg van hetzelfde bedrag bij. Niet duur dus. We moeten voor 7 uur vanavond terug zijn, anders zwaait er wat; dat is geen probleem want we hebben een trein geregeld voor half vier.

Helm is verplicht, en ik teken een contract waar onder andere in staat dat ik de verkeersregels van Japan ken. Ahum.

We gaan!



Eigenlijk zijn we niet goed wijs, we gaan fietsen in de hitte van Japan – het is 36 graden!

Eerst met een pontje oversteken naar een eiland, vanaf dat punt fietsen we naar een brug dat weer naar een ander eiland gaat. Daarna zien we wel hoe ver we komen.


Halverwege het eiland zien we een zaakje met koffie en wat lekkers. Even in de schaduw met wat erbij. Even. Dat was het idee. De koffie moest kennelijk nog gezet worden, dat duurde even, maar die  wafels, daar hebben we ruim een half uur op gewacht! Ter compensatie krijgen we nog een gratis kopje koffie – alleen moest die nog gezet worden… Al met al waren we bijna een uur kwijt, en dat ging dus ten koste van onze fietstijd.


De brug

En dan komen we bij een enorme brug. Hij bestaat uit twee verdiepingen; de bovenkant is voor auto’s en dergelijke, de onderkant voor fietsers en wandelaars. Deze gaan we oversteken.


Fietspad aan beide kanten van de brug. Een kilometer lang ongeveer 3% helling.

Yes – Vincent heeft de oprit naar de brug volbracht!




Drank automaten 

We zijn al een aardig stuk op dit tweede eiland onderweg als we besluiten om te keren. Er komt nog een grote brug maar dat is qua tijd, en qua hitte, een brug te ver. We stoppen bij een drank automaat, drinken is een must. Gelukkig staat heel Japan vol met dit soort machines.


Voor minder dan een euro heb je een halve liter bronwater. 

Reis naar Kyoto 

Eenmaal terug bij de fietsenverhuur innen we de borg terug. Op naar het hotel voor de koffers, door naar het station, rugtassen pakken en nog even wat drinken. Dan met een boemel eerst naar Fukuyama, dan met de Shinkansen, de hogesnelheidstrein, naar Kyoto met een overstap nog in  Okayama. Dat was nog wel even spannend, we hadden drie minuten om over te stappen en de trein bleef onverwacht lang op een tussenstation staan. Maar we kwamen precies op tijd het station binnen en we hoefden alleen maar het perron over te steken. Toch nog even flink doorstappen want onze wagon was een heel eind verderop.

Kyoto 

We moeten nog een stuk met de metro, maar dan zijn we snel bij het hotel. De wegen zijn nat, het heeft hier blijkbaar geregend.

Eten doen we in een leuk buurtje met allerlei restaurants. Het is buiten vaak lastig in te schatten hoe leuk en hoe druk een restaurant is, er zijn vaak geen ramen, of ze zijn flink afgeschermd. Gelukkig dit keer geen afgesloten hokjes; aan de andere kant – we werden naar de bovenverdieping gestuurd en daar zaten we als enigen.

Overigens wel heerlijk gegeten.

Tyfoon op komst?

Er wordt voor morgen zeer slecht weer verwacht, het zijn restanten of uitlopers van een tyfoon die vanuit het zuiden aan komt waaien, ben benieuwd.

Japan 2017-08 Reisdag naar Onimachi

Het grootste deel van de dag stond in het teken van de reis naar onze volgende bestemming, Onimachi. 

Als we de ontbijtzaal binnen lopen zien we een westerse familie zitten, pa ma en twee puberzonen. Die jongens hebben me toch een vreselijk humeur aan hun koppen te zien, ik hoop dat ze er met zijn vieren nog wat van kunnen maken vandaag.

Ze zijn al snel weg en dan zitten we weer als enigen in de zaal.

Treinen 

Onze trein vertrekt 11:23, daarvoor nog even een kopje koffie bij Aunt Stella’s met koekjes die ze zelf maken. Je mag er twee kiezen!



Van Matsuyama via Okayama naar Ominachi. We hadden een tussenstop meer dan bovenstaand plaatje aangeeft.

Onimachi 

Om kwart voor vier zijn we in het hotel in Onimachi. Het plaatsje is bekend om zijn tempels en de gelegenheid om fietsen te huren en dus zelf per fiets de omgeving te verkennen. We willen vanavond nog een stukje tempelroute doen en morgen fietsen.

Maar dat ging niet goed, we zijn een heuvel gaan beklimmen en kwamen op een prachtig uitzichtpunt uit, alleen geen tempel gezien. Er was ook nog een kabelbaan maar die was al gesloten toen wij die wilden nemen naar beneden. Lopen dus weer.


Het was niet de bedoeling maar we kwamen al wandelend bij het gebouwtje boven op de heuvel terecht.

Smal paadje naar boven 




Uitzicht bij de kabelbaan 




Japanse beleefdheden 

Het is in Japan even wennen aan de omgangsvormen. Een van de eerste dingen die opvallen zijn de vele buigingen die je ziet. Het kan een korte hoofdbuiging zijn, of zelfs knipmessen. Het is in ieder geval uiterst vriendelijk bedoeld en vaak met een glimlach.

Als je iets betaald hebt krijg je het bonnetje en wisselgeld altijd met twee handen, een knikje en een glimlach aangereikt.

Men is niet gewend aan fooien, als je dat doet is de eerste reactie ‘Nee nee nee’, maar als je echt doorzet dan nemen ze het aan. Ik deed dat een paar dagen geleden toen we een menukaart volledig Japans hadden en het meisje ons heel erg had geholpen met een menu samenstellen. Ze liep samen met ons naar buiten, ons uitbundig bedankend.

Mensen kijken je nauwelijks aan, maar als je zelf initiatief neemt en iets tegen ze zegt, dan breken ze open en ontstaat een leuk contact. Jonge kinderen werken ook uitstekend als contactmaker, die kijken je wel aan (wat is dat voor een lang gek mens?) en als je dan even zwaait dan is er gelijk contact.

Officiële mannetjes (ik zie maar weinig officiële vrouwtjes) dragen een uniform, een pet en witte handschoenen. Als een treinconducteur een coupé binnen komt neemt hij zijn pet af en buigt naar de passagiers. Ze doen het niet allemaal maar ik zie het wel regelmatig.

Op de perrons staat men in nette rijen voor de deur, geen klonten zoals in Nederland. Op de grond staan duidelijke markeringen hoe dat moet:


En op roltrappen staat men netjes links:

Japan 2017-07 Kasteelbezoek

We zijn dus in Matsuyama, de grootste stad op het Japanse eiland Shikoku. Hieronder een plaatje van de eilanden van Japan, linksonder Fukuoka waar we begonnen zijn, de rode stip geeft het huidige eiland aan en de blauwe stip waar we nu zijn.


Het aantal westerlingen is weer ontzettend laag hier, net als in Fukuoka en Beppu; in Hiroshima waren wel veel westerlingen, en dat is begrijpelijk.

Ontbijt 

Het vreemde van het ontbijt is dat we gisteren bij het inchecken al moesten kiezen welke soorten ontbijt we de komende twee ochtenden willen hebben, Japans of westers. Raar, dat weet ik pas op het moment zelf waar ik zin in heb. Ik koos op basis van foto’s die ons van het ontbijt voorgehouden werden twee keer Japans, Vincent van beide een. Vanochtend zaten we met zijn tweeën in de ontbijtzaal 2x Japans te eten. Niet echt gezellig.



Het kasteel 

Niet ver van ons hotel staat een kasteel op een heuvel. Het is gebouwd in 1603 door een gevierd militair en later enkele keren van eigenaar gewisseld. In 1784 is de bliksem ingeslagen in het gedeelte dat vijf verdiepingen hoog was, het is herbouwd in 3 verdiepingen.

Tijdens de tweede wereldoorlog is weer een deel van het complex plat gebombardeerd; sinds 1966 wordt weer gewerkt aan de wederopbouw.

Er gaat een kabelbaan naar boven naar het kasteel, je raadt het al… Alleen zijn we wel zo stoer dat we alleen naar boven met de kabelbaan gaan.




Mooi uitzicht over de stad.

Trouwens onderweg naar het kasteel hoorden we een koor zingen. Blijkt dat een aantal jeugdkoren zich in een gebouw aan het verzamelen is en buiten nog even van zich laten  horen. Een verademing vergeleken met het karaoke programma op televisie waar we het mee moesten doen bij het ontbijt – wat was dat vals.


Heetwaterbad in Matsuyama 

De stad staat ook bekend om zijn heetwaterbaden, het is dé plek om naar toe te gaan. We zijn er geweest, maar het haalt het absoluut niet bij die van Beppu. Het hele gebied hier is erg commercieel opgezet, en je mag maar 1 uur naar binnen. Grappig is dan wel weer dat je in de rustruimte een kopje groene thee aangeboden krijgt. Ook hier vrijwel alles alleen in het Japans, op het grote bord buiten met informatie en prijzen staat gelukkig in een hoekje een QR code die je, als je die scant, een Engelse vertaling geeft. Moet je wel internet hebben – en dat hebben we.

Reuzenrad op het dak 

In het centrum van Matsuyama staat op een groot warenhuis een reuzenrad. Dat had ik niet door, in dacht dat hij gewoon op de grond stond. We waren met de tram naar het centrum gereden en geen reuzenrad te zien. Vincent had door dat hij wel eens op het dak kon staan, in vond het maar een raar idee. Maar hij was niet te zien vanaf de grond dus toch maar naar de 9e verdieping van het warenhuis. En jawel.

(Niet mijn foto)


Kasteel vanuit reuzenrad 


Matsuyama in de avondzon

Borrel en eten 

We belanden uiteindelijk in dezelfde winkelstraat als gisteren, maar we zoeken uiteraard wat anders. Eerst een cocktail ergens, we komen op de derde verdieping van een gebouw terecht in een retro café met lp’s en pickups en dergelijke  uitgestald. Uiteraard is de cocktail kaart alleen Japans, maar als we de barman laten voorlezen wat er staat dan valt het een beetje tegen. Gewoon standaard dingen als gin-tonic, screwdriver en dergelijke.

Daarna eten in een restaurant weer zonder Engels menu, maar gelukkig met plaatjes. Kunnen we aanwijzen wat we willen. Er zat onder andere sushi bij, dan verwacht je vis, maar het was heerlijke vlees-sushi.


Terug gaan we met de  trein, vooral omdat het kan. De regiefout was alleen dat we 5 minuten te laat waren en dus 25 minuten moesten wachten op de volgende trein. In die tijd hadden we makkelijk naar het hotel kunnen lopen.

Japan 2017-06 Hiroshima Museum en reis naar Matsuyama

We ontbijten in onze ryokan, alleen moeten we dat wel zelf verzorgen. Het is net een bed & breakfast maar dan dus zonder bed en ontbijt. Gisteravond op de terugweg hier naar toe zijn we eerst naar een 7-11 geweest voor boodschappen en ziedaar: ons ontbijt.

We moeten van de hospita op de foto, en die komt bij alle andere foto’s van gasten te hangen.



Daar hangt ie, bovenste rij.


En haar ook maar even op de foto gezet.

Hiroshima Peace Memorial Museum

In het museum leer je alles over wat er voor, tijdens en na het gooien van de atoombom is gebeurd. Waarom is de atoombom ingezet, hoe werkt hij, wat zijn de directe gevolgen en wat zijn de langetermijn effecten. Ook verhalen van overlevenden worden verteld, en je kunt aangrijpende verhalen lezen over bijvoorbeeld mensen die kinderen verloren zijn. Ook in andere oorlogen kom je deze verhalen tegen, het bijzondere van dit is dat alles in een straal van twee kilometer verwoest is zonder aanzien des persoons. En de gevolgen van de straling die nog vele jaren aanhouden. Het is niet eens goed te bepalen hoeveel mensen er overleden zijn, alles is weg, dus ook bijvoorbeeld administratie over de inwoners van de stad.

Na het bezoek drinken we nog een kop koffie ergens met wat lekkers voordat we straks weer vertrekken. De beelden en verhalen blijven nog wel een tijdje bij me.

Op weg naar Matsuyama 

We halen onze koffers op bij de ryokan (waar we trouwens kamer 201 hadden – ons huisnummer) en gaan per tram naar het station. We reizen een klein uur met de Shinkansen naar Okoyama, daarna nog drie uur met een regionale trein.


Aangekomen in Matsuyama is het nog 3 minuten lopen naar het hotel, we hebben gelijk het gevoel in een heel andere stad te zijn. Brede straten, oude trammetjes en veel Japanse tekst zonder Engels bijschrift. Dat wordt lastig hier.


We lopen richting het park waar een kasteel op staat, een van de doelen voor morgen, nu om een restaurant te zoeken. Onderweg zien we dat je de krant in een vitrine kunt lezen.



Geen idee waar dit over gaat.

En dan vinden we een restaurant met dit menu:


‘Nee we hebben geen Engels menu’. Gelukkig spreekt ons bedienende meisje genoeg Engels om samen met ons een maaltijd samen te stellen. Beef, rice, salad, beer, en een toetje. En dat komt helemaal goed, het was heerlijk.

We zaten weer in een afgesloten ruimte, nu met hybride stoelen annex laag-bij-de-grond-eten:



Daar is over nagedacht.

Na het eten nog een wandeling door een winkelcentrum, het was afgeladen met hippe jonge Japanners. Opvallende haardracht, kleren en vreemde schoenen. Dat had ik hier dan weer niet verwacht.

Fietsers

Tot vandaag zagen we niet veel fietsers, een enkele fiets op de stoep en dat was het.

Hoe anders is hier in Matsuyama, veel fietsers en her en der heuse fietsenstallingen. Het nare is wel dat de fietsers en voetgangers de stoep moeten delen. En om het nog erger te maken laveren de fietsers op beide stoepen van een weg beide kanten op tussen de voetgangers door. En dan ook nog eens links op de  stoep, tenzij er iemand  loopt, dan fietsen ze rechts op de stoep. Of gewoon tussen de wandelaars door. Je wordt er gek van.

Japan 2017-05 Hiroshima Memorial, kabelbaan en pannenkoeken

Tram dagpas

We willen vandaag onder andere naar een berg op het eiland Miyajima, zo’n 18 kilometer verderop. Daar kun je met de tram komen,en dan is het handig om een dagpas te nemen zoals we die in Beppu voor de bus hadden. We kunnen twee dagpas kraskaarten kopen bij onze hospita voor 860 yen per stuk, dat is ongeveer 7 euro per stuk, en dan mag je de hele dag in de tram rijden (ze noemen het een street car in het Engels).

Maar eerst met de tram naar het station, een nieuwe sim kaart halen, die van mij van afgelopen zaterdag is al op. Ik ga voor een 5G sim in de hoop het einde van de vakantie te halen.

En als we toch op het station zijn regelen we gelijk treinkaartjes voor Matsuyama voor de reis morgen. Overigens hoeft dat niet, met onze railway pass mag je ook opstappen zonder kaartje, alleen is dan niet gegarandeerd dat je een zitplaats hebt. En reserveren kost niks.

A-bomb dome

We gaan met de tram naar het gebied waar herinneringen aan de atoombom zijn. Er staat onder andere nog restanten van een  koepelgebouw, het wordt de A-bomb dome genoemd. Op 6 augustus 1945 ontplofte op 600 meter hoogte boven dit gebied de eerste atoombom, in een straal van 2 kilometer is zo goed als de hele stad compleet verwoest, op deze koepel en een paar andere gebouwen na. Eind 1945 waren 140.000 mensen overleden ten gevolge van de bom, uiteindelijk zijn naar schatting in totaal 200.000 overleden.


Bij de dome is een park aangelegd, het peace park, en daar is een Memorial Hall gebouwd en het Hiroshima Peace Memorial Museum. Het museum gaan we morgen bezoeken.


Eeuwig brandende vlam bij het vredespark 

Memorial Hall

De Memorial Hall is een grote ronde ruimte met op de muur een 360 graden zicht op de stad vanuit het middelpunt waar de bom ontplofte, vrijwel alles wat je ziet is verwoest. In het midden staat een kleine waterval in een vorm die kwart over acht voorstelt, de tijd waarop de bom viel. Na dit bezoek lopen we stilletjes naar buiten. Onvoorstelbaar wat hier gebeurd is.


Het is vandaag 2 augustus, we zijn een paar dagen te vroeg voor de jaarlijkse herdenking op 6 augustus in dit park.

Naar het eiland Miyajima 

We gaan weer richting een kabelbaan op het eiland Miyajima, kijken of het nu in één keer goed gaat. Je kan er helemaal met de tram naar toe, maar je kunt ook met de tram de rand van de stad en daar de trein pakken. Omdat dat sneller is doen we dat, treinreizen is voor ons toch verder gratis. Met de boot oversteken is ook gratis, het is kennelijk onderdeel van Japan Railways. En dan zien we dat de kabelbaan sluit om 17:00, mogen we nog wel mee naar boven? Eerst moeten we nog een wandeling maken naar het startpunt van de kabelbaan, dus stevig doorlopen en stevig zweten.




Naar de top

Tegen half vijf gaan we met de kabelbaan omhoog, de laatste terug naar beneden gaat om half zes. Moet lukken. De kabelbaan blijkt uit twee stukken te bestaan, het eerste deel met veel gondels tegelijk, en een tweede in een wat andere richting met twee grote gondels.

We staan uiteindelijk tegen kwart voor vijf op de top en genieten van het uitzicht op Hiroshima. De stad ligt aan zee en heeft een stuk of vijf grote rivieren landinwaarts liggen, die zijn duidelijk herkenbaar. We gunnen ons nog snel een biertje en gaan dan met de voorlaatste gondel weer naar beneden.
In een winkelstraatjes bij de boten willen we nog wat drinken. Dan valt ons wat op, dit is de derde keer dat we drank bestellen bij een plek waar je ook kan eten en het lijkt erop dat het verplicht is om dan ook iets eetbaars te nemen. De vorige 2 keer kregen we ongevraagd iets eetbaars, vandaag werd ons duidelijk gemaakt dat we iets van de kaart moesten kiezen, hoe klein ook.

Deel een van de kabelbaan 


Deel twee van de kabelbaan


De top


In de verte Hiroshima 

Met tram terug naar Hiroshima 

Wat eenmaal terug op het vasteland nemen we de hele route de tram in de hoop wat meer te zien dan in de trein. Dat was een foute veronderstelling, het is hier al vroeg donker dus weer niks te zien.

Wel leuk om de rituelen in de tram te observeren. Voor in de tram zit de bestuurder, een stuk verder naar achteren heeft de conducteur een plekje. Bij een halte hangt de conducteur uit het raam en als niemand meer in of uit stapt drukt hij op een knop om de deuren dicht te doen. Daarna drukt hij twee keer op een knopje en gaat een doordringend belletje. Dat is het sein voor de bestuurder om te gaan rijden. Als we eenmaal rijden drukt de conducteur weer op een knop, begint een simpel melodietje en begint een stem te vertellen. Uiteraard in het Japans, en bij sommige haltes ook in het Engels. Daarnaast pakt de conducteur ook regelmatig de microfoon en houdt hele verhalen.

Zo nu en dan verlaat de conducteur zijn plek en loopt naar voren. Eenmaal voorin aangekomen neemt correcte conducteur zijn pet af, buigt naar de passagiers, zet zijn pet weer op en loopt naar helemaal achterin en dan terug naar zijn plek. Als je wilt kun je hem tijdens zijn wandeling vragen geld te wisselen. Dit wandelritueel zien we meerdere keren tijdens onze rit.

Abonnementhouders checken in en uit zoals wij ook in Nederland doen. Inchecken kan bij elke deur, uitchecken doe je bij de conducteur die werkelijk iedereen bedankt. Zonder chipkaart loop je gewoon de tram in en bij het uitstappen kun je geld in de automaat bij de conducteur gooien, of geld aan de conducteur geven.


Conducteur bezig met zijn ronde

Pannekoeken eten bij Okonomiyaki 

We hadden gelezen dat je bij restaurant Okonomiyaki pannenkoeken kunt eten. Het kost enige moeite maar dan vinden we het restaurant, het bestaat uit meerdere verdiepingen waar bakplaten met krukjes omheen aanwezig zijn. We gaan aan een tafel zitten, en bekijken met belangstelling hoe voor anderen de pakkenkoeken gemaakt en gegeten worden. Bijgaande foto’s laten zien hoe zo’n pannenkoek ontstaat en gegeten wordt, en het smaakte prima.

We worden gevraagd iets op te schuiven, er komt een ploeg van uiteindelijk 9 man bij ons aan tafel zitten – een bedrijfsuitje. Ze krijgen in stukken gehakte pannenkoeken en kantelen bier en aangelengde whisky naar binnen. Ze zijn na ons binnen gekomen en gaan eerder dan wij weer weg; en we mochten nog even hun whisky proeven toen ze door hadden dat we daar een opmerking over maakten.








Zo snij je er een hoekje af, het schepje eronder en in je mond doen.

Japan 2017-04 De juiste kabelbaan en de reis naar Hiroshima

We gaan weer op stap met de trein naar Hiroshima. Dus na het ontbijt op naar het station om zitplaatsen te reserveren voor de reis. Het wordt de trein van 14:53, dat betekent dat we nog enkele uren in Beppu hebben.

Global Tower 

Iets buiten het centrum staat een hoge mast met een uitkijk platform, de Global Tower. Het is een wandeling van zo’n 20 minuten, moet kunnen. Zo gezegd zo gedaan, al valt het niet mee bij een temperatuur van boven de 30 graden met hoge luchtvochtigheid. In de toren hebben we inderdaad een prachtig uitzicht over de stad.

En zien we de kabelbaan die we gisteren eigenlijk hadden willen bezoeken. Het blijkt helemaal niet ver te zijn van de toren waar we in stonden.


De Global Tower (de ronde palen zijn trouwens recht, mijn fotokunsten waren hier niet optimaal)





Pretpark op een berg

We lopen er naar toe en nemen nu de juiste kabelbaan. Het leidt naar een pretpark voor de kleinere kinderen, er staat onder andere een twee-armig reuzenrad waar wij ook nog wel in kunnen. Het wordt munten tellen, door een regie fout (lees: niet nadenken) zijn we ongeveer blut en kunnen door muntgeld bij elkaar te rapen net een kaartje en een ijsje kopen.

Het lijkt hier trouwens helemaal geen vakantie periode te zijn, het is erg rustig overal.


De kabelbaan die we gisteren eigenlijk hadden willen bezoeken 




Op naar de trein 

Van deze kabelbaan is het maar 20 minuten lopen naar het hotel waar de koffers nog staan. Het land staat vol met 7-11 winkels, ook op onze route naar het hotel. En die winkels hebben allemaal een geldautomaat (en elke winkel heeft een pokestop, maar dat terzijde).

Met de koffers gaan we naar de trein, we hebben 1 overstap in Kokura vlakbij Kitakyushu. Het eerste deel is met een boemel die maar 120 kilometer per uur rijdt, daarna stappen we over op de Shinkansen die met 300 kilometer per uur door het land sjeest. Helaas zien we niet zoveel van het land, het traject is een groot deel ondergronds en door bergtunnels.


Deze trein gaat dus 300 kilometer per uur 

Onze verblijfplaats in Hiroshima 

Het reisbureau had ons aangeraden om toch minimaal 1x op zijn Japans te slapen, op de grond dus. Dat gaat de komende twee nachten gebeuren. We zitten in een soort bed&breakfast, maar dan zonder bed en ontbijt. Gelukkig is ons kleine kamertje wel voorzien van airco, als die uit staat is het niet te harden in de kamer.


De deur is meer voor Japanners bedoeld.

Eten en drinken 

Voordat we gaan eten willen we nog even wat drinken. Ik vraag aan Google wat leuke drinkgelegenheden zijn in de buurt en daar komt Bar Strum uit. We lopen er naar binnen… blijkt het een klein eet/drink dingetje te zijn waar 3 Japanners aan de toog zitten. We schuiven aan voor een biertje en krijgen er wat lekkere hapjes bij. De Japanners links en rechts van ons zijn erg geïnteresseerd in waarom we in Japan zijn, en waarom we juist hier naar binnen gestapt zijn.


Na het biertje lopen we door het vredespark en komen uit bij een Italiaans eettentje met buiten terras. Omdat het een leuk plekje is, en omdat het buiten is besluiten we er te gaan eten, tot nu toe hebben we alleen nog maar binnen bij airco’s gegeten. En we eten voor het eerst in Japan met mes en vork.

Japan 2017-03 Tsurumi-Dake beklimmen en heet water bezoeken

Ontbijt in Beppu

Het ontbijt vandaag is wat minder geslaagd dan gisteren. Ik Fukuoka aten we in een gezellig gedeelte van het hotel, niet omdat het geweldige tafels en stoelen waren maar omdat het er een drukte van belang was. En het eten smaakte prima, sushi, allerlei soorten groenten zoals je die wel kent van Japanse restaurants, en andere lekkernijen. En als je echt wil kun je ook scrambled eggs krijgen met worstjes.

Vandaag zitten we in een zwaar onderkoelde ruimte, het is zo koud dat je de straat nauwelijks kan zien – de ramen zijn aan de buitenkant beslagen. Het eten is op zich lekker, maar gisteren smaakte het een stuk beter.

Op de planning van vandaag staat een bezoek aan een soort kabelbaan die we vanuit de hotelkamer kunnen zien, en aan de heet water bronnen waar Beppu bekend om is.

De berg op 

In eerste instantie willen we lopen naar het kabelbaantje, maar volgens Google maps is het bijna 2 uur lopen. Dat is een beetje ver. We lopen naar een infobalie in het station en horen hoe we er met de bus kunnen komen. We kopen een bus dagkaart, dat is een soort kraskaart waar je de datum van vandaag uit moet krassen.


Eenmaal bij de kabelbaan aangekomen blijken we heel ergens anders te zijn dan wat we vanuit onze hotelkamer zagen. Hmm. Toch maar met de kabelbaan omhoog en we blijken op het hoogste punt van de berg bij Beppu, de Tsurumi-Dake, uit te komen. Helaas zien we niks, het is zwaar bewolkt. Dat was op zich wel fijn voor het laatste stuk lopen op de berg, maar niet fijn voor het uitzicht.



Daar in de verte ligt Beppu


Het einde van de kabelbaan. Hier vandaan nog een stuk lopen naar de top.



Wat willen ze ons vertellen?


Onderweg naar boven zie je meerdere van dit soort beeldjes en boeddha’s met een collecte kistje erbij.

Heet water bronnen 

Na de afdaling pakken we weer de bus en laten ons naar de heet water bronnen rijden in het gebied Kanawa op de rand van Beppu. Hier is lang geleden een vulkaanuitbarsting geweest en daar merk je er nog wat van, er zijn allerlei bronnen waar flinke stoomwolken uit opstijgen. Er zijn enkele mooie parken omheen aangelegd en we bekijken er een van, de Umijigoku, en dat levert mooie plaatjes op.







Oh ja, oplaadbare mobiele ventilatoren zijn in hier.

Heet water baden

Het hete water uit de grond wordt ook gebruikt als kuurbaden zoals we ook bij het hotel hebben. Vanaf de bronnen lopen we een stuk naar zo’n kuurbad, Hyotan Onsen. Onderweg regent het licht, maar als we eenmaal in de baden liggen gaat de hemel open, het regent pijpenstelen en het onweert constant.

Het is druk in het badhuis, het is een komen en gaan van mensen. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, jong tot oud, en allemaal douchen ze zich zittend op een bankje voordat ze de baden in gaan. Vincent bedenkt zich dat het voor een man en vrouw misschien niet zo leuk is om te doen omdat mannen en vrouwen gescheiden zijn. Wij kunnen het lekker samen beleven.


Laag bij de grond eten

Bij het badhuis zit een restaurant, leuk om hier nog wat te eten voordat we terug naar het hotel gaan. Er staan van die bekende Japanse lage tafels met kussens op de grond. We kijken elkaar aan, doen?

Ja hoor. We gaan op de kussens zitten. Het gaat Vincent prima af om zijn benen op te vouwen en ze onder de tafel te krijgen. Voor mij is het een stuk lastiger, gelukkig zie ik ook Japanners zo nu en dan verzitten dus dat doe ik dan ook maar.

Er staat een bel op tafel. Er loopt wel een bediende rond, maar die komt ons niet uit zichzelf helpen. Dus dan maar bellen. Hij komt bij ons en probeert ons iets duidelijk te maken. Het komt niet echt over. Zijn ze al gesloten ofzo? Hij verdwijnt weer en als we hem later vragend aankijken komt hij met een telefoon terug. Hij tikt er van alles op in en laat ons de vertaling zien. We moeten eerst kaartjes kopen. Ah ok. Ik op zoek naar de plek waar ik kaartjes kan kopen. Blijkt het een automaat te zijn met heel veel knoppen. Elke knop is een menu item. Je moet eerst genoeg geld in de machine gooien en dan alles kiezen wat je wilt. Vervolgens komen er allemaal kaartjes uit en wat wisselgeld.

Nu kunnen we terug naar onze tafel en kunnen we de bonnetjes aan de bediening geven. We hebben genoten van een maaltijd met veel soorten vis.


De machine met het hele menu erop waarmee je tickets koopt voor wat je wilt eten en drinken.



Terug naar het hotel 

We hebben net een bus gemist, de keus is een uur wachten of een uur lopen. Het wordt lopen, het is weer droog en door de regen is de temperatuur dragelijk.

Als afsluiting nog een biertje op het terras waar we gisteren ook gezeten hebben.

Japan 2017-02 Treinreis naar Beppu

Het is alweer zondag; de zaterdag hebben we min of meer gemist door de reis. Twee belangrijke doelen vandaag: tweede sim kaart kopen nu de eerste werkt, en de Japan Railpas ophalen. 

Eerst maar eens de Railpas regelen, en zitplaatsen in de trein. Op het treinstation is men erg behulpzaam maar desondanks is het toch weer een tijdje in de rij staan. Maar dan hebben we hem: 14 dagen vrij reizen in Japan met de meeste types treinen. We zijn langer dan 14 dagen in Japan, maar door de pas vandaag in te laten gaan kunnen we in 14 dagen naar Tokio reizen en daar de laatste dagen doorbrengen.

Dan een sim kaart. Die halen we bij een Japanse versie van de Media markt, namelijk Yodobashi.


Ook deze sim krijg ik met enige moeite aan de gang, we kunnen dus onbeperkt Pokemon beesten vangen en Ingress spelen.

We hebben nog een paar uur te gaan voordat onze trein vertrekt naar Beppu, tijd voor een wandeling door de stad.

Station en winkelcentrum Hakata


Het is trouwens heet in Fukuoka, 33 graden. Binnen staan overal de airco’s aan, wat mij betreft nogal eens te koud.

Tempels tussen moderne gebouwen

Tijdens de wandeling zien we drie tempels, de eerste een min of meer moderne met airco, een tweede met een grote boeddha (mocht geen foto’s maken) en een derde een redelijke Zen tempel op een redelijk groot terrein.

Na de wandeling lust ik wel een groene thee ijsje.

Treinreis naar Beppu 

We hebben de trein van 14:57 en die gaat ons in 1 uur en 50 minuten naar Beppu brengen.


In Kitakyushu gebeurt er wat bijzonders. De trein rijdt het station binnen en zal van rijrichting veranderen. Dat is op zich niet bijzonder, maar wel dat je de stoelen in de trein om kan draaien. Druk met je voet op een pedaal aan de zijkant van de stoel en je kunt hem op zijn middenpoot omdraaien. Voordat we de stoel omdraaiden hadden we zelfs nog ruimte voor onze koffers bij ons, na het omdraaien helaas niet meer.



Heet bad bij het hotel

Om vijf uur lopen we het hotel binnen. Vanuit het station hoefden we alleen maar de straat over te steken, ideaal.

Beppu staat bekend om zijn heet water baden, er zit er zelfs een bij het hotel. In badjas kun je oversteken naar het aangrenzende gebouw en worden mannen van de vrouwen gescheiden. Je wordt geacht naakt een ruimte in te lopen waar aan de zijkanten douches zitten. Al zittend op een klein krukje moet je je dan eerst goed wassen voordat je het bad in mag (zie foto)

Het bad is behoorlijk warm, een kwartier is lang zat. Daarna weer douchen en zit het erop.

Festival in Beppu

Beppu ligt aan de kust, leuk om voor het eten eerst bij de zee te kijken. Dat valt  niet mee, het strand is met hekken afgezet, het is niet duidelijk waarom. We zien wel drommen met mensen een bepaalde kant op lopen, ook veel in typisch Japanse klederdracht. We lopen er achteraan; plotseling houdt de schutting op en zien we heel veel mensen bij elkaar zitten. Het blijkt dat afgelopen dagen een festival gaande is en dat dat vanavond wordt afgesloten met een uur lang vuurwerk vanaf zee.

Eten in een hokje

Na een kwartiertje kijken vertrekken we, we moeten nog eten en we hebben geen idee hoe druk het is in de restaurants, en hoe laat ze sluiten. We dwalen een eind rond, veel lijkt al  gesloten, of meer op een snackbar. Uiteindelijk vinden we wat – blijkt het een restaurant te zijn waar iedere groep in een eigen hokje wordt gezet.



Het wordt salade, vis en een soort nasi met garnalen. Heerlijk. En natuurlijk alles eten met stokjes.

Na het eten nog op een terrasje buiten een biertje om de dag af te sluiten.

De eerste indruk is dat Beppu een leukere stad is dan Fukuoka, er is wat meer leven op straat.

Japan 2017-01 De vlucht naar Fukuoka

Japan 2017-01 De vlucht naar Fukuoka. We zoeken het dit jaar ver weg: we gaan op vakantie naar Japan! Via de website van Japan2Go hebben we een reis samengesteld die begint in Fukuoka en eindigt in Tokio.


De vlucht

De vlucht begint op Schiphol en gaat via Seoul (Zuid Korea) naar Fukuoka, een stad aan de oostkant van het grote zuidelijke eiland Kyushu van Japan. Het eerste stuk is 10 uur vliegen (ik heb daar de helft van slapend door gebracht, Vincent heeft nauwelijks geslapen), het tweede stuk is nog maar 1 uur. Tijdsverschil is 7 uur: het is in Japan 7 uur later dan in Nederland.

Het was vandaag weer eens hommeles tussen Noord- Korea en Amerika, en dan realiseer je je hoe dichtbij je nu bij Noord- Korea bent als je net bent geland in Seoul. Gelukkig zijn we hier maar een paar uur, maar wel genoeg tijd om ons te verwonderen over hoe een biertje getapt wordt, namelijk van onder uit het glas waar een speciale opening in zit. 



Fukuoka

Gelijk al bij de douane lopen we tegen typische Japanse dingen aan. Je moet je vingerafdrukken achterlaten, en dat gebeurt met machines met zeer kleurrijke schermen en geluiden die horen bij computerspelletjes voor kinderen. De hele procedure(vingerafdrukken, paspoortcontrole en douane) duurt zo lang dat tegen de tijd dat we bij de band voor de koffers zijn, de koffers al van de band gehaald zijn. Ze stonden netjes klaar voor ons.

Dan op zoek naar een sim kaart voor de telefoon; vinden en kopen lukt maar werken – ho maar. Dan maar later proberen. Eerst met bus en metro naar het hotel, daar krijg ik de sim kaart uiteindelijk toch aan de gang.

We zijn vrijdagavond tegen half zes ‘s middags vertrokken van thuis en  rond half elf zaterdagavond in het hotel is Fukuoka.

Metro in Fukuoka

Voor het slapen gaan wandelen we nog een stukje door de stad, vooral op zoek naar een biertje. Dat lukt uiteindelijk in een Engelse bar, dat is blijkbaar populair hier gezien het aantal van die bars. Het is trouwens voor een zaterdagavond erg rustig in de stad – alsof het geen uitgaansavond is.

IJsland 2015: de Golden Circle tour

We gaan weer wat beleven, we gaan mee met de Golden Circle Tour. Deze tour wordt uitgevoerd met een busje en voert ons langs een aantal prachtige plekken: een plek waar de Amerikaanse en Europese tektonische platen elkaar raken; een stel actieve geisers, een dubbele waterval en de Secret Lagoon.

De busrit
Het busje rijdt eerst half Reykjavik door om overal vandaan mensen op te halen die met deze trip mee gaan. We zijn met ongeveer 15 personen. De chauffeur is ook reisleider en geeft ons tijdens de rit heel veel interessante informatie over IJsland. Over de geschiedenis bijvoorbeeld, over energie-opwekking, warmwater voorziening, en nog veel meer. Aan het eind van dit verhaal heb ik een aantal van die Wetenswaardigheden opgesomd.

Het is wel een lange dag, rond 10 uur worden we opgepikt, en half acht ‘s avonds zijn we weer in het hotel.
Onderweg naar de eerste stopplaats word je je bewust van de leegte van het land. Hele stukken is er niets anders dan de weg waar we op rijden. Er zijn geen dorpen of huizen te bekennen. Begroeiing is er niet of nauwelijks. En alles ligt onder een laagje sneeuw, daardoor lijkt het nog kaler.

Onderstaande foto’s zijn niet geweldig omdat ze vanuit de bus genomen zijn. Maar ze geven wel een indruk van de leegte.

   
  
  

De tektonische platen
IJsland ligt in feite op twee grote aardkorstplaten, de Amerikaanse en de Europese. En op de scheidslijn van die twee platen is veel seismische activiteit en bevindt zich een aantal vulkanen. Iedereen kent nog de uitbarsting van 2010 waarbij het hele vliegverkeer boven Europa plat gelegd werd, maar er zijn nog veel meer vulkanen.

De bus brengt ons naar een plek waar duidelijk te zien is wat de Amerikaanse en wat de Europese plaat is, en waar de scheidslijn loopt. We worden uit de bus gezet, en wandelen een stuk door het gebied.

Op deze mooie plek vinden ook vaak belangrijke ontmoetingen plaats op politiek niveau.

   

  

  
 De geisers
De volgende stop is bij een gebied met geisers waarvan er 1 in ieder geval elke 5 tot 10 minuten flink spuit. We worden weer uit de bus gezet en we lopen een tijdje in dit gebied rond.

Nabij ligt een restaurant waar we wat kunnen lunchen.

Het blijft indrukwekkend, enorme grote lege licht besneeuwde vlaktes en daar waar iets voor toeristen te doen is een bouwwerk. Vincent geniet van de kou en de sneeuw, dat mist hij de laatste jaren erg in Nederland.

  
  
  
  
  
De waterval
Even verderop zien we een flinke dubbele waterval. bijzonder is dat de watervallen haaks op elkaar staan (zie foto’s). Ook hier worden we uit de bus gezet en wandelen we langs de watervallen. De bus wacht ons een stuk verderop bij een souvenir winkeltje op.

Het water komt uit de gletsjers. In dit jaargetijde is de rivier redelijk rustig, maar in de zomer kan het er flink aan toe gaan wat hoeveelheid water betreft.

  
  
  
  
De Secret Lagoon
De laatste stop van deze trip. Deze Lagoon is lang geleden gemaakt – het is niet natuurlijk. Op deze plek is een heetwaterbron aktief en vlakbij heeft men een soort zwembad gemaakt door een muurtje om een gebied heen te bouwen. Daar loopt vervolgens het hete water in en wordt gemengd met koud water uit de buurt zodat wij mensen niet levend gekookt worden.

Bij deze lagoon zijn kassen neergezet. Ze worden verwarmd met  dit warme water en er wordt het hele jaar door groente verbouwd.

Deze Lagoon is een tijd lang buiten gebruik geweest maar een paar jaar geleden in ere hersteld. Tot voor kort kwam er bijna niemand, maar de Lagoon is niet echt Secret meer en dus komen er nu busladingen toeristen op af. Wij ook dus.

Desondanks heerlijk opgewarmd. Onze reisleider baalde er wel van dat het vandaag zo ontzettend druk was, dat had hij nog niet eerder meegemaakt. 

Onderstaande foto is niet van mijzelf, gevonden op internet.

  
Weetjes

De IJslandse taal is heel oud Noors. De Noorse taal is doorontwikkeld maar de IJslandse niet. Noren en IJslanders kunnen elkaar niet zomaar verstaan.

IJsland is een paar keer van eigenaar gewisseld; Noren en Denen zijn er de baas geweest.

In de tweede wereldoorlog is Engeland binnen gevallen om IJsland te kunnen verdedigen. Engeland heeft uiteindelijk IJsland de moderne tijd in getrokken.

Na de Engelsen hebben de Amerikanen het land nog een tijd verdedigd.

In IJsland wonen ongeveer 340.000 mensen, waarvan tweederde in Reykjavik.

Heet water wordt gewonnen in het binnenland, en met pijpen richting Reykjavik gebracht. Het water in de pijpen is ongeveer 84 graden, doet er 24 uur over om naar Reykjavik te komen, en verliest onderweg maar 2 graden.

In de winter wordt dit water ook gebruikt om stoepen te verwarmen en begaanbaar te houden. Wellicht dat daardoor de binnenstad zo mooi sneeuwvrij was terwijl we daarbuiten aan het glibberen en glijden waren.

Drinkwater komt van de gletsjers, het is onbewerkt en kan zo gedronken worden. Het water sijpelt in de buurt van de gletsjers de grond in, en komt honderden jaren later in de buurt van Reykjavik weer boven waar het het waterleidingsysteem in gaat.

Men vraagt zich af of het wel haalbaar is om met 340.000 mensen een eigen munt aan te houden. Er wordt veel gepraat over aansluiten bij de euro, dollar, Deense of Noorse kroon, of Canadese dollar.
Alleen kan men het er niet over eens worden wat dan.

Er is meer stroom nodig, maar ook hier kan men maar niet besluiten hoe. Windmolens liggen voor de hand (het waait hier altijd), maar er zijn veel tegenstanders vanwege de horizonvervuiling. Rivieren afdammen is ook overwogen, maar eigenlijk wil ook dat niemand.

Gletsjers smelten de laatste jaren snel. Door de gewichtsvermindering is de grond al centimeters gestegen.

IJsland 2015: Ingress wandeling

De dag is niet helemaal geworden wat we bedoeld hadden, het plan was om een Golden Circle Tour over het eiland te doen, of naar de Blue Lagoon te gaan. Helaas waren beide vol geboekt dus dat ging niet door. Voor morgen kunnen we de Golden Circle wel boeken en dat doen we dan ook.
Alternatief plan dan vandaag: een Ingress banner missie lopen. Vincent en ik zijn al enige tijd in de ban van het spel Ingress. Ingress wordt wereldwijd gespeeld, het gaat om twee strijdende partijen namelijk Enlightened (groen) tegen Resistance (blauw). Wij zijn Enlightened en willen de wereld groen maken. Dat kunnen we doen door naar zogenaamde portals te gaan, en ze te veroveren. Een portal is een ding dat in werkelijkheid bestaat, bijvoorbeeld een standbeeld, een opvallend bouwwerk, een muurschildering, het kan van alles zijn. Om een portal te veroveren moet je binnen een straal van 40 meter van die portal zijn, je moet er dus daadwerkelijk naar toe om hem te kunnen pakken.
Een missie in Ingress is het bezoeken, veroveren of versterken van een rij van portals. Als je een missie af hebt, dan krijg je er een medaille voor. En als je nou een stel missies aan elkaar schakelt dan krijg je een banner; de medailles van de missies vormen dan een plaatje.

In Reykjavik heb ik de ‘View of Reykjavik’ banner gevonden en die hebben we voor vandaag op de planning gezet. De banner bestaat uit 24 missies met 6 portals per missie. 
Het eerste deel van de banner verloopt voorspoedig, maar iets na de helft van de missies gaat het sneeuwen. Wat nu? Er is een zwembad in de buurt, dus even lekker opwarmen in de hete baden en de sneeuw afwachten.
Na enige tijd weer verder met de banner. Maar na een paar missies gaat het weer sneeuwen. Dan maar de dorst lessen tot het droog wordt.
En dan nog 6 missies te gaan – en dat waren flinke, we werden door het hele havengebied gestuurd, inclusief een bezoek aan een pier waar Google Maps nog niet eens weet van heeft. Leuk maar het duurde allemaal uiteindelijk wel lang.

Rond half negen ‘s avonds zijn we dan eindelijk klaar. Veel leuke plekken van de stad gezien en een banner rijker. We hebben zo’n 18 kilometer gelopen vandaag.

Na het eten hebben we dan nog een afspraak met andere Ingress spelers in Reykjavik. Met hun drinken we nog een biertje en delen we Ingress ervaringen.

Omdat het weer sneeuwt nemen we dit keer een taxi terug naar het hotel.

  
De haven

  
De haven

  
De Ingress banner

IJsland 2015 – Kerk- en zwembadbezoek

Vandaag begint onze eerste echte dag in Reykjavik, wat zullen we eens gaan doen? Niet al te veel, de binnenstad een beetje verkennen, een bezoek brengen aan de kerk die we gister onderweg gezien hebben en naar één van de vele zwembaden die de stad rijk is.
Voor de afwisseling nemen we vandaag de bus naar de stad. Dat kan gratis met een kaart die we van het hotel krijgen. We kunnen daarmee met de bus de hele stad door.
De kerk die we gister al gezien hebben is de Hallgrímskirkja, de grootste kerk van IJsland waarvan de bouw in 1945 is begonnen, en afgerond in 1986. Dat zie je ook, de kerk oogt erg modern, zowel van binnen als van buiten. De banken zijn niet van die harde houten die we allemaal wel kennen van de kerken in Nederland, maar ze zijn zacht bekleed. Lekker comfortabel en warm.
Wat mij het meest aansprak was het orgel, en wel om twee redenen. Ten eerste is het een enorm groot orgel met maar liefst 5275 pijpen, en ten tweede omdat de organist ergens beneden in de kerk zit bij de ingang. Zijn toetsen, schakelaars en voetbedieningspaneel staat op een verrijdbaar plateau dat met een dikke kabel en stekker verbonden is met het pijpengedeelte. Mijn eerste gedachte was: zet er een midi-interface op en je hebt geen organist meer nodig, de computer kan dan het orgel bedienen.

Ook de klank was indrukwekkend, geweldige bassen en prachtige hoge tonen.

Je kunt met de lift de toren in en dan in alle vier richtingen de stad bewonderen, dat kun je zien in onderstaande foto’s.
Het weer werkte niet echt mee, toen we in de kerk waren (die ook nog eens op een heuvel staat) woedde er een heuse storm over Reykjavik, erg lekker bovenin de toren, je waaide bijna door de tralies naar buiten.
Dit is wel uitstekend weer om een van de vele zwembaden van Reykjavik te bezoeken. IJsland bevindt zich op vulkanisch grondgebied waardoor warmte makkelijk uit de aardkorst gehaald kan worden. De vele zwembaden worden dan ook verwarmd met de natuurlijke aardwarmte.
Als je op internet gaat zoeken naar deze baden, en vooral de commentaren daarbij leest dan valt 1 ding erg op: je wordt geacht naakt te douchen voordat je het zwembad gedeelte in gaat. Dat zal mij boeien, maar voor een gemiddelde Amerikaan bijvoorbeeld is dat not done. Voor IJslanders is dat de normaalste zaak van de wereld. Je gaat in je blootje naar de douche en zeept vitale onderdelen van je lichaam goed in. Op borden die bij de douches hangen staat duidelijk aangeven welke delen je goed moet schrobben: haar, oksels, kruis, achterwerk en voeten. Doe je dat niet, dan kun je commentaar verwachten. Daarna zwembroek aan en naar buiten.

Overigens zijn vrouwen en mannen van elkaar gescheiden qua kleedruimtes en douches; zelfs in zwembaden met sauna’s zijn er aparte cabines voor mannen en vrouwen.

Het was wel genieten. De baden zijn vrijwel allemaal buitenbaden met temperaturen variërend van 36 tot 44 graden. Grote zwembaden (buiten dus!) zijn 36 graden, kleinere hot-tubs zijn tot 44 graden – dat hou je niet lang uit.
De dag was zo weer voorbij. Lekker wat eten in de stad en terug wandelen naar het hotel, nog steeds glibberend en glijdend. Zoals een vrouw achter de bar van het hotels ons vertelde: ‘walk like a pinguin’. Inderdaad.

  
De Hallgrímskirkja

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
Buiten glibberen

  
Buiten glibberen

 

IJsland 2015 – here we come!

Het is eind van het jaar, en dus weer tijd voor een stedentrip. Dat doen we vaker en dit keer valt de keuze op Reykjavik.
De eerste reactie is: KOUD, maar dat valt voor zo’n noordelijke eiland eigenlijk wel mee. Rond de jaarwisseling is de gemiddelde temperatuur rond de nul graden, en dat is dit jaar niet anders. De verwachting is in de nacht iets onder nul, overdag er iets boven met regelmatig kans op een natte sneeuwbui.

Wat valt er allemaal te doen in Reykjavik? In de stad zijn enkele bezienswaardigheden, en buiten de stad is het meest bekend de Blue Lagoon. Ook het noorderlicht moet goed te zien zijn. Wat we allemaal precies gaan doen – dat zien we wel. Er is in ieder geval niks van tevoren geregeld.
Op tweede kerstdag stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van bijna 3 uur naar Reykjavik. De reis verloopt voorspoedig en bij de landing krijgen we de eerste indruk van IJsland. Namelijk: helemaal kaal. Geen huizen geen bomen, alleen rotsachtige grond met een dun laagje sneeuw.
Terwijl Vincent op de koffers wacht ga ik een winkel in om te kijken of we SIM kaarten kunnen scoren van IJsland zodat we goedkoop kunnen internetten met onze telefoons. Dat blijkt zeer eenvoudig, bij de kassa van de winkel liggen Vodafone SIMs; betalen, in je telefoon stoppen en internetten maar. Mooi, er moet wel Ingress gespeeld worden in de stad.
Volgende stap: geld halen. IJsland heeft geen Euro maar IJslandse kronen. 1000 ISK is 7 Euro waard, ofwel elk bedrag delen door 1000 en vermenigvuldigen met 7.

Nu naar Reykjavik zien te komen. Het vliegveld waar we geland zijn ligt op ongeveer 50 km van de stad. Er rijden bussen af en aan om mensen naar de stad te brengen, in een bus kopen we een kaartje en mogen we mee. Het idee is dat je eerst naar een bus terminal wordt gebracht, en daar overstapt op kleinere busje die je uiteindelijk naar je hotel brengt.
De eerste 30 km van de busreis gaat door een rotsig landschap met zo goed als geen bebouwing en helemaal geen bomen of struiken. En het wordt al donker, rond vier uur begint het te schemeren.
Ons hotel blijkt aan een ander vliegveld te liggen dat vlakbij het centrum van Reykjavik ligt. Het veld waar we geland zijn was een militair veld sinds de tweede wereldoorlog maar wordt nu gebruikt voor internationale vluchten, het veld waar ons hotel tegenaan ligt wordt gebruikt voor binnenlandse vluchten.
Het is ongeveer anderhalve kilometer lopen van het hotel naar het centrum van de stad. Dat gaan we dus doen om wat te gaan eten en drinken. Hoe moeilijk kan het zijn om die anderhalve kilometer te lopen. Nou, dat viel zwaar tegen. De dagen voor onze aankomst had het enkele nachten flink gevroren met als gevolg dat de stoepen spek en spek glad waren. Een dikke ijslaag maakten ze zo goed als onbegaanbaar. Al na een paar honderd meter lag ik op de grond, dus toen maar de strategie gewijzigd: lopen midden op straat, dat was wel begaanbaar. Het is niet druk op de weg, dus dat kan wel. Ik heb ook het idee dat men daar wel aan gewend is, de auto’s die er zijn rijden met een grote boog om ons heen.

In de binnenstad zijn de wegen en stoepen wel netjes schoon. Het is tweede kerstdag en de restaurants zien er behoorlijk vol uit. Gaan we nog wel een plekje kunnen vinden? Na wat omzwervingen stappen we een restaurant binnen – op hoop van zegen. En ja, gelukkig, we mogen aanschuiven zonder dat we een reservering hebben. Het is half acht, mooie tijd.

Even later zien we allemaal mensen opstaan en hun jassen aantrekken. Het lijkt wel of iedereen ongeveer tegelijk weer weg gaat. Toen we binnen kwamen waren bijna alle 25 tafels bezet, nog geen half uur later waren het er nog maar 5 en dat is zo gebleven. Men eet hier vroeg blijkbaar.

Stoer als we zijn wandelen we (via een andere route) weer terug naar het hotel waar we ons nog tegoed doen aan een IJslands borreltje.
Onderstaande foto’s zijn niet echt geweldig – het schemerde en dan foto’s maken in een rijdende bus is niet ideaal.

 

Landing op IJsland

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Randdorpje van Reykjavik 

  

Randdorpje van Reykjavik 

  

Overstappen van grote bus naar kleine busjes

  

Ons hotel zit vol met h0uten figuren.

 

Sneak Preview: Suffragette

suffragetteDe acteurs Carey Mulligan, Helena Bonham Carter, Brendan Gleeson, Anne-Marie Duff, Ben Wishshaw en Meryl Streep als Emmeline Pankhurst spelen de hoofdrollen in Suffragette. Het krachtige drama van Sarah Gavron is de eerste speelfilm over de werkelijke strijders bij de Suffragettes. Dat waren niet de hoogopgeleide vrouwen uit de hoogste klassen, maar de arbeidsters die ervoeren dat hun vreedzame protesten tot niets leidden. De enige kans op verandering die overbleef was radicalisering en geweld. In hun strijd voor gelijke rechten zetten zij alles op het spel: hun banen, hun gezinnen, hun kinderen en hun leven. Maud (Carey Mulligan) was zo’n strijder. Het verhaal van haar gevecht voor vrouwenrechten is meeslepend en schokkend als een thriller; en tegelijkertijd hartverscheurend en inspirerend.

De film Suffragette krijgt van Vincent en van mij een 7. Aardige film over een onderwerp dat verleden tijd lijkt maar bijvoorbeeld in Saudi Arabie nog steeds actueel is.

Sneak Preview: Er Ist Wieder Da

eristwiederdaWat als Hitler vandaag weer op zou duiken? De meest besproken film van het jaar is een bizarre komedie waarin het ondenkbare gebeurt. De Führer is terug. Zeventig jaar na zijn vermeende dood wordt Adolf Hitler wakker naast zijn voormalige bunker, nu ergens in een Berlijnse woonwijk. De oorlog is voorbij, zijn partij is verdwenen en zijn geliefde Eva is er niet om hem gerust te stellen. De Duitse samenleving is zo multicultureel dat hij niets herkent. Maar verrassend genoeg begint Hitler een nieuwe carrière op TV en internet omdat hij als briljante komediant wordt gezien. Ook al is hij wel degelijk de echte en is er niets veranderd aan zijn ideeën… Er Ist Wieder Da (vertaald als ‘Daar is hij weer’) is gebaseerd op de bestseller van Timur Vermes die in meer dan 40 landen uitkwam en maanden op nummer 1 stond in de lijsten van o.a. Der Spiegel en The Times.

De film Er Ist Wieder Da begint hilarisch, maar krijgt in de loop van de film een serieuze tint. Ik geef een 7, Vincent een 7.5.

Sneak Preview: The Program

theprogramHoe kan het dat wielrenner Lance Armstrong (Ben Foster) – geen sterke klimmer – opeens het peloton passeert tijdens bergetappes van de Tour de France? Sportjournalist David Walsh (Chris O’Dowd) staat alleen in zijn verdenkingen. Zijn vragen over dopinggebruik worden door Armstrong fel bestreden. Wil Walsh soms de aandacht afleiden van Livestrong, zijn fonds dat miljoenen binnenhaalde voor kankerbestrijding? Armstrong zelf genas tegen de verwachtingen in van uitgezaaide teelbalkanker voordat hij zeven keer op rij de Tour de France won – een ongeëvenaarde prestatie. Maar de verdenkingen stapelen zich op en in 2012 moet Armstrong toegeven dat hij deelnam aan het meest geavanceerde, professionele en succesvolle dopingprogramma dat de sportwereld ooit zag. Is Armstrong een monster of een man met een grenzeloze wil om te winnen?

Ik vond The Program een interessante film – een kijkje achter de schermen van het wielrennen; een zeven. Vincent wist het allemaal al en geeft een 6-. Koen was voor de gelegenheid mee, en gaf een 6.

Sneak Preview: A Perfect Day

aperfectdayEen groep hulpverleners probeert de watervoorziening van een verlaten gemeenschap in een Bosnisch oorlogsgebied te redden. Nieuwkomer Sophie doet alles om te helpen, ouwe rot in het vak Mambrú wil het liefst naar huis, Katya wil Mambrú, Damir wil dat de oorlog stopt en B… die heeft eigenlijk geen flauw idee wat hij wil. Humor, drama, liefde, gevaar en hoop: het komt allemaal samen op een perfecte dag.

De film A Perfect Day lijkt op een documentaire over hulpverleners in oorlogsgebied. Ik vond het wel aardig, een zeventje, Vincent geeft een 6.5

Sneak Preview: The Gift

thegiftSimon (Jason Bateman) en Robyn (Rebecca Hall) zijn een gelukkig echtpaar met een perfect leven tot ze Gordo (Joel Edgerton), een oud-klasgenoot van Simon, tegen het lijf lopen. De onaangekondigde bezoekjes en mysterieuze cadeautjes van Gordo blijken een dieper luguber geheim te dragen. Robyn gaat op onderzoek uit en langzaam sijpelt een angstaanjagende geschiedenis tussen Gordo en Simon binnen. Wat als het verleden nog niet klaar met je is?

De film The Gift is in het middenstuk erg sterk maar zwakt naar het einde toe iets af. Ik geef een zeven, Vincent geeft een acht.

Sneak Preview: The Paradise Suite

theparadisesuiteThe Paradise Suite is een rauw-poëtische mozaïekvertelling waarin de verschillende personen, die al dan niet vrijwillig in Amsterdam zijn neergestreken, ogenschijnlijk weinig met elkaar gemeen hebben behalve hun buitenlandse afkomst. Maar liefde en vriendschap blijken bindende factoren, die het lot in een harde maatschappij doen kantelen en hoop aan de horizon doen gloren.

De film The Paradise Suite  krijgt een 7.5, ondanks dat het niet echt een film voor mij is. Verschillende verhaallijnen  komen mooi bij elkaar. Geen cijfer van Vincent.

Sneak Preview: Youth

youthLa Giovinezza (Youth) is de nieuwe Engelstalige film van regisseur Paolo Sorrentino, die voor zijn wereldwijde succesfilm La Grande Bellezza de Oscar voor Beste Buitenlandse Film ontving. Michael Caine en Harvey Keitel spelen Fred en Mick, twee oude vrienden die in een luxe resort in de Alpen vertoeven voor een lange rustgevende vakantie. Ze kijken terug op hun veelbewogen leven als respectievelijk componist/dirigent en regisseur, en geven ondertussen op humoristische wijze hun ongezouten mening over de levens van hun kinderen, de jonge studenten in Mick’s schrijversgroepje en de andere hotelgasten. In tegenstelling tot Mick, die nog steeds werkt aan zijn laatste filmscript, is Fred ondertussen gepensioneerd en heeft geen enkel verlangen nog terug te gaan naar zijn muziek. Maar iemand met een hoog aanzien heeft er alles voor onze om de grootmeester nog eenmaal zijn composities te zien dirigeren. La Giovinzezza (Youth) was geselecteerd voor de Official Selection van het Cannes Filmfestival 2015.

De erg trage film Youth krijgt toch nog een 6 dankzij het uitstekende camerawerk. Vincent geeft een 6.5 dankzij de muziek.

Sneak Preview: Black Mass

blackmassIn 1970 zuid Boston overtuigt FBI agent John Connolly (Edgerton) de Ierse gangster Jimmie “Whitey” Bulger (Depp) samen te werken met de FBI om een gemeenschappelijke vijand te elimineren: de Italiaanse maffia. De film vertelt het verhaal van deze onheilige alliantie, die volledig uit de hand loopt, waardoor Whitey de rechtshandhaving kan ontlopen. Hierdoor kan hij steeds meer macht verwerven en groeit uit tot een van de meest meedogenloze en invloedrijke gangsters in de geschiedenis van Boston.

De film Black Mass krijgt een zeven; aardig verhaal en mooie plaatjes uit de jaren ’70 en ’80. Vincent vond het een standaard mafia verhaal en geeft een vijf.

Sneak Preview: Marguerite

margueriteHet is 1921, het begin van de roerige jaren twintig. Op haar kasteel even buiten Parijs geeft Marguerite Dumont een feestje voor muziekliefhebbers. Over de gastvrouw is weinig bekend, behalve dat ze zeer rijk is en haar leven heeft gewijd aan haar passie, muziek. Marguerite zingt. Vol overgave, maar vreselijk vals. De hypocriete gasten geven haar echter een applaus alsof ze de diva is die ze zelf denkt te zijn. Als een jonge, provocerende journalist ook nog eens een lovend artikel over haar schrijft, begint Marguerite echt in haar talent te geloven. Het geeft haar de moed om ondanks de bedenkingen van haar man haar droom te volgen. Geholpen door een oude, excentrieke operazanger bereidt ze zich voor op haar eerste recital voor een groot publiek. Marguerite is losjes gebaseerd op het leven van Florence Foster Jenkins, ’s wereld slechtste sopraan.

De film Marguerite krijgt een zeven; ondanks dat het niet mijn genre is heb ik me toch vermaakt. Vincent geeft een acht.

Sneak Preview: Paradise Trips

paradisetripsDe norse buschauffeur Mario (Gene Bervoets) heeft zijn hele carrière gepensioneerden naar het warme zuiden gebracht. Op de vooravond van zijn eigen pensioen moet hij tegen zijn zin een kleurrijke bende jongeren naar een festival in Kroatië brengen. Onderweg groeit het conflict tussen de conservatieve Mario en zijn alternatieve passagiers. Wat Mario’s laatste ritje moest worden verandert al snel in een fascinerende trip, die hem confronteert met zijn vooroordelen en met zijn verloren zoon (Jeroen Perceval).

De Belgische film Paradise Trips krijgt van Vincent en van mij een 7, het is een vermakelijk verhaal.

Sneak Preview: Slow West

slowwestEind 19e eeuw in het wilde westen. Jay Cavendish, een dromerige welopgevoede tiener, besluit om naar Colorado te reizen in de hoop zich te herenigen met zijn grote liefde. Al snel wordt hij geconfronteerd met het harde criminele leven en hij mag van geluk spreken wanneer hij Silas (Michael Fassbender), een mysterieuze reiziger ontmoet. Silas dringt zich op om hem tegen betaling bescherming te bieden: hij kent als geen ander de ongerepte wildernis en weet als de beste kogels te ontwijken. Wat Jay pas later ontdekt is dat hij niet de enige is die op zoek is naar zijn vriendin…

De film Slow West begint traag maar komt tot een mooie climax. Ik geef een 7.5, Vincent een 7.

 

Sneak Preview: 45 Years

45jearsHet is een week voor het 45-jarige huwelijksfeest van Kate en Geoff Mercer (gespeeld door Charlotte Rampling en Tom Courtenay) wanneer er een brief arriveert voor Geoff. Het lichaam van zijn eerste geliefde is gevonden in het ijs van de Zwitserse Alpen waar zij begin jaren 60 vermist raakte. Het bericht brengt het de echtgenoten danig uit balans en het is nog maar de vraag of hun huwelijk het feest haalt in de vijf dagen die nog resteren.

De film ’45 Years’ is erg traag en slaapverwekkend, ik geef een 4.5 Vincent geeft een 5.

Sneak Preview: Southpaw

southpawGroot bokskampioen Billy Hope (Gyllenhaal) heeft alles wat zijn hartje begeert: een glansrijke carrière, een prachtig huis en een gelukkige familie. Hij belooft zijn vrouw Maureen (McAdams) echter te stoppen met boksen om meer tijd door te brengen met hun dochter Leila. Juist dan slaat het noodlot toe en verliest Billy alles wat hem lief is. Alle hoop lijkt verloren, tot Billy in contact komt met oud-bokser Tick (Whitaker). Langzaam begint de sportkampioen de weg terug naar de ring te vinden wat tegelijkertijd een kans is op een nieuw bestaan voor hem en zijn dochter. Het indrukwekkende Southpaw is een actiedrama met een veelgeprezen rol voor Jake Gyllenhaal.

De film Southpaw krijgt een ruime 7; traag maar houdt je wel bezig. Vincent geeft een 8-.

Sneak Preview: Vacation

vacationIn New Line Cinema’s Vacation, maken Ed Helms (The Hangover) en Christina Applegate (Anchorman ) als de familie Griswold het wel erg bont. De familie gaat op pad voor een noodlottig avontuur. In de voetsporen van zijn vader en om de familiebanden weer meer kleur te geven, verrast Rusty Griswold (Helms) zijn vrouw, Debbie (Applegate), en hun twee zonen, met een reis dwars door Amerika. Het uiteindelijke doel van deze reis is een bezoek aan Amerika’s favoriete familie attractiepark, Walley World. Maar onderweg komen ze in de meest bizarre situaties terecht.

De film Vaction krijgt een zeventje; erg platte humor, maar ik moest wel regelmatig lachen. Vincent geeft ook een zeventje.

Sneak Preview: The King’s Gardens

kingsgardensThe King’s Gardens speelt zich af in het jaar 1684. De Franse Zonnekoning Lodewijk XIV (een rol van regisseur Alan Rickman zelf) vraagt de befaamde tuinarchitect André Le Nôtre (Matthias Schoenaerts) om de tuinen van Versailles te ontwerpen. Le Nôtre neemt de nog onbekende hovenier Sabine De Barra (Kate Winslet) in dienst voor de creatie van een prachtige fontein die één van de blikvangers van de tuinen moet worden. Het is een grote gok, maar Le Nôtre volgt zijn intuïtie. Ondanks dat De Barra als vrouw van het platteland door de heersende etiquette een achterstand heeft aan het hof, vecht ze zich een weg naar boven. Doordat ze intens samenwerken aan hun passie, groeien ook de aantrekkingskracht en de liefde tussen deze sterke vrouw en haar werkgever.

De film The King’s Gardens krijgt een 5, traag liefdesverhaal, wel met mooie plaatjes. Vincent geeft een 6.5.

Sneak Preview: The Age of Adaline

theageofadalineWat als je voor altijd jong en mooi blijft? Het overkomt de jonge moeder Adaline (Blake Lively) na een mysterieus auto-ongeluk in de jaren ’30. Terwijl de wereld om haar heen doorgaat en haar dochter (Ellen Burstyn) bejaard wordt, wordt Adaline zelf geen dag ouder. Om dit verborgen te houden is ze tientallen jaren veroordeeld tot een eenzaam bestaan, zonder liefde waar ze keer op keer afscheid van zou moeten nemen. Maar wanneer ze valt voor de charismatische Ellis (Michiel Huisman) en een weekend bij zijn ouders (Harrison Ford en Kathy Baker) doorbrengt, dreigt haar geheim uit te komen. Adaline neemt een beslissing die haar leven voor altijd zal veranderen.

 

De film The Age of Adaline krijgt een 5.5 – leuk plot over eeuwig leven, maar veel te zoetsappig voor mij. Vincent geeft een 7.

Sneak Preview: Man Up

manupIn de romantische komedie Man Up ontmoeten we de alleenstaande Nancy, die naar Londen afreist om het jubileum van haar ouders’ huwelijk te vieren. Wanneer ze daar plotseling de gescheiden Jack tegen het lijf loopt, die haar verwart voor zijn 24-jarige blind-date, besluit ze om het spelletje mee te spelen. De chemie springt meteen over en samen beleven ze de tijd van hun leven. Echter is het enkel een kwestie van tijd tot Jack zal ontdekken dat Nancy niet zijn echte blind-date was…

De film Man Up krijgt van mij een 7, aardig romantisch verhaal maar niet echt verrassend. Vincent en Annelot geven een 8.

Sneak Preview: Schneider vs Bax

schneidervsbaxSchneider, een huurmoordenaar, wordt gebeld door Mertens. Hij heeft een spoedopdracht voor Schneider, maar Schneider weigert. Hij is jarig en heeft zijn vrouw Lucy beloofd te helpen met het voorbereiden van het diner dat hij vanavond geeft. Mertens benadrukt dat het belangrijk is en dat het vandaag moet gebeuren. “Het gaat om Ramon Bax, een schrijver. Hij woont alleen aan de rand van een afgelegen meer. Het is een makkelijke klus, met een beetje geluk ben je voor de middag weer thuis.” Met tegenzin gaat Schneider akkoord, maar de makkelijke klus blijkt een zeer gecompliceerde.

 

De film Scheider vs Bax krijgt een 6, aardig verhaal maar kneuterig gespeeld.

Sneak Preview: Woman in Gold

womaningoldHet indrukwekkende Woman in Gold is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Maria Altmann (Helen Mirren), een Holocaust overlevende die al jaren in gevecht is met de Oostenrijkse overheid om een iconisch schilderij van Gustav Klimt. Het beroemde schilderij is van haar familie op een wrede manier afgenomen door de Nazi’s, net voordat de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Samen met haar advocaat E. Randol Schoenberg, een rol van Ryan Reynolds, strijdt ze tot aan de Hoge Raad aan toe om het familiestuk naar huis te brengen… Naast Ryan Reynolds en Helen Mirren schitteren onder meer Katie Holmes, Daniel Brühl en Max Irons in Woman in Gold.

De film Woman in Gold is een indrukwekkend verhaal en krijgt een 7, Vincent geeft een 8.