Gisteren werd ik gebeld – of ik zin had om naar de sponsordag te komen op circuit Zandvoort. En of ik een paar rondjes mee wilde rijden in een auto uit de Westfield Cup.
Nou, daar hoefde ik niet lang over te denken.

Dus vandaag sta ik op Zandvoort en ben te gast bij BA Motorsport. Het is een drukte van belang in en rond de pits – allerlei teams staan met grote motorhomes achter de pits en tonen hun racewagens aan sponsoren/familie/vrienden en kennisen. En sommige gelukkigen mogen een paar rondjes meerijden over het circuit.

Zoöok bij het team van BA Motorsport; ik word bij aankomst ontvangen door gastvrouw Astrid vlakbij de Tarzan-bocht, coureur Patrick staat ontspannen bij zijn Westfield cup-auto met startnummer 81.  Het barst hier van de raceauto’s uit allerlei klasses, ik kijk mijn ogen uit.

En dan is het plotseling mijn beurt om met Patrick het circuit op te gaan. Ik neem plaats en word goed ingesnoerd. Vrijwaringsbriefje mee want die moet je bij het uitrijden uit de pitstraat inleveren. En dan geeft Patrick gas en stuiven we het circuit op – heerlijk dat gevoel van acceleratie. Het is net karten, je zit laag bij de grond en het gaat hard! Patrick kent het circuit duidelijk beter dan ik (niet zo gek want ik heb er nog nooit gereden), hij weet precies waar je moet remmen en weer gas kunt geven. Blij dat ik niet achter het stuur zit want volgens mij zou ik er her en der afvliegen. Hoewel – ik zou natuurlijk best graag zelf een rondje over het circuit willen maken!
Patrick rijdt vier rondjes met me, een inrijronde, twee rondes op volle snelheid en een uitrijronde. Wat een heerlijke ervaring om zelf ook eens zo dicht bij andere raceauto’s te zitten, het is toch anders dan op televisie als je met een cameraatje vanuit een auto meekijkt, deze sensatie is veel intenser.

Na afloop van de rondes nog wat nagenieten onder het genot van heerlijke hapjes en drankjes.

Patrick – dankjewel voor deze heerlijke dag!

Voor meer plaatjes van deze dag, kijk op dit fotoboek.

We hebben een uitje van de zaak in Snowworld Zoetermeer. Dat is wel bijzonder want het is +25 graden buiten en er ligt echte sneeuw op de piste in Snowworld. De hal wordt op een temperatuur van -7 graden gehouden, hoe warm het buiten ook is.

Er is keuze tussen een les skiën en een les snowboarden; skiën heb ik al één keer in mijn leven gedaan, dus tijd voor wat anders: snowboarden dus.
De eerste beslissing die je moet maken is: wil je met je linker been of rechter been voor? Ik heb geen idee, omdat ik vroeger linkshandig was (rechtshandig is mij aangeleerd) en nog steeds voor veel dingen links mijn primaire kant is, kies ik voor links-voor.
Op de piste begin je met het koud maken van de snowboard en daarna je voorvoet vastzetten op de plank. Eerst leren ‘lopen’ met de plank aan je been; daarna leren vallen: of je nou voorover gaat of achterover: handen op je borst leggen, niet gekruist maar tegenelkaar. Dit om te voorkomen dat je op je handen valt en daarbij een polsblessure oploopt.

Tot zover niks aan het handje. Nu met een soort lopende band naar halverwege de piste. ‘Ga maar zitten’ zegt de instructeur; daar heb ik niet zoveel zin in, dat gaat natuurlijk een natte kont opleveren. Maar ik kom er niet onderuit; je zult wel moeten om je tweede voet op de plank vast te maken. De eerste afdalingen gaat redelijk goed, recht naar beneden en stoppen; ook sprongetje maken en de punt van de plank aanraken, terwijl je naar beneden gaat, gaan redelijk.

Nu het echte werk: een bocht maken! De instrukteur vertelt: wijs naar de kant die je op wilt. Het idee is dat je je gewicht iets verplaatst en daardoor de bocht inzet. Dat gaat niet echt geweldig; in mijn geval moet ik een bocht naar rechts maken; ik sta dus met mijn linker been voor, ik wijs met mijn linker hand naar rechts en draai daardoor zodanig dat mijn rug langzaam richting de afdaling draait, en mijn voorkant de helling naar boven ‘ziet’. In de bocht moet steeds verder je hakken optillen – de hakken wijzen richting de afdaling en als je je hakken (en daarmee die kant van het snowboard) niet op zou tillen dan ‘happen’ ze in de sneeuw en ga je achterover.
De theorie snap ik, maar ik kan mijn lichaam er niet echt van overtuigen. Ik zet de bocht in, maar krijg het niet goed voorelkaar de hakken omhoog te krijgen en te houden. De snowboard hapt lekker in de sneeuw en ik ga achterover. De natuurlijke reflex is: handen naar achteren om de klap op te vangen, ook al heb je net geleerd dat dat niet zo zou moeten. De eerste val voel ik flink in mijn rechterduim. De tweede val mijn linkerduim. Drie maal is scheepsrecht;  nu moet het goed gaan! Maar je raadt het al: weer achterover en weer de handen niet op mijn borst en nu gaat het echt fout: rechter pols flink verstuikt…

Ik vond het snowboarden eigenlijk wel leuk en zou het zo weer gaan doen. En ik denk dat ik de volgende keer wel beter oplet met het vallen, dit is flink hard aangekomen.

Tijd om zo nu en dan weer eens een blog te doen.

Vincent en ik gaan regelmatig naar de sauna; als we weinig tijd hebben wordt het een bezoekje aan Sauna Lamar, en bij tijd zat wordt het een bezoek aan Sauna de Heuvelrug.

Vandaag, tweede paasdag, was het tijd zat en zijn we afgereisd naar Veenendaal. Op zondagen (en kennelijk ook op feestdagen) wordt van 1 uur ’s middags tot 9 uur ’s avonds elke twee uur een löyly gehouden – een saunasessie in de hooibergsauna waarbij in drie of vier ronden liters water op de kachel wordt gegoten en de sauna veel heter aanvoelt.
Elke löyly heeft een thema; wij kwamen rond half vijf binnen en hadden de eerste löyly om 5 uur: de Aloe Vera sauna. Na de eerste opgietronde krijg je een klodder Aloe Vera-gel in je handen en smeer je je daar helemaal mee in. Door de hitte van de sauna wordt het zacht en trekt het in je huid.
De tweede löyly om 7 uur ’s avonds was een fruit-löyly; na de eerste ronde mag je een lading fruit eten, en de luchtjes bij het opgieten hebben dan allen het thema fruit.
De derde en laatste löyly die we doen is de honing löyly; het lijkt op de Aloe Vera variant, maar dan smeer je je met echte honing in. De honing smelt en trekt in je huid; ook heerlijk om je eigen handen bij af te likken, het is dezelfde honing die je ook op je brood smeert.

Er zijn natuurlijk niet alleen opgietingen, andere sauna’s zijn bijvoorbeeld de stoomsauna, de infraroodsauna, een een hete buitensauna. Ook warm- en koudwaterbaden, bubbelbaden en kruidenbaden ontbreken niet.
En uiteraard genieten van een uitstekende maaltijd in het restaurant.

Enkele uren jezelf verwennen – heerlijk!

Journalist Bob Wilton (McGregor) krijgt zowat het mafste verhaal van zijn leven te horen als hij Lyn Cassady (Clooney) ontmoet. Deze vreemde vogel beweert lid te zijn van een geheime legerdivisie die zich bezighoudt met paranormale activiteiten. Wilton denkt dat Cassady’s verhaal te mooi is om waar te zijn, maar als deze soldaat hem meesleept naar het hoofdkwartier van het First Earth Battalion weet de reporter niet wat hem overkomt: hij treft een stel uiterst excentrieke soldaten die ervan overtuigd zijn dat ze zichzelf met de juiste training de meest bizarre vaardigheden aan kunnen leren: zo denken zij zichzelf onzichtbaar te kunnen maken en denken ze door muren heen te kunnen lopen. Het meest gestoorde idee van het First Earth Battalion is wel dat zij denken geiten te kunnen laten ontploffen door maar lang genoeg naar ze te kijken! En daar komt dus de titel van de film vandaan. De soldaten van First Earth Battalion denken dat zij de War on Terror makkelijk zullen winnen wanneer zij deze vaardigheden eenmaal beheersen.

Het First Earth Battalion wordt aangevoerd door Bill Django, een rol waarin Jeff Bridges zich weer helemaal mag laten gaan. Django roept dan ook herinneringen op aan Bridge’s beroemde personage Jeffrey “The Dude” Lebowski.

Het krankzinnige verhaal van ‘The Men Who Stare At Goats’ is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jon Ronson. Deze beweert dat toch zeker 60% van zijn boek waargebeurd is, waaronder het feit dat het Amerikaanse leger echt dacht geiten te kunnen laten exploderen door ze aan te kijken.

Is wel grappig, een zes en een half.

Na U2 en Coldplay was het weer tijd voor een dance-feest. Radio538 heeft een nieuw feest georganiseerd: Evolution: Let there be Light in de TT hallen in Assen. De lineup is waanzinnig, onder andere Marcus Schultz, Tiesto en Marco V.

Omdat mijn vader in het ziekenhuis ligt in Leeuwarden ben ik vanaf mijn ouderlijk huis naar Assen afgereisd, en na afloop ook weer terug naar Friesland.
Misschien komt het ook doordat mijn vader dus in het ziekenhuis ligt, en omdat ik met de auto ben, maar ik heb voor mijn gevoel betere feesten meegemaakt. Marcus Schultz had uiteraard groot succes met zijn hit, maar voor de rest vond ik hem niet sterk. Ik zat natuurlijk als Tiesto-fan uit te kijken naar zijn set, maar Tiesto draaide heel andere muziek dan anders, en ik vind het geen verbetering.
Marco V heb ik gemist, ik wilde enigszins op tijd terug zijn in Friesland; Mijnder heeft Marco V nog wel gezien, en vond hem erg goed.

Wat mij erg verbaasde is dat het niet uitverkocht is; grote namen als DJ’s, lang van tevoren waren kaartjes te koop, en toch kon je bij de ingang nog kaartjes krijgen. Het begint zich al een tijdje af te tekenen, grote dance feesten zijn op hun retour. Of misschien ligt Assen te ver uit de bewoonde wereld.

Ik heb iets met het weer, misschien komt dat door het vliegen waarbij je altijd met het weer te maken hebt. In de vorige flats waar ik woonde kon ik niks met het weer doen, ik woonde ergens halverwege de flat en kon geen wind of temperatuur met fatsoen meten.

Hier in Utrecht woon ik op de 3e en 4e verdieping van een appartementencomplex, en kan ik een windmeter boven het dak uit steken. Toen ik hier kwam wonen had ik een Lacrosse 3600 weerstation, hij was draadloos dus lekker makkelijk installeren.
Maar na enkele jaren kwamen de kuren; dus onderdelen vervangen en bedraden, maar het ging echt fout toen een keer de bliksem in sloeg, en de connectie tussen het weerstation en mijn pc aan beide kanten ten onder ging.

De 3600 bestaat niet meer, en ik ging voor de opvolger: 3650. Die is alleen draadloos tussen de sensors en het basisstation, en dat werkte niet goed. Helaas kon deze niet bedraad worden, en ook de verbinding tussen het basisstation en de pc was erg onbetrouwbaar.

Tijd voor een volgende stap: een wat professioneler weerstation, ook al zijn de meetpunten in een stad verre van ideaal. Ik ben voor de Davis Vantage Pro2 Plus gegaan, dit (bedraad) station meet de volgende zaken:
- temperatuur binnen en buiten
- vochtigheid binnen en buiten
- luchtdruk
- windrichting en windsnelheid (gemiddeld en windstoten)
- regenhoeveelheid
- zonnekracht (vermogen per vierkante meter en UV index).
Een uitgebreid station dus. Het was flink wat werk om de boel op het dak te installeren en te bedraden, maar het is gelukt.

Actueel weer hier op Croonschild kun je zien op mijn weerpagina of in grafieken met historie.

Waanzinnig!
Begin augustus was ik bij een concert van U2 en ik was niet echt enthousiast. Ik dacht even dat popconcerten niet echt meer iets voor mij waren, en dat ik meer een dance event man was geworden.

Maar Coldplay heeft mij ervan overtuigd dat ik popconcerten ook nog steeds leuk vindt. Coldplay gaf een uitstekende show, ze hadden een prachtig podium waarvan de hele achterkant een groot scherm was, en naast het podium twee grote beeldschermen zodat je alles goed kon zien. Het geluid klonk uitstekend (maar had iets harder gemogen).
De muziek was prachtig, de show was goed. Heerlijk om weer eens zo’n concert mee te maken.

Klik op de foto voor meer impressies (de foto’s zijn niet van mijn hand dit keer).

Ik was nog nooit naar een Dance Parade geweest, vandaag was het in Rotterdam en Vincent vroeg of ik zin had om ernaar toe te gaan. En dat wilde ik wel.
De Dance Parade is een optocht van (praal)wagens met daarop DJ’s die stevige dance muziek draaien; meestal staan ook een hoop leuk uitgedoste mensen op de wagens te dansen. Hoogtepunt voor mij was het voorbij trekken van DJ Ferry Corsten.

Het was een lekker dagje uit, maar om nou te zeggen dat ik helemaal weg ben van de Dance Parade – nee. Leuk om een keer gezien te hebben en leuk om bij mooi weer zo een dagje uit te zijn.

Het was niet gelukt kaartjes te bemachtigen voor U2 in de ArenA maar dankzij collega Marcel lukte dat wel voor Gelsenkirchen in Duitsland. Het is niet eens al te ver weg, ongeveer 175 kilometer.

Marcel had een strak plan opgesteld met als doel een plekje te bemachtigen in de binnenring waar voor 3000 man plek is. Die het eerst komt die het eerst maalt.

Rond negen uur zaten we in de auto en al voor twaaf uur zaten we in de rij. Het zag er goed uit, we moeten makkelijk binnen de drieduizend kunnen vallen.
Half vijf gaat de poort open en ik verbaas me over hoe het gaat: niks fouilleren, niks security check, niks streepjescode op de toegangskaarten scannen. Naar binnen en rennen naar de binnenring en dat lukt probleemloos.

Stipt half acht begint Snow Patrol en die spelen een uitstekende set, alleen staat het geluid wel erg hard en vervormt met name stemgeluid heel erg. Jammer.

Kwart over negen begint U2 met hetzelfde geluidsprobleem. Eerst een paar voor mij onbekende nummers maar al gauw klinken de nieuwe en oude hits door het stadion. Dieptepunt is toch echt de video van Tutu, maar verder een prima show op het 360 graden ronde toneel met de enorme ’spin’ boven het podium.

Het was een goed concert, ondanks het geluid en de wat beperkte visuele show.
Toch vind ik een dance feest leuker.

Elk jaar strijkt de parade in Utrecht neer en gaan we er een aantal keren naar toe. Helaas viel de eerste week in onze vakantie, maar in de tweede week zijn we twee keer geweest; de opzet is nog steeds hetzelfde, artiesten geven (korte) voorstellingen en tussen de voorstellingen door maken ze op het terrein reclame voor zichzelf.
Vergeleken met voorgaande jaren was er wel iets veranderd: minder verschillende voorstellingen, meer eetgelegenheden. Eigenlijk wel jammer, het gaat om de voorstelingen.

Hoogtepunt voor ons dit jaar was ‘Niets is echt moeilijk’ van Theatergroep WAK.

Ik ben gek op kermis en kon het ook dit jaar niet laten. Vincent kon niet mee dus ben ik alleen naar de Roze maandag in Tilburg geweest. Niemand hield me tegen, ik heb de 5 leukste attracties lekker 2x gedaan. Heerlijk!

Op maar weer naar volgend jaar.

De jaarlijkse Roze Zaterdag was dit keer in Den Haag, en wij waren er uiteraard ook weer bij; dit keer vrijdagavond ernaartoe, en zaterdagavond weer naar huis.
Ik kom niet zo vaak in Den Haag en vond het, naast het Roze Zaterdag gebeuren, ook leuk om iets van de stad te zien.

Voor een fotoimpressie van deze geslaagde dag kun je terecht op mijn fotosite bij Roze Zaterdag Den Haag.

Vincent is als bas betrokken bij vier verschillende koren en een daarvan is het koor Byrds. Het koor zingt een aantal keren per jaar, meestal ter opluistering van een kerkdienst op zondagochtenden; dit keer is er een voorstelling in Antwerpen.

Vincent en ik maakten er een avondje en dagje uit van; gister eind van de dag zijn we al in Antwerpen aangekomen en hebben heerlijk gegeten in een erg moeilijk vindbaar steegje. Je zit in een heel smal straatje aan een klein tafeltje, en krijgt een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Helemaal goed.

Vandaag wilde ik wat wandelen in Antwerpen en foto’s maken van de stad, maar dat werd niks: regen. Dus maar wat foto’s in de kerk gemaakt.
De ontvangst in de kerk was erg hartelijk, we kregen vanalles aangeboden. Tijdens de dienst was iedereen heel serieus en statig, maar na de dienst mochten we weer mee naar een achterkamertje waar nagepraat werd. De voorgangers waren weer zeer vriendelijk en we kregen allerlei drankjes aangeboden; nee, daar was nog wat te vroeg voor.

Na het vliegen van vandaag zijn we de stad nog even in getrokken want het is museumnacht vannacht. Dat wil zeggen: de boel gaat om 1 uur al dicht. We begonnen al erg laat (eerst vliegen en eten), en bij het eerste museum bleven we een tijdje plakken omdat er een leuke voorstelling gegeven werd. Uiteindelijk hebben we maar 2 musea van binnen gezien: Nationaal Museum van Speelklok tot Pierement waar een erg leuke voorstelling werd gegeven door Sven Ratzke, en het het Utrechts archief. In het archief werd een concert gegeven door een koor, gebruik makend van de vorm en akoestiek van het gebouw. Grappig.
Het archief zelf is mooi strak opgezet, en vertelt een en ander over de geschiedenis van Utrecht.

We hadden best meer musea willen bezoeken, maar zoals gezegd eindigde de nacht al om 1 uur.
Volgend jaar eerder beginnen. Of gewoon door het jaar heen zo nu een dan een museumpje pikken.

Vincent zingt in een aantal koren, en een van die koren is Panchanter. Ze komen een paar weekeinden per jaar bij elkaar om te zingen, en dit keer was het in Utrecht. Zaterdag oefenen en zondag een concert.

Uiteraard moet je het concert horen; ik heb geen geluidsopnames maar wel een fotoimpressie.

Elk jaar wordt in Houten de avondvierdaagse gewandeld. Ik had aangegeven dat ik wel een keertje mee wilde lopen; het werden uiteindelijk 2 avonden, dinsdagavond 5 kilometer met Casper en donderdagavond 10 kilometer met Maarten. De jongens lopen met hun schoolklas mee, en een aantal ouders en een verdwaalde oom.
Ik ken Houten alleen maar van de omgeving waar mijn zus en familie woont; het leuke van de wandeltocht is dat die dwars door heel Houten heen slingert – zie je ook een keer wat anders.

En de jongens vonden het prachtig – wandelen met oom Sietse!

Vincent zit in een aantal homo-organisaties en moet dan ook regelmatig naar vergaderingen van die organisaties. Dit weekeinde was er een vergadering in Brussel; vrijdag ging Vincent er al naar toe, gister ben ik hem achterna gereden.

Gisteravond zijn ze met de vergaderclub en enige aanhang wezen uit eten. Het was een beetje spannend, gisteravond zou de stad donker gemaakt worden, dit in het kader van het milieu en energiebesparing. Zouden we het restaurant kunnen vinden?
Maar er gebeurde niks, er ging geen lampje uit.

Vandaag hebben we wat rondgelopen in de stad (we hebben ons in kunnen houden: geen chocolade gekocht!) en zijn we nog even de sauna ingedoken.
Op de terugweg naar huis zijn we Gorinchem in gereden om een hapje te eten. Ik heb negen jaar in Gorinchem gewoond, leuk om even terug te zijn. We waren in restaurant Peer, een grappige eetgelegenheid waar de koks en de bediening bestaat uit jonge mensen. De kaart is prima, het eten smaakt goed en de sfeer is gezellig.

… Maar niet voor een concert in de ArenA. Collega Marcel maakte me erop attent dat de kaartvoorverkoop in Duitsland begonnen was voor een concert in Gelsenkirchen. Hij had een mail gekregen met daarin een link naar een een site waar je de kaartjes kon kopen. En zo is het me gelukt toch een kaartje voor U2 te krijgen!

Ik ga nu samen met Marcel, zijn vriendin en zijn zus; lekker een dagje uit op 3 augustus naar U2 in Gelsenkirchen!

U2 gaat met zijn nieuwe programma de U2 360 tour enkele concerten in de ArenA houden. Vandaag begon de kaartverkoop om 10 uur. Ik zat klaar achter de computer om kaartjes te kopen, maar het lukte niet om erdoorheen te komen. Continu foutmeldingen op de site. Ik ben tot ’s middags 3 uur bezig geweest zonder resultaat; ook bellen werkte niet, totaal geen doorkomen aan.
Op een gegeven moment lukte het om telefonisch contact te krijgen, maar tot twee keer toe werd de verbinding verbroken vlak voordat ik een bestelling kon doen; de derde keer kwam ik erdoor, maar was het uitverkocht…

Ondertussen had ik voor ongeveer 47 euro gebeld, en geen kaartjes; contact met de kantenservice leverde het volgende op:

Subject: RE: Kaartjes U2
Date: Fri, 27 Mar 2009 17:37:38 +0100
From:
To: 

Aangezien u een van de half miljoen mensen bent die naar U2 wilde
gaan, zult u wel begrijpen dat u niet de enige bent die achter het net
vist.

Binnen een uur zijn er 120.000 kaarten verkocht, dus dat het
allemaal niet zou werken is niet juist.

Ook kunnen wij helaas niet ingaan op individuele gevallen, hoe
schrijnend deze ook kunnen zijn.

Wellicht heeft u de media gevolgd en daarin kunnen vernemen dat de KPN
enorme problemen heeft gehad met hun telefoonlijnen, waardoor het heeft
kunnen gebeuren dat sommige mensen lang aan de telefoon hebben gehangen.
Hierdoor kunnen wij als Eventim dan ook niet overgaan tot enige vorm van
restitutie aangaande de door u gemaakte telefoonkosten.

Wij hopen met u dat u een volgende keer meer geluk heeft.

Met vriendelijke groet,
Eventim Nederland
Klantenservice

________________________________

Van: Sietse Visser [mailto:sietse@sietse.nl]
Verzonden: do 26-3-2009 19:11
Aan: klantenservice
Onderwerp: Fwd: Kaartjes U2

Hallo,

Ik heb nog geen reaktie mogen ontvangen op onderstaande mail.
Ik verzoek u binnen enkele dagen te reageren.

Groet,
Sietse Visser

----- Forwarded Message -----
From: "Sietse Visser"
To: klantenservice@eventim.nl
Sent: Saturday, March 14, 2009 5:08:46 PM GMT +01:00
Subject: Kaartjes U2

Hallo,

Ik heb vandaag, zaterdag 14 maart, de hele dag zitten klikken op de
website voor kaartjes voor U2. Het enige wat er gebeurt zijn
foutmeldingen.

Op een gegeven moment lukte het telefonisch contact te krijgen, te
beginnen bij computers.
Tot 2x toe kreeg ik een persoon aan de telefoon, maar tijdens het
gesprek werd de verbinding verbroken.
De derde poging lukte, maar ik kon de door mij gewenste kaartjes niet
meer krijgen.

Totale beltijd:
1e gesprek 36 minuten * .45 = 16.20
2e gesprek 31 minuten * .45 = 13.95
3e gesprek 37 minuten * .45 = 16.65

Totaal: 46.80 euro voor niks.

Bij deze verzoek ik jullie om bovenstaand bedrag terug te storten op
mijn bankrekening: 3222.55.112 tnv. S.J. Visser, Utrecht.

Bovenstaande mag wat mij betreft vervallen als U2 een derde concert gaat
geven, en jullie voor mij 2 veldkaartjes apart houden.

Met vriendelijke groet,
Sietse Visser

Vincent en ik wonen nu ruim vier jaar in Utrecht op loopafstand van het centraal station. Sinds we hier wonen krijg ik steeds meer waardering voor de trein; het is dan ook erg dicht bij ons huis en vaak moet ik ergens zijn dat op loopafstand van een station ligt. Geen files, en je hoeft niet te blazen, ideaal.

Maar er zijn plekken waar ik wel eens moet zijn waar de trein niet voor de deur stopt. Daar heeft de NS wat op gevonden: de OV-fiets. Je hebt er enig fatsoenlijk weer voor nodig, maar verder erg handig.

Vandaag was weer zo’n dag voor de OV-fiets: er was een reunie van een bedrijf waar ik voor gewerkt heb in Zoetermeer, maar niet op loopafstand van het station. OV-fiets huren, kwartiertje fietsen en klaar. Heerlijk.
En de reunie was erg gezellig; met de auto had ik niet terug gemogen.

Jaja, het was er weer tijd voor zoals elk jaar: Trance Energy. Traditie is dat ik elk jaar met Mijndert naar de jaarbeurs ga voor dit feest, en dit jaar dus ook. Alleen waren er nu twee vrouwen bij: Scilla en Angelique. Voor hun was het hun eerste dance feest en ik heb het idee dat ze het waanzinnig leuk gevonden hebben!

Ook ik heb me uitstekend vermaakt, er was een uitstekende lineup en al vanaf de eerste dj die we zagen was het geweldig. Heerlijk!

We hebben Joop, Armin van Buuren, en Johan Gielen meegmaakt.

Vele jaren geleden, nog van voor internet, heb ik Bram via bulletin boards leren kennen. Bulletin boards waren computers met gespecialiseerde software waar je met een modem en telefoonlijn kon inbellen, en software kon vinden. Later kwamen bulletin boards waarmee je berichten kon uitwisselen (nu e-mail) en later zelfs met meerdere mensen tegelijk kon inbellen en kon chatten (nu o.a. MSN).
Op geen gegeven moment raakten we elkaar kwijt, en vonden we elkaar vele jaren later weer op internet, en sindsdien hebben we weer veel contact.

Bram woont nu in Rotterdam; ik ben een avondje op bezoek geweest en na een heerlijke maaltijd van Bram zijn we Rotterdam ingetrokken om iets van het nachtleven mee te krijgen.
We begonnen bij Loge ‘90; vervolgens naar Lef gevolgd door De Regenboog. De laatste was afgeladen, het is een hele smalle bar en er was bijna geen doorkomen aan. Wel gezellig.
Als laatste gingen we naar KeerWeer; dat is duidelijk een eindpunt voor de stappers. Veel mensen, die ik eerder op de avond in andere kroegen zag, doken op in KeerWeer; erg grappig.

Een geslaagde avond, voor herhaling vatbaar.

Voor het eerst in jaren is het winterweer – maar om een of andere reden kon ik me er niet to zetten om zelf op de schaatsen te gaan staan.
Vincent liet zich niet tegenhouden; klik op de foto voor een impressie van de ijspret bij ons aan de Catherijnesingel.

Al enkele jaren speel ik zo nu en dan squash, ik vind het een heerlijke sport want je bent veel in beweging. Het is zeer intensief, zeker als je tegen iemand speelt die veel beter is dan jezelf.
De laatste tijd speel ik wat regelmatiger, een collega van het werk (Roland) en ik proberen elke dinsdag drie kwartier tegen elkaar te spelen; je kan merken dat het werkt, beide gaan we wat vooruit

En sinds anderhalf jaar speel ik enkele keren per jaar tegen Koen, een neef van Vincent. Hij was toen 12 jaar (nu 14); het is opvallend hoe snel zo’n jongen leert en hoe snel zo iemand op de baan is. Hij rent op alle ballen, en het wordt voor mij ook steeds harder werken tegen hem.
De vorige keer dat we speelden was op 5 oktober, de dag na zijn verjaardag. Op zijn verjaardag hebben Vincent en ik hem een squash racket kado gedaan, en die ging hij 5 oktober uitproberen.
Dat leek dus nergens op, hij had tijden niet zo slecht tegen me gespeeld; zijn excuus was dat hij nog last had van de dag ervoor (zijn verjaardag dus).

Vandaag was er weer een partijtje tussen Koen en mij, en dat viel absoluut niet mee. Koen heeft herfstvakantie en is dus goed uitgerust terwijl ik eergister en gister al een partij squash gehad heb. Ik kon koen maar ternauwernood overwinnen, de eindstand in sets was uiteindelijk 3-2 voor mij; maar toch, het wordt lastig tegen hem de komende tijd.

Gelukkig heb ik met Roland afgesproken een paar lessen te nemen.
Koen, maak je borst maar nat!

Elk jaar gaan we naar de Roze Zaterdag, mede omdat Vincent in het bestuur zit van Roze Zaterdagen Nederland. We gaan dan al op vrijdagavond naar de stad en blijven tot zondagochtend.
Op de vrijdagavond werd door Roze Zaterdagen Nederland in een persconferentie bekend gemaakt welke stad over 2 jaar de Roze Zaterdag mag organiseren; in 2010 is het in Amersfoort! Volgend jaar is het in Den Haag.

Op vrijdagavond was het niet al te druk op het plein in het centrum ondanks dat DJ Jochen Miller uitstekende muziek stond te draaien; het weer werkte ook niet echt mee en bovendien viel ook nog de stroom even uit.
Op zaterdag was het wel veel drukker, zoals gebruikelijk met veel artiesten op verschillende podia. Zaterdagavond kwam zelfs Bearforce1 langs voor een optreden. De avond werd afgesloten door They Want You, een soort Village People – een leuke afsluiting van de Roze Zaterdag!

Van een collega mocht ik een lens voor mijn fotocamera lenen, een Tamron 11-18mm. Deze lens is een groothoeklens, ofwel zonder dat je een heel eind achteruit moet lopen kun je toch bijvoorbeeld een groot gebouw op de foto zetten. Ook andersoortige leuke groothoekfoto’s kun je maken, kijk maar eens op deze gallery.

Het stationsgebied, inclusief Vredenburg, gaat de komende jaren flink op de schop. Er komt een nieuw trein/tram/busstation, een nieuw muziekcentrum, de Catharijnesingel bij de Mariaplaats wordt weer water in plaats van asfalt, en nog veel meer.

Vanavond werd voorlichting gegeven over de verbouwing van het station (OV-terminal genaamd), dit omdat er vergunningen moeten komen om een en ander te veranderen in de omgeving; tot eind deze maand kan bezwaar gemaakt worden.
Uit de zaal kwamen voornamelijk vragen van direct omwonenden: hoeveel geluidsoverlast gaan ze krijgen? Het antwoord was niet echt duidelijk; ja er komt wat overlast, maar hoeveel…

Wat ik erg leuk vond was dat een goede indruk gegeven werd over hoe het allemaal zou moeten gaan worden (er kan nog wel wat veranderen in de plannen).
Veel in formatie is te vinden op http://www.cu2030.nl (zie je in 2030); als je geintereseerd bent wat er allemaal te gebeuren staat dan moet je die site regelmatig raadplegen.

Hier vind je alle projecten; er is ook 3d video over hoe de nieuwe OV terminal (bus/tram/treinstation) eruit komt te zien.

Er lag ook een zelfbouw maquette van de OV-terminal; zodra die af is zal ik wat foto’s laten zien.

Vroeger, in mijn middelbare schooltijdperk, ging ik regelmatig met schoolvriendjes naar autocross wedstrijden in Friesland, maar sinds ik weg ben uit Friesland kom ik nog maar zelden bij een autocross.

Vandaag, tweede pinksterdag, was een autocross bij Meerkerk, daar ben ik naar toe geweest. Het was leuk om weer eens te zien – het is nog nauwelijks veranderd op wat veiligheidsregels na zoals verplichte verlichting achterop de auto’s en het publiek wat verder van het circuit. Verder nog steeds een lange opsomming via de speaker van alle sponsoren, alleen maar nederlandstalige muziek en de verplichte friet en hamburgers. Ik vond het heerlijk om er weer eens bij te zijn.

Ik had mijn fototoestel bij me; kijk maar eens op het fotoverslag van Autocross Meerkerk 2008.

Nu ik een fototoestel heb met veel (instel-)mogelijkheden vind ik ook dat ik ermee om moet kunnen gaan, daarom ben ik op fotocursus geweest. Ik had op een startersavond van de Rabobank een fotograaf ontmoet die ook cursussen wilde gaan geven, ik heb gelijk gezegd dat ik belangstelling had.

Vandaag was dus de dag, het was de tweede keer dat hij de cursus gaf. Het ochtenddeel was theorie over diafragma, sluitertijden, iso, enzovoort, ’s middags zijn we de natuur bij Bunnik ingegaan om de theorie in praktijk te brengen.

Ik had al heel wat gelezen over de theorie, het enige nieuwe wat ik hoorde is hoe je met fatsoen een lichtmeting doet in de volledig manuele mode van de camera, tot nu toe liet ik dat altijd over aan de camera; maar nu weet ik ook hoe ik dat handmatig moet doen.

De middag was leuk om te doen, met een stuk of 8 gelijkgestemde mensen allerlei foto’s maken van vanalles en nogwat. Het enige wat aan de middagcursus verbeterd zou moeten worden (en gaat worden) is dat het wat gestructureerder verloopt – niet ieder voor zich maar gezamelijk opdrachten doen.

Al met al een leerzame dag; de cursusleider zinspeelde op een dag met een clubje mensen in een stad foto’s te gaan maken. Als hij dat gaat doen, dan ga ik mee!

Eind vorig jaar is Armin van Buuren gekozen tot de beste DJ van de wereld, en vandaag begint zijn nieuwe wereldtour. Hij draait vannacht een set van 9 uur; tenminste volgens de aankondiging.

Wij kwamen zo rond half 12 binnen, maar er was nog geen Armin te bekennen op het podium, hij stond ergens achter de buhne plaatjes te draaien. Pas rond een uur of 1 ’s nachts kwam hij tevoorschijn.
In december had ik Armin ook al gezien, en dat was een heerlijke set. Vannacht kwam hij erg langzaam op gang (hij moest dan ook 9 uur vol draaien) en verderop in de nacht werd het steeds leuker.

Erg lang zijn Vincent en ik niet gebleven (Mijndert bleef wat langer), dit had veel te maken met mijn pols. Mijn zus was ’s middags langs geweest en had een verband om mijn pols gedaan om wat steun te geven; desondanks leek het een beter plan om de pols rust te geven in plaats van de hele nacht staan dansen.

Ik had vandaag een dagje vrij genomen, en besluit aan het eind van de middag even boodschappen te gaan doen. Dat deed ik blijkbaar met mijn ogen in mijn zakken, want ik zag een schuin omhoog staande stoeptegel niet, struikel, en lig vervolgens languit op de grond. Mensen om me heen kijken verschrikt mijn kant op – hoe loopt dat af?
Ik ga gelijk weer staan en loop gewoon door; mijn broek is ter hoogte van de knie gescheurd, en ik voel mijn pols een beetje. Daar ben ik goed vanaf gekomen, vond ikzelf.

Maar ’s avonds achter de computer denk ik daar wel anders over, typen met mijn linkerhand gaat nog maar nauwelijks. Nou maar hopen dat het snel over gaat omdat over anderhalve week onze vliegvakantie naar Praag en Berlijn begint…

Het is de 15e Trance Energy en de organisatie heeft groot uitgepakt – veel grote namen. Mijndert, Vincent en ik gaan er naar toe, dit keer wat mij betreft vooral voor Marco V. en Tiesto die na elkaar draaiden op Mainstage. Eigenlijk was ik niet zo blij met deze volgorde, Marco V draait altijd stevige dansbare muziek terwijl Tiesto wat melodieuzer is; ik was bang dat tiesto tegen zou vallen na het geweld van Marco V.
En dat gebeurde ook, het begin van Tiesto vond ik echt niet bijzonder. Maar na een uur lagen de klanken van Marco V. genoeg in het verleden om lekker te kunnen genieten van Tiesto.

Sinds we in Utrecht wonen gaan we regelmatig naar Sauna de Heuvelrug in Veenendaal, het bevalt ons daar prima omdat er op saunagebied veel te doen is en omdat de sfeer er zeer gemoedelijk is.
Voor deze kerstavond hadden ze een speciaal arrangement verzonnen: de Joulu. Dit is een finse saunatradtie voor onder andere het uitdrijven van kwade geesten.
Wij hadden ons ingeschreven voor dit arrangement en hebben er erg van genoten. het arrangement was inclusief een paar drankjes buiten bij de open haard, een verhaal over de traditie, een maaltijd en twee opgietingen in de hooibergsauna waarbij we met zijn allen in de sauna kerstliedjes zongen (ja, ik ook!).

Het was erg geslaagd, hopelijk gaan ze dit soort dingen vaker doen.

Enkele weken geleden maakte Mijndert mij erop attent dat Armin van Buuren een set van 4 uur zou gaan geven in Amsterdam, of ik mee wilde. Natuurlijk wilde ik dat wel.
En even later kwam het bericht dat hij tot de beste dj van de wereld van 2007 werd uitgeroepen, komt dat even mooi uit!

Afgelopen nacht was dan het concert; starttijd 01:00 – het had ook iets vroeger gemogen, ik word ook een dagje ouder. Plaats van handeling: The Sand in Amsterdam, een niet al te grote ruimte waar 2500 mensen in kunnen.
Het voorprogramma was een beetje lauw, maar toen Armin eenmaal begon barstte het feest goed los. Hij draaide 4 uur lang uitstekende dansbare muziek, heerlijk! Voor mij nog redelijk veel onbekende deuntjes, anderen zingen uit volle borst mee; de komende maanden moet ik maar flink wat Armin muziek gaan draaien.

In april staat hij een hele nacht lang alleen in de Jaarbeurs in Utrecht, kaartjes zijn al binnen; hopelijk wordt dat concert minstens zo goed als die van vanavond.