Japan 2017-17 laatste dag, dwalen door Tokyo

Het einde van de vakantie nadert, vandaag is de laatste dag in Tokyo. Wat te doen?

Het wordt een bezoek aan het Sumo museum, kijken bij het centraal station, een Ingress banner lopen en een bezoek aan een dure winkelstraat.

Sumo museum 

Dat plan wordt al snel de grond in geboord, het museum is vandaag zonder opgaaf van reden gesloten. 

Het centraal station 

Het centraal station is een relatief oud gebouw, het valt een beetje uit de toon vergeleken bij de rest van de gebouwen. 




Het sporenplan in en rond Tokyo. Bij elk station staat hoeveel yen het kost om er te komen. Je koopt dus niet een kaartje voor een bestemming maar een kaartje met een waarde. Met het kaartje kun je door poortjes lopen bij vertrek en bij aankomst, en als het bij aankomst klopt mag je door lopen. Klopt niet het dan slaat het poortje voor je dicht (ze staan in het algemeen open) en kun je bij een andere automaat je kaartje kloppend maken voor je rit.

Ingress banner lopen 

We gaan een banner lopen in een stukje van het park bij het paleis. Een banner lopen in Ingress termen betekent een veelvoud van zes missies, en een missie bestaat uit een aantal portals. Een portal is een locatie in de echte wereld, bijvoorbeeld een beeld, brug, gebouw of ander kenmerkend iets. We gaan dus een aantal kenmerkende punten in het noordelijke bos van het paleis bezoeken. We zijn ten westen van het terrein van het paleis, het noordelijke punt ligt maar liefst 2.5 kilometer verderop, dat geeft wel enig gevoel voor de grootte van het terrein. We nemen de metro en lopen daar vandaan de banner.




Resultaat van de Ninja banner in Ingress.

McDonald’s

Ik had nog de wens een BigMac te eten hier in Japan, en dit is het moment. De grote vraag is: smaakt de BigMac hier hetzelfde als in Nederland. Het antwoord is: JA. Een klein verschil is dat je hier geen frietsaus maar ketchup bij de frietjes krijgt. En ze hebben als McShake de smaak perzik. Nieuw is dat je nu ook groene thee bij McDonald’s kunt krijgen.


De dure winkelstraat 

Inderdaad veel erg duur uitziende winkels:


De 300¥ bar 

We zijn na deze shop ervaring toe aan een biertje. Dat valt (uiteraard) tegen in zo’n dure winkelstraat, dus we zoeken het een paar straten verderop. Daar komen we een 300¥ (300 yen, 2.40€) bar tegen. Alles in deze bar kost dus 2 euro 40, of je nou een biertje, cocktail, een mini-pizza of wat anders bestelt. We ontmoeten er een Amerikaan die hier in Tokyo woont. Leuk om wat typische Japanse gebruiken door te spreken. Het blijkt dat wij ondertussen veel al wel hebben meegemaakt; het meeste heb ik de afgelopen vakantie al eens beschreven.

Noodle Restaurant 

Het laatste avondmaal wordt een noodle soep met tempura, Niet de beste maaltijd van de vakantie maar wel lekker en in ieder geval Japans.


 En de laatste nacht in onze gevangenis. Uh, hotel.

Japan 2017-16 Museum, bootje varen,  reuzenrad en Skytree

Op het programma staat een bezoek aan het Nationaal Museum, en bootje varen naar een eiland bij de haven van Tokyo. Als onverwachte toegift kwam daar een reuzenrad bij die op dat eiland bleek te staan, en ‘s avonds nog een bezoek aan de Skytree, een enorme hoge toren met een prachtig uitzicht over de stad.

Tussendoor hebben we sushi gegeten. 

Hieronder vooral een fotoverslag met hier en daar wat tekst erbij.

Nationaal museum 

In het nationaal museum hebben vooral gekeken naar de algemene geschiedenis van Japan, hierbij een fotoimpressie.








Voor dit zwaard stond men (en wij) in de rij. Geen idee waarom.



Dit vond ik nou een museumstuk.

Boottocht 

Hieronder een fotoimpressie van de boottocht.




Links op de bovenstaande foto staat de Skytree waar we ‘s avonds naar toe gaan.


Erasmus brug?





Deze enorme brug,de Rainbow Bridge, verbindt het vasteland met het eiland waar we naar toe geweest zijn.

Links op de foto staat het reuzenrad.


Er was ook bier aan boord.

Reuzenrad 

Om bij het reuzenrad te komen nemen we een zelfstandig rijdende tram, er is dus geen bestuurder aan boord. Het brengt ons via de Rainbow Bridge naar het eiland en reuzenrad. We hadden voor vandaag een one-day metro pass gekocht, maar die was (uiteraard) niet geldig voor deze lijn.  Naja, pech.









Voorstelling in een nieuw winkelcentrum 

We gaan terug naar de plek waar de boot ons afgezet heeft en lopen daar wat rond. We komen in een nieuw winkelcentrum terecht waar schoolidols-voorstellingen zijn met zang en dans. Het allerleukste was het publiek dat de liedjes en bijbehorende dansjes kennelijk erg goed kende en meedeed. Dat was vermakelijker dan de voorstelling zelf.



Sushi eten 

We gaan een keer echt Japans sushi eten, dat stond nog op het programma. We reizen terug naar de plek waar de boot vertrok omdat het er daar wel gezellig uit zag. En daar vinden we inderdaad zoals gehoopt een Sushi Go-Around. Je zit aan de bar waarop een lopende band staat  met daarop schoteltjes met sushi. Als je wat lekkers ziet pak je het schoteltje van de band. De kleur van de schotel geeft aan hoe duur de sushi is; je bewaart je schoteltjes want dat bepaalt wat je straks moet betalen.



Er staat soja bij je op  tafel, in Nederland ben je gewend dat er ook wasabi bij staat dat je door de soja saus heen mengt. Bij ons stond er een doosje groene poeder, dat zal dan wel wasabi zijn. Vincent doet wat in zijn saus, zegt de vrouw naast mij ‘that is green tea’. Nee hè! Nou snap ik ook waarom er overal heetwater tappunten aan de bar zitten.



Skytree 

Na het eten lopen we nog een stukje rond en zien we de hoge toren staan. Zullen we er naar toe gaan? Even googlen of hij nog wel open is. Ja, nog anderhalf uur, gaat lukken. De toren heeft twee verdiepingen, een op 350 en een op 450 meter, we kopen een kaartje voor beide. Omdat we buitenlanders zijn mogen we in de fast  lane, en binnen de kortste keren staan we op 350  meter. We zijn ook naar 450 meter geweest maar dat had eigenlijk niet zoveel toegevoegde waarde.





En daar is het reuzenrad weer.

 

Japan 2017-15 Tempels in Kamakura en reis naar Tokyo

Het blijft een gedoe na een nacht slapen op de grond. Hoe kom ik overeind? Gelukkig hangt er geen camera die laat zien hoe de twee oude mannen dat doen. 

In en rond Kamakura vind je vele tempels. We hoeven ze beslist niet allemaal te zien, ik kies er een uit die op loopafstand is en het bezichtigen waard moet zijn.

Maar eerst ontbijt in een restaurantje in de buurt van het hotel. Helaas zijn we te snel ergens gaan zitten, we hadden beter eerst even op de kaart kunnen kijken want er staan alleen westerse dingen op en ik vind het juist zo leuk om Japans te ontbijten. Maar ik heb me hier wel kunnen verbazen over de koffie. Keuze uit drie mogelijkheden: blended koffie, American koffie en German koffie. Huh? Sinds wanneer staan Duitsers bekend om hun koffie? Amerikaans is over het algemeen slap, dus doe maar blended. Wat dat ook moge zijn.

Tempels in Kamakura 

We gaan naar de Kenchō-ji, een tempel net buiten Kamakura. Onderweg komen we eerst langs een andere tempel nog net in het dorpje, namelijk Tsurugaoka Hachiman-gú.


Plaatje uit Rough Guide; ons hotel ligt aan de linkerkant tegen het station aan.

Om half elf gaan we onderweg, en het is vreselijk druk in het stadje, geen idee waarom.


Ook bij de eerste tempel, de Tsurugaoka Hachiman-gú, is het druk. De gebruiken bij deze tempel zijn duidelijk anders dan andere tempels die we bezocht hebben, hier vind je bijvoorbeeld geen boeddhabeelden terug, hier gooit men geld in een grote bak (daar schijn je rijk van te worden als je dat doet), doet men een buiging, klap je één keer in je handen en dan nog een keer buigen.





Op naar het eigenlijke doel, de Kenchō-ji tempel. Onderweg zien we een file richting Kamakura staan, er is blijkbaar wat bijzonders te doen.

De Kenchō-ji tempel is een verademing in vergelijking met de vorige tempel. Het is een prachtig groot terrein, mooi onderhouden, en keurige tempels. Het is gebouwd rond 1250 en behoort tot de grootste vijf Zen tempels. Het is het oudste klooster waar Zen training wordt gegeven, een keer per week worden hier nog openbare lessen gegeven.

Kenchō-ji bestaat uit 7 grote gebouwen en maar liefst 49 sub-tempels.






Zen leslokaal 


Tuintje achter het lokaal.

Na dit bezoek lopen we door richting het volgende treinstation, trakteren we onszelf op koffie en gebak, en rijden we terug naar Kamakura.

Reis naar Tokyo

En dan is het tijd voor de laatste treinreis naar onze eindbestemming Tokyo. Geen hogesnelheidstrein meer, maar met overvolle lokale treinen – zelfs op zaterdag.

 

Na enkele overstappen zijn we bij ons treinstation in Tokyo en is het nog enkele minuten lopen naar het hotel.


Vandaag gaat ook onze Japan Rail Pass met pensioen, dat is geen toeval, dat is precies uitgekiend. Veertien dagen geleden is hij ingegaan voor onze eerste reis van Fukuoka naar Beppu.


De andere kant van het spoor 

De buurt waar ons hotel ligt is niet al te bijzonder. Op ongeveer een kilometer van het hotel aan de andere kant van het spoor bij station Ueno ligt een groot park waar een en ander te doen is. Het nationaal museum en een dierentuin liggen bijvoorbeeld aan dit park. Op een open terrein is een festival gaande ter ere van de vriendschap met Pakistan. Ook is er een meertje dat je nauwelijks kan herkennen als meer, het is vol gegroeid met planten. Leuk plekje voor een drankje.


In de buurt van ons hotel 


In de buurt van station Ueno.



Shinjuku

We hebben voor vanavond een sauna uitgezocht in de wijk Shinjuku, maar liefst 12 treinhaltes (!) verderop. Tokyo is echt immens groot. Die buurt ziet er heel anders uit.


Vincent ontdekt weer een prima restaurant, Vincent kiest een vleesgerecht, ik ga voor de vis.


Na de sauna met de metro terug naar het hotel.

Japan 2017-14 Naar het strand in Kamakura

Er is vandaag duidelijk geen kans om de top van de Fuji te zien, het is erg grijs buiten. Om 10 uur moeten we uitchecken en we gaan linea recta naar het treinstation voor de volgende bestemming: Kamakura, een bekende badplaats in Japan. Het wordt een lange treinreis met vele overstappen. Een teveel zelfs, in Hachioji moeten we overstappen, en als ik de naam zie staan op een bord zeg ik: we zijn er. Maar er stond nog wat voor de naam, Nishi-Hachioji, en dan blijkt dat we een halte te vroeg uitgestapt zijn. Gelukkig is er elk kwartier een trein, geen paniek dus.


Onze machinist.

De verblijfplaats 

We slapen weer in een ryokan, geen bed en geen ontbijt dus. Gelukkig is de kamer die we krijgen stukken groter dan die in Hiroshima, en hebben we hier een eigen toilet en douche. Maar wel op de grond slapen en morgen in een restaurant ontbijt scoren.


Het is niet de bedoeling dat we in de kast slapen (daar zijn we allang uit), de matrassen moeten ergens in de kamer neergelegd worden.

Schoenenrituelen 

In het begin is het wel grappig, ondertussen ben ik er wel klaar mee, de regelmatig terugkerende toestanden met schoenen. Het is in Japan zeer gebruikelijk om je schoenen uit te trekken voor je ergens naar binnen gaat. In een restaurant moet je soms al je schoenen bij de voordeur uit trekken en dan op sokken of ter beschikking gestelde sloffen verder. De schoenen worden ergens opgeborgen bij de ingang. Soms mag je op schoenen naar binnen maar moet je bij de tafel alsnog je schoenen uittrekken. Maar in de meeste restaurants mag je ze gewoon aan houden.

Bij de Onsen kom je er niet onderuit, schoenen bij de ingang achterlaten, vaak in een kluisje. 

En bij de ryokan is het echt drama. In Hiroshima wees het vrouwtje ons op onze schoenritueelfouten; zet een verkeerde stap met een verkeerde schoen en het is hommeles. Schoenen uit bij de voordeur, sloffen die klaar staan aan (uiteraard niet maat westerling), naar je kamer lopen en vervolgens sloffen uit voordat je je kamer in gaat. En als je naar de wc gaat: kamer uit, sloffen aan, bij wc sloffen uit, sloffen die in de wc staan aan, je ding doen op de wc, wc sloffen uit, eigen sloffen aan, terug naar de kamer, sloffen uit, kamer in. Probeer dat maar eens als je midden in de nacht even moet plassen.

In de ryokan hier in Kamakura werd het me te bont. Eerst naar de receptie. Bij de deur schoenen uit, twee stappen naar de receptie om in te checken. Toen bleek dat we buitenom naar onze kamer moesten. Twee stappen terug, schoenen aan,  oversteken, schoenen uit, sloffen aan, op die sloffen je koffer op een veel te smalle trap naar boven zeulen, en toen ik de koffer eindelijk in de kamer gekregen had, kreeg ik van het meisje dat meegelopen was op mijn lazer omdat ik op sloffen de kamer ingelopen was.  Ik heb me met moeite  ingehouden, anders waren er een berg Nederlandse scheldwoorden uit gekomen.


Naar het strand 

Het is ondertussen half vijf, we kunnen nog wel even naar het strand lopen, een wandeling van 20 minuten. Het weer is niet geweldig, grijze luchten en lichte miezer. Een paar uurtjes zon en strand zit er niet in. Het is best druk op straat, vooral met mensen die richting stadje lopen en niet richting strand. De winkelstraatjes zijn best gezellig, helemaal volgebouwd met winkeltjes en eet- en drinkgelegenheden.

Eenmaal bij de zee blijkt het strand niet erg groot te zijn. Langs en op het strand vind je wat strandtenten, en op het strand en in de zee zijn nog wel mensen te vinden. Het is 23 graden, niet echt warm voor Japanse begrippen. We drinken wat bij de Beach Bar op het strand.  ‘You cannot take your drinks on to the beach’, prima, we blijven bij de bar tot het op is, genietend van een band met een vals zingende zangeres bij een andere strandtent, en lopen daarna terug. 




Ik heb me trouwens erg verbaasd over bepaalde stukjes strand die afgezet zijn voor rokers. Al helemaal omdat in veel cafés en restaurants roken is toegestaan. Maar op het strand dan her en der rookplekken? Bijzonder.

Na achten gaan we op zoek naar een restaurant. Valt niet mee, winkels in de winkelstraat zijn of gaan dicht, en ook veel restaurants sluiten vroeg. We komen toch nog ergens terecht en eten wat tapas. Vandaag geen typisch Japanse keuken, voor het eerst deze vakantie krijg ik aardappelen; eerst al bij het ontbijt vanmorgen, nu in de vorm van gehalveerde krieltjes. De komende dagen hopelijk wel weer echt Japans.

Japan 2017-13 stukje Mount Fuji wandelen

De dag begint met wat verrassingen van het hotel. Gisteren bij het inchecken kregen we de vraag of we morgen linnenservice wilden. We keken elkaar aan – dat is toch standaard? Ja, doe maar. Als we de kamer vanmorgen uit komen staat er een pakket linnen, komen ze zo vast wel de handdoeken vervangen en bedden opmaken. Toch?

En dan het ontbijt. Het is zogenaamde zelfbediening, geen buffet, je moet je ontbijtkaartje afgeven (vrij standaard in Japan, je krijgt ontbijtbonnen op datum bij het inchecken), vervolgens mag je even later een dienblad met ontbijt bij het keukenloket afhalen. Je kunt verder alleen nog koffie of thee zelf inschenken. Qua ontbijt is er niks te kiezen.

Ach, we zijn niet zo moeilijk en we lusten het wel.



Niet echt typisch Japans worstenbroodje

En als we boven komen staat het linnenpakket nog steeds bij de deur.

Waar zijn we eigenlijk 

We zijn ten noorden van de berg Fuji beland, het is de hoogste top in Japan. We zijn in het plaatsje Kawaguchiko, ik vermoed het plaatsje het dichtstbij de Fuji met een treinstation. Daarnaast is het prachtig gelegen aan een paar grote meren en is er een groot pretpark in de buurt.

Op de kaart zie je dus dat we ten noorden van de Fuji zitten.

De kabelbaan 

Er is een kabelbaan aanwezig in dit plaatsje dat je naar een hoger gelegen punt brengt met uitzicht op de Mount Fuji. Dat lijkt ons wel wat, we kopen een enkele reis want naar beneden lopen kunnen we zelf wel.



Daar moet ie zijn, Mount Fuji, maar helaas ligt hij in een wolk.

Links op de foto is het pretpark te zien. We kwamen tegelijk met een Italiaanse familie boven, pa ma en twee  kinderen. Die kinderen raken compleet in extase bij het zien van het pretpark. ‘Oooh oooh oooh’ klonk het bij de kinderen. De Mount Fuji is niet meer interessant. En papa en mama wat schamper lachen – wat doen we met deze crisis?


Zo had de berg er uit kunnen zien


Panorama foto van het uitzicht 


Leuke zonnebril overigens 

De wandeling naar beneden leidt door de ‘blauwe tuin’  – het barst van de onderstaande bloemen die alleen in juli en begin augustus in bloei staan:



We zijn al redelijk vroeg in de middag beneden, wat nog te doen? We gaan naar de mount Fuji.

De Mount Fuji

De Fuji is 3.776 meter hoog. Ter vergelijking: de hoogste berg in de Alpen is de Mont Blanc en is 4808 meter hoog. De hoogste berg van de wereld is Mount Everest en die is 8848 meter. Ofwel de Fuji is niet super hoog.

We gaan met de bus naar Station 5, dat is het startpunt van de wandelroute naar de top van de Fuji. Hier ben je op 2305  meter, ruim een kilometer onder de top. Hier heb je een prachtig uitzicht op de top – als het niet bewolkt is. We zagen hem bijna. 

Vanaf hier is het ongeveer 7 kilometer lopen naar de top. Onderweg zijn nog 4 andere stopplaatsen waar je zelfs kunt slapen als je bijvoorbeeld zonsopgang op de berg mee wilt maken.
Maar je ziet vooral veel dagjesmensen, ze komen ‘s ochtends met de trein aan, dan een uur met de bus naar station 5, daar vandaan in een uur of 5 naar de top, weer terug naar de bus en trein. Mocht ik ooit weer in de buurt van deze berg komen, en het is te doen qua weer, dan wil ik ook een keer naar de top.

We lopen de eerste kilometer van de 7; die is nog makkelijk te doen.


Station 5, hier begint de looproute.

Als we terug zijn bij station 5 drinken we nog wat, en we zien de berg volledig verdwijnen in de wolken. Het is goed zo, we gaan met de bus terug naar het stadje.

Onsen en eten

We lopen eerst snel even langs het hotel om mijn contactlenzen te halen; staat de zak met linnen nog steeds voor de deur. Nee we gaan niet zelf ons bed opmaken, maar de handdoeken zijn wel handig voor het heetwaterbad.

Ook Kawaguchiko kent een Onsen (heetwaterbad), het hoort bij een hotel maar tegen betaling van 1000 yen, acht euro, mag je erin.

Het is kennelijk iets wat bij de Japanse cultuur hoort dat bij de kinderen met de paplepel wordt ingegoten. Alle leeftijden, van zeg 3 tot 90, komen een klein uurtje naar het bad om lekker in het zeer warme water te weken en vervolgens uitgebreid te douchen. Wij houden er ook wel van en doen lekker mee.

Na het bad eten. Vincent ziet ergens een bordje hangen en het blijkt een restaurant te zijn. Zoals zo vaak zie je dat nauwelijks aan de buitenkant, inkijk houdt men hier niet van. We worden in een hokje geplaatst maar gelukkig mag die aan een kant open blijven. Toch nog wat contact met de buitenwereld.

Er staat sashimi op het menu, een soort sushi. Eindelijk! Doet u maar. En het smaakt weer heerlijk voor 12 euro per persoon. Eten is hier niet duur.


Alleen jammer dat halverwege de maaltijd een lading Japanse mannen van middelbare leeftijd naar binnen kwam en karaoke begonnen te zingen…

Japan 2017-12 Van Kyoto naar Mount Fuji

We hebben treinkaartjes voor vier uur vanmiddag, tot die tijd moeten we ons nog even vermaken.

Inari heiligdom 

We besluiten naar het heiligdom Fushimi-Inari Thaisha in het zuidoosten van Kyoto. Er staan vele tempels en heiligdommen tegen een heuvel aan gebouwd, allemaal verbonden met oranje toegangspoorten. De Inari cultuur staat in het teken van rijst en sake, Dit complex is gebouwd in 711.

Eerst met de metro naar het centraal station van Kyoto, dan met de trein naar de Inari.








Het was er vreselijk druk, de terugweg hebben we paadjes gezocht buiten de oranje poorten om. 

Daar waar het heiligdom over gaat in de stad is het ook ontzettend druk en erg commercieel op toeristen ingesteld. Net iets buiten het drukste gedeelte drinken we nog een kopje koffie en keren we terug naar het centraal station.

Bic Camera

 In het centrum gaan we nog even naar Bic Camera om een oplaadsnoertje te halen, een van ons staat op het punt van breken. Ik vergaap me aan zeven verdiepingen vol met apparatuur, alles wat je in de mediamarkt kan krijgen en dan nog veel meer. En zeer boeiende wc brillen, maar daarover een andere keer.

De reis 

Eerst weer met de metro naar het hotel om de koffers te halen, dan weer terug naar het station. We gaan naar de voet van de berg Fuji; dat kan helemaal met de trein maar dan moet je zeker 3x overstappen. Ons wordt aangeraden per trein naar Mishima te reizen per Shinkansen en daar de bus te pakken. Dat stuk met de bus moeten we nog wel betalen; maar met de trein moet je het laatste stuk ook betalen, dat valt niet onder de Railpass.

We hebben een korte overstaptijd naar de bus, vooral lastig omdat je geen idee hebt welke bus je moet hebben en waar je kaartjes moet kopen. Een chauffeur wijst ons naar de juiste bushalte en Vincent vindt net op tijd het loket voor de kaartjes.

De reis neemt twee uur hogesnelheidstrein reistijd in beslag, en nog anderhalf uur bus. We zouden de berg al moeten kunnen zien, maar we weten niet precies waar we moeten kijken. En tegen de tijd dat we het weten is het donker.

Na aankomst in het stadje Kawaguchiko is het nog 10 minuten lopen naar het hotel.

Teppanyaki

Zo lang ik hier in Japan ben heb ik nog geen sushi en teppanyaki restaurant gezien. Tot nu, een teppanyakki restaurant! Dat wil ik wel eens proberen. Ik verwacht plaats te nemen aan een bakplaat met een traditioneel geklede Japanner erachter, maar nee. Tafeltje en een houten krukje. Dat is het. Het voelt meer als een snackbar. Het eten wordt wel op een bakplaat klaar gemaakt en smaakt heerlijk.

 


Handig voor degenen die alleen maar stokjes gewend zijn.

Oplaadsnoertje 

Mocht je je afvragen waar het oplaadsnoertje voor nodig is:


Het dagelijkse oplaadritueel.

Japan-2017 11 Geen kasteel (2), wel wandeling Kyoko

In de loop van de ochtend worden we gebeld op onze hotelkamer, de was is klaar; Vincent haalt het op. Hoef ik de rest van de vakantie daar niet mee meer over na te denken.

Voor we de deur uit gaan komen de pleisters tevoorschijn, wandelen op sandalen en slippers was gisteren in de regen leuk, maar omdat het veranderen van schoeisel betekende, zagen de blaren hun kans schoon.


 Vandaag staat het bezoek aan het kasteel op het programma, dat mislukte gisteren door de tyfoon. Maar eerst naar het station om treinkaartjes voor morgen te reserveren en alvast een nieuwe sim kaart voor Vincent, hij is bijna op.

Eigenlijk is over vandaag niet zoveel te  vertellen, daarom hieronder vooral een fotoverslag van de dag.

Het blijkt dat het station een bijzonder ontwerp heeft, vanaf perronhoogte kun je helemaal op het dak van omringende gebouwen komen en uitkijken over de stad. Ik krijg het niet in een keer op de foto, hieronder twee  plaatjes, een van halverwege en een van boven:


En als je helemaal boven bent dan zie je dit:


In Hiroshima stond een reuzenrad op een gebouw, hier een uitkijktoren:


Nu op naar het kasteel, een wandeling van drie kwartier. Onderweg kwamen we een enorm terrein met boeddhistische tempels tegen, dit soort poorten kwamen we meerdere keren tegen over een afstand van honderden meters:



Oversteken bij een grote weg, de voetgangersbrug loopt helemaal vierkant rond 



En dan komen we eindelijk bij het kasteel aan. En wat blijkt: het paleis in het kasteel is vandaag gesloten! De tuin is wel open, dus dan die maar bekijken:





Na het kasteel nog een wandeling  naar een straatje waar veel geisha’s rondlopen:


En een bezoek aan de buurt Gion, dat blijkt erg populair bij de toeristen, op een gegeven moment zie ik meer westerlingen dan Aziaten. Hier staat Gion om bekend:



Het leek erop dat hier in de buurt een public bath zou  zijn, maar het bleek alleen toegankelijk voor gasten van de bijbehorende ryokan. Opvallend was wel dat een stuk of 5 dames ons op stonden te wachten. Echt iets voor ons.

De prijzen in deze buurt voor restaurants en dergelijke zijn ook aangepast – veel duurder dan enkele straten verderop.

We eten in een restaurant dat noedelsoep op Japanse manier  maakt. Het bijzondere is dat je vóór half acht moet bestellen, anders krijg je niks meer.


We zijn voor ons doen vroeg thuis, heb ik het verhaal voor vandaag een keer vóór middernacht klaar.

Japan-10 Tyfoon-weer, geen kasteel en wel Onsen

De weerberichten lieten al enige tijd zien dat het weer vandaag niet al te best zou zijn, en dat werd werkelijkheid. We hadden al gezien dat een tyfoon vanuit het zuiden Japan bedreigde, met name het eiland waar wij onze vakantie begonnen zijn. De tyfoon is daar even blijven hangen en is vervolgens in afgezwakte vorm doorgestegen naar Kyoto. Vandaag krijgen we daar veel regen van, de tyfoon trekt door naar het noorden waardoor we morgen weer mooi weer krijgen. Onderstaande plaatjes geven weer waar de tyfoon eergisteren, gisteren en vandaag was. Wij zitten bij de rode stip.

      

Gelukkig hebben we voor de verandering een hotel voor drie nachten, morgen hebben we dus nog een hele dag.

En omdat we hier drie nachten zijn en de helft van de vakantie voorbij is, neem ik ook de was-situatie even door, en breng een stinkende zak naar de receptie.

Hoe vandaag verder invullen? Er is een kasteel dat we kunnen bezichtigen, en er is een publiek bad gevoed met heet water uit een bron; dat heet een Onsen in Japan. Beide zijn binnenactiviteiten, dus moet kunnen.

Het kasteel is ongeveer een kwartier lopen, Vincent heeft al eerder een paraplu hier in Japan gekocht, ik had nog een uit Nederland bij me. Die ging helaas al snel kapot, dus maar een bijgekocht. Paraplu’s in overvloed te koop, het regent hier blijkbaar wel eens vaker.


Bij het kasteel aangekomen blijkt het gesloten te zijn in verband met de tyfoon. Shit. Voor niks hier naar toe gelopen en de schoenen vol laten lopen met water. Gister hadden we al een leuk koffiebarretje gezien, het ligt op de route terug (die we trouwens grotendeels met de metro doen), dus maar even met een bezoekje vereerd.

Terug in het hotel besluiten we naar de Onsen te gaan, het publieke heetwaterbad, en wel met de taxi en op slippers. Nog meer schoenen vol laten lopen lijkt niet zinvol. Het is een erg leuk bad met meerdere baden en een sauna. Er is bijvoorbeeld een bad met bruin water en een bad dat elektrisch geladen is; dat merk je als je het bad uit wilt en de railing vast pakt.

Na het bad moeten we terug naar het hotel, taxi? Metro? Lopen? Het wordt de metro, kwartier lopen onder de plu. Maar als we eenmaal onderweg zijn – waarom niet het hele stuk lopen? Ongeveer 20 minuten, het is niet koud (26 graden) en het regent warm water. En wat is er leuker dan met je slippers door de plassen te stampen? 

Het bleek trouwens drie kwartier lopen, geen 20 minuten. Maar dat geeft niet, we hebben leuke straatjes gezien. Kyoto heeft in de buurt waar wij zitten heel veel straatjes met vooral wat oudere laagbouw, het heeft een eigen leuk sfeertje.

Eten doen we niet ver van het hotel in een yakatori restaurant, we krijgen op vijf verschillende manieren klaar gemaakte kip spiesjes. Het is een klein restaurant, en toch loopt er een kok met vijf bedienden rond. Personeel is niet zo duur blijkbaar; overal, ook in winkels bijvoorbeeld, zie je veel personeel.

Er is ruime keuze aan sake, gelukkig is er hulp bij het kiezen:


Het zijn ook maar kleine flesjes:

Japan 2017-09 Fietsen in 36 graden en reis naar Kyoto

Na het ontbijtbuffet met veel typisch Japanse ingrediënten, waar ik weer een rauw ei pak in de hoop dat hij gekookt zou zijn -niet dus, stallen we de koffers bij het hotel, regelen we treinkaartjes voor de rit naar Kyoto vanmiddag, laten we de rugtassen met belangrijke spullen in een kluisje achter bij het station en wandelen we naar de fietsverhuur die we gistermiddag gezien hebben.

Fietsen uitzoeken gaat redelijk vlot. Het kost bijna 8 euro per fiets per dag, en er moet een borg van hetzelfde bedrag bij. Niet duur dus. We moeten voor 7 uur vanavond terug zijn, anders zwaait er wat; dat is geen probleem want we hebben een trein geregeld voor half vier.

Helm is verplicht, en ik teken een contract waar onder andere in staat dat ik de verkeersregels van Japan ken. Ahum.

We gaan!



Eigenlijk zijn we niet goed wijs, we gaan fietsen in de hitte van Japan – het is 36 graden!

Eerst met een pontje oversteken naar een eiland, vanaf dat punt fietsen we naar een brug dat weer naar een ander eiland gaat. Daarna zien we wel hoe ver we komen.


Halverwege het eiland zien we een zaakje met koffie en wat lekkers. Even in de schaduw met wat erbij. Even. Dat was het idee. De koffie moest kennelijk nog gezet worden, dat duurde even, maar die  wafels, daar hebben we ruim een half uur op gewacht! Ter compensatie krijgen we nog een gratis kopje koffie – alleen moest die nog gezet worden… Al met al waren we bijna een uur kwijt, en dat ging dus ten koste van onze fietstijd.


De brug

En dan komen we bij een enorme brug. Hij bestaat uit twee verdiepingen; de bovenkant is voor auto’s en dergelijke, de onderkant voor fietsers en wandelaars. Deze gaan we oversteken.


Fietspad aan beide kanten van de brug. Een kilometer lang ongeveer 3% helling.

Yes – Vincent heeft de oprit naar de brug volbracht!




Drank automaten 

We zijn al een aardig stuk op dit tweede eiland onderweg als we besluiten om te keren. Er komt nog een grote brug maar dat is qua tijd, en qua hitte, een brug te ver. We stoppen bij een drank automaat, drinken is een must. Gelukkig staat heel Japan vol met dit soort machines.


Voor minder dan een euro heb je een halve liter bronwater. 

Reis naar Kyoto 

Eenmaal terug bij de fietsenverhuur innen we de borg terug. Op naar het hotel voor de koffers, door naar het station, rugtassen pakken en nog even wat drinken. Dan met een boemel eerst naar Fukuyama, dan met de Shinkansen, de hogesnelheidstrein, naar Kyoto met een overstap nog in  Okayama. Dat was nog wel even spannend, we hadden drie minuten om over te stappen en de trein bleef onverwacht lang op een tussenstation staan. Maar we kwamen precies op tijd het station binnen en we hoefden alleen maar het perron over te steken. Toch nog even flink doorstappen want onze wagon was een heel eind verderop.

Kyoto 

We moeten nog een stuk met de metro, maar dan zijn we snel bij het hotel. De wegen zijn nat, het heeft hier blijkbaar geregend.

Eten doen we in een leuk buurtje met allerlei restaurants. Het is buiten vaak lastig in te schatten hoe leuk en hoe druk een restaurant is, er zijn vaak geen ramen, of ze zijn flink afgeschermd. Gelukkig dit keer geen afgesloten hokjes; aan de andere kant – we werden naar de bovenverdieping gestuurd en daar zaten we als enigen.

Overigens wel heerlijk gegeten.

Tyfoon op komst?

Er wordt voor morgen zeer slecht weer verwacht, het zijn restanten of uitlopers van een tyfoon die vanuit het zuiden aan komt waaien, ben benieuwd.

Japan 2017-08 Reisdag naar Onimachi

Het grootste deel van de dag stond in het teken van de reis naar onze volgende bestemming, Onimachi. 

Als we de ontbijtzaal binnen lopen zien we een westerse familie zitten, pa ma en twee puberzonen. Die jongens hebben me toch een vreselijk humeur aan hun koppen te zien, ik hoop dat ze er met zijn vieren nog wat van kunnen maken vandaag.

Ze zijn al snel weg en dan zitten we weer als enigen in de zaal.

Treinen 

Onze trein vertrekt 11:23, daarvoor nog even een kopje koffie bij Aunt Stella’s met koekjes die ze zelf maken. Je mag er twee kiezen!



Van Matsuyama via Okayama naar Ominachi. We hadden een tussenstop meer dan bovenstaand plaatje aangeeft.

Onimachi 

Om kwart voor vier zijn we in het hotel in Onimachi. Het plaatsje is bekend om zijn tempels en de gelegenheid om fietsen te huren en dus zelf per fiets de omgeving te verkennen. We willen vanavond nog een stukje tempelroute doen en morgen fietsen.

Maar dat ging niet goed, we zijn een heuvel gaan beklimmen en kwamen op een prachtig uitzichtpunt uit, alleen geen tempel gezien. Er was ook nog een kabelbaan maar die was al gesloten toen wij die wilden nemen naar beneden. Lopen dus weer.


Het was niet de bedoeling maar we kwamen al wandelend bij het gebouwtje boven op de heuvel terecht.

Smal paadje naar boven 




Uitzicht bij de kabelbaan 




Japanse beleefdheden 

Het is in Japan even wennen aan de omgangsvormen. Een van de eerste dingen die opvallen zijn de vele buigingen die je ziet. Het kan een korte hoofdbuiging zijn, of zelfs knipmessen. Het is in ieder geval uiterst vriendelijk bedoeld en vaak met een glimlach.

Als je iets betaald hebt krijg je het bonnetje en wisselgeld altijd met twee handen, een knikje en een glimlach aangereikt.

Men is niet gewend aan fooien, als je dat doet is de eerste reactie ‘Nee nee nee’, maar als je echt doorzet dan nemen ze het aan. Ik deed dat een paar dagen geleden toen we een menukaart volledig Japans hadden en het meisje ons heel erg had geholpen met een menu samenstellen. Ze liep samen met ons naar buiten, ons uitbundig bedankend.

Mensen kijken je nauwelijks aan, maar als je zelf initiatief neemt en iets tegen ze zegt, dan breken ze open en ontstaat een leuk contact. Jonge kinderen werken ook uitstekend als contactmaker, die kijken je wel aan (wat is dat voor een lang gek mens?) en als je dan even zwaait dan is er gelijk contact.

Officiële mannetjes (ik zie maar weinig officiële vrouwtjes) dragen een uniform, een pet en witte handschoenen. Als een treinconducteur een coupé binnen komt neemt hij zijn pet af en buigt naar de passagiers. Ze doen het niet allemaal maar ik zie het wel regelmatig.

Op de perrons staat men in nette rijen voor de deur, geen klonten zoals in Nederland. Op de grond staan duidelijke markeringen hoe dat moet:


En op roltrappen staat men netjes links:

Japan 2017-07 Kasteelbezoek

We zijn dus in Matsuyama, de grootste stad op het Japanse eiland Shikoku. Hieronder een plaatje van de eilanden van Japan, linksonder Fukuoka waar we begonnen zijn, de rode stip geeft het huidige eiland aan en de blauwe stip waar we nu zijn.


Het aantal westerlingen is weer ontzettend laag hier, net als in Fukuoka en Beppu; in Hiroshima waren wel veel westerlingen, en dat is begrijpelijk.

Ontbijt 

Het vreemde van het ontbijt is dat we gisteren bij het inchecken al moesten kiezen welke soorten ontbijt we de komende twee ochtenden willen hebben, Japans of westers. Raar, dat weet ik pas op het moment zelf waar ik zin in heb. Ik koos op basis van foto’s die ons van het ontbijt voorgehouden werden twee keer Japans, Vincent van beide een. Vanochtend zaten we met zijn tweeën in de ontbijtzaal 2x Japans te eten. Niet echt gezellig.



Het kasteel 

Niet ver van ons hotel staat een kasteel op een heuvel. Het is gebouwd in 1603 door een gevierd militair en later enkele keren van eigenaar gewisseld. In 1784 is de bliksem ingeslagen in het gedeelte dat vijf verdiepingen hoog was, het is herbouwd in 3 verdiepingen.

Tijdens de tweede wereldoorlog is weer een deel van het complex plat gebombardeerd; sinds 1966 wordt weer gewerkt aan de wederopbouw.

Er gaat een kabelbaan naar boven naar het kasteel, je raadt het al… Alleen zijn we wel zo stoer dat we alleen naar boven met de kabelbaan gaan.




Mooi uitzicht over de stad.

Trouwens onderweg naar het kasteel hoorden we een koor zingen. Blijkt dat een aantal jeugdkoren zich in een gebouw aan het verzamelen is en buiten nog even van zich laten  horen. Een verademing vergeleken met het karaoke programma op televisie waar we het mee moesten doen bij het ontbijt – wat was dat vals.


Heetwaterbad in Matsuyama 

De stad staat ook bekend om zijn heetwaterbaden, het is dé plek om naar toe te gaan. We zijn er geweest, maar het haalt het absoluut niet bij die van Beppu. Het hele gebied hier is erg commercieel opgezet, en je mag maar 1 uur naar binnen. Grappig is dan wel weer dat je in de rustruimte een kopje groene thee aangeboden krijgt. Ook hier vrijwel alles alleen in het Japans, op het grote bord buiten met informatie en prijzen staat gelukkig in een hoekje een QR code die je, als je die scant, een Engelse vertaling geeft. Moet je wel internet hebben – en dat hebben we.

Reuzenrad op het dak 

In het centrum van Matsuyama staat op een groot warenhuis een reuzenrad. Dat had ik niet door, in dacht dat hij gewoon op de grond stond. We waren met de tram naar het centrum gereden en geen reuzenrad te zien. Vincent had door dat hij wel eens op het dak kon staan, in vond het maar een raar idee. Maar hij was niet te zien vanaf de grond dus toch maar naar de 9e verdieping van het warenhuis. En jawel.

(Niet mijn foto)


Kasteel vanuit reuzenrad 


Matsuyama in de avondzon

Borrel en eten 

We belanden uiteindelijk in dezelfde winkelstraat als gisteren, maar we zoeken uiteraard wat anders. Eerst een cocktail ergens, we komen op de derde verdieping van een gebouw terecht in een retro café met lp’s en pickups en dergelijke  uitgestald. Uiteraard is de cocktail kaart alleen Japans, maar als we de barman laten voorlezen wat er staat dan valt het een beetje tegen. Gewoon standaard dingen als gin-tonic, screwdriver en dergelijke.

Daarna eten in een restaurant weer zonder Engels menu, maar gelukkig met plaatjes. Kunnen we aanwijzen wat we willen. Er zat onder andere sushi bij, dan verwacht je vis, maar het was heerlijke vlees-sushi.


Terug gaan we met de  trein, vooral omdat het kan. De regiefout was alleen dat we 5 minuten te laat waren en dus 25 minuten moesten wachten op de volgende trein. In die tijd hadden we makkelijk naar het hotel kunnen lopen.

Japan 2017-06 Hiroshima Museum en reis naar Matsuyama

We ontbijten in onze ryokan, alleen moeten we dat wel zelf verzorgen. Het is net een bed & breakfast maar dan dus zonder bed en ontbijt. Gisteravond op de terugweg hier naar toe zijn we eerst naar een 7-11 geweest voor boodschappen en ziedaar: ons ontbijt.

We moeten van de hospita op de foto, en die komt bij alle andere foto’s van gasten te hangen.



Daar hangt ie, bovenste rij.


En haar ook maar even op de foto gezet.

Hiroshima Peace Memorial Museum

In het museum leer je alles over wat er voor, tijdens en na het gooien van de atoombom is gebeurd. Waarom is de atoombom ingezet, hoe werkt hij, wat zijn de directe gevolgen en wat zijn de langetermijn effecten. Ook verhalen van overlevenden worden verteld, en je kunt aangrijpende verhalen lezen over bijvoorbeeld mensen die kinderen verloren zijn. Ook in andere oorlogen kom je deze verhalen tegen, het bijzondere van dit is dat alles in een straal van twee kilometer verwoest is zonder aanzien des persoons. En de gevolgen van de straling die nog vele jaren aanhouden. Het is niet eens goed te bepalen hoeveel mensen er overleden zijn, alles is weg, dus ook bijvoorbeeld administratie over de inwoners van de stad.

Na het bezoek drinken we nog een kop koffie ergens met wat lekkers voordat we straks weer vertrekken. De beelden en verhalen blijven nog wel een tijdje bij me.

Op weg naar Matsuyama 

We halen onze koffers op bij de ryokan (waar we trouwens kamer 201 hadden – ons huisnummer) en gaan per tram naar het station. We reizen een klein uur met de Shinkansen naar Okoyama, daarna nog drie uur met een regionale trein.


Aangekomen in Matsuyama is het nog 3 minuten lopen naar het hotel, we hebben gelijk het gevoel in een heel andere stad te zijn. Brede straten, oude trammetjes en veel Japanse tekst zonder Engels bijschrift. Dat wordt lastig hier.


We lopen richting het park waar een kasteel op staat, een van de doelen voor morgen, nu om een restaurant te zoeken. Onderweg zien we dat je de krant in een vitrine kunt lezen.



Geen idee waar dit over gaat.

En dan vinden we een restaurant met dit menu:


‘Nee we hebben geen Engels menu’. Gelukkig spreekt ons bedienende meisje genoeg Engels om samen met ons een maaltijd samen te stellen. Beef, rice, salad, beer, en een toetje. En dat komt helemaal goed, het was heerlijk.

We zaten weer in een afgesloten ruimte, nu met hybride stoelen annex laag-bij-de-grond-eten:



Daar is over nagedacht.

Na het eten nog een wandeling door een winkelcentrum, het was afgeladen met hippe jonge Japanners. Opvallende haardracht, kleren en vreemde schoenen. Dat had ik hier dan weer niet verwacht.

Fietsers

Tot vandaag zagen we niet veel fietsers, een enkele fiets op de stoep en dat was het.

Hoe anders is hier in Matsuyama, veel fietsers en her en der heuse fietsenstallingen. Het nare is wel dat de fietsers en voetgangers de stoep moeten delen. En om het nog erger te maken laveren de fietsers op beide stoepen van een weg beide kanten op tussen de voetgangers door. En dan ook nog eens links op de  stoep, tenzij er iemand  loopt, dan fietsen ze rechts op de stoep. Of gewoon tussen de wandelaars door. Je wordt er gek van.

Praag 2014: Met flinke tegenwind naar huis

Als ik ‘s ochtends wakker word zie ik dat de wind volledig gedraaid is. Tot nu toe hebben we de hele vakantie wind mee gehad, maar dat gaat vandaag niet gebeuren. Sterker nog, volgens de verwachting kunnen we een tegenwind van 25 knopen verwachten. We vliegen dan geen 95 maar 70 knopen, een flink verschil. Het leek zelfs  een tijdje 66 knopen te worden, dat verlengt de reistijd nogal.

Wat ik ook zag is dat de wind in de loop van de dag wat gaat afnemen; we besluiten ons niet te haasten en pas ergens in de middag op pad te gaan. Helaas worden we om half elf al het hotel uitgezet, verlengen is niet mogelijk, de kamer moet en zal leeg. Dus toch maar op tijd naar het veld en daar de tijd zien te doden.
Uiteindelijk hangen we om 1 uur al in de lucht; de kist startte als vanouds. Het heeft misschien ook iets met de temperatuur te maken, gister was het behoorlijk warm op Jena; nu is de motor koud, en is het ook niet erg warm weer.

Nou kijken hoe hard tegenwind in werkelijkheid is. Het valt eigenlijk wel mee, we halen denk ik gemiddeld bijna 85 knopen – stukken meer dan de eerder verwachte 66 of 70 knopen. Het weer is prima, alleen is het erg hobbelig in de lucht door de wind. Na 1 uur en 40 minuten staan we alweer aan de grond in Hilversum.
Het zit erop.
Helaas, het had van mij nog wel een week mogen duren.

IMG_0804.PNG

Caribbean 2014 – 10: Zeedag, rondleiding over het schip

De wekker gaat weer om 7 uur ‘s ochtends ondanks dat het de derde zeedag is. Vincent heeft weer wat leuks geregeld: een rondleiding door de boot, we gaan onder andere naar de keukens, opslag, machinekamer, wasserij, crew bars, en jawel: de brug!
De tour begint om twintig over negen, eerst ontbijten en dan naar het verzamelpunt.
We zijn de tweede groep deze ochtend, elke dag worden twee van deze rondleidingen gegeven om deze tijd.

Daar gaan we!
Eerst naar de keukens, we zien hoe in enorme ketels soep gemaakt wordt, hoe voorbereidingen getroffen worden voor het avondeten, we zie de afdeling koekjes waar zo’n dertigduizend koekjes per dag (ja, per dag) gemaakt worden. Gebakjes, ijs voor de ijssalon, alles wordt hier aan boord vers gemaakt.
Er is geen gas aan boord, koken gebeurt elektrisch en met hete stoom afkomstig van de motoren.

We dalen langzaam af in de boot en komen bij de opslagruimtes, hier liggen alle voorraden zoals vlees, vis, groente, fruit, enz enz. Alles in eigen koelcellen op de juiste temperaturen, het vlees wordt bijvoorbeeld bij -20 bewaard.
We zien slagers aan het werk, machines die sla snijden en wassen, en nog veel meer. We mogen overal naar binnen en zoveel foto’s maken als we willen.

Bij de afvalverwerking krijgen we te horen dat zo ongeveer alles gerecycled wordt, blik wordt verzameld en verkocht op het land waarbij de opbrengst naar het personeel gaat, etensresten worden vermalen en aan de vissen gevoerd, restafval wordt verbrand in twee grote ovens. Je ziet door het hele schip heen dat afvalscheiding al begint bij de bron, de afvalemmers.

Dan komen we bij de engine control room, hier vandaan worden alle grote systemen in de gaten gehouden. De dienstdoende engineer vertelt honderduit over hoe het schip werkt.
Het hart zijn 6 enorme dieselgeneratoren, alles aan boord is elektrisch en wordt dus gevoed vanuit deze generatoren. Ook de drie achterschroeven en vier boegschroeven; dat is vrij bijzonder, het zijn dus elektromotoren, de schroeven worden niet met een as vanuit de motor aangedreven.
Het heeft een enorm voordeel, omdat de schroeven niet op een as zitten kunnen ze gedraaid worden. Het schip heeft geen roer, om te sturen worden de motoren een stukje gedraaid, ze kunnen 360 graden rondgedraaid worden en daardoor is het schip heel goed manoeuvreerbaar.
Ook de airco units lopen op stroom van de generatoren, ze houden het hele schip op 23 graden.
Verder wordt vanuit de control room ook de waterzuivering bestuurd, de boot neemt zeewater in en vormt het via twee verschillende processen om naar drinkwater.

We zakken af tot onder de waterlijn, bij de wasserij hoor je allemaal getallen voorbij komen, het begint aardig te duizelen. Handdoeken van de hutten, beddengoed handdoeken bij de zwembaden, het gaat om gigantische aantallen die elke dag weer gewassen worden in een enorme wasmachine met negen trommels. De was gaat van trommel naar trommel en krijgt in elk deel een aparte behandeling. Daarna moet er nog gestreken en geperst worden, daar staan ook grote machines voor om dat voor elkaar te krijgen.

We stijgen weer op en komen bij het Amber theater uit, achter de coulissen dan. Gister zagen we hier een prachtige voorstelling, Blue Planet, nu zien we de rekwisieten die gebruikt zijn. De opper-toneelman vertelt ook honderduit over hoe dingen werken en laat ons de kleedkamers zien. Zo nu en dan realiseer je je dat je op een schip zit, niet in theatergebouw.

Aansluitend komen we bij de ruimtes waar het personeel zich kan vermaken als ze niet werken. Er zijn maar liefst drie bars voor ze aan boord, er is een personeelsrestaurant en ze hebben een soort van spelletjesruimte. Bij een van de bars krijgen we een glaasje champagne aangeboden. Die bar sluit aan aan het heli platform, daar mogen even naar toe. Ook leuk!

En dan dat waar iedereen het meest naar uit kijkt: we gaan een kijkje nemen op de brug. We gaan met de gastenlift naar de twaalfde, we krijgen een full body check (kregen we ook bij de engine control room), en dan mogen we naar binnen.
Het is een hele grote open ruimte met in het midden een instrumentenpaneel en twee grote stoelen. Dat valt een beetje tegen, ik verwachtte veel meer. Alle informatie staat op enkele grote schermen, en met 4 hendels kunnen de 3 achterschroeven en de boegschroeven bediend worden. Dat is het ongeveer.
De dienstdoende mevrouw op de brug is ook al enthousiast aan het vertellen als er plotseling een doordringende telefoon gaat. We worden snel in een hoek gestuurd, het blijkt de alarmtelefoon te zijn. Gelukkig redelijk loos alarm, en het verhaal wordt hervat.
Nog een detail, het schip heeft aan beide zijden een vin die uitgeklapt kan worden onder de waterlijn. De vinnen worden gebruikt om het schip stabiel te houden, aan de ene kant om passagiers niet ziek te laten worden, maar ook om er tijdens voorstellingen met acrobatiek ervoor te zorgen dat de grond niet onder de acrobaat verdwijnt door het golven van het schip. Of als een schoonspringer van 17 meter hoogte in het zwembad duikt, dan wil je wel dat het bad er nog ligt als de sprong begonnen is. Daarvoor worden de de vinnen uitgeklapt.

Ik heb zeer veel foto’s gemaakt tijdens de tour, hieronder vind je een uitgebreide selectie.

Ik ga na de rondleiding richting solarium, Vincent heeft nog kans op een prijs: hij heeft een gok gedaan naar de prijs van een kunstwerk en vanmiddag is de uitslag. Wat denk je? Juist, niet gewonnen.
Verder doet hij nog mee met een danslesje met als doel plotseling een voorstelling te geven op de Royal Promenade. Om vijf uur gebeurt het, een heel stel mensen begint spontaan te dansen, erg grappig, omstanders vinden het ook leuk.


Beginnen met een heerlijk ontbijtje aan zee
20140503-182059.jpg

Eerste blik in de keuken, nu nog rustig
20140503-182201.jpg

Er wordt elektrisch en met stoom van de motoren gekookt
20140503-182235.jpg

Voorbereidingen
20140503-182446.jpg

Enorme emmer met soep
20140503-182608.jpg

Voorbereiding van de tapas voor vanavond
20140503-182656.jpg

Deze machine maakt in 6 seconden dit bord vol bolletjes deeg
20140503-182740.jpg

Drukte in de ontbijtkeuken
20140503-182906.jpg

Vriescel voor vlees, -20 graden celcius. Bijna leeg aan het eind van de cruise week
20140503-182948.jpg

De slager aan het werk
20140503-183001.jpg

Emmertje aardappelen
20140503-183041.jpg

Sla snijden en wassen
20140503-183105.jpg

Fruitopslag
20140503-183152.jpg

Engine Control Room
20140503-183229.jpg

Engine Control Room
20140503-183336.jpg

Pers- en strijkmachine
20140503-183506.jpg

Een kleine wasmachine of droger
20140503-183538.jpg

De echte wasmachine met 9 trommels naast elkaar, de was doorloopt alle voor de verschillende stadia
20140503-183550.jpg

Decor voor Blue Planet
20140503-183620.jpg

Decor voor Blue Planet
20140503-183651.jpg

Kleding voor de acteurs
20140503-183718.jpg

Tuigjes voor de acrobatiek
20140503-183742.jpg

Een van de drie bars voor het personeel
20140503-183811.jpg

Vermaak voor het personeel
20140503-183827.jpg

Het helikopterplatform, alleen toegankelijk vanaf personeelsbar
20140503-183927.jpg

Op het voorste punt van het schip
20140503-183944.jpg

Omhoog kijken vanaf het helikopterplatform
20140503-184001.jpg

De brug op deck 12
20140503-184127.jpg

Zij mag het schip vandaag besturen
20140503-184331.jpg

Hiervandaan wordt het schip bestuurd
20140503-184401.jpg

Controle paneel waarmee de motoren worden bediend
20140503-184511.jpg

Uitzicht vanaf de zijkant van de brug
20140503-184528.jpg

Laatste blik voor we van de brug af moestene
20140503-184557.jpg

Vincent doet mee met een flash line dance
20140503-185510.jpg

Vincent doet mee met een flash line dance
20140503-185627.jpg

Vincent doet mee met een flash line dance
20140503-185758.jpg

Caribbean 2014 – 7: de Maagdeneilanden

In de loop van de ochtend meert onze boot aan op het eilandje St. Thomas, één van de Maagdeneilanden. Een half uur lopen verder ligt het het stadje Charlotte Amalie, we gaan de uitdaging aan in de brandende zon. Onderweg staan bordjes: nog 25 minuten, nog 20 minuten, om de moed erin te houden. In de haven van het stadje liggen 2 cruiseschepen, dat is gemeen, zij hoeven geen half uur te lopen.
We zoeken een cafeetje voor een kopje koffie. Als we goed en wel zitten en willen bestellen krijgen we te horen dat ze geen koffie verkopen. Huh, dit is toch een café? We worden naar een ander café verwezen maar dat blijkt niet open te zijn. Dan maar ergens een biertje, er ligt ‘toevallig’ nog een cache ook.

De Maagdeneilanden werden net als de Bahama’s bewoond door indianen; in 1493 kwam Columbus hier langs waarna de eilanden door verschillende mogendheden bezet zijn, onder andere Spanje, Frankrijk en Nederland. Denemarken heeft uiteindelijk de Maagdeneilanden lange tijd in bezit gehad, maar heeft ze in januari 1917 verkocht aan de Verenigde Staten voor 25 miljoen dollar, zodat Amerika er een onderzeebootbasis van kon maken tegen oprukkende Duitsers. Sindsdien zijn deze Virgin Islands Amerikaans grondgebied (daarnaast zijn er ook nog Britse Virgin Islands).
Grappig is dat men hier nog wel links op de weg rijdt.

Het eiland komt veel netter en schoner over dan de Bahama’s. Geen vieze dieseldampen, de auto’s zijn een stuk moderner en schoner.
We willen een stukje de heuvels in wandelen naar een uitzichtpunt, Drake Seat, maar het wordt ons nogal afgeraden; we belanden in een museum over Blauwbaard. Blauwbaard was een gevreesd piraat die de Caribische wateren twee jaar lang onveilig gemaakt heeft. Uiteindelijk heeft het leger hem in 1718 in de val weten te lokken en hebben ze hem onthoofd. Zoals wel vaker met gevangen piraten werd zijn hoofd ergens publiekelijk opgehangen om andere piraten af te schrikken.
De mevrouw van het museum kon het verhaal prachtig vertellen; na een lunch in het museum keren we langzamerhand weer terug naar de boot.
We zien nog tientallen juwelierswinkeltjes, dat is kennelijk DE business hier.

Na een gezellig borreltje bij in de Champagne bar met de Friends of Dorothy vertrekken we naar tafel 171. Die zit vol vandaag, een stel uit Tennessee, een stel uit Miami en wij dus. Het smaakt prima, het eten lijkt elke dag beter te worden.
De tafels worden elke avond door dezelfde mensen bediend: wij hebben Roger uit India, en zijn assistent-bediende Manolo uit de Filippijnen. Ze doen hun uiterste best te onthouden wat we de vorige dag aten en dronken en proberen daar op in te spelen. Dat is leuk, geeft je toch een welkom gevoel. Gister hielden alle bedienden een optocht door het restaurant, we vragen of ze dat vanavond weer gaan doen, maar nee, staat niet op het programma. Dan komt Roger met een alternatief: hij legt een stel tandenstokers op tafel in twee driehoeken. Door 1 tandenstoker te verplaatsen moeten er 4 driehoeken van gemaakt worden, zo houdt hij ons toch nog bezig.

Nog een afzakkertje in de binnentuin, en dan naar bed.


Aankomst bij de Maagdeneilanden
20140502-152152.jpg

Onze kapitein legt met akelige precisie de boot aan aan deze kade
20140502-152227.jpg

Daar ligt ‘ie dan
20140502-152309.jpg

Links het stadje Charlotte Amalie, rechts de twee cruise schepen
20140502-152436.jpg

Typische open taxi’s op dit eiland
20140502-152510.jpg

De verschrikkelijke Blauwbaard
20140502-152616.jpg

Dagopvang voor getrouwde mannen
20140502-152705.jpg

Rechts in de verte, op een half uur lopen, ligt de Allure of the Seas
20140502-152752.jpg

Prachtige zonsondergang, elke dag weer
20140502-152812.jpg

Onze kamerjongen Raj heeft zich weer eens uitgeleefd
20140502-152839.jpg

Caribbean 2014 – 4: Inschepen

Het gaat eindelijk gebeuren, de reden waarom we naar Florida gevlogen zijn: inschepen voor onze cruise!

We gaan op stap met de maatschappij Royal Caribbean en gaan varen op de boot Allure of the Seas. Het is een vrij nieuw schip, in 2010 is het in de vaart genomen, gebouwd in Finland en heeft Nassau (Bahama’s) als thuishaven. Er kunnen 5200 passagiers mee bij 2 personen per hut; zitten alle hutten helemaal vol dan zijn er 6400 passagiers aan boord. Er gaan 2400 personeelsleden mee, gemiddeld dus ongeveer 1 personeelslid per 2 gasten.
De boot is 320 meter lang en 47 meter breed, heeft een diepgang van 9 meter en rijst 65 boven de waterlijn uit. Snelheid is 20 knopen, ofwel 37 km/uur.
Er zijn 16 decks (maar de hoogste heet 17, deck 13 bestaat niet), de meesten daarvan zitten vol met hutten, een ander deel is bedoeld voor het vertier van de duizenden passagiers.

We laten ons per taxi naar de haven brengen. Je waant je op een luchthaven, er zijn incheckbalies per deck, je moet door een security check zoals op een vliegveld, zakken leeg en door een poortje, je rugtas door een scanner.
De koffers hadden we al eerder aan iemand afgegeven, die worden door anderen naar je hut gebracht, je hoeft zelf niet te zeulen. Later blijkt dat koffers ook nog door een scan heen gaan, sommige koffers werden in quarantaine gezet omdat er spul in zat (of leek te zitten) dat niet mee mocht naar je hut. Hadden wij gelukkig geen last van.

En dan eindelijk de boot op. We zitten op deck 14, hut 275. De koffers staan er nog niet, maar we gaan dan ook nog lang niet weg. De hut is klein en heeft geen ramen; als we dat hadden gewild dan was de hut ongeveer 2x zo duur geweest. We zijn toch niet van plan hele dagen in de hut te zitten, er is genoeg vertier.
Dus snel weer naar buiten en het schip verkennen. We vallen van de ene verbazing in de andere; de vele decks met de vele bars, restaurants, zwembaden, tafeltennis, voetbal, basketbal, waveboarden, klimwanden, sauna, sportschool, bibliotheek, schoonheidsbehandelingen, bars, bars en nog eens bars. We lopen zo nu en dan langs onze hut – zijn de koffers er al?
Gelukkig, een uur voor vertrek staan ze voor onze deur.

Om vijf uur is de afvaart. Maar voor we vertrekken is er eerst nog een security drill, iedereen moet naar een verzamelpunt gaan, wij moeten naar G2 – dat is op deck 6 achterop aan de rechterkant. Het gaat behoorlijk geordend, overal staan mensen met gele hesjes je naar de juiste plek te leiden. Eenmaal op de juiste plek aangekomen gebeurt er verder eigenlijk weinig. We worden door de kapitein via het intercom systeem toegesproken, maar verder geen oefening of informatie over hoe je bijvoorbeeld een reddingssloep in moet. Na een klein half uur is de oefening officieel voorbij en mag je je eigen ding weer gaan doen.
Er liggen nog een paar enorme cruise schepen in de haven en we moeten nog even wachten met de afvaart tot een van de andere schepen de haven uit is. En dan gaan we! Wat een geweldig gevoel om op zo’n enorm schip de haven uit te varen.

Om half negen is onze tafel beschikbaar voor het diner. Het ligt van tevoren al vast, je kunt bij het boeken aangeven hoe laat je wilt eten (6 uur of half 9) en dat is voor de rest van je week je tafel en diner tijd. Wij hebben tafel 313 in zaal Adagio toegewezen gekregen, het staat zelfs op het pasje dat je krijgt – een pasje waarmee je je hut in kunt en waarmee je alles wat je aan boord koopt kunt betalen; het wordt je ‘seapass’ genoemd.
Tafel 313 is een vier-persoons tafel, en we blijken ingedeeld te zijn met een Oekraïns stel. De man doet nog enige poging tot communicatie maar hij spreekt maar ongeveer 3 woorden engels, zij zegt helemaal niks. Niet de meest gezellige tafel, we besluiten morgen te vragen of we een wat leukere tafel kunnen krijgen.
Het eten is al betaald, voor drankjes moet je je seapass trekken. Je kunt kiezen uit een aantal voor-, hoofd- en nagerechten, het wordt geserveerd alsof het uit een gaarkeuken komt. Maar wat wil je, er moeten 5000 mensen van eten voorzien worden. Het smaakt redelijk, maar is geen haute cuisine.

We nemen nog een afzakkertje in de binnentuin, dan is het tijd om te gaan slapen.


De Allure of the Seas
20140429-160323.jpg
Vertrek uit de haven
20140429-155453.jpg

Vanaf het achterdeck
20140429-155623.jpg

De Promenade
20140429-155701.jpg

De eerste cocktail aan boord
20140429-155746.jpg

We verlaten Ft. Lauderdale
20140429-155809.jpg

Prachtige zonsondergang
20140429-155822.jpg

Sneak Preview: Disconnect

disconnectDisconnect brengt verschillende verhaallijnen samen over mensen die op zoek zijn naar echte verbintenis in een wereld waarin iedereen virtueel met elkaar verbonden is. De verhalen ontwikkelen zich via aangrijpende gebeurtenissen. Verrassende twists onthullen een schokkende realiteit over ons dagelijks gebruik van communicatietechnologie. We leren talrijke onvergetelijke personages kennen, gespeeld door een fantastische cast, met eigentijdse, herkenbare verhalen. Het resultaat is een stijlvolle, meeslepende en actuele ontleding van de manier waarop technologie onze levens en relaties beïnvloedt. Hoe komt het dat we meer verbonden zijn dan ooit tevoren – en toch verder uit elkaar leven dan voorheen?

De film Disconnect wordt sterker en sterker, de zaal steeds stiller. Vincent en ik geven beide een 8.

Sneak Preview: Quartet

quartetIn een bejaardentehuis voor musici wordt het jaarlijkse concert voorbereid ter ere van wijlen Guiseppe Verdi’s verjaardag, de beroemde Italiaanse componist. De komst van Jean (Maggie Smith), ex-vrouw van een van de bewoners, zorgt voor een hoop opschudding. Jean gedraagt zich als een echte diva, maar ze weigert mee te zingen. Toch zal de voorstelling door moeten gaan…

De film Quartet krijgt een 4.5 – wel een beetje humor maar niet mijn film. Vincent geeft een 7.

Sneak Preview: Spring Breakers

springbreakersVier sexy studenten plannen een overval op een fast food restaurant zodat ze Spring Break kunnen financieren. Dit is slechts het begin van hun wilde vakantie… In een motel kamer vieren ze de gestolen buit en door al het lawaai worden ze opgepakt door de politie. Met een kater en alleen in hun bikini’s staan ze voor de rechter. Tot de verbazing van de dames wordt de borg betaald door Alien (James Franco), een onbekende lokale ‘bad boy’. Alien laat de 4 studenten de wildste Spring Break ooit zien en moeten ze via verschillende klusjes hun borg terugbetalen.

De film Spring Breakers krijgt een 7 omdat de sfeer prachtig wordt neergezet; Vincent geeft een 6.

Sneak Preview: The Place beyond the Pines

theplacebeyondthepinesLuke (Gosling) is een professionele motorrijder en komt erachter dat hij een zoon heeft van zijn ex-vriendin, waarmee hij al een jaar geen relatie meer heeft. Luke besluit per motor banken te beroven om zijn zoon financiële ondersteuning te kunnen bieden. Hij raakt echter verzeild in een gewelddadige confrontatie met een jonge politieagent (Cooper). De gevolgen hiervan strekken tot aan de volwassen levens van hun zonen.

De film The Place beyond the Pines is een beetje traag maar de film blijft boeiend door de wendingen in het verhaal. Een zeventje, Vincent geeft een 6.5.

Sneak Preview: Kon-Tiki

kon-tikiOp 28 april 1947 verlaat Thor Heyerdahl zijn vrouw en kinderen en vaart hij met vijf onervaren bemanningsleden op de Kon-Tiki, een vlot van balsahout, van Peru naar Polynesië. De Noorse antropoloog en avonturier wil met zijn zeereis van achtduizend kilometer bewijzen dat Polynesië werd bevolkt door kolonisten uit Zuid-Amerika en niet uit Azië, zoals de heersende wetenschappelijke theorie beweert. De bemanning heeft, op een simpele radio na, geen moderne apparatuur aan boord en alleen een papegaai als gezelschap. In de schijnwerpers van de wereldpers navigeren ze met behulp van de sterren over de uitgestrekte Stille Oceaan waarbij ze de stroming als roer gebruiken. Strijdend tegen woeste stormen, haaien en de gevaren van de open zee is het zes mannen tegen de natuur in een poging de Kon-Tiki aan land te brengen. Nadat hij alles op het spel heeft gezet voor deze expeditie, zelfs zijn huwelijk, is Heyerdahl vastbesloten om te slagen.

De film Kon-Tiki krijgt een 6.5. Aardige film maar haalt het niet bij Life of Pi of Nova Zembla. Vincent geeft een 7.

Sneak Preview: Side Effects

sideeffectsSide Effects is een psychologische thriller waarin het draait om Dr. Jon Banks (Law), een ambitieuze jonge psychiater die zichzelf wil bewijzen. Als zijn nieuwe, zwaar depressieve patiënte Emily (Mara) niet op gangbare medicijnen reageert, besluit hij om als laatste redmiddel een nieuw medicijn genaamd Ablixa voor te schrijven. Dit werkt; Emily wordt langzaam beter. Maar dan wordt de echtgenoot (Tatum) van Emily op brute wijze doodgestoken en de politie vindt Emily met het mes in haar handen. Ze heeft echter geen flauw idee wat er gebeurd is.

De film Side Effects krijgt van mij een acht. Sterk verhaal, onverwachte wendingen, goed gespeeld.

Beter spellen en rekenen

Hoe goed is je Nederlands? En hoe staat het met je hoofdrekenen?

Beter spellen
Ik dacht dat ik toch wel redelijk Nederlands kon spellen, afgezien van het Groot Dictee der Nederlandse Taal want daar komen woorden in voor die een normaal mens nooit gebruikt, laat staan opschrijft. Maar gewone woorden als Sint-Nicolaas – moet dat inderdaad met twee hoofdletters en een streepje? En is het marsepein of marsepijn? Wanneer gebruik je wiens en wanneer wier? En is het nou ‘ik word’ of ‘ik wordt’? Schrijf je ‘het bestede geld is op’ of is het toch ‘het besteedde geld is op’?
Dat zijn nou vragen die je kunt krijgen bij http://www.beterspellen.nl – en je leert er ook nog wat van!

Ik, en velen met mij, doen elke dag een beterspellen test. Als je je aanmeldt op die website krijg je elke werkdag een email met een link naar de test van die dag. De test bestaat uit vier meerkeuze vragen over de spelling der Nederlandse taal; bijvoorbeeld:

Er zijn veel gezellige ……..  in de oude binnenstad.cafés
cafees
café’s

Kies het juiste antwoord, en als je alle vier beantwoord hebt krijg je te zien welke je goed of fout beantwoord hebt. Ook kun je een zes-weken overzicht bekijken; dit is die van mij:

Mijn laatste week mag er zijn: 100%! Helaas warende weken ervoor minder foutloos.

Beter rekenen
Hetzelfde idee is er voor http://www.beterrekenen.nl, bijvoorbeeld:

Wat is groter: 1/4 of 2/9 ?2/9
1/4

Kies het juiste antwoord.
Rekenen gaat mij goed af, kijk maar:

Het is echt ontzettend leuk om mee te doen; het kost je een paar minuten per dag, en het werkt echt! Ik weet nu of het tien miljoen driehonderdvijfenzeventigduizend vijfhonderdtwaalf is, of tienmiljoendriehonderdvijfenzeventigduizendvijfhonderdtwaalf, of dat je het nog anders schrijft.

Kortom: ga naar de sites http://www.beterspellen.nl en http://www.beterrekenen.nl en schrijf je in!

Naar de madiwodo show

Paul de Leeuw is begonnen met een nieuwe avondshow en het leek me leuk daar een keer als publiek bij te zijn. Je kunt gewoon kaartjes via de madiwodo website bestellen op voor dag die je wilt.
Erben Wennemars doet ook mee in de show, Vincent en ik zijn beide wel een beetje fan van hem, Vincent vanwege zijn schaatsprestaties en ik vanwege zijn twitterprestaties.

We hebben de kaartjes een paar weken geleden besteld voor vanavond – maar toen was nog niet bekend dat Erben maar 2 avonden in de week mee zou doen. Gelukkig was donderdags een van de Erben dagen.

De reis gaat per trein naar Studio C in Almere. Ik verwachtte zoiets als de mega-studio’s als in Aalsmeer maar dat valt tegen. Het is gewoon een gebouw op een bedrijventerrein.
We eten en drinken wat (dat hadden we erbij geregeld) en raken aan de praat met Diny en Annelies, twee vriendinnen uit Apeldoorn, en het wordt erg gezellig.

Een half uur voor de uitzending gaan we de eigenlijke studio in. Geen vrije zitplaatsen, een medewerker van het programma bepaalt waar je mag gaan zitten. Iedereen krijgt nog een glaasje drinken en dan komt Paul voor de reclame even op om de promo live te doen.

En dan begint de live uitzending. Er heerst rust in de studio – iedereen doet rustig wat ‘ie doen moet. Geen stress, geen paniek. Ik kijk veel om me heen, ik vind het leuk om te zien hoe zo’n uitzending nou gemaakt wordt.
Ik dacht dat de presentatoren altijd met een oortje rond liepen, maar dat doet Paul in ieder geval niet. Hij doet echt de uitzending zelf, bedenkt de vragen en de grappen zonder enige hulp. Paul is absoluut een stuk gestegen in mijn achting wat dat betreft.
Erben is leuk maar geen televisiepersoonlijkheid, hij valt nogal weg tegen het overwicht van Paul.

Na afloop is er nog een borrel waar het weer heel gezellig wordt met Diny en Annelies. Helaas moeten we tijdig weg om onze trein te halen, we wisselen gegevens uit en spreken af dat we het nog wel eens over doen. Als het programma lang genoeg blijft bestaan.

Ik heb erg genoten van deze avond, ik wil nog wel eens vaker een uitzending bijwonen.

Tiësto in de Heineken Music Hall

Ik kan het niet laten – als Tiësto in de buurt is dan wil ik naar een concert van hem. Meestal zit ‘ie tegenwoordig in het buitenland, maar hij was nu weer even in Nederland en gaf een dj-set in de Heineken Music Hall.

Een klein jaar geleden heb ik hem nog gezien in de TT-hallen in Assen – en dat viel niet mee. Hij speelde gewoon niet de muziek die ik leuk vond; nou maar hopen dat het vannacht beter gaat.
En dat was zo, al gelijk bij de eerste platen had ik het gevoel ‘dit gaat goed!’. En dat heeft hij zo’n 5 uur volgehouden, de volledige set dus. Er zat weer een klein uurtje oude hits bij, altijd leuk, maar de nieuwere muziek die hij draaide vond ik eigenlijk leuker.
Ik was er met Scilla; we zijn op de tribunes geweest en hebben vrijwel vooraan bij het hek gestaan – lekker dichtbij dus en  kon Scilla met haar lengte ook eens wat van Tiësto zien in plaats van ruggen van andere bezoekers. Het geluid zo dichtbij was wel erg loeihard – ik was blij dat ik mijn oordopjes weer bij me had. Op de tribune klonk het eigenlijk veel beter, zelfs zonder oordopjes.

Op het programma staat ooit nog een keer Tiësto zien in een club in Ibiza – wie weet volgend jaar een keer….

Racen op Zandvoort

Gisteren werd ik gebeld – of ik zin had om naar de sponsordag te komen op circuit Zandvoort. En of ik een paar rondjes mee wilde rijden in een auto uit de Westfield Cup.
Nou, daar hoefde ik niet lang over te denken.

Dus vandaag sta ik op Zandvoort en ben te gast bij BA Motorsport. Het is een drukte van belang in en rond de pits – allerlei teams staan met grote motorhomes achter de pits en tonen hun racewagens aan sponsoren/familie/vrienden en kennisen. En sommige gelukkigen mogen een paar rondjes meerijden over het circuit.

Zoöok bij het team van BA Motorsport; ik word bij aankomst ontvangen door gastvrouw Astrid vlakbij de Tarzan-bocht, coureur Patrick staat ontspannen bij zijn Westfield cup-auto met startnummer 81.  Het barst hier van de raceauto’s uit allerlei klasses, ik kijk mijn ogen uit.

En dan is het plotseling mijn beurt om met Patrick het circuit op te gaan. Ik neem plaats en word goed ingesnoerd. Vrijwaringsbriefje mee want die moet je bij het uitrijden uit de pitstraat inleveren. En dan geeft Patrick gas en stuiven we het circuit op – heerlijk dat gevoel van acceleratie. Het is net karten, je zit laag bij de grond en het gaat hard! Patrick kent het circuit duidelijk beter dan ik (niet zo gek want ik heb er nog nooit gereden), hij weet precies waar je moet remmen en weer gas kunt geven. Blij dat ik niet achter het stuur zit want volgens mij zou ik er her en der afvliegen. Hoewel – ik zou natuurlijk best graag zelf een rondje over het circuit willen maken!
Patrick rijdt vier rondjes met me, een inrijronde, twee rondes op volle snelheid en een uitrijronde. Wat een heerlijke ervaring om zelf ook eens zo dicht bij andere raceauto’s te zitten, het is toch anders dan op televisie als je met een cameraatje vanuit een auto meekijkt, deze sensatie is veel intenser.

Na afloop van de rondes nog wat nagenieten onder het genot van heerlijke hapjes en drankjes.

Patrick – dankjewel voor deze heerlijke dag!

Voor meer plaatjes van deze dag, kijk op dit fotoboek.

Snowboarden midden in de zomer

We hebben een uitje van de zaak in Snowworld Zoetermeer. Dat is wel bijzonder want het is +25 graden buiten en er ligt echte sneeuw op de piste in Snowworld. De hal wordt op een temperatuur van -7 graden gehouden, hoe warm het buiten ook is.

Er is keuze tussen een les skiën en een les snowboarden; skiën heb ik al één keer in mijn leven gedaan, dus tijd voor wat anders: snowboarden dus.
De eerste beslissing die je moet maken is: wil je met je linker been of rechter been voor? Ik heb geen idee, omdat ik vroeger linkshandig was (rechtshandig is mij aangeleerd) en nog steeds voor veel dingen links mijn primaire kant is, kies ik voor links-voor.
Op de piste begin je met het koud maken van de snowboard en daarna je voorvoet vastzetten op de plank. Eerst leren ‘lopen’ met de plank aan je been; daarna leren vallen: of je nou voorover gaat of achterover: handen op je borst leggen, niet gekruist maar tegenelkaar. Dit om te voorkomen dat je op je handen valt en daarbij een polsblessure oploopt.

Tot zover niks aan het handje. Nu met een soort lopende band naar halverwege de piste. ‘Ga maar zitten’ zegt de instructeur; daar heb ik niet zoveel zin in, dat gaat natuurlijk een natte kont opleveren. Maar ik kom er niet onderuit; je zult wel moeten om je tweede voet op de plank vast te maken. De eerste afdalingen gaat redelijk goed, recht naar beneden en stoppen; ook sprongetje maken en de punt van de plank aanraken, terwijl je naar beneden gaat, gaan redelijk.

Nu het echte werk: een bocht maken! De instrukteur vertelt: wijs naar de kant die je op wilt. Het idee is dat je je gewicht iets verplaatst en daardoor de bocht inzet. Dat gaat niet echt geweldig; in mijn geval moet ik een bocht naar rechts maken; ik sta dus met mijn linker been voor, ik wijs met mijn linker hand naar rechts en draai daardoor zodanig dat mijn rug langzaam richting de afdaling draait, en mijn voorkant de helling naar boven ‘ziet’. In de bocht moet steeds verder je hakken optillen – de hakken wijzen richting de afdaling en als je je hakken (en daarmee die kant van het snowboard) niet op zou tillen dan ‘happen’ ze in de sneeuw en ga je achterover.
De theorie snap ik, maar ik kan mijn lichaam er niet echt van overtuigen. Ik zet de bocht in, maar krijg het niet goed voorelkaar de hakken omhoog te krijgen en te houden. De snowboard hapt lekker in de sneeuw en ik ga achterover. De natuurlijke reflex is: handen naar achteren om de klap op te vangen, ook al heb je net geleerd dat dat niet zo zou moeten. De eerste val voel ik flink in mijn rechterduim. De tweede val mijn linkerduim. Drie maal is scheepsrecht;  nu moet het goed gaan! Maar je raadt het al: weer achterover en weer de handen niet op mijn borst en nu gaat het echt fout: rechter pols flink verstuikt…

Ik vond het snowboarden eigenlijk wel leuk en zou het zo weer gaan doen. En ik denk dat ik de volgende keer wel beter oplet met het vallen, dit is flink hard aangekomen.

Bezoek aan Sauna Heuvelrug in Veenendaal

Tijd om zo nu en dan weer eens een blog te doen.

Vincent en ik gaan regelmatig naar de sauna; als we weinig tijd hebben wordt het een bezoekje aan Sauna Lamar, en bij tijd zat wordt het een bezoek aan Sauna de Heuvelrug.

Vandaag, tweede paasdag, was het tijd zat en zijn we afgereisd naar Veenendaal. Op zondagen (en kennelijk ook op feestdagen) wordt van 1 uur ‘s middags tot 9 uur ‘s avonds elke twee uur een löyly gehouden – een saunasessie in de hooibergsauna waarbij in drie of vier ronden liters water op de kachel wordt gegoten en de sauna veel heter aanvoelt.
Elke löyly heeft een thema; wij kwamen rond half vijf binnen en hadden de eerste löyly om 5 uur: de Aloe Vera sauna. Na de eerste opgietronde krijg je een klodder Aloe Vera-gel in je handen en smeer je je daar helemaal mee in. Door de hitte van de sauna wordt het zacht en trekt het in je huid.
De tweede löyly om 7 uur ‘s avonds was een fruit-löyly; na de eerste ronde mag je een lading fruit eten, en de luchtjes bij het opgieten hebben dan allen het thema fruit.
De derde en laatste löyly die we doen is de honing löyly; het lijkt op de Aloe Vera variant, maar dan smeer je je met echte honing in. De honing smelt en trekt in je huid; ook heerlijk om je eigen handen bij af te likken, het is dezelfde honing die je ook op je brood smeert.

Er zijn natuurlijk niet alleen opgietingen, andere sauna’s zijn bijvoorbeeld de stoomsauna, de infraroodsauna, een een hete buitensauna. Ook warm- en koudwaterbaden, bubbelbaden en kruidenbaden ontbreken niet.
En uiteraard genieten van een uitstekende maaltijd in het restaurant.

Enkele uren jezelf verwennen – heerlijk!

Sneak Preview: The Men Who Stare At Goats

Journalist Bob Wilton (McGregor) krijgt zowat het mafste verhaal van zijn leven te horen als hij Lyn Cassady (Clooney) ontmoet. Deze vreemde vogel beweert lid te zijn van een geheime legerdivisie die zich bezighoudt met paranormale activiteiten. Wilton denkt dat Cassady’s verhaal te mooi is om waar te zijn, maar als deze soldaat hem meesleept naar het hoofdkwartier van het First Earth Battalion weet de reporter niet wat hem overkomt: hij treft een stel uiterst excentrieke soldaten die ervan overtuigd zijn dat ze zichzelf met de juiste training de meest bizarre vaardigheden aan kunnen leren: zo denken zij zichzelf onzichtbaar te kunnen maken en denken ze door muren heen te kunnen lopen. Het meest gestoorde idee van het First Earth Battalion is wel dat zij denken geiten te kunnen laten ontploffen door maar lang genoeg naar ze te kijken! En daar komt dus de titel van de film vandaan. De soldaten van First Earth Battalion denken dat zij de War on Terror makkelijk zullen winnen wanneer zij deze vaardigheden eenmaal beheersen.

Het First Earth Battalion wordt aangevoerd door Bill Django, een rol waarin Jeff Bridges zich weer helemaal mag laten gaan. Django roept dan ook herinneringen op aan Bridge’s beroemde personage Jeffrey “The Dude” Lebowski.

Het krankzinnige verhaal van ‘The Men Who Stare At Goats’ is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jon Ronson. Deze beweert dat toch zeker 60% van zijn boek waargebeurd is, waaronder het feit dat het Amerikaanse leger echt dacht geiten te kunnen laten exploderen door ze aan te kijken.

Is wel grappig, een zes en een half.

Evolution in TT hallen, Assen

Na U2 en Coldplay was het weer tijd voor een dance-feest. Radio538 heeft een nieuw feest georganiseerd: Evolution: Let there be Light in de TT hallen in Assen. De lineup is waanzinnig, onder andere Marcus Schultz, Tiesto en Marco V.

Omdat mijn vader in het ziekenhuis ligt in Leeuwarden ben ik vanaf mijn ouderlijk huis naar Assen afgereisd, en na afloop ook weer terug naar Friesland.
Misschien komt het ook doordat mijn vader dus in het ziekenhuis ligt, en omdat ik met de auto ben, maar ik heb voor mijn gevoel betere feesten meegemaakt. Marcus Schultz had uiteraard groot succes met zijn hit, maar voor de rest vond ik hem niet sterk. Ik zat natuurlijk als Tiesto-fan uit te kijken naar zijn set, maar Tiesto draaide heel andere muziek dan anders, en ik vind het geen verbetering.
Marco V heb ik gemist, ik wilde enigszins op tijd terug zijn in Friesland; Mijnder heeft Marco V nog wel gezien, en vond hem erg goed.

Wat mij erg verbaasde is dat het niet uitverkocht is; grote namen als DJ’s, lang van tevoren waren kaartjes te koop, en toch kon je bij de ingang nog kaartjes krijgen. Het begint zich al een tijdje af te tekenen, grote dance feesten zijn op hun retour. Of misschien ligt Assen te ver uit de bewoonde wereld.

Davis Vantage Pro2 Plus weerstation

Ik heb iets met het weer, misschien komt dat door het vliegen waarbij je altijd met het weer te maken hebt. In de vorige flats waar ik woonde kon ik niks met het weer doen, ik woonde ergens halverwege de flat en kon geen wind of temperatuur met fatsoen meten.

Hier in Utrecht woon ik op de 3e en 4e verdieping van een appartementencomplex, en kan ik een windmeter boven het dak uit steken. Toen ik hier kwam wonen had ik een Lacrosse 3600 weerstation, hij was draadloos dus lekker makkelijk installeren.
Maar na enkele jaren kwamen de kuren; dus onderdelen vervangen en bedraden, maar het ging echt fout toen een keer de bliksem in sloeg, en de connectie tussen het weerstation en mijn pc aan beide kanten ten onder ging.

De 3600 bestaat niet meer, en ik ging voor de opvolger: 3650. Die is alleen draadloos tussen de sensors en het basisstation, en dat werkte niet goed. Helaas kon deze niet bedraad worden, en ook de verbinding tussen het basisstation en de pc was erg onbetrouwbaar.

Tijd voor een volgende stap: een wat professioneler weerstation, ook al zijn de meetpunten in een stad verre van ideaal. Ik ben voor de Davis Vantage Pro2 Plus gegaan, dit (bedraad) station meet de volgende zaken:
– temperatuur binnen en buiten
– vochtigheid binnen en buiten
– luchtdruk
– windrichting en windsnelheid (gemiddeld en windstoten)
– regenhoeveelheid
– zonnekracht (vermogen per vierkante meter en UV index).
Een uitgebreid station dus. Het was flink wat werk om de boel op het dak te installeren en te bedraden, maar het is gelukt.

Actueel weer hier op Croonschild kun je zien op mijn weerpagina of in grafieken met historie.

Coldplay in Goffertpark 09/09/09

Waanzinnig!
Begin augustus was ik bij een concert van U2 en ik was niet echt enthousiast. Ik dacht even dat popconcerten niet echt meer iets voor mij waren, en dat ik meer een dance event man was geworden.

Maar Coldplay heeft mij ervan overtuigd dat ik popconcerten ook nog steeds leuk vindt. Coldplay gaf een uitstekende show, ze hadden een prachtig podium waarvan de hele achterkant een groot scherm was, en naast het podium twee grote beeldschermen zodat je alles goed kon zien. Het geluid klonk uitstekend (maar had iets harder gemogen).
De muziek was prachtig, de show was goed. Heerlijk om weer eens zo’n concert mee te maken.

Klik op de foto voor meer impressies (de foto’s zijn niet van mijn hand dit keer).

Naar de apenheul met de neefjes

Jaja, eindelijk kwamen ze weer een nachtje bij ons slapen; gisteravond heb ik ze uit Houten gehaald, en vandaag zijn we naar de Apenheul geweest; kijk maar eens op de fotoimpressie.

Ik vind het nog steeds jammer dat de aapjes niet meer op je schouder mogen zitten…

Dance parade in Rotterdam

Ik was nog nooit naar een Dance Parade geweest, vandaag was het in Rotterdam en Vincent vroeg of ik zin had om ernaar toe te gaan. En dat wilde ik wel.
De Dance Parade is een optocht van (praal)wagens met daarop DJ’s die stevige dance muziek draaien; meestal staan ook een hoop leuk uitgedoste mensen op de wagens te dansen. Hoogtepunt voor mij was het voorbij trekken van DJ Ferry Corsten.

Het was een lekker dagje uit, maar om nou te zeggen dat ik helemaal weg ben van de Dance Parade – nee. Leuk om een keer gezien te hebben en leuk om bij mooi weer zo een dagje uit te zijn.

U2 in Gelsenkirchen

Het was niet gelukt kaartjes te bemachtigen voor U2 in de ArenA maar dankzij collega Marcel lukte dat wel voor Gelsenkirchen in Duitsland. Het is niet eens al te ver weg, ongeveer 175 kilometer.

Marcel had een strak plan opgesteld met als doel een plekje te bemachtigen in de binnenring waar voor 3000 man plek is. Die het eerst komt die het eerst maalt.

Rond negen uur zaten we in de auto en al voor twaaf uur zaten we in de rij. Het zag er goed uit, we moeten makkelijk binnen de drieduizend kunnen vallen.
Half vijf gaat de poort open en ik verbaas me over hoe het gaat: niks fouilleren, niks security check, niks streepjescode op de toegangskaarten scannen. Naar binnen en rennen naar de binnenring en dat lukt probleemloos.

Stipt half acht begint Snow Patrol en die spelen een uitstekende set, alleen staat het geluid wel erg hard en vervormt met name stemgeluid heel erg. Jammer.

Kwart over negen begint U2 met hetzelfde geluidsprobleem. Eerst een paar voor mij onbekende nummers maar al gauw klinken de nieuwe en oude hits door het stadion. Dieptepunt is toch echt de video van Tutu, maar verder een prima show op het 360 graden ronde toneel met de enorme ‘spin’ boven het podium.

Het was een goed concert, ondanks het geluid en de wat beperkte visuele show.
Toch vind ik een dance feest leuker.

De Parade 2009

Elk jaar strijkt de parade in Utrecht neer en gaan we er een aantal keren naar toe. Helaas viel de eerste week in onze vakantie, maar in de tweede week zijn we twee keer geweest; de opzet is nog steeds hetzelfde, artiesten geven (korte) voorstellingen en tussen de voorstellingen door maken ze op het terrein reclame voor zichzelf.
Vergeleken met voorgaande jaren was er wel iets veranderd: minder verschillende voorstellingen, meer eetgelegenheden. Eigenlijk wel jammer, het gaat om de voorstelingen.

Hoogtepunt voor ons dit jaar was ‘Niets is echt moeilijk’ van Theatergroep WAK.

Roze maandag

Ik ben gek op kermis en kon het ook dit jaar niet laten. Vincent kon niet mee dus ben ik alleen naar de Roze maandag in Tilburg geweest. Niemand hield me tegen, ik heb de 5 leukste attracties lekker 2x gedaan. Heerlijk!

Op maar weer naar volgend jaar.

Roze zaterdag 2009 – Den Haag

De jaarlijkse Roze Zaterdag was dit keer in Den Haag, en wij waren er uiteraard ook weer bij; dit keer vrijdagavond ernaartoe, en zaterdagavond weer naar huis.
Ik kom niet zo vaak in Den Haag en vond het, naast het Roze Zaterdag gebeuren, ook leuk om iets van de stad te zien.

Voor een fotoimpressie van deze geslaagde dag kun je terecht op mijn fotosite bij Roze Zaterdag Den Haag.

De Byrds zingen in Antwerpen

Vincent is als bas betrokken bij vier verschillende koren en een daarvan is het koor Byrds. Het koor zingt een aantal keren per jaar, meestal ter opluistering van een kerkdienst op zondagochtenden; dit keer is er een voorstelling in Antwerpen.

Vincent en ik maakten er een avondje en dagje uit van; gister eind van de dag zijn we al in Antwerpen aangekomen en hebben heerlijk gegeten in een erg moeilijk vindbaar steegje. Je zit in een heel smal straatje aan een klein tafeltje, en krijgt een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Helemaal goed.

Vandaag wilde ik wat wandelen in Antwerpen en foto’s maken van de stad, maar dat werd niks: regen. Dus maar wat foto’s in de kerk gemaakt.
De ontvangst in de kerk was erg hartelijk, we kregen vanalles aangeboden. Tijdens de dienst was iedereen heel serieus en statig, maar na de dienst mochten we weer mee naar een achterkamertje waar nagepraat werd. De voorgangers waren weer zeer vriendelijk en we kregen allerlei drankjes aangeboden; nee, daar was nog wat te vroeg voor.

Museumnacht

Na het vliegen van vandaag zijn we de stad nog even in getrokken want het is museumnacht vannacht. Dat wil zeggen: de boel gaat om 1 uur al dicht. We begonnen al erg laat (eerst vliegen en eten), en bij het eerste museum bleven we een tijdje plakken omdat er een leuke voorstelling gegeven werd. Uiteindelijk hebben we maar 2 musea van binnen gezien: Nationaal Museum van Speelklok tot Pierement waar een erg leuke voorstelling werd gegeven door Sven Ratzke, en het het Utrechts archief. In het archief werd een concert gegeven door een koor, gebruik makend van de vorm en akoestiek van het gebouw. Grappig.
Het archief zelf is mooi strak opgezet, en vertelt een en ander over de geschiedenis van Utrecht.

We hadden best meer musea willen bezoeken, maar zoals gezegd eindigde de nacht al om 1 uur.
Volgend jaar eerder beginnen. Of gewoon door het jaar heen zo nu een dan een museumpje pikken.