Japan 2017-17 laatste dag, dwalen door Tokyo

Het einde van de vakantie nadert, vandaag is de laatste dag in Tokyo. Wat te doen?

Het wordt een bezoek aan het Sumo museum, kijken bij het centraal station, een Ingress banner lopen en een bezoek aan een dure winkelstraat.

Sumo museum 

Dat plan wordt al snel de grond in geboord, het museum is vandaag zonder opgaaf van reden gesloten. 

Het centraal station 

Het centraal station is een relatief oud gebouw, het valt een beetje uit de toon vergeleken bij de rest van de gebouwen. 




Het sporenplan in en rond Tokyo. Bij elk station staat hoeveel yen het kost om er te komen. Je koopt dus niet een kaartje voor een bestemming maar een kaartje met een waarde. Met het kaartje kun je door poortjes lopen bij vertrek en bij aankomst, en als het bij aankomst klopt mag je door lopen. Klopt niet het dan slaat het poortje voor je dicht (ze staan in het algemeen open) en kun je bij een andere automaat je kaartje kloppend maken voor je rit.

Ingress banner lopen 

We gaan een banner lopen in een stukje van het park bij het paleis. Een banner lopen in Ingress termen betekent een veelvoud van zes missies, en een missie bestaat uit een aantal portals. Een portal is een locatie in de echte wereld, bijvoorbeeld een beeld, brug, gebouw of ander kenmerkend iets. We gaan dus een aantal kenmerkende punten in het noordelijke bos van het paleis bezoeken. We zijn ten westen van het terrein van het paleis, het noordelijke punt ligt maar liefst 2.5 kilometer verderop, dat geeft wel enig gevoel voor de grootte van het terrein. We nemen de metro en lopen daar vandaan de banner.




Resultaat van de Ninja banner in Ingress.

McDonald’s

Ik had nog de wens een BigMac te eten hier in Japan, en dit is het moment. De grote vraag is: smaakt de BigMac hier hetzelfde als in Nederland. Het antwoord is: JA. Een klein verschil is dat je hier geen frietsaus maar ketchup bij de frietjes krijgt. En ze hebben als McShake de smaak perzik. Nieuw is dat je nu ook groene thee bij McDonald’s kunt krijgen.


De dure winkelstraat 

Inderdaad veel erg duur uitziende winkels:


De 300¥ bar 

We zijn na deze shop ervaring toe aan een biertje. Dat valt (uiteraard) tegen in zo’n dure winkelstraat, dus we zoeken het een paar straten verderop. Daar komen we een 300¥ (300 yen, 2.40€) bar tegen. Alles in deze bar kost dus 2 euro 40, of je nou een biertje, cocktail, een mini-pizza of wat anders bestelt. We ontmoeten er een Amerikaan die hier in Tokyo woont. Leuk om wat typische Japanse gebruiken door te spreken. Het blijkt dat wij ondertussen veel al wel hebben meegemaakt; het meeste heb ik de afgelopen vakantie al eens beschreven.

Noodle Restaurant 

Het laatste avondmaal wordt een noodle soep met tempura, Niet de beste maaltijd van de vakantie maar wel lekker en in ieder geval Japans.


 En de laatste nacht in onze gevangenis. Uh, hotel.

Japan 2017-16 Museum, bootje varen,  reuzenrad en Skytree

Op het programma staat een bezoek aan het Nationaal Museum, en bootje varen naar een eiland bij de haven van Tokyo. Als onverwachte toegift kwam daar een reuzenrad bij die op dat eiland bleek te staan, en ‘s avonds nog een bezoek aan de Skytree, een enorme hoge toren met een prachtig uitzicht over de stad.

Tussendoor hebben we sushi gegeten. 

Hieronder vooral een fotoverslag met hier en daar wat tekst erbij.

Nationaal museum 

In het nationaal museum hebben vooral gekeken naar de algemene geschiedenis van Japan, hierbij een fotoimpressie.








Voor dit zwaard stond men (en wij) in de rij. Geen idee waarom.



Dit vond ik nou een museumstuk.

Boottocht 

Hieronder een fotoimpressie van de boottocht.




Links op de bovenstaande foto staat de Skytree waar we ‘s avonds naar toe gaan.


Erasmus brug?





Deze enorme brug,de Rainbow Bridge, verbindt het vasteland met het eiland waar we naar toe geweest zijn.

Links op de foto staat het reuzenrad.


Er was ook bier aan boord.

Reuzenrad 

Om bij het reuzenrad te komen nemen we een zelfstandig rijdende tram, er is dus geen bestuurder aan boord. Het brengt ons via de Rainbow Bridge naar het eiland en reuzenrad. We hadden voor vandaag een one-day metro pass gekocht, maar die was (uiteraard) niet geldig voor deze lijn.  Naja, pech.









Voorstelling in een nieuw winkelcentrum 

We gaan terug naar de plek waar de boot ons afgezet heeft en lopen daar wat rond. We komen in een nieuw winkelcentrum terecht waar schoolidols-voorstellingen zijn met zang en dans. Het allerleukste was het publiek dat de liedjes en bijbehorende dansjes kennelijk erg goed kende en meedeed. Dat was vermakelijker dan de voorstelling zelf.



Sushi eten 

We gaan een keer echt Japans sushi eten, dat stond nog op het programma. We reizen terug naar de plek waar de boot vertrok omdat het er daar wel gezellig uit zag. En daar vinden we inderdaad zoals gehoopt een Sushi Go-Around. Je zit aan de bar waarop een lopende band staat  met daarop schoteltjes met sushi. Als je wat lekkers ziet pak je het schoteltje van de band. De kleur van de schotel geeft aan hoe duur de sushi is; je bewaart je schoteltjes want dat bepaalt wat je straks moet betalen.



Er staat soja bij je op  tafel, in Nederland ben je gewend dat er ook wasabi bij staat dat je door de soja saus heen mengt. Bij ons stond er een doosje groene poeder, dat zal dan wel wasabi zijn. Vincent doet wat in zijn saus, zegt de vrouw naast mij ‘that is green tea’. Nee hè! Nou snap ik ook waarom er overal heetwater tappunten aan de bar zitten.



Skytree 

Na het eten lopen we nog een stukje rond en zien we de hoge toren staan. Zullen we er naar toe gaan? Even googlen of hij nog wel open is. Ja, nog anderhalf uur, gaat lukken. De toren heeft twee verdiepingen, een op 350 en een op 450 meter, we kopen een kaartje voor beide. Omdat we buitenlanders zijn mogen we in de fast  lane, en binnen de kortste keren staan we op 350  meter. We zijn ook naar 450 meter geweest maar dat had eigenlijk niet zoveel toegevoegde waarde.





En daar is het reuzenrad weer.

 

Japan 2017-15 Tempels in Kamakura en reis naar Tokyo

Het blijft een gedoe na een nacht slapen op de grond. Hoe kom ik overeind? Gelukkig hangt er geen camera die laat zien hoe de twee oude mannen dat doen. 

In en rond Kamakura vind je vele tempels. We hoeven ze beslist niet allemaal te zien, ik kies er een uit die op loopafstand is en het bezichtigen waard moet zijn.

Maar eerst ontbijt in een restaurantje in de buurt van het hotel. Helaas zijn we te snel ergens gaan zitten, we hadden beter eerst even op de kaart kunnen kijken want er staan alleen westerse dingen op en ik vind het juist zo leuk om Japans te ontbijten. Maar ik heb me hier wel kunnen verbazen over de koffie. Keuze uit drie mogelijkheden: blended koffie, American koffie en German koffie. Huh? Sinds wanneer staan Duitsers bekend om hun koffie? Amerikaans is over het algemeen slap, dus doe maar blended. Wat dat ook moge zijn.

Tempels in Kamakura 

We gaan naar de Kenchō-ji, een tempel net buiten Kamakura. Onderweg komen we eerst langs een andere tempel nog net in het dorpje, namelijk Tsurugaoka Hachiman-gú.


Plaatje uit Rough Guide; ons hotel ligt aan de linkerkant tegen het station aan.

Om half elf gaan we onderweg, en het is vreselijk druk in het stadje, geen idee waarom.


Ook bij de eerste tempel, de Tsurugaoka Hachiman-gú, is het druk. De gebruiken bij deze tempel zijn duidelijk anders dan andere tempels die we bezocht hebben, hier vind je bijvoorbeeld geen boeddhabeelden terug, hier gooit men geld in een grote bak (daar schijn je rijk van te worden als je dat doet), doet men een buiging, klap je één keer in je handen en dan nog een keer buigen.





Op naar het eigenlijke doel, de Kenchō-ji tempel. Onderweg zien we een file richting Kamakura staan, er is blijkbaar wat bijzonders te doen.

De Kenchō-ji tempel is een verademing in vergelijking met de vorige tempel. Het is een prachtig groot terrein, mooi onderhouden, en keurige tempels. Het is gebouwd rond 1250 en behoort tot de grootste vijf Zen tempels. Het is het oudste klooster waar Zen training wordt gegeven, een keer per week worden hier nog openbare lessen gegeven.

Kenchō-ji bestaat uit 7 grote gebouwen en maar liefst 49 sub-tempels.






Zen leslokaal 


Tuintje achter het lokaal.

Na dit bezoek lopen we door richting het volgende treinstation, trakteren we onszelf op koffie en gebak, en rijden we terug naar Kamakura.

Reis naar Tokyo

En dan is het tijd voor de laatste treinreis naar onze eindbestemming Tokyo. Geen hogesnelheidstrein meer, maar met overvolle lokale treinen – zelfs op zaterdag.

 

Na enkele overstappen zijn we bij ons treinstation in Tokyo en is het nog enkele minuten lopen naar het hotel.


Vandaag gaat ook onze Japan Rail Pass met pensioen, dat is geen toeval, dat is precies uitgekiend. Veertien dagen geleden is hij ingegaan voor onze eerste reis van Fukuoka naar Beppu.


De andere kant van het spoor 

De buurt waar ons hotel ligt is niet al te bijzonder. Op ongeveer een kilometer van het hotel aan de andere kant van het spoor bij station Ueno ligt een groot park waar een en ander te doen is. Het nationaal museum en een dierentuin liggen bijvoorbeeld aan dit park. Op een open terrein is een festival gaande ter ere van de vriendschap met Pakistan. Ook is er een meertje dat je nauwelijks kan herkennen als meer, het is vol gegroeid met planten. Leuk plekje voor een drankje.


In de buurt van ons hotel 


In de buurt van station Ueno.



Shinjuku

We hebben voor vanavond een sauna uitgezocht in de wijk Shinjuku, maar liefst 12 treinhaltes (!) verderop. Tokyo is echt immens groot. Die buurt ziet er heel anders uit.


Vincent ontdekt weer een prima restaurant, Vincent kiest een vleesgerecht, ik ga voor de vis.


Na de sauna met de metro terug naar het hotel.

Japan 2017-14 Naar het strand in Kamakura

Er is vandaag duidelijk geen kans om de top van de Fuji te zien, het is erg grijs buiten. Om 10 uur moeten we uitchecken en we gaan linea recta naar het treinstation voor de volgende bestemming: Kamakura, een bekende badplaats in Japan. Het wordt een lange treinreis met vele overstappen. Een teveel zelfs, in Hachioji moeten we overstappen, en als ik de naam zie staan op een bord zeg ik: we zijn er. Maar er stond nog wat voor de naam, Nishi-Hachioji, en dan blijkt dat we een halte te vroeg uitgestapt zijn. Gelukkig is er elk kwartier een trein, geen paniek dus.


Onze machinist.

De verblijfplaats 

We slapen weer in een ryokan, geen bed en geen ontbijt dus. Gelukkig is de kamer die we krijgen stukken groter dan die in Hiroshima, en hebben we hier een eigen toilet en douche. Maar wel op de grond slapen en morgen in een restaurant ontbijt scoren.


Het is niet de bedoeling dat we in de kast slapen (daar zijn we allang uit), de matrassen moeten ergens in de kamer neergelegd worden.

Schoenenrituelen 

In het begin is het wel grappig, ondertussen ben ik er wel klaar mee, de regelmatig terugkerende toestanden met schoenen. Het is in Japan zeer gebruikelijk om je schoenen uit te trekken voor je ergens naar binnen gaat. In een restaurant moet je soms al je schoenen bij de voordeur uit trekken en dan op sokken of ter beschikking gestelde sloffen verder. De schoenen worden ergens opgeborgen bij de ingang. Soms mag je op schoenen naar binnen maar moet je bij de tafel alsnog je schoenen uittrekken. Maar in de meeste restaurants mag je ze gewoon aan houden.

Bij de Onsen kom je er niet onderuit, schoenen bij de ingang achterlaten, vaak in een kluisje. 

En bij de ryokan is het echt drama. In Hiroshima wees het vrouwtje ons op onze schoenritueelfouten; zet een verkeerde stap met een verkeerde schoen en het is hommeles. Schoenen uit bij de voordeur, sloffen die klaar staan aan (uiteraard niet maat westerling), naar je kamer lopen en vervolgens sloffen uit voordat je je kamer in gaat. En als je naar de wc gaat: kamer uit, sloffen aan, bij wc sloffen uit, sloffen die in de wc staan aan, je ding doen op de wc, wc sloffen uit, eigen sloffen aan, terug naar de kamer, sloffen uit, kamer in. Probeer dat maar eens als je midden in de nacht even moet plassen.

In de ryokan hier in Kamakura werd het me te bont. Eerst naar de receptie. Bij de deur schoenen uit, twee stappen naar de receptie om in te checken. Toen bleek dat we buitenom naar onze kamer moesten. Twee stappen terug, schoenen aan,  oversteken, schoenen uit, sloffen aan, op die sloffen je koffer op een veel te smalle trap naar boven zeulen, en toen ik de koffer eindelijk in de kamer gekregen had, kreeg ik van het meisje dat meegelopen was op mijn lazer omdat ik op sloffen de kamer ingelopen was.  Ik heb me met moeite  ingehouden, anders waren er een berg Nederlandse scheldwoorden uit gekomen.


Naar het strand 

Het is ondertussen half vijf, we kunnen nog wel even naar het strand lopen, een wandeling van 20 minuten. Het weer is niet geweldig, grijze luchten en lichte miezer. Een paar uurtjes zon en strand zit er niet in. Het is best druk op straat, vooral met mensen die richting stadje lopen en niet richting strand. De winkelstraatjes zijn best gezellig, helemaal volgebouwd met winkeltjes en eet- en drinkgelegenheden.

Eenmaal bij de zee blijkt het strand niet erg groot te zijn. Langs en op het strand vind je wat strandtenten, en op het strand en in de zee zijn nog wel mensen te vinden. Het is 23 graden, niet echt warm voor Japanse begrippen. We drinken wat bij de Beach Bar op het strand.  ‘You cannot take your drinks on to the beach’, prima, we blijven bij de bar tot het op is, genietend van een band met een vals zingende zangeres bij een andere strandtent, en lopen daarna terug. 




Ik heb me trouwens erg verbaasd over bepaalde stukjes strand die afgezet zijn voor rokers. Al helemaal omdat in veel cafés en restaurants roken is toegestaan. Maar op het strand dan her en der rookplekken? Bijzonder.

Na achten gaan we op zoek naar een restaurant. Valt niet mee, winkels in de winkelstraat zijn of gaan dicht, en ook veel restaurants sluiten vroeg. We komen toch nog ergens terecht en eten wat tapas. Vandaag geen typisch Japanse keuken, voor het eerst deze vakantie krijg ik aardappelen; eerst al bij het ontbijt vanmorgen, nu in de vorm van gehalveerde krieltjes. De komende dagen hopelijk wel weer echt Japans.

Japan 2017-13 stukje Mount Fuji wandelen

De dag begint met wat verrassingen van het hotel. Gisteren bij het inchecken kregen we de vraag of we morgen linnenservice wilden. We keken elkaar aan – dat is toch standaard? Ja, doe maar. Als we de kamer vanmorgen uit komen staat er een pakket linnen, komen ze zo vast wel de handdoeken vervangen en bedden opmaken. Toch?

En dan het ontbijt. Het is zogenaamde zelfbediening, geen buffet, je moet je ontbijtkaartje afgeven (vrij standaard in Japan, je krijgt ontbijtbonnen op datum bij het inchecken), vervolgens mag je even later een dienblad met ontbijt bij het keukenloket afhalen. Je kunt verder alleen nog koffie of thee zelf inschenken. Qua ontbijt is er niks te kiezen.

Ach, we zijn niet zo moeilijk en we lusten het wel.



Niet echt typisch Japans worstenbroodje

En als we boven komen staat het linnenpakket nog steeds bij de deur.

Waar zijn we eigenlijk 

We zijn ten noorden van de berg Fuji beland, het is de hoogste top in Japan. We zijn in het plaatsje Kawaguchiko, ik vermoed het plaatsje het dichtstbij de Fuji met een treinstation. Daarnaast is het prachtig gelegen aan een paar grote meren en is er een groot pretpark in de buurt.

Op de kaart zie je dus dat we ten noorden van de Fuji zitten.

De kabelbaan 

Er is een kabelbaan aanwezig in dit plaatsje dat je naar een hoger gelegen punt brengt met uitzicht op de Mount Fuji. Dat lijkt ons wel wat, we kopen een enkele reis want naar beneden lopen kunnen we zelf wel.



Daar moet ie zijn, Mount Fuji, maar helaas ligt hij in een wolk.

Links op de foto is het pretpark te zien. We kwamen tegelijk met een Italiaanse familie boven, pa ma en twee  kinderen. Die kinderen raken compleet in extase bij het zien van het pretpark. ‘Oooh oooh oooh’ klonk het bij de kinderen. De Mount Fuji is niet meer interessant. En papa en mama wat schamper lachen – wat doen we met deze crisis?


Zo had de berg er uit kunnen zien


Panorama foto van het uitzicht 


Leuke zonnebril overigens 

De wandeling naar beneden leidt door de ‘blauwe tuin’  – het barst van de onderstaande bloemen die alleen in juli en begin augustus in bloei staan:



We zijn al redelijk vroeg in de middag beneden, wat nog te doen? We gaan naar de mount Fuji.

De Mount Fuji

De Fuji is 3.776 meter hoog. Ter vergelijking: de hoogste berg in de Alpen is de Mont Blanc en is 4808 meter hoog. De hoogste berg van de wereld is Mount Everest en die is 8848 meter. Ofwel de Fuji is niet super hoog.

We gaan met de bus naar Station 5, dat is het startpunt van de wandelroute naar de top van de Fuji. Hier ben je op 2305  meter, ruim een kilometer onder de top. Hier heb je een prachtig uitzicht op de top – als het niet bewolkt is. We zagen hem bijna. 

Vanaf hier is het ongeveer 7 kilometer lopen naar de top. Onderweg zijn nog 4 andere stopplaatsen waar je zelfs kunt slapen als je bijvoorbeeld zonsopgang op de berg mee wilt maken.
Maar je ziet vooral veel dagjesmensen, ze komen ‘s ochtends met de trein aan, dan een uur met de bus naar station 5, daar vandaan in een uur of 5 naar de top, weer terug naar de bus en trein. Mocht ik ooit weer in de buurt van deze berg komen, en het is te doen qua weer, dan wil ik ook een keer naar de top.

We lopen de eerste kilometer van de 7; die is nog makkelijk te doen.


Station 5, hier begint de looproute.

Als we terug zijn bij station 5 drinken we nog wat, en we zien de berg volledig verdwijnen in de wolken. Het is goed zo, we gaan met de bus terug naar het stadje.

Onsen en eten

We lopen eerst snel even langs het hotel om mijn contactlenzen te halen; staat de zak met linnen nog steeds voor de deur. Nee we gaan niet zelf ons bed opmaken, maar de handdoeken zijn wel handig voor het heetwaterbad.

Ook Kawaguchiko kent een Onsen (heetwaterbad), het hoort bij een hotel maar tegen betaling van 1000 yen, acht euro, mag je erin.

Het is kennelijk iets wat bij de Japanse cultuur hoort dat bij de kinderen met de paplepel wordt ingegoten. Alle leeftijden, van zeg 3 tot 90, komen een klein uurtje naar het bad om lekker in het zeer warme water te weken en vervolgens uitgebreid te douchen. Wij houden er ook wel van en doen lekker mee.

Na het bad eten. Vincent ziet ergens een bordje hangen en het blijkt een restaurant te zijn. Zoals zo vaak zie je dat nauwelijks aan de buitenkant, inkijk houdt men hier niet van. We worden in een hokje geplaatst maar gelukkig mag die aan een kant open blijven. Toch nog wat contact met de buitenwereld.

Er staat sashimi op het menu, een soort sushi. Eindelijk! Doet u maar. En het smaakt weer heerlijk voor 12 euro per persoon. Eten is hier niet duur.


Alleen jammer dat halverwege de maaltijd een lading Japanse mannen van middelbare leeftijd naar binnen kwam en karaoke begonnen te zingen…

Japan 2017-12 Van Kyoto naar Mount Fuji

We hebben treinkaartjes voor vier uur vanmiddag, tot die tijd moeten we ons nog even vermaken.

Inari heiligdom 

We besluiten naar het heiligdom Fushimi-Inari Thaisha in het zuidoosten van Kyoto. Er staan vele tempels en heiligdommen tegen een heuvel aan gebouwd, allemaal verbonden met oranje toegangspoorten. De Inari cultuur staat in het teken van rijst en sake, Dit complex is gebouwd in 711.

Eerst met de metro naar het centraal station van Kyoto, dan met de trein naar de Inari.








Het was er vreselijk druk, de terugweg hebben we paadjes gezocht buiten de oranje poorten om. 

Daar waar het heiligdom over gaat in de stad is het ook ontzettend druk en erg commercieel op toeristen ingesteld. Net iets buiten het drukste gedeelte drinken we nog een kopje koffie en keren we terug naar het centraal station.

Bic Camera

 In het centrum gaan we nog even naar Bic Camera om een oplaadsnoertje te halen, een van ons staat op het punt van breken. Ik vergaap me aan zeven verdiepingen vol met apparatuur, alles wat je in de mediamarkt kan krijgen en dan nog veel meer. En zeer boeiende wc brillen, maar daarover een andere keer.

De reis 

Eerst weer met de metro naar het hotel om de koffers te halen, dan weer terug naar het station. We gaan naar de voet van de berg Fuji; dat kan helemaal met de trein maar dan moet je zeker 3x overstappen. Ons wordt aangeraden per trein naar Mishima te reizen per Shinkansen en daar de bus te pakken. Dat stuk met de bus moeten we nog wel betalen; maar met de trein moet je het laatste stuk ook betalen, dat valt niet onder de Railpass.

We hebben een korte overstaptijd naar de bus, vooral lastig omdat je geen idee hebt welke bus je moet hebben en waar je kaartjes moet kopen. Een chauffeur wijst ons naar de juiste bushalte en Vincent vindt net op tijd het loket voor de kaartjes.

De reis neemt twee uur hogesnelheidstrein reistijd in beslag, en nog anderhalf uur bus. We zouden de berg al moeten kunnen zien, maar we weten niet precies waar we moeten kijken. En tegen de tijd dat we het weten is het donker.

Na aankomst in het stadje Kawaguchiko is het nog 10 minuten lopen naar het hotel.

Teppanyaki

Zo lang ik hier in Japan ben heb ik nog geen sushi en teppanyaki restaurant gezien. Tot nu, een teppanyakki restaurant! Dat wil ik wel eens proberen. Ik verwacht plaats te nemen aan een bakplaat met een traditioneel geklede Japanner erachter, maar nee. Tafeltje en een houten krukje. Dat is het. Het voelt meer als een snackbar. Het eten wordt wel op een bakplaat klaar gemaakt en smaakt heerlijk.

 


Handig voor degenen die alleen maar stokjes gewend zijn.

Oplaadsnoertje 

Mocht je je afvragen waar het oplaadsnoertje voor nodig is:


Het dagelijkse oplaadritueel.

Japan-2017 11 Geen kasteel (2), wel wandeling Kyoko

In de loop van de ochtend worden we gebeld op onze hotelkamer, de was is klaar; Vincent haalt het op. Hoef ik de rest van de vakantie daar niet mee meer over na te denken.

Voor we de deur uit gaan komen de pleisters tevoorschijn, wandelen op sandalen en slippers was gisteren in de regen leuk, maar omdat het veranderen van schoeisel betekende, zagen de blaren hun kans schoon.


 Vandaag staat het bezoek aan het kasteel op het programma, dat mislukte gisteren door de tyfoon. Maar eerst naar het station om treinkaartjes voor morgen te reserveren en alvast een nieuwe sim kaart voor Vincent, hij is bijna op.

Eigenlijk is over vandaag niet zoveel te  vertellen, daarom hieronder vooral een fotoverslag van de dag.

Het blijkt dat het station een bijzonder ontwerp heeft, vanaf perronhoogte kun je helemaal op het dak van omringende gebouwen komen en uitkijken over de stad. Ik krijg het niet in een keer op de foto, hieronder twee  plaatjes, een van halverwege en een van boven:


En als je helemaal boven bent dan zie je dit:


In Hiroshima stond een reuzenrad op een gebouw, hier een uitkijktoren:


Nu op naar het kasteel, een wandeling van drie kwartier. Onderweg kwamen we een enorm terrein met boeddhistische tempels tegen, dit soort poorten kwamen we meerdere keren tegen over een afstand van honderden meters:



Oversteken bij een grote weg, de voetgangersbrug loopt helemaal vierkant rond 



En dan komen we eindelijk bij het kasteel aan. En wat blijkt: het paleis in het kasteel is vandaag gesloten! De tuin is wel open, dus dan die maar bekijken:





Na het kasteel nog een wandeling  naar een straatje waar veel geisha’s rondlopen:


En een bezoek aan de buurt Gion, dat blijkt erg populair bij de toeristen, op een gegeven moment zie ik meer westerlingen dan Aziaten. Hier staat Gion om bekend:



Het leek erop dat hier in de buurt een public bath zou  zijn, maar het bleek alleen toegankelijk voor gasten van de bijbehorende ryokan. Opvallend was wel dat een stuk of 5 dames ons op stonden te wachten. Echt iets voor ons.

De prijzen in deze buurt voor restaurants en dergelijke zijn ook aangepast – veel duurder dan enkele straten verderop.

We eten in een restaurant dat noedelsoep op Japanse manier  maakt. Het bijzondere is dat je vóór half acht moet bestellen, anders krijg je niks meer.


We zijn voor ons doen vroeg thuis, heb ik het verhaal voor vandaag een keer vóór middernacht klaar.

Japan-10 Tyfoon-weer, geen kasteel en wel Onsen

De weerberichten lieten al enige tijd zien dat het weer vandaag niet al te best zou zijn, en dat werd werkelijkheid. We hadden al gezien dat een tyfoon vanuit het zuiden Japan bedreigde, met name het eiland waar wij onze vakantie begonnen zijn. De tyfoon is daar even blijven hangen en is vervolgens in afgezwakte vorm doorgestegen naar Kyoto. Vandaag krijgen we daar veel regen van, de tyfoon trekt door naar het noorden waardoor we morgen weer mooi weer krijgen. Onderstaande plaatjes geven weer waar de tyfoon eergisteren, gisteren en vandaag was. Wij zitten bij de rode stip.

      

Gelukkig hebben we voor de verandering een hotel voor drie nachten, morgen hebben we dus nog een hele dag.

En omdat we hier drie nachten zijn en de helft van de vakantie voorbij is, neem ik ook de was-situatie even door, en breng een stinkende zak naar de receptie.

Hoe vandaag verder invullen? Er is een kasteel dat we kunnen bezichtigen, en er is een publiek bad gevoed met heet water uit een bron; dat heet een Onsen in Japan. Beide zijn binnenactiviteiten, dus moet kunnen.

Het kasteel is ongeveer een kwartier lopen, Vincent heeft al eerder een paraplu hier in Japan gekocht, ik had nog een uit Nederland bij me. Die ging helaas al snel kapot, dus maar een bijgekocht. Paraplu’s in overvloed te koop, het regent hier blijkbaar wel eens vaker.


Bij het kasteel aangekomen blijkt het gesloten te zijn in verband met de tyfoon. Shit. Voor niks hier naar toe gelopen en de schoenen vol laten lopen met water. Gister hadden we al een leuk koffiebarretje gezien, het ligt op de route terug (die we trouwens grotendeels met de metro doen), dus maar even met een bezoekje vereerd.

Terug in het hotel besluiten we naar de Onsen te gaan, het publieke heetwaterbad, en wel met de taxi en op slippers. Nog meer schoenen vol laten lopen lijkt niet zinvol. Het is een erg leuk bad met meerdere baden en een sauna. Er is bijvoorbeeld een bad met bruin water en een bad dat elektrisch geladen is; dat merk je als je het bad uit wilt en de railing vast pakt.

Na het bad moeten we terug naar het hotel, taxi? Metro? Lopen? Het wordt de metro, kwartier lopen onder de plu. Maar als we eenmaal onderweg zijn – waarom niet het hele stuk lopen? Ongeveer 20 minuten, het is niet koud (26 graden) en het regent warm water. En wat is er leuker dan met je slippers door de plassen te stampen? 

Het bleek trouwens drie kwartier lopen, geen 20 minuten. Maar dat geeft niet, we hebben leuke straatjes gezien. Kyoto heeft in de buurt waar wij zitten heel veel straatjes met vooral wat oudere laagbouw, het heeft een eigen leuk sfeertje.

Eten doen we niet ver van het hotel in een yakatori restaurant, we krijgen op vijf verschillende manieren klaar gemaakte kip spiesjes. Het is een klein restaurant, en toch loopt er een kok met vijf bedienden rond. Personeel is niet zo duur blijkbaar; overal, ook in winkels bijvoorbeeld, zie je veel personeel.

Er is ruime keuze aan sake, gelukkig is er hulp bij het kiezen:


Het zijn ook maar kleine flesjes:

Japan 2017-09 Fietsen in 36 graden en reis naar Kyoto

Na het ontbijtbuffet met veel typisch Japanse ingrediënten, waar ik weer een rauw ei pak in de hoop dat hij gekookt zou zijn -niet dus, stallen we de koffers bij het hotel, regelen we treinkaartjes voor de rit naar Kyoto vanmiddag, laten we de rugtassen met belangrijke spullen in een kluisje achter bij het station en wandelen we naar de fietsverhuur die we gistermiddag gezien hebben.

Fietsen uitzoeken gaat redelijk vlot. Het kost bijna 8 euro per fiets per dag, en er moet een borg van hetzelfde bedrag bij. Niet duur dus. We moeten voor 7 uur vanavond terug zijn, anders zwaait er wat; dat is geen probleem want we hebben een trein geregeld voor half vier.

Helm is verplicht, en ik teken een contract waar onder andere in staat dat ik de verkeersregels van Japan ken. Ahum.

We gaan!



Eigenlijk zijn we niet goed wijs, we gaan fietsen in de hitte van Japan – het is 36 graden!

Eerst met een pontje oversteken naar een eiland, vanaf dat punt fietsen we naar een brug dat weer naar een ander eiland gaat. Daarna zien we wel hoe ver we komen.


Halverwege het eiland zien we een zaakje met koffie en wat lekkers. Even in de schaduw met wat erbij. Even. Dat was het idee. De koffie moest kennelijk nog gezet worden, dat duurde even, maar die  wafels, daar hebben we ruim een half uur op gewacht! Ter compensatie krijgen we nog een gratis kopje koffie – alleen moest die nog gezet worden… Al met al waren we bijna een uur kwijt, en dat ging dus ten koste van onze fietstijd.


De brug

En dan komen we bij een enorme brug. Hij bestaat uit twee verdiepingen; de bovenkant is voor auto’s en dergelijke, de onderkant voor fietsers en wandelaars. Deze gaan we oversteken.


Fietspad aan beide kanten van de brug. Een kilometer lang ongeveer 3% helling.

Yes – Vincent heeft de oprit naar de brug volbracht!




Drank automaten 

We zijn al een aardig stuk op dit tweede eiland onderweg als we besluiten om te keren. Er komt nog een grote brug maar dat is qua tijd, en qua hitte, een brug te ver. We stoppen bij een drank automaat, drinken is een must. Gelukkig staat heel Japan vol met dit soort machines.


Voor minder dan een euro heb je een halve liter bronwater. 

Reis naar Kyoto 

Eenmaal terug bij de fietsenverhuur innen we de borg terug. Op naar het hotel voor de koffers, door naar het station, rugtassen pakken en nog even wat drinken. Dan met een boemel eerst naar Fukuyama, dan met de Shinkansen, de hogesnelheidstrein, naar Kyoto met een overstap nog in  Okayama. Dat was nog wel even spannend, we hadden drie minuten om over te stappen en de trein bleef onverwacht lang op een tussenstation staan. Maar we kwamen precies op tijd het station binnen en we hoefden alleen maar het perron over te steken. Toch nog even flink doorstappen want onze wagon was een heel eind verderop.

Kyoto 

We moeten nog een stuk met de metro, maar dan zijn we snel bij het hotel. De wegen zijn nat, het heeft hier blijkbaar geregend.

Eten doen we in een leuk buurtje met allerlei restaurants. Het is buiten vaak lastig in te schatten hoe leuk en hoe druk een restaurant is, er zijn vaak geen ramen, of ze zijn flink afgeschermd. Gelukkig dit keer geen afgesloten hokjes; aan de andere kant – we werden naar de bovenverdieping gestuurd en daar zaten we als enigen.

Overigens wel heerlijk gegeten.

Tyfoon op komst?

Er wordt voor morgen zeer slecht weer verwacht, het zijn restanten of uitlopers van een tyfoon die vanuit het zuiden aan komt waaien, ben benieuwd.

Japan 2017-08 Reisdag naar Onimachi

Het grootste deel van de dag stond in het teken van de reis naar onze volgende bestemming, Onimachi. 

Als we de ontbijtzaal binnen lopen zien we een westerse familie zitten, pa ma en twee puberzonen. Die jongens hebben me toch een vreselijk humeur aan hun koppen te zien, ik hoop dat ze er met zijn vieren nog wat van kunnen maken vandaag.

Ze zijn al snel weg en dan zitten we weer als enigen in de zaal.

Treinen 

Onze trein vertrekt 11:23, daarvoor nog even een kopje koffie bij Aunt Stella’s met koekjes die ze zelf maken. Je mag er twee kiezen!



Van Matsuyama via Okayama naar Ominachi. We hadden een tussenstop meer dan bovenstaand plaatje aangeeft.

Onimachi 

Om kwart voor vier zijn we in het hotel in Onimachi. Het plaatsje is bekend om zijn tempels en de gelegenheid om fietsen te huren en dus zelf per fiets de omgeving te verkennen. We willen vanavond nog een stukje tempelroute doen en morgen fietsen.

Maar dat ging niet goed, we zijn een heuvel gaan beklimmen en kwamen op een prachtig uitzichtpunt uit, alleen geen tempel gezien. Er was ook nog een kabelbaan maar die was al gesloten toen wij die wilden nemen naar beneden. Lopen dus weer.


Het was niet de bedoeling maar we kwamen al wandelend bij het gebouwtje boven op de heuvel terecht.

Smal paadje naar boven 




Uitzicht bij de kabelbaan 




Japanse beleefdheden 

Het is in Japan even wennen aan de omgangsvormen. Een van de eerste dingen die opvallen zijn de vele buigingen die je ziet. Het kan een korte hoofdbuiging zijn, of zelfs knipmessen. Het is in ieder geval uiterst vriendelijk bedoeld en vaak met een glimlach.

Als je iets betaald hebt krijg je het bonnetje en wisselgeld altijd met twee handen, een knikje en een glimlach aangereikt.

Men is niet gewend aan fooien, als je dat doet is de eerste reactie ‘Nee nee nee’, maar als je echt doorzet dan nemen ze het aan. Ik deed dat een paar dagen geleden toen we een menukaart volledig Japans hadden en het meisje ons heel erg had geholpen met een menu samenstellen. Ze liep samen met ons naar buiten, ons uitbundig bedankend.

Mensen kijken je nauwelijks aan, maar als je zelf initiatief neemt en iets tegen ze zegt, dan breken ze open en ontstaat een leuk contact. Jonge kinderen werken ook uitstekend als contactmaker, die kijken je wel aan (wat is dat voor een lang gek mens?) en als je dan even zwaait dan is er gelijk contact.

Officiële mannetjes (ik zie maar weinig officiële vrouwtjes) dragen een uniform, een pet en witte handschoenen. Als een treinconducteur een coupé binnen komt neemt hij zijn pet af en buigt naar de passagiers. Ze doen het niet allemaal maar ik zie het wel regelmatig.

Op de perrons staat men in nette rijen voor de deur, geen klonten zoals in Nederland. Op de grond staan duidelijke markeringen hoe dat moet:


En op roltrappen staat men netjes links:

Japan 2017-07 Kasteelbezoek

We zijn dus in Matsuyama, de grootste stad op het Japanse eiland Shikoku. Hieronder een plaatje van de eilanden van Japan, linksonder Fukuoka waar we begonnen zijn, de rode stip geeft het huidige eiland aan en de blauwe stip waar we nu zijn.


Het aantal westerlingen is weer ontzettend laag hier, net als in Fukuoka en Beppu; in Hiroshima waren wel veel westerlingen, en dat is begrijpelijk.

Ontbijt 

Het vreemde van het ontbijt is dat we gisteren bij het inchecken al moesten kiezen welke soorten ontbijt we de komende twee ochtenden willen hebben, Japans of westers. Raar, dat weet ik pas op het moment zelf waar ik zin in heb. Ik koos op basis van foto’s die ons van het ontbijt voorgehouden werden twee keer Japans, Vincent van beide een. Vanochtend zaten we met zijn tweeën in de ontbijtzaal 2x Japans te eten. Niet echt gezellig.



Het kasteel 

Niet ver van ons hotel staat een kasteel op een heuvel. Het is gebouwd in 1603 door een gevierd militair en later enkele keren van eigenaar gewisseld. In 1784 is de bliksem ingeslagen in het gedeelte dat vijf verdiepingen hoog was, het is herbouwd in 3 verdiepingen.

Tijdens de tweede wereldoorlog is weer een deel van het complex plat gebombardeerd; sinds 1966 wordt weer gewerkt aan de wederopbouw.

Er gaat een kabelbaan naar boven naar het kasteel, je raadt het al… Alleen zijn we wel zo stoer dat we alleen naar boven met de kabelbaan gaan.




Mooi uitzicht over de stad.

Trouwens onderweg naar het kasteel hoorden we een koor zingen. Blijkt dat een aantal jeugdkoren zich in een gebouw aan het verzamelen is en buiten nog even van zich laten  horen. Een verademing vergeleken met het karaoke programma op televisie waar we het mee moesten doen bij het ontbijt – wat was dat vals.


Heetwaterbad in Matsuyama 

De stad staat ook bekend om zijn heetwaterbaden, het is dé plek om naar toe te gaan. We zijn er geweest, maar het haalt het absoluut niet bij die van Beppu. Het hele gebied hier is erg commercieel opgezet, en je mag maar 1 uur naar binnen. Grappig is dan wel weer dat je in de rustruimte een kopje groene thee aangeboden krijgt. Ook hier vrijwel alles alleen in het Japans, op het grote bord buiten met informatie en prijzen staat gelukkig in een hoekje een QR code die je, als je die scant, een Engelse vertaling geeft. Moet je wel internet hebben – en dat hebben we.

Reuzenrad op het dak 

In het centrum van Matsuyama staat op een groot warenhuis een reuzenrad. Dat had ik niet door, in dacht dat hij gewoon op de grond stond. We waren met de tram naar het centrum gereden en geen reuzenrad te zien. Vincent had door dat hij wel eens op het dak kon staan, in vond het maar een raar idee. Maar hij was niet te zien vanaf de grond dus toch maar naar de 9e verdieping van het warenhuis. En jawel.

(Niet mijn foto)


Kasteel vanuit reuzenrad 


Matsuyama in de avondzon

Borrel en eten 

We belanden uiteindelijk in dezelfde winkelstraat als gisteren, maar we zoeken uiteraard wat anders. Eerst een cocktail ergens, we komen op de derde verdieping van een gebouw terecht in een retro café met lp’s en pickups en dergelijke  uitgestald. Uiteraard is de cocktail kaart alleen Japans, maar als we de barman laten voorlezen wat er staat dan valt het een beetje tegen. Gewoon standaard dingen als gin-tonic, screwdriver en dergelijke.

Daarna eten in een restaurant weer zonder Engels menu, maar gelukkig met plaatjes. Kunnen we aanwijzen wat we willen. Er zat onder andere sushi bij, dan verwacht je vis, maar het was heerlijke vlees-sushi.


Terug gaan we met de  trein, vooral omdat het kan. De regiefout was alleen dat we 5 minuten te laat waren en dus 25 minuten moesten wachten op de volgende trein. In die tijd hadden we makkelijk naar het hotel kunnen lopen.

Japan 2017-06 Hiroshima Museum en reis naar Matsuyama

We ontbijten in onze ryokan, alleen moeten we dat wel zelf verzorgen. Het is net een bed & breakfast maar dan dus zonder bed en ontbijt. Gisteravond op de terugweg hier naar toe zijn we eerst naar een 7-11 geweest voor boodschappen en ziedaar: ons ontbijt.

We moeten van de hospita op de foto, en die komt bij alle andere foto’s van gasten te hangen.



Daar hangt ie, bovenste rij.


En haar ook maar even op de foto gezet.

Hiroshima Peace Memorial Museum

In het museum leer je alles over wat er voor, tijdens en na het gooien van de atoombom is gebeurd. Waarom is de atoombom ingezet, hoe werkt hij, wat zijn de directe gevolgen en wat zijn de langetermijn effecten. Ook verhalen van overlevenden worden verteld, en je kunt aangrijpende verhalen lezen over bijvoorbeeld mensen die kinderen verloren zijn. Ook in andere oorlogen kom je deze verhalen tegen, het bijzondere van dit is dat alles in een straal van twee kilometer verwoest is zonder aanzien des persoons. En de gevolgen van de straling die nog vele jaren aanhouden. Het is niet eens goed te bepalen hoeveel mensen er overleden zijn, alles is weg, dus ook bijvoorbeeld administratie over de inwoners van de stad.

Na het bezoek drinken we nog een kop koffie ergens met wat lekkers voordat we straks weer vertrekken. De beelden en verhalen blijven nog wel een tijdje bij me.

Op weg naar Matsuyama 

We halen onze koffers op bij de ryokan (waar we trouwens kamer 201 hadden – ons huisnummer) en gaan per tram naar het station. We reizen een klein uur met de Shinkansen naar Okoyama, daarna nog drie uur met een regionale trein.


Aangekomen in Matsuyama is het nog 3 minuten lopen naar het hotel, we hebben gelijk het gevoel in een heel andere stad te zijn. Brede straten, oude trammetjes en veel Japanse tekst zonder Engels bijschrift. Dat wordt lastig hier.


We lopen richting het park waar een kasteel op staat, een van de doelen voor morgen, nu om een restaurant te zoeken. Onderweg zien we dat je de krant in een vitrine kunt lezen.



Geen idee waar dit over gaat.

En dan vinden we een restaurant met dit menu:


‘Nee we hebben geen Engels menu’. Gelukkig spreekt ons bedienende meisje genoeg Engels om samen met ons een maaltijd samen te stellen. Beef, rice, salad, beer, en een toetje. En dat komt helemaal goed, het was heerlijk.

We zaten weer in een afgesloten ruimte, nu met hybride stoelen annex laag-bij-de-grond-eten:



Daar is over nagedacht.

Na het eten nog een wandeling door een winkelcentrum, het was afgeladen met hippe jonge Japanners. Opvallende haardracht, kleren en vreemde schoenen. Dat had ik hier dan weer niet verwacht.

Fietsers

Tot vandaag zagen we niet veel fietsers, een enkele fiets op de stoep en dat was het.

Hoe anders is hier in Matsuyama, veel fietsers en her en der heuse fietsenstallingen. Het nare is wel dat de fietsers en voetgangers de stoep moeten delen. En om het nog erger te maken laveren de fietsers op beide stoepen van een weg beide kanten op tussen de voetgangers door. En dan ook nog eens links op de  stoep, tenzij er iemand  loopt, dan fietsen ze rechts op de stoep. Of gewoon tussen de wandelaars door. Je wordt er gek van.

Japan 2017-05 Hiroshima Memorial, kabelbaan en pannenkoeken

Tram dagpas

We willen vandaag onder andere naar een berg op het eiland Miyajima, zo’n 18 kilometer verderop. Daar kun je met de tram komen,en dan is het handig om een dagpas te nemen zoals we die in Beppu voor de bus hadden. We kunnen twee dagpas kraskaarten kopen bij onze hospita voor 860 yen per stuk, dat is ongeveer 7 euro per stuk, en dan mag je de hele dag in de tram rijden (ze noemen het een street car in het Engels).

Maar eerst met de tram naar het station, een nieuwe sim kaart halen, die van mij van afgelopen zaterdag is al op. Ik ga voor een 5G sim in de hoop het einde van de vakantie te halen.

En als we toch op het station zijn regelen we gelijk treinkaartjes voor Matsuyama voor de reis morgen. Overigens hoeft dat niet, met onze railway pass mag je ook opstappen zonder kaartje, alleen is dan niet gegarandeerd dat je een zitplaats hebt. En reserveren kost niks.

A-bomb dome

We gaan met de tram naar het gebied waar herinneringen aan de atoombom zijn. Er staat onder andere nog restanten van een  koepelgebouw, het wordt de A-bomb dome genoemd. Op 6 augustus 1945 ontplofte op 600 meter hoogte boven dit gebied de eerste atoombom, in een straal van 2 kilometer is zo goed als de hele stad compleet verwoest, op deze koepel en een paar andere gebouwen na. Eind 1945 waren 140.000 mensen overleden ten gevolge van de bom, uiteindelijk zijn naar schatting in totaal 200.000 overleden.


Bij de dome is een park aangelegd, het peace park, en daar is een Memorial Hall gebouwd en het Hiroshima Peace Memorial Museum. Het museum gaan we morgen bezoeken.


Eeuwig brandende vlam bij het vredespark 

Memorial Hall

De Memorial Hall is een grote ronde ruimte met op de muur een 360 graden zicht op de stad vanuit het middelpunt waar de bom ontplofte, vrijwel alles wat je ziet is verwoest. In het midden staat een kleine waterval in een vorm die kwart over acht voorstelt, de tijd waarop de bom viel. Na dit bezoek lopen we stilletjes naar buiten. Onvoorstelbaar wat hier gebeurd is.


Het is vandaag 2 augustus, we zijn een paar dagen te vroeg voor de jaarlijkse herdenking op 6 augustus in dit park.

Naar het eiland Miyajima 

We gaan weer richting een kabelbaan op het eiland Miyajima, kijken of het nu in één keer goed gaat. Je kan er helemaal met de tram naar toe, maar je kunt ook met de tram de rand van de stad en daar de trein pakken. Omdat dat sneller is doen we dat, treinreizen is voor ons toch verder gratis. Met de boot oversteken is ook gratis, het is kennelijk onderdeel van Japan Railways. En dan zien we dat de kabelbaan sluit om 17:00, mogen we nog wel mee naar boven? Eerst moeten we nog een wandeling maken naar het startpunt van de kabelbaan, dus stevig doorlopen en stevig zweten.




Naar de top

Tegen half vijf gaan we met de kabelbaan omhoog, de laatste terug naar beneden gaat om half zes. Moet lukken. De kabelbaan blijkt uit twee stukken te bestaan, het eerste deel met veel gondels tegelijk, en een tweede in een wat andere richting met twee grote gondels.

We staan uiteindelijk tegen kwart voor vijf op de top en genieten van het uitzicht op Hiroshima. De stad ligt aan zee en heeft een stuk of vijf grote rivieren landinwaarts liggen, die zijn duidelijk herkenbaar. We gunnen ons nog snel een biertje en gaan dan met de voorlaatste gondel weer naar beneden.
In een winkelstraatjes bij de boten willen we nog wat drinken. Dan valt ons wat op, dit is de derde keer dat we drank bestellen bij een plek waar je ook kan eten en het lijkt erop dat het verplicht is om dan ook iets eetbaars te nemen. De vorige 2 keer kregen we ongevraagd iets eetbaars, vandaag werd ons duidelijk gemaakt dat we iets van de kaart moesten kiezen, hoe klein ook.

Deel een van de kabelbaan 


Deel twee van de kabelbaan


De top


In de verte Hiroshima 

Met tram terug naar Hiroshima 

Wat eenmaal terug op het vasteland nemen we de hele route de tram in de hoop wat meer te zien dan in de trein. Dat was een foute veronderstelling, het is hier al vroeg donker dus weer niks te zien.

Wel leuk om de rituelen in de tram te observeren. Voor in de tram zit de bestuurder, een stuk verder naar achteren heeft de conducteur een plekje. Bij een halte hangt de conducteur uit het raam en als niemand meer in of uit stapt drukt hij op een knop om de deuren dicht te doen. Daarna drukt hij twee keer op een knopje en gaat een doordringend belletje. Dat is het sein voor de bestuurder om te gaan rijden. Als we eenmaal rijden drukt de conducteur weer op een knop, begint een simpel melodietje en begint een stem te vertellen. Uiteraard in het Japans, en bij sommige haltes ook in het Engels. Daarnaast pakt de conducteur ook regelmatig de microfoon en houdt hele verhalen.

Zo nu en dan verlaat de conducteur zijn plek en loopt naar voren. Eenmaal voorin aangekomen neemt correcte conducteur zijn pet af, buigt naar de passagiers, zet zijn pet weer op en loopt naar helemaal achterin en dan terug naar zijn plek. Als je wilt kun je hem tijdens zijn wandeling vragen geld te wisselen. Dit wandelritueel zien we meerdere keren tijdens onze rit.

Abonnementhouders checken in en uit zoals wij ook in Nederland doen. Inchecken kan bij elke deur, uitchecken doe je bij de conducteur die werkelijk iedereen bedankt. Zonder chipkaart loop je gewoon de tram in en bij het uitstappen kun je geld in de automaat bij de conducteur gooien, of geld aan de conducteur geven.


Conducteur bezig met zijn ronde

Pannekoeken eten bij Okonomiyaki 

We hadden gelezen dat je bij restaurant Okonomiyaki pannenkoeken kunt eten. Het kost enige moeite maar dan vinden we het restaurant, het bestaat uit meerdere verdiepingen waar bakplaten met krukjes omheen aanwezig zijn. We gaan aan een tafel zitten, en bekijken met belangstelling hoe voor anderen de pakkenkoeken gemaakt en gegeten worden. Bijgaande foto’s laten zien hoe zo’n pannenkoek ontstaat en gegeten wordt, en het smaakte prima.

We worden gevraagd iets op te schuiven, er komt een ploeg van uiteindelijk 9 man bij ons aan tafel zitten – een bedrijfsuitje. Ze krijgen in stukken gehakte pannenkoeken en kantelen bier en aangelengde whisky naar binnen. Ze zijn na ons binnen gekomen en gaan eerder dan wij weer weg; en we mochten nog even hun whisky proeven toen ze door hadden dat we daar een opmerking over maakten.








Zo snij je er een hoekje af, het schepje eronder en in je mond doen.

Japan 2017-04 De juiste kabelbaan en de reis naar Hiroshima

We gaan weer op stap met de trein naar Hiroshima. Dus na het ontbijt op naar het station om zitplaatsen te reserveren voor de reis. Het wordt de trein van 14:53, dat betekent dat we nog enkele uren in Beppu hebben.

Global Tower 

Iets buiten het centrum staat een hoge mast met een uitkijk platform, de Global Tower. Het is een wandeling van zo’n 20 minuten, moet kunnen. Zo gezegd zo gedaan, al valt het niet mee bij een temperatuur van boven de 30 graden met hoge luchtvochtigheid. In de toren hebben we inderdaad een prachtig uitzicht over de stad.

En zien we de kabelbaan die we gisteren eigenlijk hadden willen bezoeken. Het blijkt helemaal niet ver te zijn van de toren waar we in stonden.


De Global Tower (de ronde palen zijn trouwens recht, mijn fotokunsten waren hier niet optimaal)





Pretpark op een berg

We lopen er naar toe en nemen nu de juiste kabelbaan. Het leidt naar een pretpark voor de kleinere kinderen, er staat onder andere een twee-armig reuzenrad waar wij ook nog wel in kunnen. Het wordt munten tellen, door een regie fout (lees: niet nadenken) zijn we ongeveer blut en kunnen door muntgeld bij elkaar te rapen net een kaartje en een ijsje kopen.

Het lijkt hier trouwens helemaal geen vakantie periode te zijn, het is erg rustig overal.


De kabelbaan die we gisteren eigenlijk hadden willen bezoeken 




Op naar de trein 

Van deze kabelbaan is het maar 20 minuten lopen naar het hotel waar de koffers nog staan. Het land staat vol met 7-11 winkels, ook op onze route naar het hotel. En die winkels hebben allemaal een geldautomaat (en elke winkel heeft een pokestop, maar dat terzijde).

Met de koffers gaan we naar de trein, we hebben 1 overstap in Kokura vlakbij Kitakyushu. Het eerste deel is met een boemel die maar 120 kilometer per uur rijdt, daarna stappen we over op de Shinkansen die met 300 kilometer per uur door het land sjeest. Helaas zien we niet zoveel van het land, het traject is een groot deel ondergronds en door bergtunnels.


Deze trein gaat dus 300 kilometer per uur 

Onze verblijfplaats in Hiroshima 

Het reisbureau had ons aangeraden om toch minimaal 1x op zijn Japans te slapen, op de grond dus. Dat gaat de komende twee nachten gebeuren. We zitten in een soort bed&breakfast, maar dan zonder bed en ontbijt. Gelukkig is ons kleine kamertje wel voorzien van airco, als die uit staat is het niet te harden in de kamer.


De deur is meer voor Japanners bedoeld.

Eten en drinken 

Voordat we gaan eten willen we nog even wat drinken. Ik vraag aan Google wat leuke drinkgelegenheden zijn in de buurt en daar komt Bar Strum uit. We lopen er naar binnen… blijkt het een klein eet/drink dingetje te zijn waar 3 Japanners aan de toog zitten. We schuiven aan voor een biertje en krijgen er wat lekkere hapjes bij. De Japanners links en rechts van ons zijn erg geïnteresseerd in waarom we in Japan zijn, en waarom we juist hier naar binnen gestapt zijn.


Na het biertje lopen we door het vredespark en komen uit bij een Italiaans eettentje met buiten terras. Omdat het een leuk plekje is, en omdat het buiten is besluiten we er te gaan eten, tot nu toe hebben we alleen nog maar binnen bij airco’s gegeten. En we eten voor het eerst in Japan met mes en vork.

Japan 2017-03 Tsurumi-Dake beklimmen en heet water bezoeken

Ontbijt in Beppu

Het ontbijt vandaag is wat minder geslaagd dan gisteren. Ik Fukuoka aten we in een gezellig gedeelte van het hotel, niet omdat het geweldige tafels en stoelen waren maar omdat het er een drukte van belang was. En het eten smaakte prima, sushi, allerlei soorten groenten zoals je die wel kent van Japanse restaurants, en andere lekkernijen. En als je echt wil kun je ook scrambled eggs krijgen met worstjes.

Vandaag zitten we in een zwaar onderkoelde ruimte, het is zo koud dat je de straat nauwelijks kan zien – de ramen zijn aan de buitenkant beslagen. Het eten is op zich lekker, maar gisteren smaakte het een stuk beter.

Op de planning van vandaag staat een bezoek aan een soort kabelbaan die we vanuit de hotelkamer kunnen zien, en aan de heet water bronnen waar Beppu bekend om is.

De berg op 

In eerste instantie willen we lopen naar het kabelbaantje, maar volgens Google maps is het bijna 2 uur lopen. Dat is een beetje ver. We lopen naar een infobalie in het station en horen hoe we er met de bus kunnen komen. We kopen een bus dagkaart, dat is een soort kraskaart waar je de datum van vandaag uit moet krassen.


Eenmaal bij de kabelbaan aangekomen blijken we heel ergens anders te zijn dan wat we vanuit onze hotelkamer zagen. Hmm. Toch maar met de kabelbaan omhoog en we blijken op het hoogste punt van de berg bij Beppu, de Tsurumi-Dake, uit te komen. Helaas zien we niks, het is zwaar bewolkt. Dat was op zich wel fijn voor het laatste stuk lopen op de berg, maar niet fijn voor het uitzicht.



Daar in de verte ligt Beppu


Het einde van de kabelbaan. Hier vandaan nog een stuk lopen naar de top.



Wat willen ze ons vertellen?


Onderweg naar boven zie je meerdere van dit soort beeldjes en boeddha’s met een collecte kistje erbij.

Heet water bronnen 

Na de afdaling pakken we weer de bus en laten ons naar de heet water bronnen rijden in het gebied Kanawa op de rand van Beppu. Hier is lang geleden een vulkaanuitbarsting geweest en daar merk je er nog wat van, er zijn allerlei bronnen waar flinke stoomwolken uit opstijgen. Er zijn enkele mooie parken omheen aangelegd en we bekijken er een van, de Umijigoku, en dat levert mooie plaatjes op.







Oh ja, oplaadbare mobiele ventilatoren zijn in hier.

Heet water baden

Het hete water uit de grond wordt ook gebruikt als kuurbaden zoals we ook bij het hotel hebben. Vanaf de bronnen lopen we een stuk naar zo’n kuurbad, Hyotan Onsen. Onderweg regent het licht, maar als we eenmaal in de baden liggen gaat de hemel open, het regent pijpenstelen en het onweert constant.

Het is druk in het badhuis, het is een komen en gaan van mensen. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, jong tot oud, en allemaal douchen ze zich zittend op een bankje voordat ze de baden in gaan. Vincent bedenkt zich dat het voor een man en vrouw misschien niet zo leuk is om te doen omdat mannen en vrouwen gescheiden zijn. Wij kunnen het lekker samen beleven.


Laag bij de grond eten

Bij het badhuis zit een restaurant, leuk om hier nog wat te eten voordat we terug naar het hotel gaan. Er staan van die bekende Japanse lage tafels met kussens op de grond. We kijken elkaar aan, doen?

Ja hoor. We gaan op de kussens zitten. Het gaat Vincent prima af om zijn benen op te vouwen en ze onder de tafel te krijgen. Voor mij is het een stuk lastiger, gelukkig zie ik ook Japanners zo nu en dan verzitten dus dat doe ik dan ook maar.

Er staat een bel op tafel. Er loopt wel een bediende rond, maar die komt ons niet uit zichzelf helpen. Dus dan maar bellen. Hij komt bij ons en probeert ons iets duidelijk te maken. Het komt niet echt over. Zijn ze al gesloten ofzo? Hij verdwijnt weer en als we hem later vragend aankijken komt hij met een telefoon terug. Hij tikt er van alles op in en laat ons de vertaling zien. We moeten eerst kaartjes kopen. Ah ok. Ik op zoek naar de plek waar ik kaartjes kan kopen. Blijkt het een automaat te zijn met heel veel knoppen. Elke knop is een menu item. Je moet eerst genoeg geld in de machine gooien en dan alles kiezen wat je wilt. Vervolgens komen er allemaal kaartjes uit en wat wisselgeld.

Nu kunnen we terug naar onze tafel en kunnen we de bonnetjes aan de bediening geven. We hebben genoten van een maaltijd met veel soorten vis.


De machine met het hele menu erop waarmee je tickets koopt voor wat je wilt eten en drinken.



Terug naar het hotel 

We hebben net een bus gemist, de keus is een uur wachten of een uur lopen. Het wordt lopen, het is weer droog en door de regen is de temperatuur dragelijk.

Als afsluiting nog een biertje op het terras waar we gisteren ook gezeten hebben.

Japan 2017-02 Treinreis naar Beppu

Het is alweer zondag; de zaterdag hebben we min of meer gemist door de reis. Twee belangrijke doelen vandaag: tweede sim kaart kopen nu de eerste werkt, en de Japan Railpas ophalen. 

Eerst maar eens de Railpas regelen, en zitplaatsen in de trein. Op het treinstation is men erg behulpzaam maar desondanks is het toch weer een tijdje in de rij staan. Maar dan hebben we hem: 14 dagen vrij reizen in Japan met de meeste types treinen. We zijn langer dan 14 dagen in Japan, maar door de pas vandaag in te laten gaan kunnen we in 14 dagen naar Tokio reizen en daar de laatste dagen doorbrengen.

Dan een sim kaart. Die halen we bij een Japanse versie van de Media markt, namelijk Yodobashi.


Ook deze sim krijg ik met enige moeite aan de gang, we kunnen dus onbeperkt Pokemon beesten vangen en Ingress spelen.

We hebben nog een paar uur te gaan voordat onze trein vertrekt naar Beppu, tijd voor een wandeling door de stad.

Station en winkelcentrum Hakata


Het is trouwens heet in Fukuoka, 33 graden. Binnen staan overal de airco’s aan, wat mij betreft nogal eens te koud.

Tempels tussen moderne gebouwen

Tijdens de wandeling zien we drie tempels, de eerste een min of meer moderne met airco, een tweede met een grote boeddha (mocht geen foto’s maken) en een derde een redelijke Zen tempel op een redelijk groot terrein.

Na de wandeling lust ik wel een groene thee ijsje.

Treinreis naar Beppu 

We hebben de trein van 14:57 en die gaat ons in 1 uur en 50 minuten naar Beppu brengen.


In Kitakyushu gebeurt er wat bijzonders. De trein rijdt het station binnen en zal van rijrichting veranderen. Dat is op zich niet bijzonder, maar wel dat je de stoelen in de trein om kan draaien. Druk met je voet op een pedaal aan de zijkant van de stoel en je kunt hem op zijn middenpoot omdraaien. Voordat we de stoel omdraaiden hadden we zelfs nog ruimte voor onze koffers bij ons, na het omdraaien helaas niet meer.



Heet bad bij het hotel

Om vijf uur lopen we het hotel binnen. Vanuit het station hoefden we alleen maar de straat over te steken, ideaal.

Beppu staat bekend om zijn heet water baden, er zit er zelfs een bij het hotel. In badjas kun je oversteken naar het aangrenzende gebouw en worden mannen van de vrouwen gescheiden. Je wordt geacht naakt een ruimte in te lopen waar aan de zijkanten douches zitten. Al zittend op een klein krukje moet je je dan eerst goed wassen voordat je het bad in mag (zie foto)

Het bad is behoorlijk warm, een kwartier is lang zat. Daarna weer douchen en zit het erop.

Festival in Beppu

Beppu ligt aan de kust, leuk om voor het eten eerst bij de zee te kijken. Dat valt  niet mee, het strand is met hekken afgezet, het is niet duidelijk waarom. We zien wel drommen met mensen een bepaalde kant op lopen, ook veel in typisch Japanse klederdracht. We lopen er achteraan; plotseling houdt de schutting op en zien we heel veel mensen bij elkaar zitten. Het blijkt dat afgelopen dagen een festival gaande is en dat dat vanavond wordt afgesloten met een uur lang vuurwerk vanaf zee.

Eten in een hokje

Na een kwartiertje kijken vertrekken we, we moeten nog eten en we hebben geen idee hoe druk het is in de restaurants, en hoe laat ze sluiten. We dwalen een eind rond, veel lijkt al  gesloten, of meer op een snackbar. Uiteindelijk vinden we wat – blijkt het een restaurant te zijn waar iedere groep in een eigen hokje wordt gezet.



Het wordt salade, vis en een soort nasi met garnalen. Heerlijk. En natuurlijk alles eten met stokjes.

Na het eten nog op een terrasje buiten een biertje om de dag af te sluiten.

De eerste indruk is dat Beppu een leukere stad is dan Fukuoka, er is wat meer leven op straat.

Japan 2017-01 De vlucht naar Fukuoka

Japan 2017-01 De vlucht naar Fukuoka. We zoeken het dit jaar ver weg: we gaan op vakantie naar Japan! Via de website van Japan2Go hebben we een reis samengesteld die begint in Fukuoka en eindigt in Tokio.


De vlucht

De vlucht begint op Schiphol en gaat via Seoul (Zuid Korea) naar Fukuoka, een stad aan de oostkant van het grote zuidelijke eiland Kyushu van Japan. Het eerste stuk is 10 uur vliegen (ik heb daar de helft van slapend door gebracht, Vincent heeft nauwelijks geslapen), het tweede stuk is nog maar 1 uur. Tijdsverschil is 7 uur: het is in Japan 7 uur later dan in Nederland.

Het was vandaag weer eens hommeles tussen Noord- Korea en Amerika, en dan realiseer je je hoe dichtbij je nu bij Noord- Korea bent als je net bent geland in Seoul. Gelukkig zijn we hier maar een paar uur, maar wel genoeg tijd om ons te verwonderen over hoe een biertje getapt wordt, namelijk van onder uit het glas waar een speciale opening in zit. 



Fukuoka

Gelijk al bij de douane lopen we tegen typische Japanse dingen aan. Je moet je vingerafdrukken achterlaten, en dat gebeurt met machines met zeer kleurrijke schermen en geluiden die horen bij computerspelletjes voor kinderen. De hele procedure(vingerafdrukken, paspoortcontrole en douane) duurt zo lang dat tegen de tijd dat we bij de band voor de koffers zijn, de koffers al van de band gehaald zijn. Ze stonden netjes klaar voor ons.

Dan op zoek naar een sim kaart voor de telefoon; vinden en kopen lukt maar werken – ho maar. Dan maar later proberen. Eerst met bus en metro naar het hotel, daar krijg ik de sim kaart uiteindelijk toch aan de gang.

We zijn vrijdagavond tegen half zes ‘s middags vertrokken van thuis en  rond half elf zaterdagavond in het hotel is Fukuoka.

Metro in Fukuoka

Voor het slapen gaan wandelen we nog een stukje door de stad, vooral op zoek naar een biertje. Dat lukt uiteindelijk in een Engelse bar, dat is blijkbaar populair hier gezien het aantal van die bars. Het is trouwens voor een zaterdagavond erg rustig in de stad – alsof het geen uitgaansavond is.

IJsland 2015: de Golden Circle tour

We gaan weer wat beleven, we gaan mee met de Golden Circle Tour. Deze tour wordt uitgevoerd met een busje en voert ons langs een aantal prachtige plekken: een plek waar de Amerikaanse en Europese tektonische platen elkaar raken; een stel actieve geisers, een dubbele waterval en de Secret Lagoon.

De busrit
Het busje rijdt eerst half Reykjavik door om overal vandaan mensen op te halen die met deze trip mee gaan. We zijn met ongeveer 15 personen. De chauffeur is ook reisleider en geeft ons tijdens de rit heel veel interessante informatie over IJsland. Over de geschiedenis bijvoorbeeld, over energie-opwekking, warmwater voorziening, en nog veel meer. Aan het eind van dit verhaal heb ik een aantal van die Wetenswaardigheden opgesomd.

Het is wel een lange dag, rond 10 uur worden we opgepikt, en half acht ‘s avonds zijn we weer in het hotel.
Onderweg naar de eerste stopplaats word je je bewust van de leegte van het land. Hele stukken is er niets anders dan de weg waar we op rijden. Er zijn geen dorpen of huizen te bekennen. Begroeiing is er niet of nauwelijks. En alles ligt onder een laagje sneeuw, daardoor lijkt het nog kaler.

Onderstaande foto’s zijn niet geweldig omdat ze vanuit de bus genomen zijn. Maar ze geven wel een indruk van de leegte.

   
  
  

De tektonische platen
IJsland ligt in feite op twee grote aardkorstplaten, de Amerikaanse en de Europese. En op de scheidslijn van die twee platen is veel seismische activiteit en bevindt zich een aantal vulkanen. Iedereen kent nog de uitbarsting van 2010 waarbij het hele vliegverkeer boven Europa plat gelegd werd, maar er zijn nog veel meer vulkanen.

De bus brengt ons naar een plek waar duidelijk te zien is wat de Amerikaanse en wat de Europese plaat is, en waar de scheidslijn loopt. We worden uit de bus gezet, en wandelen een stuk door het gebied.

Op deze mooie plek vinden ook vaak belangrijke ontmoetingen plaats op politiek niveau.

   

  

  
 De geisers
De volgende stop is bij een gebied met geisers waarvan er 1 in ieder geval elke 5 tot 10 minuten flink spuit. We worden weer uit de bus gezet en we lopen een tijdje in dit gebied rond.

Nabij ligt een restaurant waar we wat kunnen lunchen.

Het blijft indrukwekkend, enorme grote lege licht besneeuwde vlaktes en daar waar iets voor toeristen te doen is een bouwwerk. Vincent geniet van de kou en de sneeuw, dat mist hij de laatste jaren erg in Nederland.

  
  
  
  
  
De waterval
Even verderop zien we een flinke dubbele waterval. bijzonder is dat de watervallen haaks op elkaar staan (zie foto’s). Ook hier worden we uit de bus gezet en wandelen we langs de watervallen. De bus wacht ons een stuk verderop bij een souvenir winkeltje op.

Het water komt uit de gletsjers. In dit jaargetijde is de rivier redelijk rustig, maar in de zomer kan het er flink aan toe gaan wat hoeveelheid water betreft.

  
  
  
  
De Secret Lagoon
De laatste stop van deze trip. Deze Lagoon is lang geleden gemaakt – het is niet natuurlijk. Op deze plek is een heetwaterbron aktief en vlakbij heeft men een soort zwembad gemaakt door een muurtje om een gebied heen te bouwen. Daar loopt vervolgens het hete water in en wordt gemengd met koud water uit de buurt zodat wij mensen niet levend gekookt worden.

Bij deze lagoon zijn kassen neergezet. Ze worden verwarmd met  dit warme water en er wordt het hele jaar door groente verbouwd.

Deze Lagoon is een tijd lang buiten gebruik geweest maar een paar jaar geleden in ere hersteld. Tot voor kort kwam er bijna niemand, maar de Lagoon is niet echt Secret meer en dus komen er nu busladingen toeristen op af. Wij ook dus.

Desondanks heerlijk opgewarmd. Onze reisleider baalde er wel van dat het vandaag zo ontzettend druk was, dat had hij nog niet eerder meegemaakt. 

Onderstaande foto is niet van mijzelf, gevonden op internet.

  
Weetjes

De IJslandse taal is heel oud Noors. De Noorse taal is doorontwikkeld maar de IJslandse niet. Noren en IJslanders kunnen elkaar niet zomaar verstaan.

IJsland is een paar keer van eigenaar gewisseld; Noren en Denen zijn er de baas geweest.

In de tweede wereldoorlog is Engeland binnen gevallen om IJsland te kunnen verdedigen. Engeland heeft uiteindelijk IJsland de moderne tijd in getrokken.

Na de Engelsen hebben de Amerikanen het land nog een tijd verdedigd.

In IJsland wonen ongeveer 340.000 mensen, waarvan tweederde in Reykjavik.

Heet water wordt gewonnen in het binnenland, en met pijpen richting Reykjavik gebracht. Het water in de pijpen is ongeveer 84 graden, doet er 24 uur over om naar Reykjavik te komen, en verliest onderweg maar 2 graden.

In de winter wordt dit water ook gebruikt om stoepen te verwarmen en begaanbaar te houden. Wellicht dat daardoor de binnenstad zo mooi sneeuwvrij was terwijl we daarbuiten aan het glibberen en glijden waren.

Drinkwater komt van de gletsjers, het is onbewerkt en kan zo gedronken worden. Het water sijpelt in de buurt van de gletsjers de grond in, en komt honderden jaren later in de buurt van Reykjavik weer boven waar het het waterleidingsysteem in gaat.

Men vraagt zich af of het wel haalbaar is om met 340.000 mensen een eigen munt aan te houden. Er wordt veel gepraat over aansluiten bij de euro, dollar, Deense of Noorse kroon, of Canadese dollar.
Alleen kan men het er niet over eens worden wat dan.

Er is meer stroom nodig, maar ook hier kan men maar niet besluiten hoe. Windmolens liggen voor de hand (het waait hier altijd), maar er zijn veel tegenstanders vanwege de horizonvervuiling. Rivieren afdammen is ook overwogen, maar eigenlijk wil ook dat niemand.

Gletsjers smelten de laatste jaren snel. Door de gewichtsvermindering is de grond al centimeters gestegen.

IJsland 2015: Ingress wandeling

De dag is niet helemaal geworden wat we bedoeld hadden, het plan was om een Golden Circle Tour over het eiland te doen, of naar de Blue Lagoon te gaan. Helaas waren beide vol geboekt dus dat ging niet door. Voor morgen kunnen we de Golden Circle wel boeken en dat doen we dan ook.
Alternatief plan dan vandaag: een Ingress banner missie lopen. Vincent en ik zijn al enige tijd in de ban van het spel Ingress. Ingress wordt wereldwijd gespeeld, het gaat om twee strijdende partijen namelijk Enlightened (groen) tegen Resistance (blauw). Wij zijn Enlightened en willen de wereld groen maken. Dat kunnen we doen door naar zogenaamde portals te gaan, en ze te veroveren. Een portal is een ding dat in werkelijkheid bestaat, bijvoorbeeld een standbeeld, een opvallend bouwwerk, een muurschildering, het kan van alles zijn. Om een portal te veroveren moet je binnen een straal van 40 meter van die portal zijn, je moet er dus daadwerkelijk naar toe om hem te kunnen pakken.
Een missie in Ingress is het bezoeken, veroveren of versterken van een rij van portals. Als je een missie af hebt, dan krijg je er een medaille voor. En als je nou een stel missies aan elkaar schakelt dan krijg je een banner; de medailles van de missies vormen dan een plaatje.

In Reykjavik heb ik de ‘View of Reykjavik’ banner gevonden en die hebben we voor vandaag op de planning gezet. De banner bestaat uit 24 missies met 6 portals per missie. 
Het eerste deel van de banner verloopt voorspoedig, maar iets na de helft van de missies gaat het sneeuwen. Wat nu? Er is een zwembad in de buurt, dus even lekker opwarmen in de hete baden en de sneeuw afwachten.
Na enige tijd weer verder met de banner. Maar na een paar missies gaat het weer sneeuwen. Dan maar de dorst lessen tot het droog wordt.
En dan nog 6 missies te gaan – en dat waren flinke, we werden door het hele havengebied gestuurd, inclusief een bezoek aan een pier waar Google Maps nog niet eens weet van heeft. Leuk maar het duurde allemaal uiteindelijk wel lang.

Rond half negen ‘s avonds zijn we dan eindelijk klaar. Veel leuke plekken van de stad gezien en een banner rijker. We hebben zo’n 18 kilometer gelopen vandaag.

Na het eten hebben we dan nog een afspraak met andere Ingress spelers in Reykjavik. Met hun drinken we nog een biertje en delen we Ingress ervaringen.

Omdat het weer sneeuwt nemen we dit keer een taxi terug naar het hotel.

  
De haven

  
De haven

  
De Ingress banner

IJsland 2015 – Kerk- en zwembadbezoek

Vandaag begint onze eerste echte dag in Reykjavik, wat zullen we eens gaan doen? Niet al te veel, de binnenstad een beetje verkennen, een bezoek brengen aan de kerk die we gister onderweg gezien hebben en naar één van de vele zwembaden die de stad rijk is.
Voor de afwisseling nemen we vandaag de bus naar de stad. Dat kan gratis met een kaart die we van het hotel krijgen. We kunnen daarmee met de bus de hele stad door.
De kerk die we gister al gezien hebben is de Hallgrímskirkja, de grootste kerk van IJsland waarvan de bouw in 1945 is begonnen, en afgerond in 1986. Dat zie je ook, de kerk oogt erg modern, zowel van binnen als van buiten. De banken zijn niet van die harde houten die we allemaal wel kennen van de kerken in Nederland, maar ze zijn zacht bekleed. Lekker comfortabel en warm.
Wat mij het meest aansprak was het orgel, en wel om twee redenen. Ten eerste is het een enorm groot orgel met maar liefst 5275 pijpen, en ten tweede omdat de organist ergens beneden in de kerk zit bij de ingang. Zijn toetsen, schakelaars en voetbedieningspaneel staat op een verrijdbaar plateau dat met een dikke kabel en stekker verbonden is met het pijpengedeelte. Mijn eerste gedachte was: zet er een midi-interface op en je hebt geen organist meer nodig, de computer kan dan het orgel bedienen.

Ook de klank was indrukwekkend, geweldige bassen en prachtige hoge tonen.

Je kunt met de lift de toren in en dan in alle vier richtingen de stad bewonderen, dat kun je zien in onderstaande foto’s.
Het weer werkte niet echt mee, toen we in de kerk waren (die ook nog eens op een heuvel staat) woedde er een heuse storm over Reykjavik, erg lekker bovenin de toren, je waaide bijna door de tralies naar buiten.
Dit is wel uitstekend weer om een van de vele zwembaden van Reykjavik te bezoeken. IJsland bevindt zich op vulkanisch grondgebied waardoor warmte makkelijk uit de aardkorst gehaald kan worden. De vele zwembaden worden dan ook verwarmd met de natuurlijke aardwarmte.
Als je op internet gaat zoeken naar deze baden, en vooral de commentaren daarbij leest dan valt 1 ding erg op: je wordt geacht naakt te douchen voordat je het zwembad gedeelte in gaat. Dat zal mij boeien, maar voor een gemiddelde Amerikaan bijvoorbeeld is dat not done. Voor IJslanders is dat de normaalste zaak van de wereld. Je gaat in je blootje naar de douche en zeept vitale onderdelen van je lichaam goed in. Op borden die bij de douches hangen staat duidelijk aangeven welke delen je goed moet schrobben: haar, oksels, kruis, achterwerk en voeten. Doe je dat niet, dan kun je commentaar verwachten. Daarna zwembroek aan en naar buiten.

Overigens zijn vrouwen en mannen van elkaar gescheiden qua kleedruimtes en douches; zelfs in zwembaden met sauna’s zijn er aparte cabines voor mannen en vrouwen.

Het was wel genieten. De baden zijn vrijwel allemaal buitenbaden met temperaturen variërend van 36 tot 44 graden. Grote zwembaden (buiten dus!) zijn 36 graden, kleinere hot-tubs zijn tot 44 graden – dat hou je niet lang uit.
De dag was zo weer voorbij. Lekker wat eten in de stad en terug wandelen naar het hotel, nog steeds glibberend en glijdend. Zoals een vrouw achter de bar van het hotels ons vertelde: ‘walk like a pinguin’. Inderdaad.

  
De Hallgrímskirkja

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
Uitzicht vanuit de toren 

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
In de kerk

  
Buiten glibberen

  
Buiten glibberen

 

IJsland 2015 – here we come!

Het is eind van het jaar, en dus weer tijd voor een stedentrip. Dat doen we vaker en dit keer valt de keuze op Reykjavik.
De eerste reactie is: KOUD, maar dat valt voor zo’n noordelijke eiland eigenlijk wel mee. Rond de jaarwisseling is de gemiddelde temperatuur rond de nul graden, en dat is dit jaar niet anders. De verwachting is in de nacht iets onder nul, overdag er iets boven met regelmatig kans op een natte sneeuwbui.

Wat valt er allemaal te doen in Reykjavik? In de stad zijn enkele bezienswaardigheden, en buiten de stad is het meest bekend de Blue Lagoon. Ook het noorderlicht moet goed te zien zijn. Wat we allemaal precies gaan doen – dat zien we wel. Er is in ieder geval niks van tevoren geregeld.
Op tweede kerstdag stappen we in het vliegtuig voor een vlucht van bijna 3 uur naar Reykjavik. De reis verloopt voorspoedig en bij de landing krijgen we de eerste indruk van IJsland. Namelijk: helemaal kaal. Geen huizen geen bomen, alleen rotsachtige grond met een dun laagje sneeuw.
Terwijl Vincent op de koffers wacht ga ik een winkel in om te kijken of we SIM kaarten kunnen scoren van IJsland zodat we goedkoop kunnen internetten met onze telefoons. Dat blijkt zeer eenvoudig, bij de kassa van de winkel liggen Vodafone SIMs; betalen, in je telefoon stoppen en internetten maar. Mooi, er moet wel Ingress gespeeld worden in de stad.
Volgende stap: geld halen. IJsland heeft geen Euro maar IJslandse kronen. 1000 ISK is 7 Euro waard, ofwel elk bedrag delen door 1000 en vermenigvuldigen met 7.

Nu naar Reykjavik zien te komen. Het vliegveld waar we geland zijn ligt op ongeveer 50 km van de stad. Er rijden bussen af en aan om mensen naar de stad te brengen, in een bus kopen we een kaartje en mogen we mee. Het idee is dat je eerst naar een bus terminal wordt gebracht, en daar overstapt op kleinere busje die je uiteindelijk naar je hotel brengt.
De eerste 30 km van de busreis gaat door een rotsig landschap met zo goed als geen bebouwing en helemaal geen bomen of struiken. En het wordt al donker, rond vier uur begint het te schemeren.
Ons hotel blijkt aan een ander vliegveld te liggen dat vlakbij het centrum van Reykjavik ligt. Het veld waar we geland zijn was een militair veld sinds de tweede wereldoorlog maar wordt nu gebruikt voor internationale vluchten, het veld waar ons hotel tegenaan ligt wordt gebruikt voor binnenlandse vluchten.
Het is ongeveer anderhalve kilometer lopen van het hotel naar het centrum van de stad. Dat gaan we dus doen om wat te gaan eten en drinken. Hoe moeilijk kan het zijn om die anderhalve kilometer te lopen. Nou, dat viel zwaar tegen. De dagen voor onze aankomst had het enkele nachten flink gevroren met als gevolg dat de stoepen spek en spek glad waren. Een dikke ijslaag maakten ze zo goed als onbegaanbaar. Al na een paar honderd meter lag ik op de grond, dus toen maar de strategie gewijzigd: lopen midden op straat, dat was wel begaanbaar. Het is niet druk op de weg, dus dat kan wel. Ik heb ook het idee dat men daar wel aan gewend is, de auto’s die er zijn rijden met een grote boog om ons heen.

In de binnenstad zijn de wegen en stoepen wel netjes schoon. Het is tweede kerstdag en de restaurants zien er behoorlijk vol uit. Gaan we nog wel een plekje kunnen vinden? Na wat omzwervingen stappen we een restaurant binnen – op hoop van zegen. En ja, gelukkig, we mogen aanschuiven zonder dat we een reservering hebben. Het is half acht, mooie tijd.

Even later zien we allemaal mensen opstaan en hun jassen aantrekken. Het lijkt wel of iedereen ongeveer tegelijk weer weg gaat. Toen we binnen kwamen waren bijna alle 25 tafels bezet, nog geen half uur later waren het er nog maar 5 en dat is zo gebleven. Men eet hier vroeg blijkbaar.

Stoer als we zijn wandelen we (via een andere route) weer terug naar het hotel waar we ons nog tegoed doen aan een IJslands borreltje.
Onderstaande foto’s zijn niet echt geweldig – het schemerde en dan foto’s maken in een rijdende bus is niet ideaal.

 

Landing op IJsland

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Busreis vliegveld naar Reykjavik 

  

Randdorpje van Reykjavik 

  

Randdorpje van Reykjavik 

  

Overstappen van grote bus naar kleine busjes

  

Ons hotel zit vol met h0uten figuren.

 

Athene 2014: de heuvel Lycavitos op

De weersverwachting voor vandaag is redelijk dramatisch – regen en 8 graden in plaats van 18 zoals gister. Gelukkig wordt het rond een uur of een droog en besluiten we op pad te gaan. Vincent heeft een heuvel, Lycavitos, uitgezocht dat per funiculaire (soort van kabel aangedreven steil omhoog gaand trammetje) bereikbaar is, Al ingressend komen we daar aan en gaan we omhoog. En dat was een uitstekend plan, we krijgen als beloning een prachtig overzicht over de stad. De echt grote heuvels die de stad zuidwest en noordoost insluiten slaan wit uit, daar is kennelijk sneeuw gevallen.

Aan het eind van de middag pakken we een sauna, ik ben behoorlijk afgekoeld op de heuvel, tijd om op te warmen. De sauna stelt niet veel voor, een paar hokjes die als hete sauna dienen die je ook voor thuisgebruik kunt kopen, en een niet al te warm bubbelbad. Het stoomhok daarentegen is prima.

Vanavond hebben we gegeten bij een Griek zoals we die in Nederland kennen, veel vlees van de grill. We kiezen beide een mixed grill en het vlees smaakt zoals het hoort te smaken, in tegenstelling tot afgelopen zondagavond. Grappig was dat we, toen we binnen kwamen, herkend werden door mensen die ons stennis hadden zien maken op zondagavond, ze lieten ons weten dat het lamsvlees hier inderdaad naar lamsvlees smaakt – dat konden we dus bevestigen.

Onderweg terug naar het hotel begint het te regenen, we zijn net op tijd binnen voor het begint te hozen.



Zomaar een Grieks gebouwtje gespot tijdens de wandeling naar de heuvel
IMG_1700.JPG

Dit is een academia, een soort van vergaderruimte
IMG_1702.JPG

Interieur van de academia
IMG_1705.JPG

Uitzicht vanaf de heuvel
IMG_1710.JPG

Uitzicht vanaf de heuvel
IMG_1713.JPG

Uitzicht vanaf de heuvel
IMG_1711.JPG

Theater op de heuvel
IMG_1717.JPG

Kaartje van Athene. Ons hotel staat op de blauwe stip in het woord Athens. Gister zijn. We naar de haven linksonder geweest, vandaag zijn we de heuvel op geweest die rechtsboven de s van Athens staat.
IMG_1720.PNG

Athene dag 3: Havens en ingressen

Lekker relaxt vandaag, laat opstaan laat ontbijten en laat (na twaalven) de deur uit. Op het programma staan een bezoek aan de haven van Athene, Piraeus, en farmen voor het spel Ingress want Vincent is ernstig aan bursters en vooral resonators toe. Ik ben overigens aan veldjes maken.
Eerst een dagkaart voor de metro kopen, dat kost je 4 euro per kaartje en daarmee kun je 24 uur onbeperkt metro, tram en bus reizen. Het is leuk dat de metro al na één halte bovengronds gaat rijden – dan zie je nog wat van de stad.

Bij de haven zijn we redelijk snel uitgekeken – er liggen veel ferry’s en er ligt een groot cruise schip. Verder is er niet veel te beleven.

Daarna weer met de metro naar Omonia, daar staan veel groene portals zodat Vincent veel kan farmen; ik farm gezellig mee ook al heb ik in principe genoeg resonators en bursters. Hoogtepunt is farmen bij een wijn/bier tentje.

Eten doen we vanavond in de Butcher Shop, het was na het debacle van gisteravond aangeraden door een barman van ons hotel. Het was een prima aanbeveling, lekker gegeten. De enige verrassing was het glaasje ouzo dat we als voorafje wilden hebben, we kregen gelijk een flesje waaruit we twee flinke glazen per persoon konden schenken.

Het weer was prachtig vandaag, rond de 17 graden en zonnig. Het is helaas wel de laatste mooie dag, morgen wordt de hele dag regen verwacht bij een temperatuur van 8 graden…



Duiven zijn niet alleen op de dam
IMG_1679.JPG

De haven van Athene
IMG_1680.JPG

De haven van Athene
IMG_1682.JPG

De haven van Athene
IMG_1683.JPG

De haven van Athene
IMG_1691.JPG

De haven van Athene
IMG_1685.JPG

De haven van Athene
IMG_1681.JPG

Trein/tramhalte bij de haven, over enige tijd weer wat mooier
IMG_1692.JPG

Flesje ouzo als aperitiefje
IMG_2924.JPG

Nogmaals de Akropolis – omdat het zo mooi is
IMG_1694.JPG

Athene 2014: Verschil tussen kip/geit en lam/varken

We beginnen de eerste volle dag van de vakantie met een wandeling langs een stel bezienswaardigheden. Er zijn nog maar enkele ruïnes over uit de tijd waar we zoveel over gelezen hebben (de tijd van Asterix en Obelix zeg maar), en die zijn over het algemeen in niet al te geweldige staat. Zie hieronder voor een fotoimpressie.
Eerst komen we langs de vleesmarkt, tientallen slagers staan op een rij hun handelswaar aan te prijzen; het zou in Nederland niet kunnen, al dat vlees dat open en bloot ongekoeld in de schappen ligt en hangt.
Daarna de heuvel de Akropolis op, kijken bij de ruines waar we vanuit het hotel zicht op hebben, en genieten van de uitzichten over de stad. Dan aan de andere kant naar beneden en om de heuvel heen weer terug richting hotel.

We hadden een nogal bijzondere ervaring met het eten dit keer. We belanden in een Griekse taverne, we kregen een leuk tafeltje aan het raam met een mooi uitzicht. In moeilijk verstaanbaar Engels krijgt een oude ober ons aan het verstand dat geit en lam de specialiteit van de dag zijn. Vincent gaat voor de geit, ik voor de lam. Karafje wijn erbij en brood vooraf.
Het karafje wijn komt. Nou ja, karafje, een gigantische karaf met daarin meer wijn dan in een standaard fles. Nou ja, komt wel op.
Dan komt het brood; het staat er nog maar net of het hoofdgerecht komt.

We kijken elkaar aan. Hè? Vincent zijn geit lijkt op een flinke kippenpoot, en als hij proeft smaakt het ook naar kippenpoot. Hebben we wel de juiste gerechten gekregen?
Ik kijk naar mijn bord, een grote bult met bovenop spinazie en een of andere saus. Als ik daaronder kijk zie ik inderdaad vlees tevoorschijn komen. Maar of dit lamsvlees is – daarvoor lijkt het te licht van kleur. En als ik het proef dan is het volgens mij toch echt varkensvlees. Er is geen spoor van de typerende lamsvleessmaak. Wat te doen? We zijn er al aan begonnen, en eigenlijk smaakt het wel ondanks dat het niet is wat we besteld hadden.

We eten het op, en krijgen zelfs de wijn weg. Als de ober de borden komt ophalen en we melden onze bevindingen, dan krijgen we als wedervraag ‘are you sure?’ en weg wastie.

Bij het betalen melden we nog een keer dat we niet gehad hebben wat we besteld hadden. Er worden andere mensen met betere engelse kennis bijgehaald, en we worden voor gek verklaard. Wij hebben geit en lam gehad, en daarmee basta. Nou ja! Het ligt compleet aan ons!
Als we gaan dreigen dat we niet gaan betalen mogen we bij manager komen. We willen best betalen, als we dan maar met respect behandeld worden. De manager haalt zelfs vlees uit de keuken om ons te laten zien wat we gehad hebben; hij komt inderdaad met mijn gerecht aan maar overtuigt mij niet van het feit dat het lam was. Vincent zijn gerecht krijgen we niet te zien. Uiteindelijk betalen we maar en gaan weg.
Tenminste, we worden nog een keer aangesproken door andere mensen in het restaurant. Ze zeggen dat het aan ons ligt, en dat we kennelijk geen idee hebben waar we terecht gekomen zijn want dit is de beste taverne van de stad. En hier maken ze geen fouten. Onmogelijk.
Nou ja, het zal allemaal wel.
Kip of geit, lam of varken, wat is het verschil.



Notenwinkeltje
IMG_1554.JPG

De vleesmarkt
IMG_1555.JPG

De vleesmarkt
IMG_1556.JPG

Bibliotheek van Adrianus
IMG_1565.JPG

Straatje onderweg de Akropolis op
IMG_1571.JPG

Theater van Herodes Atticus
IMG_1589.JPG

Een ruine op de Akropolis
IMG_1592.JPG

Het Parthenon op de Akropolis
IMG_1609.JPG

Parthenon vanaf de andere kant
IMG_1607.JPG

Zicht over de stad en de tempel van Zeus
IMG_1616.JPG

Propylaia op de Akropolis
IMG_1630.JPG

Theater van Dionysos
IMG_1623.JPG

Theater van Dionysos
IMG_1634.JPG

Theater van Dionysos
IMG_1639.JPG

Theater van Zeus
IMG_1650.JPG

Resten van een Romeins badhuis
IMG_1654.JPG

Wacht voor het parlement
IMG_1665.JPG

Wisseling van de wacht
IMG_1660.JPG

Buiten eten en drinken ondanks de kou
IMG_1668.JPG

Zicht vanuit ons restaurant
IMG_1673.JPG

Athene 2014: Weer sneeuw bij vertrek

Het lijkt een beetje bij onze wintervakanties te horen – problemen om op Schiphol te komen. Uitgerekend vandaag wordt winters weer verwacht, de NS rijdt met een aangepaste dienstregeling en de KLM stuurt ons alvast een mail met de mededeling dat er wel eens vertragingen kunnen ontstaan door het winterse weer.

Zodra we wakker worden pakken we de telefoons om te kijken hoe het met het weer is, en nog belangrijker, de dienstregeling van de NS. Het lijkt mee te vallen, het aantal treinen is gehalveerd maar er lijken geen grote problemen.

Gewoonlijk lopen we naar Centraal Station Utrecht maar dit keer nemen we de bus zodat we niet door de troep hoeven te lopen met de koffers. Op CS aangekomen lijkt het erop dat we bijna een half uur moeten wachten, maar de ‘gemiste’ trein blijkt een flinke vertraging te hebben zodat we uiteindelijk zonder lange wachttijd alsnog naar Schiphol kunnen.

Onze vlucht staat nog steeds zonder vertraging gemeld op de borden, tussen vele cancelled and delayed meldingen. Het lijkt inderdaad allemaal goed te komen, we boarden op tijd en vertrekken met een niet al te grote vertraging naar de de-icing. Beetje overbodig naar mijn gevoel, het vriest niet en er komt vrijwel niets wits uit de lucht. Maar goed, veiligheid voor alles.

De vlucht duurt 2.5 uur en uiteindelijk zijn we iets meer dan een half uur te laat volgens schema. Het is totaal geen probleem.

Dan met de metro naar de stad. Het vliegveld is het beginpunt van de lijn en het is nog niet druk. Een paar haltes verder en de metro staat bomvol, en bij elke halte komen er meer bij. Een metro per half uur lijkt duidelijk niet genoeg.

In Athene nog een klein stukje lopen, en we zijn bij ons hotel, Fresh Hotel. De kamer is prima en op de 9e is een bar met prachtig uitzicht over de stad. Vanuit het zijraam zie je de Acropolis liggen prachtig!
We wandelen, na een cocktailtje boven in de bar, door de stad en komen door een straat met ontzettend veel restaurants. Vincent pikt er een leuke uit en het smaakt prima. Opvallend is wel dat Grieken blijkbaar graag op verwarmde terrassen zitten te eten met jas aan en muts op – wij zitten liever binnen.

In deze stad moeten we ons een dag of 5 vermaken!

Uitzicht vanuit het hotel op de Acropolis
IMG_2922.JPG

Mijn koffer gaat de kist in
IMG_2907.JPG

De-icing op Schiphol

IMG_2910.JPG

Mooi plaatje bij de Middellandse Zee
IMG_2912.JPG

De bar op de 9e van ons hotel
IMG_2921-1.JPG

First Flight: de laatste vluchten; iPad en koffers kwijt

En dan is de laatste dag alweer aangebroken, we hebben elk nog één vlucht tegoed, we gaan op en neer naar een eilandje aan de westkust van Florida: Key Cedar. Het is een klein uur vliegen, we willen rond tien uur vertrekken en verwachten rond één uur weer terug te zijn op vliegveld Orlando North, dan hebben we nog ruim de tijd om vanavond onze vlucht naar Dublin te halen. En we zijn op tijd terug voordat de buien in de middag weer los barsten.
Het weer ziet er ‘s ochtends weer eens niet geweldig uit, de bewolking hangt erg laag, al is de verwachting wel dat het op gaat trekken. Eerst nog een uurtje rijden naar het veld en dan zien we wel.
Gelukkig zijn er zat gaten in de lage bewolking als we op Airpark Orlando North aankomen, we gaan dus. Marcel kruipt achter de yoke, ik achter de radio. Niet dat er voor mij veel te doen valt, alleen bij take-off en landing valt er wat te praten op de radio, verder onderweg is er niks bijzonders. Beide velden zijn do-it-yourself (of, in Amerikaanse vliegtermen ‘Unicom’), dus een lekker ontspannen vluchtje.

Marcel gaat al snel on-top (boven de wolken) en binnen een uur zijn we in de buurt van het eiland Cedar Key. Ik roep dat we komen landen op baan 05 en verwacht verder geen antwoord. Maar dan horen we een vrouw op de radio – wat we van plan zijn, willen we op het veld blijven, of even naar de bewoonde wereld? Dat laatste willen we. Ze vraagt ‘Do you require a taxi’? Ja graag dus. Antwoordt ze met ‘I am on my way’. Hey, een taxi die de frequentie van het vliegveld uitluistert en zichzelf als taxi aanbiedt?? Geniaal.
Eenmaal in de taxi vertelt ze dat ze dit al 16 jaar doet; ze brengt ons naar het toeristische deel van het eiland met restaurantjes zodat we wat kunnen nuttigen. Niet dat we veel tijd hebben, de kist is gehuurd tot 1 uur, we vragen of ze ons om 12 uur weer op kan halen.
In een restaurantje eten we snel een crabcake, pinnen met enige moeite wat geld (de taxi accepteert geen credit card), en laten ons terug brengen naar het veld.
Het is erg rustig op het eiland, dit is wel DE plek om te onthaasten in Florida. De taxidame wil ons per sé downtown laten zien en vertelt honderduit. We kruipen op deze manier naar het veld terwijl de klok tikt. Om 1 uur terug gaat niet meer lukken…

Het vliegveld Cedar Key heeft wel wat onderhoud nodig, de windzak is meer gat dan windzak en de landingsbaan zit vol met onkruid. Maar ach, het mag ons niet deren, je kunt er uitstekend landen en opstijgen. Ik mag achter het stuur en al snel zijn we weer in de lucht.

Hoe verder we richting Orlando vliegen, hoe meer buien we zien. Vlakbij Orlando North hangt een stevige bui, we kunnen er net voor landen. Bij het leeghalen en vastzetten van de kist begint het alweer te regenen, de buien zijn eerder dan verwacht. En er stond niemand te wachten op het vliegtuig, het was dus uiteindelijk niet erg dat we wat te laat waren. De volgende huurder staat pas om 14:30 ingeboekt.

Tijdens het koffers inpakken komt er een email van de verhuurder binnen – de volgende huurder van het vliegtuig heeft een iPad in de kist gevonden!
Shit.
Het blijkt mijn iPad Mini te zijn, bij het uitruimen van de kist in de regen kennelijk over het hoofd gezien. Maar we hebben geluk, we hebben tijd zat. De huurder laat de iPad in de kist, en wij rijden via een enorme omweg van onze verblijfplaats dus via Orlando North naar Orlando International voor onze vlucht terug richting Nederland.

Ruim op tijd zijn we op Orlando International, inclusief mijn iPad. En ruim op tijd zit iedereen in het vliegtuig, maar we moeten nog op een paar koffers wachten. Die zijn een kwartier na officiële vertrektijd aan boord, en we krijgen een push-back voor ons eerste stuk van Orlando naar Dublin.
Maar. De motoren worden niet gestart, dat hoor je meestal tijdens de push-back. Vreemd.
En dan gaan we plotseling vooruit, zonder dat de motoren aan staan. We blijken terug te gaan naar de terminal. Er is een ziek persoon aan boord, schuin achter Marcel en mij. Hij kotst het toilet kennelijk meerdere keren onder. Dan, na enige tijd, komen er EHBO mannen aan boord, ze escorteren de zieke man naar buiten. Even later gaat zijn familie ook mee.
Vervolgens moet de bagage van de familie van boord, en zijn 3 van de 6 koffers van de familie onvindbaar.
Al met al levert dit een vertraging van 1 uur en 45 minuten op, terwijl we een overstaptijd in Dublin hebben van ruim 2 uur. Gaat dat lukken?

Ik slaap prima onderweg, Marcel moet me zelfs wakker maken voor het ontbijtje. Dan weer klokkijken – gaan we de aansluiting halen? Het cabinepersoneel had ons gerust gesteld – er wordt op ons gewacht. We zullen zien.
We zijn inderdaad net tijd, boarding is nog bezig als we bij de gate aankomen. Maar zullen de koffers op tijd zijn? Dat wordt een zorg voor de aankomst in Amsterdam, wij zijn in ieder geval wel aan boord.

En het blijkt dus niet goed gegaan te zijn, onze koffers komen niet van de band op Schiphol. Dus naar de balie en een formulier invullen.
Dan komen we achter een ander probleem; Marcel en ik hebben de bagage samen ingecheckt en het staat dus op één naam, in dit geval die van Marcel. De verloren bagage kan dus niet naar twee verschillende adressen gestuurd worden. Dat betekent dat ook mijn koffer bij Marcel thuis afgeleverd zal gaan worden – klote. Note to self voor de volgende keer: nooit samen koffers inchecken als je niet op hetzelfde adres woont.

Zondagavond krijgt Marcel bericht: 1 van de 2 koffers is terecht, het is de zijne.
Ik moet nog geduld hebben.

Marcel als PiC, ik als Nav/Radio
IMG_1455.JPG

Weer on-top vliegen
IMG_1462.JPG

Energiecentrale doet mee in wolkenproduktie
IMG_1467.JPG

De baan van Cedar Key, begint bijna in het water
IMG_1479.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1489.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1490.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1492.JPG

Ons restaurantje
IMG_1499.JPG

Onze taxi van en naar het vliegveld
IMG_1500.JPG

De twee helden!
IMG_1505.JPG

Kapotte windzak
IMG_1509.JPG

Onkruid in de baan
IMG_1514.JPG

Laatste blik op Key Cedar
IMG_1526.JPG

Airpark Orlando North – Cedar Key
IMG_1546.PNG

Cedar Key – Airpark Orlando North
IMG_1547.PNG

Orlando – Amsterdam, dit keer zonder omweg, vergelijk maar eens met de heenreis
IMG_1548.PNG

Dublin – Amsterdam
IMG_1549.PNG

First Flight: rustdagen met Ingres en Karten

Tijd voor een rustdag, even lekker niks. Rustig beginnen, en in de stad wat portals veroveren zodat ik eindelijk Level-11 kan worden in het spel Ingres.
We gaan ook nog even electronica shoppen bij een paar zaken in Orlando, ook even kijken of de iPhone 6 nog te koop is in de apple store. Maar helaas, die is uitverkocht.
Ik wilde nog graag de film Mazerunner zien in iMax maar ook hier is donderdag wisseldag, dis die draait niet meer. Dan maar de film The Equalizer, de film die nu draait in iMax. Aardig verhaal maar vooral ook mooi in beeld gebracht met prachtige close-ups van Denzel Washington.

Vrijdag zouden we nog even kunnen vliegen, maar we waren te laat met boeken, de kist is al verhuurd. Zaterdag is nog wel een optie, we boeken de kist voor zaterdagochtend, dat kan want we vliegen pas zaterdagavond terug naar Nederland.
Alternatief voor vrijdag is een bezoek aan een pretpark, Universal was het plan. Eenmaal in de rij voor de kassa zagen we de prijzen: dik honderd dollar per persoon! Wow, dat is nogal wat duurder dan verwacht, bijna een heel vlieguur. Bovendien gaat om 5 uur het park al dicht in verband met halloween – we stappen daarom maar uit de rij.
Wat nu? Na enige tijd internetten vinden we een kartbaan met elektrische karts. Dat gaan we doen, het is bovendien indoor want het is ondertussen flink gaan regenen. Gelukkig zijn we het pretpark niet in gegaan.

Aan het eind van de middag brengen we nog even een bezoekje aan een biertentje, World of Beer. Ze hebben 200 soorten bier waarvan 50 op de tap…

Morgen beide nog een klein uur vliegen, en dan zit het er alweer op.

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1441.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1435.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1434.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1437.JPG

Ik ben level 11 geworden
IMG_1446.JPG

World of Beer
IMG_1445.JPG

World of Beer, 50 bieren op de tap
IMG_1444.JPG

First Flight: Terug naar Orlando

Het hoogtepunt is geweest – het bezoek aan het First Flight vliegveld, rest vandaag de terugtocht naar Orlando. We zijn gister al een flink eind onderweg gegaan vanaf First Flight zodat we vandaag niet al te lang hoeven te vliegen, dit omdat dagelijks regen en onweer wordt verwacht in de loop van de middag in Orlando.
Maar het weer werkt weer niet mee. Het is droog, dat wel, maar de bewolking zit op 800 voet, en dat is veel te laag. De verwachting is wel dat het in de loop van de dag wat op gaat trekken, maar dat betekent dat we weer later in Orlando aan zullen komen met de mogelijke weerproblemen daar.

Wat te doen. Eerst maar even rustig aan in het hotel, en dan op naar het vliegveld waar we rond half elf aan komen. Veel te vaak kijken we naar de weersinformatie, we moeten geduld hebben.
Marcel belt met de toren van het veld – wat zijn de condities? Zijn ze goed genoeg om op zicht weg te mogen vliegen? De wolkenbasis ligt rond 12 uur op 1200 voet – en dat is voldoende. We kunnen in ieder geval opstijgen. En verder op de route? Het blijft laag – sommige plekken maximaal 1000 voet. Dat is in principe genoeg voor ons, alleen blijft continu in je hoofd spoken dat het land vergeven is van enorme hoge antennes – Lopik is er niks bij. En daar wil je onderweg niks mee te maken hebben.
Op onze iPads met de Skydemon app staan alle hoge dingen gemeld, en het zicht is ruim meer dan 10 kilometer – die palen moeten we dus zeker kunnen ontdekken en ontwijken. We besluiten te gaan!

De kist staat een stukje verderop geparkeerd. Gister hebben we het toestel voor de deur van de afhandeling achtergelaten, zij hebben hem op ons verzoek helemaal vol getankt en op zijn definitieve parkeerplek gezet en vastgebonden, een soort van Valet Parking, maar dan voor vliegtuigen. Niet gratis dit keer, de service en overnachting kosten maar liefst 14 dollar.

Ik kruip achter de yoke, Marcel achter de microfoon, en we gaan.
Het houdt niet echt over, maar het is te doen. Na een half uurtje zakt de bewolking weer wat; Marcel en ik kijken elkaar aan en besluiten er bovenuit te klimmen. We gaan naar 4000 voet en zitten dan ongeveer 1000 voet boven de bewolking – wat een prachtig gezicht! Een grote witte vlakte mooi in het zonnetje, hier blijven we een klein uur vliegen.
Dan verschijnen er gaten in de bewolking onder ons, we kiezen er een en gaan weer naar beneden. Hier is de onderkant van de bewolking, zoals ook in de weersverwachting stond, weer wat hoger zodat we nu ook minder last hebben van die hoge antennes.

De landing na precies 2 uur vliegen op Ocala International gaat weer probleemloos op baan 36. Onderweg in deze buurt zagen we al ontelbaar veel paardenrenbanen, er zit er zelfs 1 aan het vliegveld vast. Voor het vluchtafhandelingsgebouw staat een rij beeldjes van ruiters, het is een belangrijk iets hier blijkbaar in de buurt.
Voor het eerst zien we een restaurant aan het vliegveld, tijd voor een burgertje voordat we verder gaan. We durven de tijd te nemen, in de buurt van Orlando zijn volgens de radar een paar buitjes geweest, en alweer weggetrokken. Geen haast dus.

Marcel bedenkt zich plotseling dat John Travolta hier in de buurt ook ergens een vliegveld moet hebben waar zijn Boeing 707 geparkeerd staat. Even googlen en zoeken op de kaart levert een verrassend resultaat: het ligt nog geen 15 km van waar we nu een hamburger eten! Dus straks na het opstijgen even overheen vliegen.
Zo gezegd zo gedaan, aan Marcel de eer om het laatste been naar Orlando met de enorme omweg over John Travolta zijn vliegveld. Het laatste been duurt 55 minuten, en dan staan we aan de grond. Bijna. Marcel komt iets te hoog binnen en moet een go-around doen, net als ik tijdens de check-vlucht op de eerste dag met Kyle. We staan quitte wat dat betreft.
De volgende landing is uitstekend; we worden al opgewacht door de mensen van VA Aviation, we worden naar de benzinepomp gestuurd zodat ze de kist kunnen aftanken en klaar maken voor de volgende vlucht.

Ons avontuur zit erop!

Dit moet gevierd worden. Deze maand in Orlando is Magic Dining maand – voor een zeer schappelijke prijs kun je in diverse restaurants een drie-gangen menu bestellen. We gaan naar het restaurant in het Hyatt hotel, Valet Parking is gratis, dus we rijden naar de hoofdingang, geven de autosleutels af, en wandelen richting restaurant.
Na een heerlijk menu lopen we naar buiten en laten de auto voorrijden – wat een luxe :).


Een grote kist vertrekt vlak voordat wij opstijgen
IMG_1377.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1378.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1379.JPG

Gat in het wolkendek waar we doorheen kunnen
IMG_1383.JPG

Op het kantoor van de vluchtafhandeling
IMG_1387.JPG

Ruiters wijzen je de weg
IMG_1394.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1396.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1414.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1420.JPG

Route Savannah – Ocala
IMG_1429.PNG

Route Ocala – Airkpark Orlando North
IMG_1430.PNG

First Flight: Bezoek aan de Wright Brothers

Gisteren zagen we het al op de weerberichten – vandaag veel regen in Cape Fear. En inderdaad, als de wekker gaat kijk ik gelijk op de buienradar en het is meteen duidelijk: we zitten in een regenzone waar totaal geen beweging in zit. Wat te doen? Het regengebied is stationair maar strekt niet al te ver ten noorden van ons uit, dat is positief.

Eerst maar eens ontbijten en terug naar het veld. We hadden beloofd op tijd de auto terug te brengen en rond kwart over negen zijn we weer op het regenachtige veld.
Het kantoortje is gevuld met een buslading schoolkinderen, ze krijgen uitleg over het vliegen en over hoeveel geld het veld voor de regio opbrengt. De kinderen staren ons aan – zijn dat echte piloten?

Ondertussen zitten wij nog met het weer in de maag. Moeten we de regen afwachten? Hoe lang gaat duren? We struinen de weerberichten af en zien dat het eigenlijk wel meevalt. Ja, het regent maar de bewolking zit op 4000 voet. Ruim hoog genoeg. Het zicht is 10km of meer – ook prima. En onze kant op wordt het alleen maar beter.

Gaan dus! Kist inladen en onderweg. Het is inderdaad te doen, de condities zijn zonder meer goed genoeg voor onze vlucht, en bovendien zitten we al gauw bij een radar die ons kan zien en helpen. Na een half uur vliegen houdt de regen inderdaad op.
We zijn wel een wat andere route gaan vliegen dan eerst gepland, we wilden langs de kust blijven maar daar zitten allerlei militaire gebieden die ‘hot’ zijn – niet doen dus. Ergens onderweg in de buurt van zo’n gebied zien we inderdaad een straaljager voorbij komen. Een van de radarstations waarmee je op de radio kon praten had de welluidende naam ‘Giant Killer’ – helaas zaten we niet in hun gebied, anders hadden we ze even opgeroepen!

Ergens redelijk in de buurt van het First Flight vliegveld ligt een militair gebied waar er onderdoor wilden – het werd afgeraden door de radar-meneer, we kunnen beter via RMACK vliegen. RMACK? We konden het maar niet vinden, niet op de kaart en niet op de iPads. Eindelijk, vele minuten later, zag ik het liggen op de kaart en ook op de iPad – gelukkig.

En toen kwamen de heilige gronden in beeld – het gebied waar de eerste vluchten plaats gevonden hebben! Het ligt op een smal langgerekt eiland; ik verwachtte dat het verder onbewoond gebied zou zijn – maar dat klopte niet, het eiland is aardig vol gebouwd met van alles en nog wat. In de verte zien we het monument staan – daar moeten we dus zijn. Marcel zet de kist na 2 uur en 20 minuten eindelijk de kist aan de grond, de vlucht was wat langer dan eerst gedacht door de andere route en door aardig wat tegenwind. Maar we zijn er!
Het havengebouwtje bij het veld is gesloten. Dat wil zeggen voor gewone mensen; een cryptische omschrijving die makkelijk te ontcijferen is voor piloten geeft een pincode waarmee we het gebouwtje binnen kunnen komen. Hier kun je je naam in een logboek zetten, en een printje maken van een soort oorkonde dat je op deze heilige gronden geweest bent – alleen jammer dat de printer het niet doet.

Op naar de duinen waar de gebroeders Wright begonnen zijn met hun vluchten, eerst dus heuvel af om ervaring op te doen, en om te snappen hoe het zou moeten werken. Uiteindelijk eind december 1903 waren ze zo ver dat ze niet meer vanaf een heuvel hoefden te starten, maar vanaf een soort mono-rail. Het vliegtuig kon zelfstandig opstijgen, 12 seconden vliegen, en weer landen – het opstijgen en landen gebeurde op dezelfde hoogte, en dat telt als de daadwerkelijke eerste vlucht. Op het veld is met groten stenen gemarkeerd over welke afstand de eerste t/m de vierde vluchten zijn uitgevoerd. Toch wel bijzonder om op de plek te zijn waar onze hobby min of meer geboren is.

Kijkend op de buienradar zien we dat het volgende veld zonder meer gehaald moet kunnen worden, geen slecht weer van betekenis. Ik kruip op de pilotenplek in de kist en anderhalf uur na aankomst vertrekken we weer. Nog één rondje om het monument, en dan beginnen we aan onze terugweg. Niet langs de kust zoals op de heenreis maar meer door het binnenland van North en South Carolina.
De bestemming is Lumberton. We hebben een flinke puist wind mee en zonder al teveel gedoe staan we 1 uur en 3 kwartier later bij de benzinepomp van Lumberton. We willen nog een stuk verder zien te komen zodat we zeker weten wat we morgen op tijd terug in Orlando zijn voordat de dagelijkse buien in de loop van de middag op komen zetten. Het doel is nog een been naar Savannah, maar lukt dat wat het weer betreft? In Lumberton regent het alweer licht, en volgens de buienradar hangt er nog meer tussen ons en Savannah. De intensiteit is vergelijkbaar met wat we hadden in Cape Fear; de veldverwachtingen geven code ‘marginal’ maar nog wel steeds goed genoeg voor ons VFR vliegers. We gaan verder – valt het tegen, dan zijn er zat velden op de route om naar uit te wijken.

Marcel start om 16:05 de motor, en daar gaan we weer. Ik mag weer alle radio doen, en dat hield me aardig bezig. Ik mocht weer regelmatig onderweg van frequentie wisselen, en we waren blij dat we door de verschillende stations gevolgd werden.
He weer werd er inderdaad niet beter op. Her en der buien waar we omheen konden, soms een zonnetje, en zo’n half uur voor aankomst bij Savannah zakte de bewolking nogal. We konden op veilige hoogte blijven vliegen, er was steeds goed grondzicht, maar lekker ontspannen vliegen was het niet. En toen was het slechte weer plotseling voorbij, en konden we beginnen aan de nadering van Savannah.
Savannah Hilton Executive is een druk veld, er landen ook veel lijnkisten. We kregen vectoren om naar onze baan 10 te vliegen – dat gebeurt niet vaak, De reden was dat een MD80 voor ons ging landen, en er moest afstand gecreëerd tussen die kist en ons. We zien de kist voor onze neus voorbij komen, en daarna mochten wij naar final en onze landing maken.

Eenmaal op de grond moesten we een keuze maken naar welke vluchtafhandeling we wilden, Marcel kiest er een en we worden er naar toe geloodst. Een mannetje, zwaaiend met stokjes, dirigeert ons naar een parkeerplek; we vragen of we de kist hier aan de grond vast kunnen binden. Nee, zegt hij, wij gaan straks voor jullie de kist ergens parkeren en vast zetten. Kost niks allemaal hier! De vlucht duurde overigens 1 uur en 55 minuten.
Dit keer krijgen we geen gratis auto mee – we nemen een huurauto en daarmee rijden we naar een straat vol met hotels. We kiezen Comfort Inn, daar hebben we afgelopen nacht ook zonder problemen geslapen.

Via Foursquare vind ik een Aziatisch restaurant waar we de dag met een heerlijke maaltijd besluiten.

Regen op Cape Fear
IMG_1261.JPG

Regen onderweg
IMG_1262.JPG

In de verte het First Flight monument
IMG_1280.JPG

First Flight veld en monument
IMG_1294.JPG

Op de achtergrond het monument
IMG_1298.JPG

Het gebouwtje bij het veld
IMG_1301.JPG

het gebouwtje bij het veld
IMG_1303.JPG

Wij piloten krijgen deze deur wel open
IMG_1306.JPG

We zijn er echt geweest!
IMG_1307.JPG

Het monument
IMG_1314.JPG

Tussen deze en de eerstvolgende steen was de eerste vlucht
IMG_1321.JPG

Zo ging dat toen
IMG_1328.JPG

Laatste blik
IMG_1329.JPG

Onze werkomgeving
IMG_1338.JPG

Tanken op Lumberton
IMG_1344.JPG

Bewolking onderweg naar Savannah
IMG_1345.JPG

We worden naar onze plek gedirigeerd
IMG_1364.JPG

Onze kist naast zijn vriendjes
IMG_1369.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1370.JPG

Route Cape Fear – First Flight
IMG_1373.PNG

Route First Flight – Burlingtong
IMG_1374.PNG

Route Burlington – Savannah
IMG_1375.PNG

First Flight: Onderweg naar het beroemde strand

We gaan aan onze tocht beginnen! De plannen zijn gemaakt, de te vliegen route is bekend, dus op tijd naar het vliegveld Airpark Orlando North.

Het plan is vandaag 3 benen te vliegen richting het strand waar de Wright Brothers hun eerste vlucht hebben gemaakt. Morgen, dinsdag, vliegen we dan het laatste stuk naar het strand zelf.
De mensen op Orlando North laten ons nog even de radar zien en waarschuwen ons voor een buienlijn in North Carolina die richting kust trekt. We melden dat we 2 tussenlandingen maken, en per keer goed op het weer gaan letten.

Het eerste been gaat van Orlando North naar Jekyll Island. De vlucht duurt uiteindelijk 1 uur 35 minuten met mij als PIC (Pilot In Command) achter de yoke en Marcel achter de iPads, kaarten en microfoon. Het eerste deel is al bijna saai – nu zie je pas goed hoe groot en uitgestrekt Amerika is. Zo ver het ook kan reiken alleen maar bos, bos en bos. Nauwelijks wegen en bebouwing.
Het verandert als we bij de kust komen, daar willen mensen wel wonen, en het ziet er een stuk leuker uit. Ook krijgt Marcel wat te doen, hij mag via allerlei frequenties ons langs Jacksonville loodsen.
Het veld Jekyll Island laat zich makkelijk vinden. Er is geen toren, dus roepen we via de unicom frequentie welke baan we gaan nemen voor de landing, even later staan we aan de grond. In het gebouwtje aan het veld is WiFi, we bekijken het weer, en weten zeker dat we ons volgend doel kunnen bereiken; daar kijken we dan wel weer verder.

Marcel gaat links in de cockpit zitten, ik ga me met navigatie en radio bezig houden voor het volgende been: Jekyll Island naar Charleston Executive. De hele route gaat langs de kust en door een stel militaire gebieden. Een van die gebieden wordt genoemd in een NOTAM en zou dus actief kunnen zijn.
Bij Savannah, een stuk voor de militaire gebieden, begin ik al te roepen op de radio. We worden snel enkele keren achter elkaar van frequentie naar frequentie gezet, maar dan zit ik uiteindelijk bij de militairen en blijkt dat we gewoon door de gebieden mogen vliegen. Geen restricties. Dat betekent dat we niet om hoeven te vliegen.
Het been verloopt spoedig, en na 1 uur en 20 minuten stappen we alweer uit de kist. We verbazen ons erover dat een groot veld als dit, Charleston Executive, geen toren heeft, maar een unicom. Er zijn vier landingsrichtingen, en je mag zelf 1 uitzoeken. Geen enkele indicatie van welke je zou moeten nemen, we berekenen het zelf wat het beste is aan de hand van de ons bekende wind.
De afhandeling en bijbehorend gebouw is wel type Executive: een marshall helpt ons bij het parkeren van het vliegtuig, en het ontvangstgebouw is erg luxe uitgevoerd. Prachtige ruimtes en zeer nette toiletten.
We willen een hapje eten, dat is niet op het veld, maar de mevrouw achter de balie vertelt ons graag waar we wel wat kunnen eten. Hoe komen we daar dan? We krijgen -gratis!- een auto van het vliegveld mee. Het is toch niet te geloven.
We wilden naar de Fat Hen gaan, maar die hebben we niet gevonden, het werd een simpele Pizza Hut (op de terugreis zien we het restaurant wel).

Ik mag het derde been weer vliegen. Er komen volgens de buienradar wel buitjes in de buurt maar het lijkt erop dat we daar geen last van gaan krijgen. We gaan vliegen van Charleston Executive naar Cape Fear, daar blijven we dan een nacht slapen.
De reis begint weer voorspoedig, Marcel leeft zich uit op de radio.
Links van ons, land inwaarts, zien we nu toch allerlei buien verschijnen; op een gegeven moment zien we ook bewolking voor ons en worden we langzaam omhoog gedreven om te voorkomen dat we de wolken in vliegen. De radar-man waar Marcel mee praat valt het ook op, wat zijn we van plan? Marcel vertelt dat we omhoog moeten om op zicht te kunnen blijven vliegen, de radar-man zegt dat we niet teveel mogen stijgen. We beloven te dalen tot onder de bewolking in plaats van erboven – en vervolgens zijn de wolken weer verdwenen. Probleem opgelost.
Een stuk verder worden we via de radio gewaarschuwd voor neerslag boven de stad Grand Strand, en inderdaad even later zien we de bui hangen boven het kuststadje. We besluiten wat meer over het water te gaan vliegen om de bui te missen, en hebben er verder geen last van.
Na 1 uur 25 vliegen zet ik de motor uit op het vliegveld Cape Fear – de eerste vliegdag zit erop. En mooi op tijd, als we na het tanken de kist uitladen, begint het te regenen.

We hebben vandaag gevlogen boven 4 staten: Florida, Georgia, South Carolina en North Carolina.

Ik had via booking.com al een hotel niet al te ver van het veld gevonden. De man in het havengebouwtjes vindt het een prima hotel. Maar ja, hoe komen we daar? De man vraagt: hoe laat willen jullie morgen weer weg? We zeggen rond 9 uur. Ok, dan mogen we de auto van het vliegveld meenemen tot morgenochtend… Kosten: een beetje benzine erin.
Wat is het toch een feest om hier in Amerika rond te vliegen!

We eten in een heerlijk visrestaurantje die de man van het vliegveld ons had aangeraden. Een prima tip, en de auto kwam hierbij ook goed van pas. De afstanden zijn toch redelijk groot hier, en het regende pijpestelen.

Morgen verder. Als het weer mee werkt.


Ik hard aan het werk
IMG_1174.JPG

Genoeg apparatuur mee
IMG_1175.JPG

Een van de vele velden onderweg
IMG_1186.JPG

Onderweg
IMG_1190.JPG

Onderweg
IMG_1194.JPG

Onderweg
IMG_1196.JPG

Jekyll Island
IMG_1206.JPG

Veld onderweg
IMG_1209.JPG

Onderweg
IMG_1213.JPG

Charleston Executive
IMG_1222.JPG

Charleston Executive
IMG_1225.JPG

Charleston Executive
IMG_1228.JPG

Tussen de wolken door
IMG_1235.JPG

Veld onderweg
IMG_1240.JPG

Regenbui onderweg bij Strand
IMG_1241.JPG

Cape Fear
IMG_1246.JPG

Cape Fear
IMG_1251.JPG

Cape Fear
IMG_1252.JPG

Route Orlando North naar Jekyll Island
IMG_1258.PNG

Route Jekyll Island naar Charleston Executive
IMG_1259.PNG

Charleston Executive naar Cape Fear
IMG_1260.PNG

First Flight: Dagje NASA vliegen

Het wordt vandaag mooi weer, volgens de weerberichten de mooiste dag van de week, dus moeten we er even op uit. Kunnen Marcel en ik weer even aan elkaar wennen in de cockpit voordat we drie dagen lang naast elkaar moeten leven in die kleine ruimte.

We hebben de kist geboekt van 11 tot 3 uur, het plan is om vanaf Airpark Orlando North oostelijk te vliegen richting de de landingsbaan van de NASA waar vroeger ook de space shuttles landden, en dan naar het zuiden naar het veld Merrit Island. Kijken of we daar wat kunnen eten, en dan dezelfde route terug, maar dan met de andere piloot.

Nadat Marcel anderhalf uur buiten had gerend zijn we in de auto gestapt en waren we tegen 11 uur op het veld. In één van de hangaars werd een enorme garage sale gehouden, op een privé-veld kan alles.
Daar hadden wij geen last van, onze kist stond mooi op ons te wachten bij het kantoortje bij de landinsgbaan. De kist was helemaal vol getankt, we hoeven alleen maar de kist te checken en dan kunnen we weg.

Marcel vliegt als eerste, ik doe de radio. Tenminste, dat is de bedoeling.
Om tien over elf geeft Marcel vol gas, en vertrekken we van baan 09. De radio is simpel do-it-yourself, geen toren en niks beschikbaar, dus gewoon roepen wat je van plan bent te gaan doen zodat andere piloten in de buurt weten wat er gebeurt.
Eenmaal in de lucht roep ik Orlando Approach op; kennelijk eerst op de verkeerde frequentie want we krijgen geen antwoord. Overschakelen naar een ander, en het lukt.

In de buurt van de NASA landingsbaan krijg ik me toch een riedel instructies – ik kon er geen touw aan vast knopen. Ook Marcel had een paar keer nodig, en nam het op een gegeven moment van me over. En nog deden we het niet helemaal goed, maar gelukkig vroeg hij waarom we plotseling de verkeerde kant op vlogen – we hadden het dus verkeerd begrepen.
Daarna ging het gelukkig beter, en konden we naar de NASA baan vliegen. Twee jaar geleden hadden we dat ook gedaan, maar nu was het leuker: we mogen niet landen, maar we mogen zo laag als we willen. En dat doen we dus – 5 kilometer laag over de baan. Heerlijk!
Ik neem de radio weer over, en na NASA vliegen we naar Merrit Island. Het is weer een radio-do-it-yourself, en even later staan we aan de grond.

We willen wat eten, maar er is niks op het veld. Bij de FBO (een bedrijf waar je bijvoorbeeld kunt tanken) kun je voor 15 dollar een auto voor anderhalf uur mee krijgen. Dat klinkt uitstekend, we krijgen een grote Ford pick-up truck mee. Ik mag rijden want Marcel zijn rijbewijs ligt in de eigen huurauto. Heerlijk!

Na een prima hamburger bij Hooters rijden we terug naar het veld. Nou mag ik aan de linkerkant, de pilotenkant, gaan zitten, en mag Marcel de hele vlucht de radio doen.
Weer vliegen we over de NASA baan, maar nu in de andere richting. Ook ik scheer 5 kilometer lang laag over de baan en dan richting Airpark Orlando North. De radio is nu een stuk makkelijker, we weten wat we kunnen verwachten.
Om half drie staan we weer op de grond, mooi op tijd. We hebben beide 55 minuten gevlogen.

‘s Avonds gaan we naar Downtown Disney, ik ga daar weer wat nieuws meemaken: eten tijdens een film. Deze bioscoop heeft zalen waarin je eten kunt dineren tijdens de film. Ik vind het idee niet echt geweldig, de tafel is te hoog, je zit er relatief ver vanaf en het lastigste: je ziet totaal niet wat je eet. Je weet ook niet of het goed op je vork zit, je smeert jezelf dus regelmatig onder. Bovendien leidt het enorm af van de film. Leuk voor een keer, niet voor altijd.
De film was trouwens ‘No Good Deed’, aardig maar niet echt geweldig verhaal. Een 6.5


Marcel op final voor de NASA baan
IMG_1157.JPG

Marcel op short final voor de NASA baan
IMG_1158.JPG

Marcel enkele meters boven de baan
IMG_1159.JPG

Pick-up truck op Merritt Island
IMG_1160.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1161.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1162.JPG

Mijn approach voor de baan
IMG_1163.JPG

Echt vlak voor de baan
IMG_1164.JPG

De hoogtemeter geeft 75 voet aan, maar ik zat lager
IMG_1165.JPG

Het was weer gezellig in de cockpit!
IMG_1166.JPG

Onze beide voertuigen bijelkaar
IMG_1167.JPG

De heenreis
IMG_1168.PNG

De terugreis
IMG_1169.PNG

First Flight: Portals hacken

Vandaag, zaterdag, gaan we niet vliegen. Het plan is wel om alvast wat vluchtvoorbereiding te doen voor de tocht van maandag/dinsdag/woensdag.
Morgen lijkt de beste dag van de week te worden wat het weer betreft, verder wordt elke dag aan het eind van de dag wel wat buien verwacht, soms met onweer, zoals we gisteravond meegemaakt hebben.
Dus ook maar voor zondag de kist geboekt.

Vandaag met het andere voertuig, ons landvoertuig, op stap. Marcel en ik spelen beide Ingres, en ik zit tegen een nieuw level aan te hikken. Ik moet nog ongeveer 100 portals veroveren om Level 11 te worden. Dus op portal jacht.
En de nieuwe iPhone 6 is uit, ik wil hem even zien en voelen, het valt mooi te combineren met de portal jacht. De 6 is in Amerika wel stukken goedkoper dan in Nederland – zal ik hem hier kopen of niet? Na lang twijfelen toch maar niet gedaan, ik weet niet zeker of de Europese garantiebepalingen geldig zijn op een in Amerka gekocht toestel, ik weet niet of ik dan een stuk belastingvoordeel van mijn werk kwijt ben, en ik ben bang voor als ik bij de douane er uit gepikt wordt. Ik kan nooit zeggen dat ik de telefoon al had voordat ik naar Amerka ging – hij was gewoonweg niet in Nederland te koop en dat zou een flinke boete opleveren. Al met al dus toch maar niet gedaan. Met gemengde gevoelens.

‘s Avonds gaan we sushi eten bij Seito, daar zijn we eerder geweest en daar kun je echt de lekkerste sushi van Orlando krijgen.
Na de sushi weer naar Universal voor een film, we gaan naar Lucy. Omdat we nogal vroeg zijn gaan we weer wat portals scoren, er zijn er zat bij Universal City Walk. Aan het eind van de dag zit ik op een score van 58, ofwel nog 42 te gaan voor Level 11.

Oh, Lucy was een leuke film, een 7.5.

Ons overland vervoer
IMG_1156.JPG

Het reserveringssysteem, de donkergroene vlakken zijn van ons vliegtuig
IMG_1076-0.PNG

First Flight: Checkout op de N671MA

Marcel en ik zorgen dat we op tijd op het vliegveld (Airpark Orlando North) zijn waar we de checkout gaan doen. Het veld is in privé-bezit, er staat een flink aantal hangaars en er is een, voor Amerikaanse begrippen, kleine landingsbaan.
We zijn een uur te vroeg, het is stil op het veld. In één van de hangars zijn 2 man aan het werk aan een Cessna die volledig gestript en overgespoten is.

We melden dat we een afspraak met de instructeur Kyle hebben, we zullen even moeten wachten. Mooi de tijd om even wat foto’s te schieten van dit veld.
Er landt een kist – het blijkt het vliegtuig te zijn waar wij onze checkout mee gaan doen. Even later komt Kyle binnen lopen. Ondertussen hebben we het papierwerk geregeld en kunnen we al snel de lucht in.

Ik eerst, Marcel achterin.
Kyle had al gemeld dat hij niet van plan was moeilijk te gaan doen, het enige dat hij wil zien is dat we kunnen vliegen en niet gelijk de kist kapot maken.
Ik mag zelf zeggen wat ik wil: een paar circuits en landingen, of even het circuit uit om een beetje rond te vliegen. Dat laatste wil ik wel, even het gebied hier een beetje verkennen. Daarna al snel terug om wat landingen te laten zien.
De eerste mislukte – ik kwam te snel binnen. Vol gas, go-around en nog een keer proberen. De volgende twee gingen uitstekend en Kyle zegt ‘als je je vertrouwd voelt, dan mag de volgende een full-stop zijn’. En dat heb ik dus gedaan.

Daarna Marcel voorin, en ik achterin. Ook Marcel gaat even het circuit uit, doet een paar oefeningen, vliegt terug en is klaar met 3 landingen. En maar goed ook dat het allemaal zo snel klaar is, in de lucht zagen we allemaal buien om ons heen (de rest van de dag en avond zouden we nog veel regen krijgen).

We zijn goedgekeurd, we mogen de kist huren! Op de terugweg vieren we dit met een biertje en een broodje veel vlees, echte Amerikaanse hoeveelheden.

‘s Avonds eten eten we teppanyakki bij een Japanner, we delen de tafel met een stel amerikanen. Weer lekkere grote porties, soms heeft de kok aan onze tafel wat over. In Nederland zou het echt over zijn, maar sommige Amerikanen aan onze tafel zeggen: gooi het maar op mijn bord! Aan het eind van de maaltijd komen dan de onvermijdelijke bakken tevoorschijn waarin het eten wordt geschept dat over is. Heeft men morgen nog wat te eten.

En dan nog een filmpje pakken in Universal City Walk, het wordt ‘Walking among the tombstones’ – een aardige aktiefilm. Wel storend dat de mensen op de rij achter ons continu zitten te praten; zal wel zo horen hier. Ik kijk regelmatig onderin het scherm als ik een zin niet goed kan verstaan, maar helaas, ik kan het niet nalezen…

Onze verhuurmaatschappij
IMG_1059.JPG

Kantoortje met daarachter de hangaars
IMG_1058.JPG

Hangaars vanaf de andere kant
IMG_1060.JPG

Nee, niet ons vliegtuig; deze staat hier al heel lang te verpieteren
IMG_1061.JPG

Nogmaals het kantoortje
IMG_1062.JPG

Tankstation – een grote bovengrondse tank met daarvoor de pomp
IMG_1066.JPG

De landingsbaan
IMG_1065.JPG

Oprit naar de langingsbaan
IMG_1063.JPG

Oprit naar de landingsbaan
IMG_1064.JPG

Airpark Orlando North, de hangaars met haaks daarop de baan
IMG_1069.JPG

Airpark Orlando North, de hangaars met haaks daarop de baan
IMG_1068.JPG

Vlak voor de landing
IMG_1070.JPG

Marcel bezig met een stall (zie snelheid)
IMG_1067.JPG

Onze kist
IMG_1073.JPG

Onze kist – let ook op het weer…
IMG_1072.JPG

De (leuke!) instructeur Kyle
IMG_1074.PNG

First Flight – Op naar Orlando

Ooit, vele jaren geleden, heeft de eerste vlucht met een vliegtuig ooit plaats gevonden. Dat was in 1903 op de stranden van de Outer Banks aan de oostkust van Amerika.
Marcel Millenaar en ik willen een bezoek brengen aan die unieke stukje strand, en dat doen we natuurlijk in stijl: vliegend!

Afgelopen dagen zijn we bezig geweest met het regelen van van alles en nog wat. Al maanden geleden hadden we deze periode bedacht, en de tickets van en naar Orlando geregeld, nu moest nog een vliegtuig geregeld worden om van Orlando naar de Outer Banks te kunnen vliegen.

Marcel en ik zijn twee keer eerder wezen vliegen rond Orlando, vandaar dat we dat weer als startbasis gekozen hebben. We kennen hier 2 vliegscholen en daar willen we een vliegtuig huren.
Maar dat valt niet mee, de laatste waar we 2.5 jaar geleden waren heeft het te druk met opleidingen en wil geen vliegtuig in de vrije verhuur hebben; de eerste lukt ook niet meer – die bestaat niet meer.
Dus op internet zoeken naar vliegtuig verhuur in de buurt van Orlando. Dat lukt vrij makkelijk, we vinden een verhuurder die ons zonder meer een kist voor enkele dagen mee wil geven. De verhuurder regelt een instructeur zodat we een check-out kunnen doen waarna we daadwerkelijk een van zijn kisten mogen huren.

Vandaag, donderdag, begint de reis dan echt; we vliegen met Aer Lingus via Dublin naar Orlando. We vertrekken 20 minuten te laat vanaf Schiphol, maar dat geeft niet, we hebben 4 uur overstaptijd in Dublin.
In Dublin stappen we al Amerika binnen; op het vliegveld is een douanepost van Amerika gemaakt zodat het lijkt in Orlando alsof je een binnenlandse vlucht hebt gemaakt. We zijn er snel door, en dan wachten tot de 4 uur om zijn.

De captain van de vlucht naar Orlando vertelt ons dat de vlucht langer dan normaal gaat duren, er is een flinke straalstroom over de oceaan waardoor we tegenwinden van 180 knopen, 340 km/uur, kunnen verwachten. We gaan daar omheen vliegen, via Groenland en Candada. De vlucht gaat uiteindelijk ruim 9 uur duren.

Kwart over zes lokale tijd ‘s middags staan we in Orlando. Huurauto ophalen, eten, boodschappen doen. En niet te laat naar bed, ik ben ondertussen zo’n 24 uur wakker. Morgen, begin van de middag, staat onze check vlucht gepland.

IMG_2258.JPG

IMG_1075.PNG

IMG_0953.PNG

Praag 2014: De hele route

Hier nog een samenvatting van de vluchten, afstand volgens de GPS:

Vlucht Van Naar Tijd Afstand
1 EHHV (Hilversum) EDWC (Damme) 01:25 122 nm (0225 km)
2 EDWC (Damme) EDFK (Bad Kissingen) 01:50 163 nm (0301 km)
3 EDFK (Bad Kissingen) EDQD (Beyreuth) 00:50 075 nm (0138 km)
4 EDQD (BayReuth) LKLT (Letnany) 01:35 133 nm (0246 km)
5 LKLT (Letnany) EDBJ (Jena) 01:35 138 nm (0225 km)
6 EDBJ (Jena) EDLZ (Soest) 01:35 148 nm (0274 km)
7 EDLZ (Soest) EHHV (Hilversum) 01:40 126 nm (0233 km)
    Totaal: 11:00 905 nm (1676 km)

En als interactieve Google Maps kaart: klik hier
Daar kun je compleet inzoomen op vliegvelden en andere delen van de route. Kun je precies zien hoe we gevlogen zijn.

In een statisch plaatje:
Foto 09-08-14 18 18 53

Praag 2014: Met flinke tegenwind naar huis

Als ik ‘s ochtends wakker word zie ik dat de wind volledig gedraaid is. Tot nu toe hebben we de hele vakantie wind mee gehad, maar dat gaat vandaag niet gebeuren. Sterker nog, volgens de verwachting kunnen we een tegenwind van 25 knopen verwachten. We vliegen dan geen 95 maar 70 knopen, een flink verschil. Het leek zelfs  een tijdje 66 knopen te worden, dat verlengt de reistijd nogal.

Wat ik ook zag is dat de wind in de loop van de dag wat gaat afnemen; we besluiten ons niet te haasten en pas ergens in de middag op pad te gaan. Helaas worden we om half elf al het hotel uitgezet, verlengen is niet mogelijk, de kamer moet en zal leeg. Dus toch maar op tijd naar het veld en daar de tijd zien te doden.
Uiteindelijk hangen we om 1 uur al in de lucht; de kist startte als vanouds. Het heeft misschien ook iets met de temperatuur te maken, gister was het behoorlijk warm op Jena; nu is de motor koud, en is het ook niet erg warm weer.

Nou kijken hoe hard tegenwind in werkelijkheid is. Het valt eigenlijk wel mee, we halen denk ik gemiddeld bijna 85 knopen – stukken meer dan de eerder verwachte 66 of 70 knopen. Het weer is prima, alleen is het erg hobbelig in de lucht door de wind. Na 1 uur en 40 minuten staan we alweer aan de grond in Hilversum.
Het zit erop.
Helaas, het had van mij nog wel een week mogen duren.

IMG_0804.PNG

Praag 2014: Van Praag naar Soest (DLD)

Tja, tijd om aan de terugweg te beginnen, ik heb maar 1 week vakantie, maandag moet ik weer aan de bak. We proberen zaterdag weer thuis te zijn, hebben we 1 dag uitloop, mocht er iets (zoals het weer) tegen zitten.

Zoals gebruikelijk zoekt Vincent de route uit voor de terugweg. Hij kiest voor twee vluchten, eerst naar vliegveld Weimar, daarna door naar vliegveld Soest. Nee, niet in Nederland, maar een veldje in Duitsland.
Weimar blijkt een beetje onhandig, het is een ‘sonderlandeplatz’ dat PPR is (ofwel je moet bellen voordat je er naar toe mag), maar dat is niet het grootste probleem: het heeft geen 100LL brandstof – ofwel ik kan er niet tanken. Het plan is om op Letñany niet te tanken om niet te zwaar weg te gaan, en te tanken op het eerstvolgende veld. Niet Weimar dus, het plan wordt veranderd in Jena, daar is wel 100LL beschikbaar.
Van daar uit zien we wel of we inderdaad doorgaan naar Soest.

We gaan in de loop van de ochtend met de metro van Praag naar Letñany, en dienen aldaar via Skydemon, mijn vliegpakket op de iPad, een vliegplan in. Ik praat met de havenmeester over hoe ik het veld kan verlaten, dit in verband met het ingewikkelde gedoe met het militaire veld Kbely.
De man op de toren helpt ons graag, het blijkt niet erg ingewikkeld. Na het opstijgen blijf ik bij hem op de radio tot we bij reporting point Mike zijn waar we het gebied van Kbely gaan verlaten. We vliegen dus wel in het gebied van Kbely, maar blijven op de radio bij Letñany. Makkelijk dus.

Zo gezegd zo gedaan, om kwart voor één hangen we in de lucht en zijn we in contact met Letñany. Bij reporting point Mike worden we overgezet op Vodochy, en enkele minuten later op Praha Info; daar blijven we bij tot aan de grens met Duitsland. Dan gaan we over naar München Info en daar blijven we tot we bij onze bestemming Jena zijn. Overschakelen op Jena Info, en landen maar op baan 20.

Op Jena even een drankje en een hapje, en daarna tanken.
En dan wil de kist niet starten. Eerst vergeet ik het mengsel op rijk te zetten, maar dat heb ik snel door. Dus rijk, en weer starten. Maar nee, wat ik ook probeer, geen sjoege. Primen, mengsel arm, vol gas met mengsel arm, gashendel op en neer, helemaal niks. De accu begint het te begeven. O jee, en er lijkt regen richting Soest te komen, dus veel reservetijd hebben we niet.
Gelukkig, een laatste poging met mengsel arm en vol gas werkt – alsof ik hem toch verzopen heb. Taxiën naar de pomp, tanken, en…. dan weer proberen te starten. Weer problemen, maar ik ken de truc. Na veel gas geven met mengsel rijk, mengsel arm en vol gas. Ja hoor, hij pikt weer aan. Volgende week toch maar even naar laten kijken, en hopen dat hij morgen wil starten; ik gok op vette bougies ofzo, bij de engine check is de toerenterugval op de linker magneet niet gelijk aan die van de rechtermagneet.

Na contact met de toren van Jena gaan we naar baan 02 – een andere baan dan waar we geland zijn. Er is vrijwel geen wind en we mogen zelf uitkiezen vanaf welke baan we vertrekken, deze is het handigst omdat we na opstijgen gelijk linksaf kunnen de goede richting op.
We maken weer contact met München Info, en die zet ons al snel over naar Langen Info. Tegen het einde van de vlucht zet Langen Info ons over op een andere Langen Info, en daarna schakelen we over naar Soest Info om te gaan landen.
Het weer blijft gewoon goed, na de landing pakken we het terrasje van het veld voor een paar biertjes. Vincent regelt een hotel, het terrasje-mevrouw regelt een taxi. Prima.

We worden zeer hartelijk ontvangen in het hotel. De wel wat gezette dame heet ons van harte welkom, biedt een prachtige kamer aan, geeft ons zoveel login codes voor wireless als we willen. Een van de hartelijkste welkoms van deze trip; met name over WiFi kan men in Duitsland erg moeilijk doen; je krijgt 1 code per persoon die je dan niet eens voor meerdere apparaten kunt gebruiken. Terwijl tegenwoordig toch iedereen met een smartphone en tablet op vakantie gaat. Toch?

Soest doet een beetje denken aan Bad Kissingen, het is een kuuroord en dus kom je veel oudere mensen tegen. Ach, we hebben lekker gegeten, morgen weer terug naar Nederland. Tenminste als het weer meewerkt en ik de kist aan de praat krijg…

Met de metro

IMG_0779.JPG

Vliegveld Jena

IMG_0782.JPG

Vliegveld Jena

IMG_0784.JPG

Vliegveld Soest

IMG_0789.JPG

Vliegveld Soest

IMG_0791.JPG

Vliegveld Soest

IMG_0785.JPG

Gyrocopter op Soest

IMG_0798.JPG

Route van Praag naar Jena

IMG_0802.PNG

Route van Jena naar SoestIMG_0803.PNG

Praag 2014: Yes, we can!

Jawel, de weersverwachting is goed voor vandaag en de wolkenbasis is hoog genoeg om de heuvels over te komen richting Praag.
Dus op naar het vliegveld van Bayreuth, vluchtplan indienen onder het genot van een kop koffie met appelgebak, tanken, nog een keer goed naar de te vliegen route kijken en naar de speciale instructies voor het veld Letñany. En dat zijn er een berg, ik heb ze even voor je geteld, het zijn er bijna 50. Vijftig ja. Ik heb ze allemaal gelezen, maar ik kan ze niet allemaal uit mijn hoofd leren; ik laat het straks maar op mij af komen. Lees ze zelf maar eens: hier staan ze.

Eén van de factoren die het veld wat lastig maakt is dat het vlak naast een militair veld ligt. Afhankelijk van waar je vandaan komt en hoe druk het daar is moet je mogelijk een eind om vliegen. Die punten zoek ik allemaal op en heb ik paraat als dat nodig mocht zijn.
Een tweede factor is dat het veld twee banen heeft die min of meer parallel liggen.

Goed, het vliegplan gaat om 1 uur in, we gaan!
Wat is het toch heerlijk vliegen vandaag, het eerste deel in Duitsland licht bewolkt en we komen zonder problemen Tsjechië binnen. In Tsjechië is de bewolking dikker, maar we houden het droog. Er is prima radiocontact met Praha Info, het loopt gesmeerd.
Ten zuiden van Praag word ik overgezet op Kbely Tower, dat is de toren van het militaire veld. Eerste reporting point is Romeo, dat was ook waar ik al die tijd al op af vloog. Het wordt spannend als we bij dat punt aan komen, ik vraag een direct Letñany en die krijg ik ook. Dat scheelt een eind omvliegen. Nu nog zorgen dat ik niet op het militaire veld landt, dat kom je eerst tegen en ziet er aanlokkelijk uit.
Vlak achter het grote veld zien we Letñany opdoemen, de toren van Kbely zet ons over op de radio van het kleine veld.
We krijgen baan 05, dan is er nog even verwarring want de toren zegt ’05 left hand’, maar dat is niet zo, het is ‘right hand’. Tegen die tijd dat ik het wil gaan vragen komt de toren zelf al terug met een correctie, het is ‘right hand’.

Om dat te kunnen doen moeten we het veld eerst voorbij vliegen, terugkeren en dan downwind op. Als ik op final zit zie ik beide banen – welke moet ik hebben? Ik vraag het en krijg als antwoord ‘left is preferred’. Prima, dan pak ik links.

Ik was gewaarschuwd voor een knollenveld – dat viel mee, dat wil zeggen, de baan zelf is niet extreem hobbelig. Daarbuiten daarentegen wel.
We mogen voor de toren parkeren in het gras, daar zetten we de kist vast, maken een babbeltje met de havenmeester, en wandelen dan richting de metro.
Halverwege de metro zien we een barretje aan het vliegveld liggen. Bier dus! Een halve liter voor nog geen 2 euro, welkom in Tsjechië :).

We zijn twee dagen in Praag; de tweede dag doen we erg rustig aan: een boottocht op de Moldau, en ‘s avonds naar een uitvoering van Don Giovanni van Mozart – een voorstelling die ik graag eens wilde meemaken. Het was de moeite waard, al had ik het iets heftiger, bombastischer, voorgesteld.

Hieronder wat foto’s van beide dagen in Praag.

20140808-010751-4071149.jpg

20140808-010813-4093592.jpg

20140808-010839-4119374.jpg

20140808-010851-4131080.jpg

20140808-010911-4151648.jpg

20140808-010933-4173538.jpg

20140808-011009-4209777.jpg

20140808-011241-4361319.jpg

20140808-011339-4419078.jpg

20140808-011441-4481937.jpg

20140808-011528-4528571.jpg

20140808-011615-4575881.jpg

20140808-011633-4593630.jpg

20140808-011933-4773193.jpg

20140808-012316-4996858.jpg

20140808-011957-4797465.jpg

20140808-012213-4933229.jpg

20140808-013240-5560469.jpg

20140808-013536-5736955.jpg

20140808-014116-6076393.jpg

Gevlogen route van Bayreuth naar Praag

IMG_0801.PNG

Praag 2014 – Halen we Praag vandaag?

Wie weet, wat de buienradar betreft vanmorgen hebben we zelfs kans om Praag te bereiken. Maar eerst maken we een tussenstop, Vincent heeft het veld Bayreuth uitgezocht, kunnen we daar indien nodig tanken (dat kan niet op Bad Kissingen), het weer bekijken, en als het goed lijkt, door naar Praag.

Normaliter zijn we niet van het vroege ‘s ochtends, maar vandaag gaat het behoorlijk vlot. Dat is maar goed ook, tussen 12 en 14 mag je in principe niet vliegen op Bad Kissingen, dat zal te maken hebben met al die bejaarden die dan hun middagdutje doen.
Het lukt ons zelfs om kwart voor 12 in de lucht te zijn. Er is niemand op de toren, ik heb gister al afgerekend, dus we gaan gewoon. De gewenste startrichting is baan 35 – van het stadje Bad Kissingen af; de wind staat het toe, dus dat doen we dan maar.

Op naar Bayreuth. Het eerste deel van de niet al te lange vlucht gaat als een speer, maar als we vlakbij Bayreuth zijn wordt de bewolking dikker en moeten we een heuvelrug over. Ik doe een poging een gat te vinden in de wolkenmassa, maar ik loop vast. Rechtsom keren en iets zuidelijker nogmaals proberen – wat eerder in de vlucht leek het erop dat zowel noordelijk als zuidelijk de wolken wat minder dik waren.
Dus iets zuidelijker een tweede poging, maar weer vliegen we de wolkenmassa in. Verder naar beneden is geen optie, de grond komt verder naar boven en je hebt kans op hoge masten en hoogspanningsdraden. Dan maar weer rechtsom keren en nog iets zuidelijker. Dan lukt het, we komen over de heuvelrug. Gelukkig. Nu op naar het veld, zie ook het laatste plaatje bij dit verhaal.
Circuithoogte ligt op 2500 voet; dat kan ik eigenlijk net niet houden, iets onder circuithoogte komen we in de buurt van het veld waarna ik verder zonder problemen kan landen. Onder de wolken uitstekend zicht, nauwelijks wind, dus kan ik een mooie landing maken.

Tja, nu de volgende vraag: kunnen we later vandaag door naar Praag? Op de toren vertellen we wat we van plan zijn; de man op de toren begint schamper te lachen, en als we de weerinformatie erbij pakken, dan lachen we hard mee. Zeer lage bewolking in Tsjechië en we moeten nog een kilometer hoge bergrug over. Goed. Tijd om de kist in het gras vast te zetten een een hotel te gaan regelen.

Voor één keer bemoei ik me met een hotel, en we komen aan de rand van de stad Bayreuth terecht. Het heeft te maken met een Wagner festival dat deze week aan de gang is; dit stadje heeft kennelijk iets met Wagner, er zijn straatnamen naar hem genoemd, hij zit op vele plekken in de stad op een bankje en er is speciaal voor Wagner een operagebouw gebouwd: het Festspielhaus net buiten het centrum.
Op zich wel leuk om hier in de festivalweek te zijn – wie weet kunnen we nog een Wagner-concert bijwonen. Maar dat blijkt niet mogelijk, vandaag zijn er geen voorstellingen – tenminste volgens het officiële programma, bij het Festspielhaus staat het vol met auto’s. Het was ook maar de vraag of we er naar toe zouden kunnen, we hebben beide geen nette kleding bij ons.

Bayreuth is een leuk stadje met een gezellig centrum dat bestaat uit een mengelmoes van oude en modernere gebouwen.
Het is een stadje waar we gelukkig weer alle leeftijden tegen komen.

Vliegveld Bayreuth

20140805-234546-85546332.jpg

20140805-234557-85557499.jpg

20140805-234609-85569436.jpg

20140805-234622-85582432.jpg

Afstand tot Praag

20140805-234636-85596125.jpg

Vincent en Wagner

20140805-234646-85606011.jpg

Indruk van Bayreuth

20140805-234723-85643779.jpg

20140805-234734-85654118.jpg

20140805-234757-85677804.jpg

20140805-234811-85691841.jpg

20140805-234823-85703210.jpg

20140805-234928-85768329.jpg

20140805-234942-85782254.jpg

20140805-234956-85796612.jpg

20140805-235008-85808621.jpg

20140805-235056-85856291.jpg

20140805-235108-85868291.jpg

20140805-235116-85876849.jpg

20140805-235126-85886687.jpg

20140805-235137-85897473.jpg

20140805-235403-86043471.jpg

20140805-235414-86054719.jpg

20140805-235429-86069730.jpg

Gevlogen route

20140806-001511-911431.jpg

De pogingen om door de bewolking heen te komen

20140806-001523-923443.jpg

Praag 2014 – Bad Kissingen, de 65+ stad

Het weer zag er voor vandaag erg slecht uit, afgelopen nacht heeft het stevig geonweerd. Maar vanmorgen zag het er vriendelijk uit en de buienradar gaf aan dat er rond 11 uur een buitje kan komen, maar voor de rest geen drama’s.
Dus om 11 uur met de taxi weer richting veld. Eerlijk gezegd was ik er niet al te gerust op, toen ik de METAR’s en TAF’s las (dat is de weersverwachting voor de luchtvaart), zag ik dat ongeveer in heel Duitsland buien verwacht worden ergens in de middag. We moeten ook nog eens de heuvels over, en dat wordt niks als dan ook nog eens de bewolking te laag hangt.
Samen met de havenmeester kijken we naar de verwachting. Het lijkt erop dat het zou moeten lukken als we wachten tot ongeveer 1 uur, dan lijkt de bewolking in de wat hogere gebieden wat op te trekken.

Vincent heeft het veld Bad Kissingen uitgezocht. Het veld is PPR (Prior Permission Required), dus bellen. We zijn welkom, alleen zal er niemand op de toren zitten. Do it yourself dus.
Vincent merkt gelukkig op tijd op dat er op dat veld niet getankt kan worden; dus nog snel maar even op Damme voor de zekerheid wat peut erbij gooien, en dan rond 1 uur de lucht in.
Overigens viel de prijs voor de stalling in de hangar erg mee: 8 euro, en 8 euro landingsgeld. Geen geld dus.

En wat valt het allemaal mee. Zo goed als geen regen, de bewolking is overal hoog genoeg, en een prachtig zicht. Anderhalf uur later landen we alweer op Bad Kissingen – ondanks dat ik een nabij gelegen veldje in mijn ipad had geprogrammeerd, een alternatief veld waar wel getankt kan worden.

Bad Kissingen is een ervaring op zich. Ten eerste ben je op downwind volledig het zicht op de baan kwijt. Verder ligt downwind een flink stuk hoger dan het veld, dus op base en final moet je flink zakken.
Dan blijkt, na de landing, dat het veld is gebruikt voor een Concours Hippique, jawel, paardensport. Men is de boel nog druk aan het afbreken en opruimen, parkeren op de telefonisch doorgegeven plek gaat niet want daar is men nog tenten aan het afbreken. Op de toren is niemand, en als ik bel om door te geven dat we er zijn, wordt niet opgenomen. Dus we parkeren maar op een plekje dat ons goed lijkt.

Vincent reserveert een hotel en regelt een taxi. Op het moment dat die komt, komt ook de eigenaar van het veld aangereden. We staan op de verkeerde plek! Ja, dat weten we, toen was men nog tenten aan het afbreken. Omdat de taxi er al staat, en wij van plan zijn morgen weer te vertrekken mogen we bij de gratie van de eigenaar de kist laten staan en kunnen we, na het afrekenen van 8 euro voor stalling en landing (bij elkaar opgeteld!), richting hotel.

Bad Kissingen is echt een bejaarden-stadje, het lijkt erop dat het een kuuroord is voor mensen met allerlei gebreken. Er is nauwelijks jeugd op straat, en er zijn veel rollator- en scootmobiel winkels. Verder geeft elk hotel wel een kürort-achtig iets, dat hoort hier blijkbaar zo. Een bezienswaardigheid is ook de Brunnenhalle – daar kun je zeer gezond bronwater drinken – en het water is nog gratis ook! Dat wil zeggen, als je eerst een glas koopt…

Misschien moeten we hier over 15 jaar maar eens terug komen – dan vallen we in de doelgroep.

Hieronder veel foto’s – ik heb vlak voor de vakantie een compact camera gekocht en die moet ik natuurlijk even uitproberen.

De hangar waar de kist heeft overnacht in Damme

20140804-235216-85936351.jpg

Vliegveld Bad Kissingen; het heeft nogal een opknapbeurt nodig

20140804-235225-85945465.jpg

20140804-235234-85954462.jpg

20140804-235349-86029395.jpg

20140804-235403-86043392.jpg

20140804-235415-86055133.jpg

20140804-235425-86065774.jpg

Indrukken van Bad Kissingen en ons hotel
20140804-235436-86076381.jpg

20140804-235446-86086122.jpg

20140804-235456-86096435.jpg

20140804-235602-86162880.jpg

20140804-235612-86172707.jpg

20140804-235625-86185180.jpg

20140804-235635-86195054.jpg

20140804-235647-86207869.jpg

20140804-235738-86258602.jpg

20140804-235752-86272888.jpg

20140805-000107-67001.jpg

20140805-000120-80979.jpg

20140805-000135-95650.jpg

20140805-000500-300493.jpg

20140805-000514-314063.jpg

20140805-000528-328928.jpg

20140805-000542-342774.jpg

20140805-000600-360548.jpg

20140805-000651-411561.jpg

20140805-000703-423984.jpg

20140805-000715-435561.jpg

Gevlogen route

20140805-222246-80566607.jpg