29 mrt 2012 |
Marcel en ik hebben nog een vlucht tegoed. Op de vliegclub had ik iemand horen praten over de mogelijkheid om een touch-and-go of een low-pass over de NASA shuttle landingsbaan van Cape Canaveral te maken. Dat moeten we natuurlijk proberen, we willen het beide doen, dus in principe plannen we een trip van Kissimmee naar Dunn Titusville (afkorting van het vliegveld is X21), een klein vliegveld dicht in de buurt van de NASA landingsbaan. De bedoeling is dat ik eerst een poging waag over de NASA baan te vliegen, dan landen op X21 waarbij Marcel en ik van stoel wisselen, en daarna Marcel een poging waagt.
Zo gezegd zo gedaan, we bereiden de trip netjes voor in de verwachting dat Sunstate Aviation daar wel weer naar zal vragen. Maar nee hoor, kennelijk vertrouwt men ons nu en we krijgen zonder verdere vragen de kist mee.
Ik vlieg dus eerst; we gaan met een boog om het grote vliegveld van Orlando heen (Orlando International), over X21 en dan komen we bij het NASA vliegveld (afkorting KTTS). Het klinkt toch erg bijzonder als Marcel de toren oproept: ‘NASA tower, N7815D’ (N7815D is de registratie van ons vliegtuig). Er komt nog antwoord ook! Marcel vraagt om een touch-and-go, maar zoals eigenlijk al verwacht krijgen we daar geen toestemming voor. Wel voor een low pass, we mogen op een hoogte van 100 voet (30 meter) over de baan scheren. En dat is een eind: de baan is 15000 voet lang, ofwel 5 kilometer! Marcel en ik kijken elkaar met een grijs van oor tot oor aan, dit is toch wel heel bijzonder. Het fototoestel is mee, Marcel schiet een lading foto’s.
Na de low pass gaan we direct naar X21 en wisselen van plek; we doen het nog een keer over, dit keer met Marcel aan de controls en ik aan de fotocamera. Foto’s schieten maar met een enorme grijns op onze gezichten.
Op de terugweg naar Kissimmee vraagt Marcel of we een route kunnen krijgen recht over het veld van Orlando International, en dat krijgen we ook nog. Het is een kortere route, en natuurlijk hardstikke leuk om grote boeings en airbussen onder je te zien landen.
Niet veel later staan we weer aan de grond bij Sunstate Aviation – het avontuur is voorbij. Nog nagenietend van de vluchten laten we de man achter de balie de totaalrekening opmaken en zitten onze vluchten voor dit jaar in Amerika erop. Wat een ervaring, geweldig.
Ik heb deze vkantie 5 uur en 40 minuten gevlogen, Marcel heeft er 4 uur 55 minuten op zitten; in totaal hebben we dus ruim 10 uur boven Florida gehangen. Omgerekend heeft het vliegen ongeveer 130 euro per uur gekost, in Nederland zou het voor zo’n vliegtuig toch zeker zo’n 200 euro per uur zijn…
Mijn route; aan de oostkant ligt de NASA landingsbaan (zoom maar eens in)
klik hier voor een grotere kaart
Marcel zijn route; aan de oostkant ligt de NASA landingsbaan (zoom maar eens in), de terugweg gaat over Orlando International Airport
klik hier voor een grotere kaart
De baan van 5 kilometer met de space shuttle gebouwen
Final voor baan 15
Final voor baan 15
De NASA gebouwen
NASA shuttle gebouwen
De enorme landingsbaan achter ons
Lanceerplaats in de achtergrond
Geen geweldige foto, maar voor ons ligt Orlando International Airport
Een lijnvliegtuig landt onder ons
Een klein stukje van het Orlando International Airport banenstelsel
Kissimmee Airport, onze thuisbasis
Baan 15 met linksachter Sunstate Aviation
De laatste landing van de vakantie
Vliegtuigen van Sunstate Aviation op een rij
|
28 mrt 2012 |
We hebben weer een dag vrij, kan de spanning van de afgelopen dagen weer helemaal wegzakken.
Net als vorig jaar brengen we in de middag een bezoek aan Fantasy of Flight, kijk voor foto’s van toen op mijn verslag van vorig jaar (grappig detail: ik had dit jaar kennelijk hetzelfde t-shirt aan als bij het bezoek vorig jaar).
Marcel is mij een nieuwe hobby aan het aanpraten: geocaching. Geocaching is een bezigheid waarbij je dingen probeert te vinden die door anderen verstopt zijn. De plaats waar het ding ligt wordt op internet bekend gemaakt via de website geocaching.com waarna anderen die (al dan niet toevallig) in de buurt zijn het ding kunnen vinden. Het idee is dan dat je je naam opschrijft op een briefje dat in het ding zit, en dat je op internet aangeeft dat je het ding gevonden hebt.
Wat is nou zo’n ding? Dat is heel wisselend, het is aan degene die het ding verstopt. Het kan een doosje zijn, een kistje, of een heel klein rond magnetisch knopje. Je zult, als je op de juiste plek bent aangekomen, in ieder geval moeten zoeken om het het te vinden.
Wat is daar nou de lol van? Tja, het is leuk als je iets verstopt, en later via internet een bericht krijgt dat iemand je cache (het verborgen ding) gevonden heeft. Sommigen zijn al honderden keren gevonden, anderen veel minder.
Wat je ook kunt doen is een zogenaamde ‘trackable’ in een cache stoppen, en erbij aangeven wat je doel met de trackable is. Een trackable kan bijvoorbeeld een soort sleutelhanger zijn, en je kunt als doel bijvoorbeeld meegeven dat je wilt dat de trackable een wereldreis maakt, of bijvoorbeeld elke provincie van Nederland moet aandoen. Als vinder van zo’n trackable kun je die meenemen, en ergens anders op de wereld weer in de cache stoppen. De eigenaar van de trackable krijgt elke keer bericht als zijn ding verplaatst wordt, zo kun je als eigenaar dus leuk volgen of je trackable inderdaad doet wat je wilt.
Vandaag hebben we drie caches gezocht en gevonden; de eerste cache was een plastic bak dat bij de voet van een paal aan het eind van een doodlopende weg was verstopt; de tweede was een legergroen kistje dat in een bos onder een stel takken was verstopt, en de derde was een klein metalen kokertje dat aan een kettinkje hing; het kettinkje hing met een ring aan de tak van een boom.
In de eerste cache zat een trackable en die heb ik meegenomen, in Europa ga ik hem ergens in een cache stoppen.
Als ik op de website van geocache.com zoek naar caches in de stad Utrecht dan zie ik dat er enkele tientallen zijn – ik kan mijn lol de komende tijd wel op met het vinden van die caches.
|
27 mrt 2012 |
We hebben een nacht geslapen in het hotel La Concha Key West, het grappige is dat we dit hotel niet bewust geboekt hebben. Vanuit Orlando wilden we een hotelreservering in Key West, maar de prijzen die je op de websites van de hotels vindt zijn erg hoog, al gauw meer dan 300 dollar per nacht. We kregen een tip van iemand; je kunt via een speciale website bieden op hotelkamers waarbij je dan vaak een kamer kunt krijgen ver onder de prijs die op de websites van de hotels staan. Dat hebben we dus gedaan, Marcel heeft een bod gedaan op de website waarbij we aangaven dat we minimaal een drie-sterrenhotel zochten en maximaal 160 dollar wilden betalen. Binnen de kortste keren kwam de website met ons hotel terug, 160 dollar dus terwijl volgens de website van het hotel de minimale prijs 279 dollar is. Dat scheelt nogal!
Het vliegtuig is gehuurd tot vanmiddag 14:30, al terugrekenend betekende dat dat de wekker vanmorgen om half acht moest gaan. Na een prima ontbijt in een leuke tent in Key West, Pepe’s Cafe, laten we ons per taxi naar het vliegveld brengen. Het vliegtuig staat netjes geparkeerd, dat hebben wij niet gedaan, dat doet een bedrijf op het vliegveld voor je. Er moet weer getankt worden en dat doet dat bedrijf ook. Erg luxe allemaal – dat overkomt je in Nederland niet.
Om kwart over tien zijn we zover dat we de lucht in kunnen. Ik aan de controls, Marcel aan de knoppen en microfoon. Het eerste stukje is min of meer gelijk aan het laatste stuk van gisteren, over de eilandjes. Je moet niet te ver ten noorden van de eerste eilandjes vliegen want daar hangt een grote weerballon aan een kabel boven de zee, die wil je absoluut niet raken want die snijdt zo de vleugel van je vliegtuig.
Halverwege de Keys gaan we links af het water over richting Everglades. Het is nu even geen tijd voor een motorstoring, in het water wil je niet terecht komen want daar zijn haaien, en in de Everglades wil je niet terecht komen want daar wonen de krokodillen. Het weer valt een beetje tegen, bij de oversteek hebben we zelfs wat regen; eenmaal boven land wordt het wolkendek steeds dunner en krijgen we weer blauwe luchten.
Op de heenreis heb ik een tijdje de autopilot aan gehad; we werden er een beetje zeeziek van want die autopilot had moeite het vliegtuig recht te houden. Het vloog als het ware zichzelf steeds voorbij, te veel naar links, dan weer te veel naar rechts, te hoog, te laag, hij bleef maar corrigeren. Ik probeer het vandaag nog een keer, maar na een minuut of wat schakel ik hem maar weer uit, dat ding kan gewoon niet netjes rechtuit vliegen.
Onze checkout instructeur had het al tegen ons gezegd – vliegen over de Everglades en ten noorden daarvan is vliegen over ‘a whole lot of nothing’. Inderdaad, geen wegen, geen huizen, niks is er te doen. Maar toch wat sneller dan verwacht, zeg na dik een half uur niks, kwamen weer menselijke bouwsels in zicht en kon ik na enige tijd de kist neerzetten op het erg verlaten vliegveld Immokalee.
Tanken, van stoel wisselen, en beginnen aan het laatste been van de tocht. Zoals wel vaker deze tocht worden we op de radio regelmatig overgezet naar andere frequenties. Dit laatste stuk ging het redelijk goed, maar bij voorgaande stukken hebben we meerdere keren meegemaakt dat we werden overgezet naar een andere frequentie die ons dan niet wilden hebben en ons gelijk weer doorzetten naar een andere frequentie; kennelijk weten ze niet altijd goed van elkaar wie welk deel van het luchtruim controleert. Overigens werden we op de radio altijd goed geholpen, we vragen elke keer ‘flight following’ wat betekent dat je bij hun op de radar staat en dat ze je waarschuwen als er een ander vliegtuig bij je in de buurt vliegt, of als bij voorbeeld een militair gebied in de buurt ‘hot’ is, of als je iets illegaals dreigt te gaan doen, bijvoorbeeld een verboden gebied invliegen.
Ook dit laatste stuk verloopt probleemloos zodat we iets na twee uur ‘s middags weer op Kissimmee Airport staan, mooi op tijd dus.
De gevlogen route kun je vinden in mijn vorige blog over de heenreis.
 De oude en nieuwe weg naar Key West
 Oneindige stukken niks bij de Everglades
 Marcel als co en fotograaf, ik als piloot
 Landen op Immokalee
|
26 mrt 2012 |
Als ik wakker word voel ik de eerste spanning al, het gaat gebeuren vandaag. We hebben het vliegtuig gereserveerd vanaf twee uur vanmiddag tot morgen half drie voor de vlucht naar Key West.
Al snel zitten Marcel en ik met onze laptops aan tafel om de vlucht voor vanmiddag voor te bereiden. Sunstate Aviation wil weer een stapel papierwerk zien als bewijs dat we de vlucht goed voorbereid hebben: er moet een vliegplan gemaakt en ingediend worden, het weer moet uitgebreid opgevraagd en ingediend worden, de weight and balance moet volledig uitgewerkt worden, lijnen op de kaarten, vliegvelden opzoeken, radiofrequenties opzoeken en opschrijven enzovoorts.
De eerste vlucht gaat van Kissimmee naar Pompano Beach, een veld iets ten noorden van Miami; de tweede van Pompano Beach via de kust van Miami, over de Keys naar Key West. We willen dan overnachten op Key West. Morgen de derde vlucht van Key West naar Immokalee waarbij de route over de Everglades loopt en als laatste, vierde, vlucht van Immokalee terug naar Kissimmee.
Rond half een zijn we klaar en vertrekken met het dak van de auto open richting vliegveld, we zijn beide duidelijk gespannen. Zijn we niks vergeten voor te bereiden? Gaat Sunstate Aviation akkoord met onze voorbereidingen? Volgens de weight and balance mogen we niet met volle tanks vertrekken – is de kist niet per ongeluk vol getankt?
Eenmaal op het veld gaat het redelijk soepel, alles wat we voorbereid hebben is goed, de kist is niet afgetankt. Marcel heeft nog een vraag over radiofrequenties, en wordt doorverwezen naar Steve. Die gaat heel moeilijk lopen doen, we moeten plotseling allerlei vragen van hem beantwoorden over de te vliegen route die we voorbereid hebben en hij vindt dat we bij Miami niet via de kust mogen omdat het daar veel te druk is; ook is het ten strengste verboden van hem om night VFR te vliegen op Key West. We ondervinden dit gesprek als uiterst onvriendelijk – alsof we een stel kleine kinderen zijn die nodig terecht gewezen moeten worden.
We nemen voor de zekerheid maar wel zijn advies ter harte over het niet via de kust vliegen bij Miami (later hebben we daar spijt van).
Iets na half drie zijn we klaar en vertrekken we. We genieten volop van de vlucht en zonder problemen komen we 1 uur en 45 minuten later op Pompano Beach aan waarbij ik de piloot was, en Marcel de navigator/radioman. Na een korte tankstop vliegt Marcel ons naar Key West, ik ben navigator en radioman. Niet lang na het opstijgen krijgen we contact met Miami Approach, en die vraagt of we een route via oost of west van Miami willen hebben; we kijken elkaar aan, twijfelen even maar ‘we stick to the plan’ en vragen een route aan de westkant, dus niet de kustkant. Hadden we maar de kust gekozen, we balen dat Steve ons deze route aangepraat heeft.
Het stuk dat we vliegen over de Keys is echt waanzinnig mooi. Je ziet de autosnelweg van eiland naar eiland gaan en we zien prachtige dorpjes, havens en huizen. Deze tocht duurt ook 1 uur en 45 minuten, en dan staan we plotseling op Key West International Airport. We did it!
Hieronder staat de volledige gevlogen route (ook de terugweg); voor een groter overzicht klik hier. De kaart is interactief, je kunt in- en uitzoomen zodat je bijvoorbeeld bij een vliegveld precies kunt zien hoe we zijn aangekomen en vertrokken van het veld, en waar we op het veld geparkeerd en getankt hebben.
 Onze werkplek
 Pompano Beach
 De oude en nieuwe snelweg
 Het wordt al laat
 Een van de vele eilandjes
 Key West International Airport
 Ik was er echt!
|
25 mrt 2012 |
Na de stress van gister is het vandaag tijd om lekker te ontspannen. De zon schijnt, het is lekker warm buiten – een prima dag om een bezoek te brengen aan een van de vele pretparken hier in de buurt. We gaan naar Disney Hollywood Studio’s en willen in de avond het vuurwerk bewonderen in het Epcot park. In 2004 ben ik daar ook al eens geweest, maar dat geeft niet, het is bijna acht jaar geleden.
In het park haal ik mijn fototoestel tevoorschijn en kom tot ontdekking dat mijn meest gebruikte lens (de 27-70) stuk is, hij wil niet meer scherpstellen. Je voelt de motor in de lens moeite doen, maar er gebeurt niks. Shit. Gelukkig heeft Marcel ook fotospullen bij zich, hij wordt de hoofdfotograaf, ik besluit de iPhone fotograaf te worden.
We doen een aantal attracties zoals de Rock ‘n’ Roll Coaster (een snelle achtbaan in een donkere ruimte met muziek van Aerosmith), Start Tours (een full motion simulator met een Star Wars missie in 3D) en de Twilight Zone Tower of Terror (waarin je een paar keer een vrije val maakt in een soort lift).
Tegen het eind van de middag laten we ons naar Epcot rijden, daar doen we Mission: SPACE (je vliegt van aarde naar mars waarbij je flinke G-krachten voelt – heerlijk!) en lopen vervolgens naar het Japanse paviljoen in het landen gedeelte voor een heerlijke maaltijd.
Dan is het alweer 9 uur ‘s avonds: vuurwerktijd.
Een heerlijke rustige dag zo.
Het doet toch wel wat met me, het vooruitzicht van een checkout. Ik ben gister bijtijds naar bed gegaan maar een fijne nacht is het niet geworden, ben heel vaak wakker geweest. Wellicht een stukje jetlag, maar ik denk vooral het vooruitzicht dat je weer moet bewijzen aan een willekeurige instructeur dat je wel kunt vliegen.
Om half zeven is het tijd om op te staan, we worden om acht uur verwacht op het vliegveld.
‘s ochtends komt eerst nog een aantal emails binnen met reschedules, kennelijk is een en ander omgegooid in de planning van het vliegbedrijf. Plotseling blijkt Marcel zijn theoriesessie te zijn verschoven van zaterdagochtend 8 uur naar zondagochtend 8 uur, en heb ik een nieuwe instructeur. We trekken ons er niks van aan, en staan gewoon om 8 uur bij het vliegbedrijf.
En dat was maar goed ook, er is inderdaad een andere instructeur, Gavin, en die stond ons al op te wachten. Ik sta in de planning om van 12 tot 2 te gaan vliegen met die instructeur, Marcel nog met de vorige instructeur van 4 tot half 7; gelukkig hoeven we ons niet veel van de planning aan te trekken, Gavin vertelt ons dat we nu samen 2 uur theorie gaan doen, en om 12 uur met zijn drieeen de lucht in gaan, op een ander veld van piloot wisselen en daarna terug.
We zijn inderdaad 2 uur met de theorie bezig, en dan hebben we nog niet alles behandeld wat we aan huiswerk hadden opgekregen. Gavin deed er niet moeilijk over en hield er na 2 uur gewoon mee op – hij had nog een andere lesvlucht van 10 tot 12 waarna wij weer aan de beurt waren. Volgens mij was Gavin wel tevreden over onze theorie, het was vooral leuk om toen Marcel en ik samen de weight and balance uitrekenenden, en we na enkele minuten precies met de uitkomst kwamen die hij wilde horen.
De theorie is gelukt, nu twee uur wachten tot we de lucht in mogen. Marcel en ik hebben onderling afgesproken dat hij als eerste gaat, kan ik de kunst nog een beetje afkijken. In die twee uur wachttijd eten we wat uit de vrieskast van het vliegbedrijf (komt uiteraard op onze rekening te staan), vervolgens zitten we met gespannen gezichten op de bank te wachten. Het is toch altijd spannend, in Nederland vlieg je met je ogen dicht het hele land door, maar hier in Florida is het allemaal wat anders. We weten het eigenlijk wel, vorig jaar hebben we hier ook gevlogen, maar je moet het toch maar weer bewijzen aan een instructeur. En je hebt niet alles in de hand, als de instructeur met het verkeerde been uit bed gestapt is dan kunnen we daar bij de check toch flink last mee krijgen.
Marcel vliegt inderdaad als eerste, niet omdat wij dat beslist hadden maar omdat Marcel de zwaarste van ons tweeen is; we zitten op het randje van de weight and balance en het helpt als de zwaarste eerst voorin zit. Het gaat allemaal goed, Marcel moet van alles en nog wat daar boven in de lucht doen, waaronder standaard dingen als langzaam vliegen en steile bochten maken, maar ook nieuwere dingen zoals het bedienen van de Garmin G1000 glass cockpit, en de Bendex King KAP140 autopilot. Het gaat allemaal prima, net als een aantal landingen op het veld Winterhaven.
Ondertussen zijn de twee uur al zo goed als om, en ik moet nog. Gavin belt naar het vliegbedrijf dat het ‘wat later’ wordt. Een hoop dingen worden wat sneller afgehandeld om tijd te winnen en na 1 landing op Winterhaven gaan we weer richting Kissimmee. Onderweg laat Gavin mij nog een hoop dingen doen die Marcel ook moest doen (maar dan een beetje korter om tijd te winnen) en vervolgens terug naar het veld. Om drie uur staan we weer bij Sunstate Aviation waar vervolgens blijkt dat Gavin zijn volgende vlucht geannuleerd is – het gehaast was niet echt nodig geweest.
En het goede nieuws is: Marcel en ik zijn beide goed bevonden! Met vlag en wimpel hebben we de testen die Gavin ons oplegde doorstaan en heeft hij onze logboeken afgetekend. We mogen maandag naar Key West vliegen!!! De vele avonden van voorbereiding worden dan toch beloond.
Alle andere afspraken die in het boekingssysteem waren gezet (die van Marcel vanmiddag, de theorie voor Marcel op zondag, de vluchten die voor Marcel en mij op zondag nog gereserveerd waren voor het geval het de eerste keer niet goed zou gaan) worden geschrapt en dat betekent morgen uitslapen! Wat een heerlijk vooruitzicht.
De spanning valt van ons af en we beginnen aan de terugreis. Ik had al eens tegen Marcel gezegd dat ik misschien wel een nieuw type iPad zou willen kopen, daarom stelde hij voor langs een groot winkelcentrum te rijden. Ik had er niet veel vertrouwen in – ik had gelezen dat de nieuwe iPad allang uitverkocht was. Dat bleek dus helemaal niet het geval te zijn, van alle types iPad was er meer dan genoeg voorraad. Na eventjes twijfelen heb ik de knoop doorgehakt: kopen! Mijn ouders hadden al aangegeven belangstelling te hebben voor mijn iPad 2, dat kan ik dan mooi combineren.
Toch nog een probleem: mijn credit card is kennelijk over de limiet, het vliegbedrijf heeft een bedrag gereserveerd voor vandaag, maandag en dinsdag, en daar kon kennelijk niet nog een iPad bij. Gelukkig heeft Marcel een tweede credit card en hij biedt aan het geld voor te schieten. Wel raar trouwens dat in de Apple Store geen pin-kaart wordt geaccepteerd.
Nee, geen foto’s bij dit verhaal; we hadden beide onze fotocamera’s bij ons, beide een iPhone waar we prima foto’s mee kunnen maken, maar het hele gebeuren was toch te spannend om daarnaast nog wat plaatjes te schieten. Helaas.
|
23 mrt 2012 |
De afgelopen weken ben ik vele avonden bezig geweest met het voorbereiden van deze Florida tocht. Marcel en ik willen erg graag weer weg met een vliegtuig waarin een zogenaamde ‘glass cockpit’ zit – dat betekent dat in het vliegtuig niet een lading ouderwetse vlieginstrumenten zitten maar twee grote computerschermen waar alles op te zien is. We hebben een cursus gekocht over de Garmin G1000, de glass cockpit die in het vliegtuig zit; daarnaast hebben we een simulator op de pc draaien waarmee we kunnen oefenen. Zelfs in het vliegtuig gister onderweg van Dublin naar Orlando zijn we beide nog met de cursus in de weer geweest om zo beslagen mogelijk ten ijs te komen.
We gaan een vliegtuig huren bij het bedrijf Sunstate Aviation, alleen gaat dat niet vanzelf. Per email kregen we een enorme lading papierwerk opgestuurd dat we helemaal moeten voorbereiden voordat we ook maar een meter mogen vliegen. Een 11 kantjes tellend aanmeldformulier moet ingevuld worden, minimaal 5 cursussen over vliegveiligheid op een AOPA website moeten gevolgd worden, een vliegplan naar een vliegveld in de buurt moet gemaakt en ingeleverd worden en een lijst van 53 theorievragen moeten worden beantwoord. Het aanmeldformulier hebben we in Nederland al ingevuld en opgestuurd zodat we ons konden inschrijven voor de checkout; tijdens de vlucht naar Orlando, en vandaag overdag hebben we de rest van het papierwerk ingevuld in de hoop dat we morgen vrij soepel door de checkout heen komen. Een checkout houdt in dat de verhuurder je met een instructeur de lucht in stuurt om te kijken of je veilig met het vliegtuig kan vliegen en landen; als dat in orde is dan mag je het vliegtuig zelfstandig meenemen.
We zijn (met het dak van de auto open uiteraard waardoor ik nu al een verbrande kop heb) naar het vliegveld van Kissimmee gereden om te kijken waar Sunstate Aviation zit, en of alles nu geregeld is. En om te kijken of het theoriegedeelte iets verlaat kan worden – het staat nu op zaterdagochtend 8:00 uur – een beetje vroeg voor een vakantie. Helaas gaat dat niet lukken, morgen vroeg op.
Verder lijkt alles geregeld, als de checkout morgen lukt dan kunnen we maandag naar Key West. Mocht er toch een probleem zijn met de checkout, dan hebben we het zondag nogmaals proberen.
Hieronder het type vliegtuig waar we mee aan de slag gaan: een Cessna Skyhawk 172SP met een Garmin G1000 glass cockpit en een Bendex King KAP 140 autopilot.
|
22 mrt 2012 |
Vorig jaar ben ik rond deze tijd met Marcel Millenaar naar Florida geweest om de vliegshow Sun ‘n Fun te bezoeken, en om samen een vliegtocht te maken van Kissimmee (vlak onder Orlando) naar Key West. Dat viel toen allemaal nogal in het water omdat er een enorme storm over Florida trok, en bovendien enorm veel schade aanrichtte op Sun ‘n Fun.
We doen het nog een keer over. Dit jaar gaan Marcel en ik weer naar Florida, weer een poging wagen om van Kissimmee naar Key West te vliegen. Bovendien willen we weer en bezoek brengen aan Sun ‘n Fun.
De planning is als volgt:
– vandaag vliegen naar Orlando
– vrijdag bijkomen van de reis
– zaterdag ons laten uitchecken op he vliegtuig waar we de tocht mee willen maken
– zondag vrij/reserve
– maandag van Kissimmee naar Key West
– dinsdag van Key West terug naar Kissimmee
– woensdag dagje vrij/reserve
– donderdag nogmaals het vliegtuig huren, hopelijk een touch and go maken op Cape Canaveral
– vrijdag naar Sun ‘n Fun
– zaterdag weer terug naar Nederland
– zondag aankomst op Schiphol.
We zullen zien wat ervan komt, voorlopig zijn de weersverwachtingen ons goed gezind.
Voor mij begint de vakantie niet al te goed; om kwart voor zeven ‘s ochtends sta ik op Utrecht Centraal maar er rijden geen treinen richting Schiphol in verband met een sein- en wisselstoring! Wat nu?
Op naar de taxistandplaats waar uiteraard geen taxi te vinden is. Wel andere reizigers die gestrand zijn, ik spreek met drie anderen af dat we samen proberen een taxi te krijgen naar Schiphol. Dat lukt uiteindelijk en we mogen voor het Schiphol tarief mee, 55 euro. Eenmaal op Schiphol aangekomen zegt een van de mede-reizigers dat zij de kosten kan declareren en dat wij niet hoeven te betalen. Helemaal goed. Enige consequentie is dat ik een kwartier later op Schiphol ben dan bedoeld, maar dat is geen probleem.
Verder verloopt de reis op rolletjes, snel inchecken, bagage droppen, door de douane en security checks – het gaat allemaal zeer soepel.
We vliegen met Aerlingus, een Ierse maatschappij en dat betekent dat we eerst naar Dublin vliegen. In Dublin is op het vliegveld een stukje Amerika gemaakt, de volledige Amerikaanse security procedure wordt hier afgehandeld. Het is nog hetzelfde als vorig jaar: je moet je op internet van tevoren volledig aanmelden, en als je dan in Dublin staat moet je hetzelfde nogmaals doen, maar dan op papier. Het nut ontgaat me nog steeds.
Het gaat allemaal snel en we vertrekken precies op tijd richting Orlando waar we vervolgens een uur voor de geplande tijd aankomen. Dat betekent dat we om 5 uur ‘s middags lokale tijd aankomen.
Marcel heeft in Nederland al een auto voor ons geregeld: een Mitsubishi Eclipse. Het is een niet al te grote auto waarvan het dak eraf kan. We wisten van tevoren dat het lastig zou worden met koffers, er is nauwelijks een kofferbak want het opgevouwen dak moet ook ergens terecht kunnen. Dus de koffers en tassen verdelen over de kofferbak en de achterbank.
De instap is erg laag, het moet toch erg lachwekkend zijn om ons in en uit die auto te zien komen. Het is heerlijk om met open dak te rijden – het is hier dertig graden, dus dat moet kunnen!
 Aerlingus
 Onze Mitusbish Eclipse cabrio
|
4 jan 2012 |
 Zonder problemen of vertragingen komen we via Londen rond 11 uur ‘s ochtends aan op Schiphol waar mijn zus met haar drie zonen en twee Bosnische loge’s ons welkom thuis heten.
Nog iets over de afstanden die we afgelegd hebben (totaal 1681 kilometer):
Dag 2: 58 kilometer (vliegveld Kaapstad – Knorhoek)
Dag 4: 154 kilometer (Knorhoek – Montagu)
Dag 5: 303 kilometer (Montagu – Wildernis)
Dag 7: 130 kilometer (Wildernis – Oudtshoorn)
Dag 8: 409 kilometer (Oudtshoorn – Greyton)
Dag 9: 201 kilometer (Greyton – Stanford)
Dag 11: 162 kilometer (Stanford – Kaapstad)
Dag 14: 140 kilometer (bezoek Kaap de goede Hoop)
Dag 15: 25 kilometer (Kaapstad – vliegveld Kaapstad).
Het was een zeer, zeer geslaagde vakantie.
Er is al een idee voor een stedentrip eind 2012: dit keer niet de warmte maar de kou van Helsinki. Gelukkig zijn de sauna’s daar heet.
|
3 jan 2012 |
 Volgens de papieren moeten we liefst 3 uur van tevoren inchecken voor South African Airways, we zorgen er dan ook maar voor dat we ruim op tijd weg zijn want ook de auto moet nog ingeleverd worden.
Dat inleveren ging wel erg snel, we hoeven nergens voor te tekenen, we krijgen geen inleverbewijs en we hebben geen idee of we een naheffing krijgen voor bijvoorbeeld benzine en auto schoonmaken. Bij het ophalen van de auto heeft Vincent getekend voor een credit card autorisatie, we zullen later ontdekken wat daar daadwerkelijk van afgeschreven is.
Inchecken voor onze drie vluchten Kaapstad – Johannesburg – Londen – Schiphol gaat vlot en de bagage zal als het allemaal volgens plan gaat op Schiphol worden afgeleverd.
Het is dinsdagavond en dus filmavond. Geen sneak maar de film The Green Lantern voor mij (een zesje, een iets te standaard buitenaardse wezens film).
Slapen mag pas na middernacht – dan is Vincent jarig!
Ik ben blij dat er tijdens ons verblijf in Zuid-Afrika niks raars voorgevallen is, iedereen praat altijd over de (on)veiligheid van het land. Zelfs ons reisbureau wilde alleen maar dingen voor ons regelen als we konden bewijzen dat we een reisverzekering hadden.
Overal word je gewaarschuwd niet te avontuurlijk te worden: ga niet over donkere paadjes, ga niet ‘s avonds buiten een een plaats lopen, let goed op je spullen. In Knorhoek hadden we bijvoorbeeld ‘s avonds best wel naar een restaurant willen lopen maar het werd erg afgeraden.
In de iets grotere plaatsen zie je overal beveiliging, in Kaapstad in bepaalde delen zelfs op elke straathoek. Tijdens de carnavalsoptocht stond aan beide kanten van de route om de twintig meter iemand met een geel hesje en een wapenstok.
De eerste avond in Kaapstad zagen we vanuit het restaurant waar we aten gelijk al een vechtpartij, de voorlaatste avond zagen we er nog een.
Veel grotere huizen hebben stevige muren met daarop bedrading die op spanning staat. Als ergens een toegangspoort voor auto’s is staat er altijd bij ‘wacht met doorrijden tot het hek gesloten is’. Aan dat soort dingen merk je echt dat er iets aan de hand is met de veiligheid. Johannesburg schijnt nog veel erger te zijn dan Kaapstad.
Een vrouw die woont in Kaapstad vertelde dat ze een van de spannende dingen van de stad vond dat ‘je altijd over je schouder moet kijken’; ze drukte ons ook op het hart om maar vooral niet iets spannends te gaan doen als naar het oude ‘zwarte’ gedeelte te gaan om een jazz cafeetje te bezoeken.
Dat allemaal gezegd hebbende heb ik me op een enkele keer niet echt bedreigd gevoeld, je bent er wel veel mee bezig, al was het alleen maar omdat je zoveel mensen in gele hesjes ziet.
Nog iets over werkgelegenheid, ik moet vaak denken aan Thailand waar heel veel mensen werk doen waarvan wij vinden dat dat toch anders kan. Het is een soort werkverschaffing, het is ongelofelijk met hoeveel mensen ze bijvoorbeeld de straten schoon houden. In Stanford zagen we zeven mensen met zijn allen de straat aanvegen, 3 aan de ene kant, 4 aan de andere kant: 3 vegers, 2 met een schep en 2 met een vuilniszak. Dat werk doet in Nederland 1 persoon op een borstelwagentje en dat vele malen sneller.
Het verbaasde me ook elke keer weer in restaurants hoeveel mensen in de keuken en in de bediening staan. Personeel is blijkbaar goedkoop.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Via Johannesburg naar Londen
|
2 jan 2012 |
 Ik heb te doen met Linda en Meike, de vrouwen die we gisteravond in de kroeg zagen. Hun plan was om vandaag de Tafelberg te bezoeken, maar de berg hangt tot bijna aan de voet in een grote wolk. Dat gaat waarschijnlijk niet door. Ik ben nogmaals erg blij dat we al geweest zijn.
Op ons programma staat een bezoek aan Kaap de Goede Hoop, dat is nog een flinke rit met de auto. Daar begint het avontuur al, enkele dagen geleden heb ik de autosleutel afgegeven en heeft men de auto ergens geparkeerd. Is de auto nog ergens?
Een tweede spannende vraag: komen we met de auto wel weg van het hotel? Vandaag, 2 januari, is ook een nationale feestdag is Zuid-Afrika, net als eerste, tweede als derde kerstdag, en 1 januari. Een aantal belangrijke straten in Kaapstad zijn nog steeds afgezet en vanmiddag is er weer een karnavalsoptocht door de stad.
En een derde probleem: het geld is op en we hebben een geldautomaat nodig. Dat is een probleem omdat het vandaag dus een nationale feestdag is, en dus de banken en veel winkels gesloten zijn. In verband met vandalisme zijn geldautomaten niet toegankelijk buiten openingstijden.
Om met het laatste probleem te vinden: in een winkelcentrum, een eind verderop, is nog een apparaat te vinden dat toegankelijk is. In het centrum zijn een paar winkels open en daarom ook de geldapparaten toegankelijk.
Het eerste probleem komt ook goed, ik laat een ontvangstbewijs zien, en iemand haalt de autosleutel en rijdt de auto voor.
We komen zelfs de stad uit, hier en daar moet iemand voor ons wat aan de kant zetten en moeten we omrijden vanwege de afzettingen, maar het lukt.
Onderweg in het plaatsje Kalk Bay staan net als in Hermanus de stoplichten dusdanig slecht afgesteld dat we een half uur over een paar kilometer doen, hier valt nog een en ander te optimaliseren.
Onderweg naar de kaap woont nog een pinguïn familie, we gaan er even kijken. Het is een ander soort dan we zagen in Betty’s Bay, dezen waren ook wat beweeglijker; we hebben ze uit zee zien komen. De pinguïns komen niet als een eend aanzwemmen maar komen van onder water zo ongeveer het strand op lopen. Erg leuk om te zien.
Kaap de Goede Hoop is een enorm groot natuurgebied met een grote verscheidenheid aan diersoorten, je wordt vooral gewaarschuwd voor bavianen – dit zijn gevaarlijke beesten die je moet zien te ontwijken. Je mag ze absoluut niet voeren.
Op het zuidelijkste punt van dit schiereiland is dan het HET punt wat we kennen als Kaap de Goede Hoop. Op een heuvel ernaast staat een vuurtoren, daar zij we naar toe gereden voor zover mogelijk en daarna wandelend omhoog.
Maar het hoogtepunt van het bezoek was toch wel het bereiken van het zuidelijkste punt, het punt waar de VOC schepen vroeger omheen moesten. Het is een maar een kleine rots iets boven de zeespiegel, het waait er ontiegelijk hard, en je kijkt oneindig ver over de zee. Richting zuiden ligt Antarctica, niet echt in de buurt, de zuidpool is nog dik zesduizend kilometer verderop. Amsterdam ligt 9600 kilometer de andere kant op. Ik had er best een hele tijd kunnen zitten, het doet je toch iets, zo’n speciaal plekje op aarde.
Terug in Kaapstad is de karnavalsoptocht nog in volle gang, we moeten flink omrijden om bij het hotel te komen.
En dan is de laatste dag van de vakantie een feit, nog één keer uit eten, en morgen op naar het vliegveld.
En op deze laatste avond gebeurt het: de eerste rekening in een restaurant die boven de 500 Rand uit komt, 559 om precies te zijn exclusief 10% fooi. Ach, dat betekent dat we hoofdgerecht, toetje, koffie, water en enkele glazen wijn voor nog geen 35 euro per persoon gehad hebben, voor Nederlandse maatstaven nog steeds erg goedkoop.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Kaap de Goede Hoop
|
1 jan 2012 |
 Pas ergens in de middag komen we onze hotelkamer uit en mag ik eindelijk een Big Mac waar ik al zo lang over gezeurd heb. Hij smaakt zoals het hoort net als in Nederland al had van mij het bolletje iets zachter gemogen.
We lopen langs een halte van de sight seeing bussen en besluiten dat dat nog wel een leuke activiteit voor vanmiddag is. Zonnebrand en fototoestel halen, en terug naar de halte. Er zijn twee lijnen, de blauwe en de rode. We kiezen voor de blauwe lijn omdat die helemaal achter de Tafelberg langs rijdt.
Het blijkt dat achter die Tafelberg een heel ander klimaat heerst, het regent er veel meer dan aan de stadskant; inderdaad is het aan die kant veel groener en zeer boomrijk. Er is onder andere een grote botanische tuin aangelegd met alleen maar planten die uniek zijn voor Zuid-Afrika. Ook leuk is dat je veel verhalen hoort over dit gebied, zowel over heden als verleden.
Vandaag is de Tafelberg vrijwel de hele dag niet te zien, er hangt continu een wolk overheen. Ik ben blij dat we gister naar boven zijn geweest.
Vincent heeft gelezen dat aan het eind van de straat Waterkant een buurtje moet zijn met wat homokroegen, we gaan verkennen. Eerst de straat Strand oversteken, daarna de Waterkant in. Overigens heb je hier ook de Heerengracht en Keizergracht, het blijft leuk die Nederlandse namen.
Hoe verder we lopen hoe meer je het gevoel krijgt dat je de stad uitloopt, het wordt steeds stiller maar plotseling doemen wat zaakjes op. Een zijstraatje blijkt uit te komen op een erg gezellig pleintje, we gaan bij een Italiaan zitten om wat te eten. Door de drukte moeten we buiten zitten, het gaat maar net want het is vandaag een stuk koeler dan gister. Bovendien ben ik een beetje verkleumd op de bus, vooral op de hoger gelegen delen van de bustocht was het niet echt warm.
Na weer een heerlijke maaltijd voor 35 euro (voor ons samen!) gaan we in dit buurtje aan de wandel en vinden inderdaad enkele kroegen. Als we bij één van die kroegen naar binnen gaan komt er een vrouw naar ons toe en tikt ons op de schouder. Blijken het twee vrouwen te zijn, Meike en Linda, die we onderweg in Londen ontmoet hebben, we zaten op dezelfde vluchten van Schiphol naar Kaapstad. Konden we lekker even elkaars vakantieervaringen uitwisselen.
Vele biertjes en uren later lopen we weer naar ons hotel.
Lees verder: Kaaapstad 2011/2: bustour
|
31 dec 2011 |
 De tafelberg is een niet te missen rotsformatie bij Kaapstad, geflankeerd door twee pieken. Zoals we ook in het binnenland vaak zagen hangt ook hier regelmatig een wolk over de berg, hopelijk kunnen we vandaag naar boven.
Terwijl we aan een kopje koffie zitten in het centrale park van de stad niet ver van ons hotel, zien we dat de wolk die boven de tafelberg hing aan het verdwijnen is. We wachten niet te lang en gaan onderweg.
De tafelberg heeft vanaf de stad gezien een platte bovenkant, ik ben benieuwd of dat bovenop ook zo is. De berg is erg steil, gelukkig is er een kabelbaan die je naar boven kan brengen. Alleen begint de kabelbaan niet midden in de stad maar aan de voet van het steile gedeelte, omgeveer 350 meter boven de zeespiegel. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling richting de kabelbaan, het wordt een zware tocht met behoorlijk steile stukken en het is erg warm vandaag. Onderweg heb je steeds een prachtig uitzicht over de stad en de haven.
Op driekwart van de route schrikken we: er staat een bordje dat de kabelbaan gesloten is! Shit, eerst Robbeneiland, en nu dit. We staan even te kijken met wat andere mensen en dan zien we plotseling toch een gondel van de kabelbaan bewegen. Gelukkig.
Bij de kabelbaan aangekomen mogen we in de rij voor kaartjes: drie kwartier wachten. Dan nog zeker een half uur voor we met één van de twee gondels naar boven kunnen. De wachtende mensen worden regelmatig gekoeld met een waternevel, het is nog steeds erg warm op deze wolkeloze dag.
En dan zijn we boven! 1 kilometer boven de zeespiegel met prachtige vergezichten in alle richtingen. Het mooist vind ik het uitzicht over de stad, ook Robbeneiland is heel erg goed te zien en is groter dan ik had verwacht.
De bovenkant van de berg is redelijk vlak, en toch ook weer niet, het is vlak in de zin dat het verschil tussen het hoogste en laagste punt maar een meter of 30 is; het is niet vlak omdat er allemaal steenbulten liggen wat het wandelen nogal lastig maakt.
Gelukkig zijn er een paar routes uitgezet, wij nemen die van drie kwartier en in die tijd loop je de hele bovenkant rond, inclusief allerlei fotostops.
Na de wandeling drinken we een glaasje wijn op de berg in het restaurantje dat daar gebouwd is. Je mag je glas zelf inschenken, en wij doen dat op zijn Nederlands: het glas lang niet vol. De caissière is ontevreden, haalt de fles erbij en schenkt de glaasjes tot de rand toe vol – dat hoort hier kennelijk zo want ook op andere plekken krijg je meestal zeer goed gevulde glazen.
We moeten weer in de rij voor de kabelbaan om naar beneden te gaan, tegen de tijd dat we aan de beurt zijn schuift er weer een wolk over de berg, het is prachtig om te zien hoe de wolk over de rand van de berg heen valt. Overigens lost de wolk na enkele uren weer op en zien we tot diep in de nacht licht op de berg, de kabelbaan is tot 1 uur vannacht open.
We zijn stoer en lopen weer terug naar de stad, we hebben eenmaal terug in het hotel vandaag al bijna 19 kilometer gewandeld. Onderweg zien we dat enkele grote straten afgezet zijn, het blijkt te maken te hebben met een optocht die vannacht tussen 10 en 3 gehouden gaat worden in het kader van het vieren van het nieuwe jaar. Er zitten eind van de middag al mensen op tuinstoelen achter de dranghekken.
Na een bezoek aan Thais restaurant zien we het begin van de optocht, het zijn groepen mensen die muziek maken en dansen, het doet erg denken aan een carnavalsoptocht.
We lopen door naar de haven om daar het nieuwe jaar in te luiden. Er zijn duidelijk twee stromen mensen in de stad, de ene helft gaat naar de optocht, de andere helft naar de haven. Het is er erg druk en het is lastig iets te drinken te krijgen. Er staan lange rijen voor een ijs- en hotdog tent, verderop kunnen we nog net en blikje fris scoren. Drank is totaal niet te koop op straat, ook de rest van de avond zien we niemand alcohol drinken op straat; het kijkt erop dat dat verboden is.
Klokslag 12 uur is er vuurwerk boven de haven en wenst iedereen elkaar een gelukkig nieuwjaar, na het vuurwerk begint iedereen weer te lopen waarvan velen richting binnenstad. We doen er een kwartier over om een bruggetje over te komen, en plotseling is er weer vuurwerk. Waarschijnlijk heeft het vuurwerk de eerste keer niet goed gewerkt en maken ze het nu af.
In de Long Street is het ongelofelijk druk, zingende en dansende mensen tussen de auto’s die door de stad proberen te rijden – dat valt niet mee omdat enkele belangrijke routes zijn afgezet door de optocht.
We kijken nog even bij de optocht waar nog steeds ploegen mensen voorbij komen die muziek maken en dansen, en gaan dan terug naar het hotel. Slapen zit er nog niet in, om half drie verstomt het lawaai van de optocht en kunnen we gaan slapen.
Om half zeven komen de buren van onze hotelkamer luidruchtig binnen, gelukkig zijn ze ook snel weer stil.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Op de Tafelberg
|
30 dec 2011 |
 We gaan naar Kaapstad waar we de laatste 4 nachten van de vakantie doorbrengen.
De rit van vandaag gaat via langs de kustlijn, eerst opnieuw Hermanus, dan Betty’s Bay, en bij Gordons Bay linksaf richting Kaapstad.
Bij Hermanus liepen we al snel vast, het werd een heel lang stuk zeer langzaam rijden, het blijkt te komen door een stel stoplichten die elkaar kennelijk flink tegenwerken. Vermoedelijk is er ook veel vakantieverkeer, iedereen gaat er een lang weekeinde tussenuit.
Uiteindelijk komen we in Betty’s Bay aan, hier woont een kolonie pinguïns. Ze zitten in hele kluiten op de rotsen te zonnen, mijn eerste gevoel was dat het er erg veel zijn, maar het blijkt dat ze over een niet al te grote lengte van de rotsen zitten. Wel hutje mutje op elkaar, maar over een lengte van een paar honderd meter.
De beesten waren eerlijk gezegd kleiner dan ik had verwacht, de velen zagen er ook niet mooi uit. Dat komt omdat ze hun veren aan het wisselen zijn, en dat verklaart ook waarom ze op de rotsen zitten: zolang ze veren wisselen kunnen ze niet op vissen jagen en moeten ze teren op het vet dat ze afgelopen tijd opgedaan hebben.
Zuid-Afrikanen houden zich op de weg aardig aan de maximum snelheden, 120 of 100 buiten de bebouwde kom en 60 in de bebouwde kom. In de stad hebben kruisingen vaak vanuit alle richtingen een stop-bord zoals in Amerika; iedereen moet stoppen en om de beurt oversteken.
Er zijn maar heel weinig autosnelwegen, het meeste is dus tweebaans dat soms even driebaans wordt om inhalen mogelijk te maken. Daar waar het tweebaans is is de vluchtstrook vaak erg breed en die wordt dan ook volop gebruikt om elkaar in te halen. De ‘trage’ auto gaat grotendeels op de vluchtstrook rijden, de snellere haalt in. Als de snellere voorbij is knippert hij een paar keer als dank met de alarmlichten.
Ik vraag me wel af hoe het hier rijden is buiten de vakantieperiode als alle vrachtauto’s op de weg zijn, we hebben er deze vakantie eigenlijk helemaal geen last van gehad maar bij gebrek aan treinen en rivieren zullen de meeste goederen toch over de weg vervoerd moeten worden.
We komen in Kaapstad aan, nu wordt het spannend, hoe vinden we ons hotel? We hebben geen TomTom met Zuid-Afrika kaarten, maar gelukkig heb ik een VincentVincent en die werkt net zo goed. Probleemloos komen we bij het hotel, ware het niet dat we het allerlaatste stukje niet in mogen omdat het eenrichtingverkeer is. Aan andere auto’s is te zien dat ze toch ook zo de straat ingereden moeten zijn, dus we doen het maar. Het gaat goed, nu nog een parkeergarage in met een smalle ingang en scherpe bocht. Lastig in een auto met het stuur aan de verkeerde kant.
Bij het inchecken blijkt dat de garage eigenlijk vol geboekt is, of ik maar even mijn autosleutel wil afgeven zodat ze de auto ergens anders kunnen parkeren. Schoorvoetend ga ik akkoord, hopelijk hebben we over een paar dagen nog een auto.
We wandelen naar de haven en zijn erg onder de indruk van de stad – zeer modern en luxe ingericht. Dit in tegenstelling tot de krottenwijken die kilometers lang langs de grote weg naar Kaapstad toe te vinden zijn. We zijn ook ten opzichte van de dorpen en steden waar we afgelopen tijd geweest zijn, in een heel andere wereld terecht gekomen. Mensen zien er veel hipper uit en de stad is veel minder blank dan we in de andere plaatsen zagen.
Onderweg naar de haven toe lijkt het rustig in de stad, maar bij de haven zelf is het een drukte van jewelste.
En dan een teleurstelling. We kijken rond bij de plek waar je rondleidingen kunt regelen voor Robbeneiland – en vinden daar een briefje waar op staat dat alles tot 5 januari vol geboekt zit. Dan zijn we alweer thuis – shit!
Op de terugweg lopen we over Long Street, een grote populaire straat met veel restaurants. We komen bij Mama Africa terecht en genieten van een lekkere Afrikaanse bobotie.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Naar Kaapstad
|
29 dec 2011 |
 We blijven nog een tweede nacht in Stanford en maken er een zeer rustig dagje van. Ontbijt, uitgebreid de tijd nemen in de badkamer, lezen, internetten en veel Wordfeud spelen.
Tijdens het ontbijt vraagt een voorbijganger aan ons of wij een Toyota Corolla hebben. Ja, die hebben we. Oh, dan krijgen jullie nu een parkeerboete. Huh? Waarom? We mogen daar toch wel staan? Ja, dat mag, maar dan wel met de neus de andere kant op, het is hier verboden de auto aan de andere kant van de weg te parkeren tegen de rijrichting in, dat had ik juist gister gedaan omdat daardoor de auto in de schaduw kon staan.
We vertellen het de baas van het Guest House, hij raadt ons aan om het gewoonweg niet te betalen, daar hoor je toch nooit meer wat van.
In de middag gaan we toch nog even op stap, een wandelingetje langs de rivier brengt ons richting wijnmaker Stanford waar we drie wijnen mogen proeven. Helaas krijgen we erg kleine glaasjes wijn om te proeven, daarom gaan we bij Madre’s Kitchen dat op hetzelfde terrein ligt nog maar een glaasje drinken.
Terug in het plaatsje Stanford belanden we op het terras van de bar/restaurant bij ons guest house en raken nog meer aan de wijn en Wordfeud; we blijven zitten er zitten tot na het eten.
De komende dagen zullen weer wat drukker zijn: Kaapstad bekijken en nieuwjaar vieren.
Het is trouwens opvallend hoeveel gelegenheden alleen voor lunch, of ontbijt en lunch open zijn; veel zaken gaan om vier uur ‘s middags alweer dicht. Dat merk je ook op wijnproeverijen: tot 4 uur mag je aan komen waaien, om 5 uur gaat de tent echt dicht.
De accommodaties waar we tot nu toe geslapen hebben zijn allemaal zeer ruime kamers, hier in Stanford zelfs een woonkamer en slaapkamer voor ons tweeën. We zijn altijd ruim onder de honderd euro per nacht voor twee personen gebleven.
De meeste plaatsen waar we geweest zijn hebben geen hotels, je bent aangewezen op Bed&Breakfast en Guest House accommodaties. Die zijn dus echt uitstekend, en ook prima bij het toeristenbureau in het plaatsje waar je aan komt, te regelen. Kom wel voor vier uur, daarna is het bureau dicht.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Rustdag
|
28 dec 2011 |
 We schuiven nog een stuk op richting Kaapstad, het doel is de plaats Hermanus – bekend van de walvissen die daar in het Zuid-Afrikaanse voorjaar te zien zijn. De kans is groot dat we te laat zijn, rond deze tijd zijn ze net verdwenen.
Maar eerst maken we een omweg via het zuidelijkste puntje van Het Afrikaanse continent bij het gehucht Agulhas. Daar komen we via de plaatsen Bredasdorp en Struisbaai – de namen hier brengen elke keer weer een lach op onze gezichten.
Het zuidelijkste punt is ook de scheiding tussen de Atlantische en Indische oceaan, volgens Vincent is er nogal een temperatuurverschil tussen beide wateren – hij heeft het zelf gevoeld. Leuk om hier geweest te zijn.
Het kan nog zuidelijker – Nieuw Zeeland en Chili gaan nog verder.
Door de omweg komen we in de tweede helft van de middag in Hermanus aan. Het is een langwerpig dorp van zeker zeven kilometer langs de kust en is blijkbaar erg populair: alle accommodatie zit vol volgens het toeristenbureau.
Helaas.
Waar moeten we nu nog wat vinden? Onderweg naar Hermanus kwamen we door het plaatsje Stanford, we besluiten terug te rijden in de hoop dat hier nog wel plek is. Volgens de Rough Guide sluit het toeristenbureau aldaar om vier uur, maar dat is het al geweest – op hoop van zegen. En die zegen is er, om twintig voor vijf komen we aan en staat het vrouwtje van het bureau met de sleutel in de hand klaar om af te sluiten. Ze wil ons nog wel helpen en niet veel later staan we met de koffers in een guest house.
Het plaatsje Stanford is zo mogelijk nog minder bedeeld dan Greyton, geen echte restaurants, alleen bar/restaurants. Er zit er een op nog geen 10 meter van waar we slapen, een prima plek voor een lekkere pizza.
Hier doet de WiFi het wel, zonder enig password zelfs…
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Zuidelijkste punt van Afrika
|
27 dec 2011 |
 Over drie dagen worden we verwacht in Kaapstad, dan hebben we daar een hotelreservering. Een goede reden om alvast een flink stuk richting Kaapstad te rijden vandaag, en wel naar het plaatsje Greyton, zo’n 400 kilometer richting westen.
Om een of andere reden heb ik mijn dag niet, het wordt een stille tocht in de auto maar wel weer met mooie vergezichten. Het weer in de bergen is niet al te geweldig, gister was er ook al flink wat regen gevallen toen we in de grotten zaten, ook vandaag zien we veel buien in de bergen hangen waar we onderweg zelf ook een en ander van mee krijgen. Op zich niet erg, het maakt het autorijden qua temperatuur wat aangenamer.
De omgeving is duidelijk anders dan een paar dagen geleden, toen zaten we vooral in wijngebieden, nu in de landbouw. Het ziet er gelijk heel anders uit, veel graan zo te zien en veel stro- en hooirollen en -balen.
Greyton is echt een slaapstadje, er is één grote weg met een paar restaurantjes en winkeltjes, meer niet. Je kunt hier leuke fiets- en wandeltochten door de bergen maken, maar daar is het veel te laat voor als we in het dorpje aankomen.
Het guest house dat we vinden heeft een bubbelbad! Daar gaan we maar eens uitgebreid gebruik van maken voor we in de buurt wat gaan eten. Onze kamer binnen komen is een beetje vreemd, de deur heeft een normale hoogte maar het slot is kennelijk voor dwergen bedoeld.
Een lekker rustig dagje zo – mede omdat er geen internet is. Het is ons al een paar keer overkomen dat er wel WiFi is, maar dat er geen verbinding met internet is, dat is hier ook zo.
Wat me tot nu toe erg op valt is dat we blijkbaar in ‘wit’ Zuid-Afrika zitten, in de restaurants, bars en dergelijke zijn vooral blanken en gemengd-kleurlingen te vinden, de echt origineel zwarte bevolking zie je vooral als werklui. De restaurants, guest houses en dergelijke hebben allemaal blanke eigenaars die altijd een aardig aantal zwarten in dienst hebben, negentig procent van de gasten is ook blank. De apartheid mag dan zijn afgeschaft, dat betekent hier nog niet dat iedereen werk op hetzelfde niveau heeft.
Voor ons is Zuid-Afrika een lekker goedkoop land. Het is ons nog niet gelukt om in een restaurant een rekening te krijgen van meer dan 480 Rand, 48 euro (dat is exclusief tip, je wordt geacht 10% bij de rekening op te tellen). En dat voor ons samen, en in over het algemeen de wat betere restaurants.
Overigens is 480 Rand voor de gemiddelde (zwarte) Zuid-Afrikaan een flink kapitaal.
Lees verder: Kaapstad 2911/2: Slaapstadje Greyton
|
26 dec 2011 |
 Ontbijten, inpakken en wegwezen, we gaan naar Oudtshoorn.
Oudtshoorn ligt een stukje het binnenland in, eerst terug naar George en vandaar de pas weer over de bergen in. In George tanken we voor de zekerheid maar even, volgens de teller kunnen we nog 200 kilometer rijden maar benzinepompen zijn alleen in woonplaatsen te vinden en niet zomaar ergens langs de weg. Een liter benzine kost hier 10.40 Rand, dus ongeveer 1 euro per liter; kunnen we in Nederland alleen maar van dromen.
In Oudtshoorn aangekomen gaan we richting centrum om bij een toeristenbureau informatie te vragen. Die is dicht want tweede kerstdag is ook in Zuid-Afrika een nationale feestdag. Dat mag de pret niet drukken, tegenover dat bureau zit een restaurantje met daarbij een guest house. Terwijl we er langs lopen zit Vincent zich te vergapen aan de ijsjes die er op tafel staan en dan gebeurt het: hij stapt in een gat in de weg en valt, met een flink aantal schrammen op zijn knie en been tot gevolg. Om van de schrik te bekomen gaan we op het bewuste terrasje zitten en bestellen een kop koffie. Het is best een leuk plekje en we besluiten te vragen of we hier een nachtje kunnen blijven.
Vincent regelt een en ander en zegt tegen mij even de auto te halen want er staat een poort open waar we de auto kunnen parkeren. Ik geef een paar Rand aan de parkeerwachter en stap in de auto. En weer uit want waar ik was gaan zitten zit geen stuur en geen pedalen. Shit, haastige spoed…
Waarom zij we naar Oudtshoorn gereden? Het is bekend van grotten 25 kilometer verderop en de struisvogels. Doel van vandaag is: de grotten beleven.
En dat was een belevenis. Je kunt kiezen uit twee wandelingen in de grotten, de gewone en de avontuurlijke, we kiezen natuurlijk voor de laatste. We wisten dat het bijzonder moest worden maar toen we eenmaal de kaartjes hadden en de waarschuwingen lazen, toen wisten we zeker dat we aan een avontuur begonnen waren.
Voor de spannende route is het handig als je:
- lichter bent dan 85 kilo,
- geen last hebt van hoogtevrees,
- geen tas bij je hebt,
- door een sleuf van 27 centimeter hoogte kunt,
- niet ouder bent dan 50 jaar,
- en geen last van claustrofobie hebt.
Ik had een tas bij me met fotospullen en ben tegen de 83 kilo; Vincent is 50 jaar, heeft hoogtevrees en heeft zijn been bezeerd. Dat wordt lachen.
Ik breng mijn tas met fotospullen maar terug naar de auto, dat vind ik eigenlijk mijn grootste avontuur, een kapitaal aan spulleboel achterlaten in een land waar je constant wordt gewezen op (on)veiligheid; Vincent maakt zich vooral zorgen om zijn hoogtevrees.
Na een uur wachten mogen we dan eindelijk naar binnen, het eerste stuk is samen met de gewone tour, en simpel. Wel erg mooie formaties van stalactieten en stalagmieten; ook laat men zien met hoeveel licht de ontdekkers van de grot vroeger hun speurtochten moesten doen, vrijwel niks dus. Ook waren er toen geen mooie geplaveide paden en trappen zoals nu.
Al snel worden de avonturiers gescheiden van de rest en gaan we de diepere delen van de grotten in. Eerst gaat het via een steile trap omhoog en moet je door een smalle, lage doorgang. Daarna door een zeer lage ruimte, je moet er voorover gebogen en door je knieën gezakt doorheen (de back-breaker). De volgende onderneming is de Tunnel of Love, een zeer smalle doorgang waar je alleen zijdelings doorheen kunt.
Tot nu toe gaat het allemaal wel, ook redelijk kleine kinderen doen gewoon mee – sterker, omdat ze klein zijn passen ze overal makkelijk doorheen. Maar nu komt het lastigste, the Chimney (schoorsteen). Dit is een klein gat dat steil schuin omhoog gaat. Met enige moeite wurm je je in het gat waarna je met je rechtervoet op een richel moet gaan staan om je omhoog te duwen; vervolgens moet je je linker been omhoog tillen en steun zoeken met je knie. Is dat gelukt dan hang je licht voorover met je buik op de rotsen in het gat, nu moet je je met je handen aan de gladde wanden iets omhoog zien te werken en dan weer met je rechtervoet op een hoger punt weer steun zien te vinden. Is dat gelukt dan verandert het gat van rond naar smal en moet je met een rare draai verder zien te komen. Het lukt me redelijk, Vincent komt na mij en ik help hem hier en daar een stukje omhoog.
Het duurt even, maar op een gegeven moment is iedereen door het gat en gaan we richting letter box, de brievenbus. En dat slaat in dit geval op een smalle gleuf waar we allemaal doorheen moeten. Het is zoals gezegd 27 centimeter hoog, je kruipt er op je buik naar toe en als man ga je er eerst met je hoofd doorheen. Achter de opening van de brievenbus gaat het steil naar beneden, je laat je als van een glijbaan op de buik naar beneden zakken. Vrouwen gaan met de benen eerst door de gleuf want het is volgens de gids vandaag ‘not national boobs day (geen nationale borsten dag)’.
Hierna zijn we op het verste punt aangekomen en gaan we via een iets andere route weer terug. Het was echt een avontuur, maar je moet het niet doen voor de pracht en praal van de grotten, dat zie je het beste in het eerste deel van de route die voor iedereen toegankelijk is.
Dit keer is niemand blijven steken, maar dat schijnt wel eens te gebeuren. Ooit wilde een dik stel deze tocht ook doen, tegen alle adviezen in, en er raakte er een bekneld; het heeft tien uur geduurd om het probleem op te lossen, 23 anderen hebben zo lang moeten wachten voor ze weer naar buiten konden…
Vincent en ik zijn er beide erg trots op dat we dit gedaan en gehaald hebben!
Terug bij het guest house doen we ons tegoed aan een enorme berg ijs, heerlijk.
‘s Avonds eten we struisvogel, onderweg van en naar de grotten hebben we ontelbaar veel van die beesten gezien, ze worden hier gehouden zoals wij dat met koeien, varkens en kippen doen.
Weer een zeer geslaagde dag.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Nationale borstendag?
|
25 dec 2011 |
 Er staat één activiteit op het programma: een stevige wandeling in de bergen, de Kingfisher Trail.
Om half twaalf lopen we de deur uit, de zon schijnt volop. Al snel pikken we de wandelroute op en komen door een rietveld aan de lagune, na een paar kilometer begint dan het echte stuk in de heuvels waar de rivier doorheen loopt. De rivier komt uit in de lagune en komt uit de bergen; enkele kilometers landinwaarts ligt een waterval en daar willen we naar toe.
Onder aan de heuvels mag je betalen, gelukkig hebben we een pasje van het guest house mee gekregen, dat scheelt weer 88 Rand per persoon. Dat zijn trouwens toeristen tarieven, lokale bewoners zijn veel goedkoper uit.
Er zijn drie routes die je kunt lopen, wij beginnen met een route die een eind van de rivier afwijkt. Het blijkt een route te zijn met veel hoogteverschillen, het wordt ongelofelijk zweten. Gelukkig heeft de zon zich verscholen achter een laagje wolken.
Na enige tijd komt het spoor dat wij volgen weer bij de rivier uit en nemen het pad naar de waterval. Dat is eenvoudig te lopen, er zitten veel stukken met vlonders en trappen in terwijl het eerste pad dat wij volgden een smal paadje was met zeer laag overhangende bomen en struiken; trappen waren er niet, stammetjes en rotsblokken dienden als op- en afstapjes.
En daar was de waterval! Eigenlijk waren er twee, een kleine hoger gelegen waterval en een wat grotere die daarop aan sloot. Er tussen in zat een klein meertje waar de meesten gingen zwemmen, ik was zo stoer om met enige moeite via de rotsen naar de grotere waterval te klauteren. Het water was lekker fris en heb het lekker op mijn hoofd laten kletteren.
De terugweg ging via het eenvoudige pad, voor we wisten stonden we weer aan het begin van de tocht. We zijn blij dat we op de heenreis voor het moeilijke en zware pad gekozen hebben.
Het guest house heeft voor ons een tafel gereserveerd in restaurant Sails een stuk verderop aan het strand. We besluiten er naar toe te wandelen, de eigenaars van het guest house waarschuwen ons nog dat het nogal ver is, maar we gaan toch.
Onderweg naar het strand zien we op een groot grasveld allemaal zwarte mensen zich vermaken en aan het barbecuen (een braai in het Afrikaans), ook aan het begin bij het strand is het een drukte van jewelste. We wandelen als enige blanken door de groepen mensen heen en worden vriendelijk begroet.
Later horen we dat de zwarten twee keer per jaar hier een feest houden: eerste kerstdag en nieuwjaarsdag.
Na ruim een uur wandelen tegen de wind in op het strand zijn we er eindelijk. Het restaurant is gesloten wordt ons verteld maar als we zeggen dat we een reservering hebben mogen we naar binnen. En daar blijkt dat er geen reservering is! Kennelijk is er iets fout gegaan maar men doet niet moeilijk, we moeten 20 minuten wachten en dan mogen we aan tafel.
Halverwege de maaltijd komt iemand naar ons toe en vertelt dat de eigenaars van het guest house ons willen laten weten dat ze ons wel op willen komen halen als we dat willen, we vallen van verbazing bijna van onze stoel. Na het eten maken we er graag gebruik van, we waren sowieso al van plan een taxi te bellen, maar dit is veel makkelijker.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Kerstwandeling
|
24 dec 2011 |
 ‘s Ochtends raak ik aan de praat met de eigenaar van het guest house, hij is een Engelsman en geëmigreerd naar het plaatsje Montagu. Ik vertel hem dat ik me elke dag weer verbaas over de vriendelijkheid van iedereen, gister werden we vaak begroet door blanke maar ook veel zwarte mensen. Volgens de eigenaar zijn de zwarten ook echt zo vriendelijk, ze zijn redelijk blij met het leven wat ze hebben ondanks dat ze arm zijn. Wat gister waarschijnlijk wel de vrolijkheid versterkte was dat het de laatste werkdag voor de grote vakantie was, het leven gaat nu ongeveer 3 weken plat zoals tijdens de zomervakantie in Nederland. Bovendien heeft iedereen zijn geld gekregen en alvast een drankje gedronken op de start van de vakantie en natuurlijk het aanstaande kerstmis.
Rond 11 uur stappen we in de auto richting ons volgend verblijf aan de kust. Vincent heeft dit van tevoren in Nederland al geregeld omdat het kerstavond is en we geen idee hebben of alles dan vol zit danwel gesloten is.
De route loopt weer door de bergen en we genieten weer volop van de prachtige uitzichten. Het is erg stil op de weg, het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat het zaterdag 24 december is, de dag voor kerst.
Onderweg maken we nog een tussenstop voor een kopje koffie.
Bij de kust aangekomen, we zijn dik 4 uur onderweg geweest, gaat het stijl naar beneden en vinden we al snel ons guest house aan de lagune van het plaatsje Wildernis.
De eigenaars praten ons nogal bang over overvolle en gesloten restaurants rond deze tijd (daar waren we zelf ook wel een beetje bang voor), en bieden aan nog wat voor ons te regelen. ‘Doe maar’ zeggen wij en zodoende komen we in restaurant ‘The Girls’ terecht. Een prima restaurant waar we heerlijk gegeten hebben, maar vol zat het absoluut niet en er waren genoeg andere restaurants open; paniek om niks.
De eigenaars van het guest house leggen ons omstandig uit wat er allemaal te doen valt in Wildernis, hanggliden, kanoën, wandelen, en nog veel meer.
Morgen kijken we wel wat we gaan doen, maar de grootste kans maakt een wandeling naar een waterval in de bergen.
Opvallend is de gemoedelijkheid en het vertrouwen dat we elke keer weer meemaken. Drankjes bij de guest houses kun je gewoon pakken uit de koelkast, men vertrouwt erop dat je het opschrijft en later afrekent. De taxi van een paar dagen geleden was ook al zoiets: naar het restaurant toe hebben we niks betaald, dat hoefde pas aan het eind van de terugreis.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Koffie onderweg
|
22 dec 2011 |
 We hadden in Nederland een reisbureau, Zuid-Afrika Online, in de arm genomen om deze eerste nachten te regelen, en iets van een wijntour. Dat gaat vandaag gebeuren: fietsend langs wijnhuizen en proeven maar.
Ik verwachtte een voorgekookt programma dat afgewerkt moest worden tussen 10 en 2 uur vandaag, maar dat bleek niet helemaal het geval. Om 10 uur worden we opgehaald door chauffeur Joepie, een gezellig babbelende man die ons naar het startpunt van de trip brengt.
Fietsen – dat doe je het liefst bij droog weer, maar dat was ons niet gegund, het begon licht te regenen. Als de verwachtingen uit komen dan is dit de enige regendag van onze vakantie, maar ook wel de slechtste.
Bij het beginpunt ontmoeten we vier mensen uit Kaapstad die ook met de trip mee gaan. We krijgen allemaal een mountainbike en een helm, daarna kunnen we onderweg.
De eerste wijnproeverij is bij Spier, het is in een gloednieuw gebouw dat er prachtig uit ziet. We krijgen drie wijntjes om te proeven; ze zijn lekker maar halen het niet bij onze Knorhoek wijnen.
De proeverij ligt tegen een cheetah reservaat waar we nog even naar binnen gelopen zijn om deze hardlopers te bekijken. Het zijn de snelste roofdieren op aarde, ze kunnen tot 110 kilometer per uur lopen!
Helaas worden ze met uitsterven bedreigd, daarvoor is veel aandacht in dit reservaat.
Voordat we naar de volgende proeverij vertrekken vraagt de gids ons of we mee willen lunchen, ook vraagt hij hoe laat wij weer opgehaald worden. Dat is hem kennelijk allemaal niet gemeld. Als we zeggen dat we om twee uur weer opgehaald worden zegt hij dat het qua tijd wel uit komt om te gaan lunchen; wij willen wel, net als de rest van de groep. De lunch blijkt niet bij de tour inbegrepen.
Bij het laatste stukje fietsen naar het restaurant begint het echt te regenen, Vincent is zo slim geweest een regenjack mee te nemen, ik word gewoon lekker nat.
Hier wordt ook bier gebrouwen, dus hoort ook bierproeven erbij. Na het bestellen van het eten stelt onze tourguide voor om nu eerst te gaan wijnproeven, dan kan de kok ondertussen het eten klaar maken.
De proeverij blijkt twee deuren verderop te zitten, we mogen vijf wijntjes proberen. Na de vierde is kennelijk het eten klaar en moeten we weer verhuizen naar het restaurant; het regent ondertussen pijpenstelen…
Na het eten is het nog 5 minuten fietsen naar het eindpunt, het regent nog steeds en weer drijfnat komen we aan. Het is niet echt koud, dus echt erg is het niet.
Joepie komt al snel aanrijden om ons weer naar Knorhoek te brengen. We hebben ons prima vermaakt.
We besluiten in het plaatsje Stellenbosch te gaan eten. Met enige moeite wordt een taxibedrijfje gevonden dat ons wel wil brengen en halen.
Om stipt zeven uur worden we opgepikt door Johan, het is niet echt een taxi maar een klein privé vervoersbedrijfje. Het maakt ons niet uit, de prijs is van tevoren afgesproken.
In Stellenbosch lopen we, voor we gaan eten, nog even door de hoofdstraat, Dorpsstraat genaamd, en vinden eigenlijk dat we hier nog wel een middag hadden kunnen doorbrengen; het ziet er nu in de avond een beetje saai uit maar overdag zal het ongetwijfeld een gezellig stadje zijn. Er is veel, heel veel beveiliging op de weg, op ongeveer elke straathoek staat een stadswacht die ook helpt bij parkeren. Bij de ingang van een winkelcentrum vind je ook bewaking.
We eten bij de volkskombuis, een restaurant dat bekend staat om het typisch Zuid-Afrikaans eten. We nemen een samengesteld gerecht met onder andere boboti, erg lekker. Het toetje bestaat ook uit vier verschillende gerechten, onder andere koeksister – wij zouden het oliebol noemen. Het is allemaal lekker, ik vrees dat we zwaarder thuis komen dan dat we weg gegaan zijn.
Johan zou ons om tien uur weer op komen halen maar hij is niet op tijd terug van het vliegveld, hij stuurt zijn vrouw om ons naar huis te brengen.
Prima.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Wijnfietsen
|
21 dec 2011 |
 ‘s Ochtends om acht uur word ik wakker, ik heb blijkbaar zo’n 7 uur geslapen, dat valt niet tegen! Vincent heeft het met een paar uurtjes moeten doen. Na een redelijk ontbijt, weer met metalen bestek, landen we ongeveer een half uur voor op schema.
Zonder noemenswaardige vertraging en een stempel rijker, komen we door de douane en gaan we op naar de bagageband. Nu wordt het even spannend, op Heathrow werden we naar de balie gestuurd in verband met mogelijke problemen met de bagage. Kennelijk hadden we niet helemaal op de juiste manier via internet ingecheckt waardoor de bagage niet automatisch doorgestuurd werd naar de aansluitende vlucht. Achter de balie werden de bagage stickers overgetikt in de computer en gekoppeld aan onze tweede vlucht.
Gelukkig komen na enige tijd onze koffers op de band tevoorschijn.
Ook de huurauto ophalen gaat zonder problemen. We waren hiervoor ook al een beetje bang gepraat door twee vrouwen van wie de auto de dag voor vertrek gecanceld werd omdat de auto’s op waren…
De volgende etappe is de autorit naar Knorhoek, de wijngaard waar we twee nachten blijven. En dat is toch een behoorlijk spannende rit want de bestuurder zit rechts in de auto en je moet links op de weg rijden. Het gaat me aardig af, de meest gemaakte fout is het richting aangeven, de hendels van de ruitenwisser en richting aangeven zijn verwisseld; ondanks het mooie weer heb ik regelmatig de ruitenwissers aan gehad. Ook lastig is het schakelen met de linker hand, hoe vaak ik met rechts wel niet de deur geraakt heb…
Rond 12 uur lokale tijd (het is hier een uur later dan in Nederland) zijn we op Knorhoek, een van de vele wijnboeren hier in het gebied rond Stellenbosch. De kamer is uitstekend en in de middag maken we een wandeling langs de wijnranken.
Bij de wijnmaker mogen we 5 van zijn wijnen proeven voor 15 Rand, nog geen €1.50. We kopen na het proeven twee flessen waarna de proefglaasjes gratis blijken te zijn.
Eten doen we bij het gasthuis, er is een vast menu met kip. We raken met de kokkin aan de praat en het blijkt dat we toch aardig met elkaar kunnen communiceren. Wij praten Nederlands, zij Zuid-Afrikaans, we hoeven maar een enkele keer een woordje in het Engels te vertalen. Het eten was baai lekker (erg lekker betekent dat).
Trouwens, van het norse gedrag van het cabinepersoneel heb ik vandaag bij de andere mensen helemaal niks terug kunnen vinden, iedereen is aardig.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Knorhoek
|
20 dec 2011 |
 We gaan naar Kaapstad!
Elk jaar doen we een stedentrip rond kerst en/of nieuwjaar en dat is dit keer niet anders.
Afgelopen zomer zaten we op een terrasje in Barcelona en raakten aan de praat met twee mannen uit Zuid-Afrika. Zij vertelden ons dat ze altijd met de jaarwisseling naar Kaapstad gaan omdat het daar uitbundig gevierd wordt. Vincent en ik hadden het al vaker over een vakantie in Zuid-Afrika gehad, en dit was de druppel: dit jaar gaan we!
Een beetje betaalbare vlucht vinden voor deze periode valt niet mee, het is er hoog zomer in deze tijd en blijkbaar erg populair, hoe dichter bij januari hoe hoger de prijzen.
Onze heenreis gaat vandaag van Schiphol naar Heathrow met British Airways, en daar vandaan met South African Airways naar Kaapstad.
Het verloopt allemaal voorspoedig, zonder problemen met de trein naar Schiphol, zonder vertraging op weg enaar Londen, zelfs niet cirkelen boven Londen maar gelijk landen, en twee uur later (acht uur ‘s avonds Engelse tijd) volgens plan zijn we onderweg naar Kaapstad.
Het cabinepersoneel komt een beetje nors over, er kan nauwelijks een glimlach af en je wordt geacht mee te werken aan hun manier van doen. Grote verrassing voor mij was echter het metalen bestek bij de maaltijd, dat is heel lang geleden dat ik dat gehad heb. Het eten was niet bijzonder, maar over de wijnen die we erbij kregen waren we zeer te spreken: een Anura Sirah en Anura Cabernet Sauvignon.
In de moderne Airbus 330 kun je een keus maken uit tientallen films, ik kies voor Cowboys & Aliens (een zes plus) en ga daarna proberen te slapen.
|
4 aug 2011 |
 Vanavond gaan we weer richting Utrecht – eerst met de nachttrein van Barcelona naar Parijs, daarvandaan morgen met de TGV van Parijs naar Schiphol. Vanaf schiphol met een gewone trein naar Utrecht.
Op deze laatste dag in Barcelona maken we nog een wandeling door hartje centrum, hier zijn de straatjes een stuk smaller dan in de rest van de stad. Bij toeval komen we in een zijstraat van de Ramblas terecht waar nog een bouwwerk van Gaudi staat: Palau Güell. Het is een paleis dat Gaudi voor de succesvolle zakenman Eusebi Güell heeft ontworpen.
We besluiten het paleis te gaan bekijken, onze trein richting Parijs vertrekt pas vanavond om negen uur, tijd zat dus.
Eenmaal binnen lopen we wat hulpeloos rond, wat moet je nou precies bekijken? Wat is er hier zo bijzonder? Andere mensen lopen met een audioset rond, wij besluiten er ook een paar te halen; dat was een goed idee, op zo’n dertig verschillende plekken in het paleis krijg je uitleg over bijzonderheden op die plek. En het is absoluut bijzonder, het paleis bevat veel kamers waarvan de meesten een eigen doel en stijl hebben. De ene kamer heeft een heel bijzonder bewerkt plafond, de ander speciaal ontworpen pilaren, of een geniaal systeem bij het raam om de hitte buiten te houden. Gaudi heeft zich heerlijk uit kunnen leven met houtsoorten, steensoorten, kleuren, stijlen, technieken en andere zaken.
Aan het begin van de avond vertrekken we per taxi van het hotel, waar de koffers nog staan, naar het treinstation. Normaliter zouden we met openbaar vervoer gaan, maar een deel van de metrolijn die we nodig hebben is afgesloten vanwege werkzaamheden.
Rond kwart over acht komt onze trein het station binnen, en vanaf half negen kunnen we in de rij. Vincent heeft in Nederland al treinkaartjes gekocht in combinatie met 3 dagen treinreizen in Spanje. Er zit ook een reservering bij voor deze nachttrein naar Parijs, wat kan er fout gaan… Nou, het kan fout gaan. Reservering of niet – de man die de kaartjes controleert voordat je de trein binnen mag is onverbiddelijk – onze reservering in combinatie met de 3 dagen treinreizen in Spanje is wat hem betreft ongeldig. Hij stuurt ons uit de rij richting een loket voor kaartverkoop.
De man achter het loket kan er ook weinig meer van maken, de enige optie om met deze trein weg te komen is nieuwe kaartjes kopen en dat doen we dan maar. Het kost maar liefst 375 euro terwijl we dus in feite al kaartjes hebben! Bij een ander loket krijgen we nog wat stempels en papierwerk mee waarmee we in Nederland kunnen proberen de boel recht te zetten.
Nu weer snel terug naar de trein, het is bijna negen uur. Nu laat de beste man ons wel door en kunnen we naar onze wagon die bijna aan het andere eind van de trein is. En het is me toch een lange trein, de laatste wagon is vanaf het begin van de trein niet eens te zien, we halen het net. De conducteur die ons de wagon binnen laat leidt ons naar een andere dan die op het kaartje staat, we krijgen zelfs een complete wagon voor onszelf.
Al snel vertrekt de trein, wij moeten nog even bijkomen van wat ons net overkomen is: 375 euro uitgegeven voor iets waarvan wij ervan overtuigd zijn dat we het al betaald hadden. We hebben een coupé met twee stoelen; boven de deur is ruimte voor de koffers. We worden zelf niet geacht de stoelen neer te klappen en er twee bedden van te maken, dat gaat de conducteur later vanavond voor ons doen.
Eten doen we nog een keer op Spaanse tijden, rond elf uur ‘s avonds gaan we richting restauratiewagen en genieten we van een prima maaltijd die door een kok een wagon verderop in een keukentje vers wordt bereid.
Als we na het eten terug komen in de coupé blijken de stoelen verdwenen en hebben we twee bedden; kijken of we kunnen slapen.
(Naschrift: na de vakantie heeft Vincent een brief geschreven naar de organisatie waar we de treinkaartjes van gekocht hadden. De kaartjes waren wel degelijk geldig, alleen had Vincent ergens een verkeerde datum ingevuld. We hebben al het bedrag teruggestort gekregen, netjes!)
|
3 aug 2011 |
Sitges is zo ongeveer de gay capital van Spanje, wij besluiten daar op strandbezoek te gaan. Eerst met de trein naar het stadje, en vervolgens een flinke wandeling naar het strand met de regenboogvlag. Het ligt erg afgelegen, je moet langs de spoorbaan een heuvel over wandelen waar de treinen vlak naast je voorbij schieten. Je komt dan op een klein knus strandje uit waar je ligbedden en parasols kunt huren. Ook is er een bar voor je natje en droogje. De prijzen zijn stevig, maar er is geen weg naar dit strand aangelegd, dus aan- en afvoer is lastig.
De zee is heerlijk, absoluut niet koud en lekkere hoge golven. We moeten er voor een volgende keer wel aan denken om speciale zwemschoenen mee te nemen, hier liggen allerlei kiezelstenen op de grens van de zee en het strand en het is pijnlijk aan je voeten als je eroverheen loopt.
Na enkele uren wandelen we terug naar het stadje. Terrasjes zitten lekker vol, we kunnen er nog net bij.
Het laatste avondmaal in Spanje is weer in een klein restaurantje in de buurt van ons hotel. Het was er erg rustig, slechts één tafel bezet, en er was maar één man in de bediening. Zoals ons wel vaker overkomt begint de zaak plotseling vol te stromen als wij ergens gaan zitten; ook vaak als we als enigen op een terrasje gaan zitten dan komen er plotseling anderen bij zitten, ik vind eigenlijk wel dat we daar korting voor zouden moeten krijgen…
Maar goed, we zitten in het restaurant en door de plotselinge drukte kan de jongen het maar nauwelijks aan; niet lang daarvoor was de tweede bediende in de zaak naar huis gegaan omdat het zo rustig was. Geeft niet, we zitten er goed, het eten is lekker en we hebben aanspraak van de buren. Het is alweer na twaalf uur voordat we uitgegeten zijn, we zullen weer terug moeten naar het Nederlandse ritme: een uurtje of vier, vijf eerder eten.
|
2 aug 2011 |
 Aan de zuidkant van Barcelona aan de kust ligt de Montjuïc, een heuvel met daarop een paleis, een kasteel en een aantal sportcomplexen die in 1992 gebruikt zijn tijdens de olympische spelen in Spanje.
Vanuit ons hotel wandelen we richting de heuvel; vlak voor de heuvel staat een voormalige stierenvechtersarena, het is tegenwoordig een groot winkelcentrum met een dak waarop je rond kunt lopen.
Als je de heuvel op loopt kom je eerst bij het Palau Nacional, een paleis dat nu als museum dienst doet; daarna kom je bij het sportcomplex uit. Het is een groots complex dat deels al in de dertiger jaren gebouwd is voor de olympische spelen in 1936, die toen vanwege de burgeroorlog niet in Spanje gehouden zijn; in 1992 dus wel. Het complex ligt hier prachtig met mooie vergezichten.
Vanaf het sportcomplex gaan we met een kabelbaan nog hoger richting het Castello. Daar blijven we niet lang en we beginnen de afdaling richting haven en strand. Onderweg komen we een tweede kabelbaan tegen die vanaf de heuvel richting zee gaat. Die nemen we uiteraard; de kabelbaan gaat over de haven heen naar de zee en eindigt op het punt waar het strand vanuit het zuiden begint.
Na een drankje op een terrasje waar verdacht veel Nederlands wordt gesproken, inclusief de bediening, gaan we langs het strand helemaal naar het noordelijke deel van het strand, een flinke tippel; vandaar uiteindelijk met de metro terug naar het hotel.
Gelukkig komen we vanavond weer een in perfect restaurantje terecht, een heerlijk driegangenmenu inclusief een flesje wijn voor drieënveertig euro voor twee personen. Waar vind je dat nog? Dat vindt Vincent in Barcelona dus.
|
1 aug 2011 |
 Gaudi is een zeer beroemde architect die zijn stempel op Barcelona heeft achtergelaten. Wij bezoeken vandaag twee objecten van zijn hand, te beginnen met de Sagrada Família. Dit bouwwerk is een kerk in Barcelona die nog steeds niet af is, eind 19e eeuw is een andere architect begonnen met de kerk, maar al gauw werd Gaudi gevraagd het werk over te nemen. Gaudi begon de oorspronkelijke plannen aan te passen naar zijn eigen ideeën, de meeste kerken hebben een standaard opbouw, grote pilaren met daarop bogen die het dak ondersteunen. Gaudi pakte het anders aan, hij maakt heel veel gebruik van parabolen en hyperbolen waardoor hele andere vormen ontstaan. Hij is ook heel erg bezig met het gebruik van natuurlijk licht in de kerk door op veel plekken ramen te maken – zelfs in de koepel van de kerk.
We komen rond half twee bij de Sagrada Família aan. Het is een apart gezicht, een kerk waar nog aan gebouwd wordt. De eerste delen zijn al meer dan honderd jaar geleden gemaakt en dat zie je duidelijk, andere bouwstijl en andere verkleuringen. Er staat een rij, we gaan erin staan. Blijkt de rij rond driekwart van de kerk te gaan! Uiteindelijk zijn we bij de kassa, of we ook kaartjes willen voor de lift naar boven in één van de torens. Doe maar – maar even later blijkt dat we twee uur moeten wachten voor de lift!
Mijn mond valt open als ik de kerk binnen ga – het is schitterend. De pilaren, de bogen, de muren, de ramen, trappen, het lichtspel, de lampen, alles is werkelijk prachtig. De twee uur verplichte wachttijd heb ik bijna volledig gebruikt voor het maken van foto’s. De kerk is nog lang niet af, afhankelijk van de donaties kan dat nog 15 tot 40 jaar duren; desondanks is de kerk ingewijd door de paus en in gebruik genomen.
Na het bezoek aan de kerk gaan we naar het park Guell. Dit park ligt op een heuvel en dat verklaart dat de metro niet echt in de buurt stopt. Vanaf de metrohalte wandelen we naar het park, het gaat plotseling steil omhoog. Tot mijn verbazing zitten er roltrappen tussen de gewone trappen omhoog! Dat vind ik flauw en ik neem dan ook gewoon de trappen.
Eenmaal in het park word je getracteerd op prachtige uitzichten over Barcelona richting de zee, de klim meer dan waard. Wij waren via een zijingang het park binnengekomen; op een gegeven moment komen we bij het gedeelte waar allerlei Gaudi bouwwerken staan, waaronder enkele gebouwtjes en een hele lange bank in een driekwart circel. Het is in onmiskenbaar Gaudi, maar de kerk die we gezien hebben is niet te overtreffen.
‘s Avonds willen we wat gaan eten in Barceloneta, een buurt aan zee met heel veel visrestaurantjes. De mooiste restaurants zijn ook gelijk de duurste, die laten we maar even links liggen. Een restaurant dat ons wel aan staat wil ons niet meer hebben, de keuken gaat dicht. Zijn we te laat? Het is nog net geen elf uur. Hebben we ons iets teveel aangepast en eten we nu te laat? Valt mee, we strijken neer in restaurant Barceloneta, maar het is geen groot succes. Het blijkt een mega groot restaurant, niet goedkoop en geen geweldige kwaliteit. Jammer, volgende keer weer een klein restaurantje ergens zoeken.
|
31 jul 2011 |
 Het ontbijt gister was zo goed bevallen dat we vanmorgen weer een plekje buiten de deur zoeken (dat ons hotel geen ontbijt serveert is uiteraard ook een goede reden). Er zijn allerlei terrasjes bij ons in de buurt en we strijken neer op een plek waar het gezellig druk is. Helaas valt het eten erg tegen, kennelijk hebben we gister geluk gehad. Jammer.
Op naar de trein, we gaan weer met 300 kilometer per uur onderweg naar Barcelona. De reis is 617 kilometer, duurt twee uur en drie kwartier en er is slechts één tussenstop, het is een ideale manier van reizen hier in Spanje.
In Barcelona aangekomen kopen we voor nog geen 9 euro een 10-rittenkaart voor de metro, alweer geen geld. Een duidelijk verschil tussen de metro in Madrid en Barcelona is dat de metro hier minder geschikt is voor reizigers met koffers. Er zijn veel trappen waar geen roltrap in de buurt is, en sommige roltrappen werken niet. Dat was in Madrid gelukkig wel anders.
Vincent heeft weer een bijzonder hotel gevonden: hotel Axel. Het is een heterovriendelijk hotel en het is prachtig. We hebben een mooie ruime kamer met een erkertje waarin gekleurd glas is verwerkt, boven is er een dakterras met bar, zwembad en bubbelbad, en beneden is er een health club en gym. Het dakterras met bar en bubbelbad klinkt uitstekend, gym wat minder want het is vakantie.
Gelijk na aankomst maar even naar boven en lekker bubbelen en een cocktailtje. Dat laatste moeten we maar niet al te vaak doen, een cocktail is 13 euro per glas!
Het is nog lang geen tijd om te eten, daarom wandelen we nog even de stad in. Het verschil met Madrid is erg groot: in Madrid heb je allemaal smalle straatjes, in Barcelona zijn ze erg breed; gebouwen in Barcelona ogen veel groter; het is hier bijna 10 graden koeler; de voertaal is Catalaans, niet Spaans; je ziet hier veel meer toeristen dan in Madrid. Het is er erg druk op de Ramblas en met enige moeite komen we bij de zee uit; Vincent zoekt bij de vele kiosken een Volkskrant maar helaas: niet gevonden.
Ik ben zo’n twintig jaar geleden in Barcelona geweest, in mijn beleving was de Ramblas breder. Toen was er ook een vogeltjesmarkt, nu heb je alleen verkopers van fluitjes waarmee ze vogelgeluiden kunnen maken. Het is toch anders.
Aan het eind van de Ramblas aan zee blijkt een compleet nieuw gebied gemaakt te zijn, Port Vell, waarop onder andere winkelcentra, een megabioscoop en een museum gebouwd is. We wandelen er doorheen en nemen daarna de metro terug naar ons hotel waar we in de buurt een restaurantje zoeken en genieten van biologische Catalaanse tapas en een lekkere fles wijn..
|
30 jul 2011 |
 Volgens het weerbericht zijn er vandaag regen- en onweersbuien in Barcelona, dat hadden we gister al gezien en we besloten daarom twee nachten in Madrid te blijven. Wat te doen? Enkele jaren geleden waren we ook al in Madrid rond de kerstdagen dus we moeten iets verzinnen wat we toen nog niet gedaan hadden.
Toen we gister met de trein aan kwamen zag ik een hoge toren, misschien kunnen we daar wel in en van het uitzicht over de stad genieten. Na enig googelen blijkt het de ‘Faro de Madrid’ te zijn, de 92 meter hoge vuurtoren van Madrid. Het ligt bij metrohalte Moncloa, dus daar gaan we naar toe.
Maar eerst naar treinstation Atocha om zitplaatsen te reserveren voor de trein morgen naar Barcelona, onderweg genieten we op een terrasje van een heerlijk Spaans ontbijt: een spaanse omelet en een broodje met een soort tomatenspread en rauwe ham. Het reserveren van de kaartjes duurt lang, als je vandaag wilt reizen kun je gewoon in de rij gaan staan voor een balie maar voor reserveringen voor andere dagen moet je een nummertje trekken. Er blijken nog ruim honderd wachtenden voor ons! Maar na bijna een uur zijn we aan de beurt en reserveren we kaartjes voor de trein van morgen half een.
Eenmaal bij Moncloa aangekomen blijkt dat de Faro de Madrid gesloten is, op internet had ik al gelezen dat hij regelmatig voor onderhoud gesloten is, en dat is nu dus ook het geval. Jammer. Dan maar ter plekke een plan B bedenken; het wordt een bezoek aan het beroemde Prado museum, dat heeft ook als voordeel dat het binnen en dus niet zo heet is; ook goed voor mijn verbrande plekken. Het Prado is niet helemaal wat ik er van gehoopt had, er hangen heel veel schilderijen van Spaanse en Vlaamse schilders uit de zestiende en zeventiende eeuw, ik had op meer diversiteit gehoopt. Wel leuk om in dit beroemde museum geweest te zijn.
Als we aan het eind van de middag buiten komen is het een stuk warmer geworden, dit is het heetste deel van de dag. Onderweg terug naar het hotel krijgen we ons dagelijks ijsje en doen we nog even een gezellig terrasje aan voor een biertje.
Volgens Spaans gebruik gaan we lekker laat eten, het is erg druk in de stad. Het is zaterdagavond, dat zal ermee te maken hebben. Zelfs als we naar het hostal terug lopen is het zeer druk in de stad, op onze kamer horen we heel veel geluid van terrasjes; het duurt tot na 6 uur ‘s ochtends voordat het helemaal stil is in de straat.
|
29 jul 2011 |
 We gaan Marbella verlaten. Het uiteindelijke doel is Barcelona, maar goede directe treinen zijn er niet, alles loopt via Madrid. Madrid ligt in het midden van een netwerk hogesnelheidstreinen, Malaga en Barcelona zijn onderdeel van dit netwerk. Vanuit Malaga ben je in twee en een half uur in Madrid.
Eerst moeten we op het juiste treinstation in Malaga zien te komen. Het handigste blijkt eerst met de bus van ons hotel naar het grote busstation aan de autosnelweg. Daarna met de bus naar het vliegveld van Malaga en vandaar met de trein naar het station met de hogesnelheidstreinen. Voor de bus naar het vliegveld zijn we samen nog geen 10 euro per persoon kwijt – wel wat anders dan de bijna 80 euro met de taxi.
De trein vanaf het vliegveld hoeven we niet te betalen, dat is onderdeel van de interrail kaartjes die we hebben. Voor de hogesnelheidstrein moeten we een tientje per persoon bijbetalen – geen geld.
De reis verloopt vlot, de snelheid ligt steeds tussen de 200 en 300 kilometer per uur en er is over de hele afstand maar één tussenstop in Cordoba. Je kunt het mooi volgen op de displays in de trein. Ook de buitentemperatuur zie je en loopt op, tot zo’n 38 graden.
Na nog geen twee en een half uur staan we in Madrid, station Atocha, en we reizen per trein door naar halte Sol; daarvandaan is het een minuut of tien lopen naar ons hostal. Vincent heeft in de trein met behulp van de Spartacus een hostal uitgezocht en telefonisch gereserveerd – zo dynamisch kan het gaan. We hadden niet eerder een hotel in Madrid geboekt, simpelweg omdat we niet eerder wisten of we wel aan zouden komen. Wie weet was er helemaal geen plek meer in de hogesnelheidstrein.
Uiteindelijk hebben we zo’n 7 uur gereisd, het had een uur korter gekund als we de trein van tevoren hadden geboekt, we moesten op station Malaga een uur wachten omdat de eerstvolgende trein vol was.
Het hostal dat Vincent geregeld heeft is prima; het is een klein hotelletje op de vierde verdieping van een gebouw aan de Calle Santa Cruz. De kamer is niet al te groot, en de badkamer is helemaal volgepropt; ontbijt moet je buiten de deur regelen. De prijs is er ook naar: 55 euro per nacht voor twee personen; prima!
‘s avonds zitten we op een terrasje wat te drinken. Op de vier hoeken van het terras staan ventilatoren met watersproeiers om het een beetje dragelijk te maken, het is erg warm in Madrid. Eten doe je hier laat; als we tegen half tien een restaurantje zoeken zijn ze nog bijna allemaal leeg, sommigen zijn pas na 9 uur open. We passen ons graag aan.
|
28 jul 2011 |
 Het gezellige avondje wreekt zich, veel teveel drank en mijn hoofd en maag protesteren. De dag komt dus voor mij erg langzaam op gang.
Doel voor vandaag is een bezoek aan een naaktstrand zo’n 12 kilometer verderop. Buslijn 220 komt erlangs en eenmaal bij de bushalte aangekomen blijkt dat de bus elk moment langs kan komen. Goed geregeld. Het spannendst is waar je uit moet stappen, de chauffeur helpt ons daar een handje bij. Reizen met de bus is niet duur, deze trip kost enkele reis 1.39 euro per persoon.
Nu nog het naaktstrand vinden. Dat lukt ook na een kleine omweg; er is een strandtentje met ligbedden en parasols, lijkt mij een prima plan. Aan het eind van de dag voel ik de zon een beetje branden, tijd om me in te smeren. Maar dit was blijkbaar toch een beetje aan de late kant, in de loop van de avond begin ik echt op een kreeft te lijken. Met name borst, buik en benen zijn erg gevoelig. Beetje dom van mij, het is altijd al zo geweest dat ik in de loop van de avond veel roder wordt, ik had me veel eerder in moeten smeren – parasol of niet.
‘s avonds zwerven we weer door het oude stadje op zoek naar een restaurant. Het lukt niet echt en we komen uiteindelijk terecht bij Garum, het café-restaurant waar Lei op gezette tijden zingt met Carin, het Carly duo (maar niet vanavond). Prima eten en drinken aan de boulevard.
Onderweg hadden we een bar gezien met een regenboogvlag waar we na het eten nog even wat wilden drinken. Ik vroeg me af of we het ooit terug zouden kunnen vinden na alle omzwervingen, maar voor Vincent een peuleschil, we lopen er in één keer zomaar naar toe.
|
27 jul 2011 |
 Het is vakantie en het enige plan van vandaag is uit eten met Lei en Robert. Dus lekker uitslapen en zeer rustig aan doen.
We verkennen de oude binnenstad een beetje en wandelen langs de kust. De drukte valt me eerlijk gezegd mee, ik dacht dat het hier hoogseizoen was maar lang niet alle stranden en terrasjes zitten vol. Wij gaan bij een strandtentje zitten om te genieten van de zon, de zee en een paar biertjes. Het is een rare gewaarwording: een strak-blauwe lucht, lang niet gezien.
Aan het eind van de dag ontmoeten we Lei en Robert, we bekijken hun penthouse op de 10e verdieping van een flatgebouw met uitzicht op zee. Het appartement is prachtig ingericht, het lijkt me hier prima wonen.
Lei heeft een tandartspraktijk in Marbella, één van de 67! Het barst ervan, als je over straat loopt zie je overal Clinica Dental staan, het is hier kennelijk hard nodig. Hier en daar zien we reclameborden van Lei op de boulevard staan.
We eten in een restaurantje in de binnenstad en drinken hier en daar nog wat, het was erg leuk om Lei en Robert weer eens te zien en om met ze uit te gaan. De hondjes Dolce, Diva en Daisy zijn ook mee; als Robert een plastic fles in zee gooit gaan twee erachteraan en brengen de fles samen terug. Later in een bar zitten ze gedrieën tussen Robert en Vincent op een bank, erg schattig.
|
26 jul 2011 |
Het is niet de vakantie geworden die we voor ogen hadden, het plan was om met het eigen vliegtuig richting Zweden te vliegen en zo twee weken rond te hobbelen van plek naar plek. Maar het mocht niet zo zijn, de kist staat nog steeds zonder propeller in de hangaar.
We besluiten naar een plek te gaan waar het vrijwel zeker goed weer is: Spanje. En dat kunnen we dan combineren met een bezoek aan Lei en Robert die vier jaar geleden naar Marbella verhuisd zijn.
Vincent maakt er weer een bijzondere vakantie van, we vliegen met een enkele reis van Eindhoven naar Malaga, en vandaar door naar Marbella. Na een paar dagen vertrekken we en gaan met de trein naar Barcelona met een interrail kaartje. Vanuit Barcelona vertrekken we dan weer met de nachttrein naar Parijs, en vandaar met de TGV naar Schiphol. Maar zover is het nog niet.
Vandaag vertrekken we per trein naar Eindhoven en vliegen vanaf Eindhoven Airport met Transavia naar Malaga. Met drie kwartier vertraging staan we uiteindelijk klaar voor vertrek; de startbaan is voor de deur bij de terminals, dus geen verloren taxitijd. Maar dat heeft ook een nadeel, de safety demonstratie is niet op tijd klaar, dus we staan al op de baan om te vertrekken maar we gaan nog niet omdat de erg langzaam pratende purser het verhaaltje nog niet af heeft.
En dan begint de horror: schreeuwende kinderen! En niet zomaar eventjes, nee de hele vlucht van twee en een half uur. Misschien is het wel vijf minuten stil geweest, verder schreeuwde er minimaal 1 kind maar meestal meerdere tegelijk. Later horen we van Lei dat andere mensen op deze vlucht zich ook geërgerd hadden aan het enorme geschreeuw.
Vanaf Malaga kun je met de bus naar Marbella, maar die gaat ‘s avonds om 10 uur en kwart voor twaalf terwijl wij half elf bij de bushalte staan. Dan maar met de taxi, 78 euro inclusief 6 euro tol.
Ons hotel, hotel Central, is uitstekend ondanks dat het maar een 2-sterren hotel is, het ligt in het oude stadje van Marbella en niet tussen alle mega-hotels. Om half twaalf lopen we de stad nog even in om wat te eten en te drinken, en we zijn niet eens de laatsten – Spanjaarden eten meestal laat. De ober van het restaurant waar we zijn gaan zitten beveelt ons een gegrillde vis aan voor twee personen – en dat was een uitstekende tip, we krijgen beide een kant van een heerlijke vis.
Kinderen gaan hier kennelijk ook laat naar bed, als wij om half twee richting hotel lopen zien we nog altijd kinderen spelen.
|
13 jun 2011 |
 We vliegen pas om vier uur vanmiddag, er is dus nog tijd voor een activiteit. Koffers alvast inpakken, vier pleisters onder mijn voeten, en naar buiten; zoals we wel vaker doen in een stad pakken we de metro en reizen helemaal naar het eindstation. We komen helemaal in het zuid-oosten van de stad bij de ring naar boven, het blijkt een groot busstation te zijn. Het ziet er niet uit, alles is vervallen, zit onder de graffiti, het is gewoon een zooitje. We vinden een cafeetje en nemen een kopje koffie voordat we de buurt verder gaan verkennen.
Het gebied rond het station staat helemaal vol met auto’s, op parkeerterreinen staat men zelfs dubbel geparkeerd. Ik hoop dat men in de juiste volgorde uit de stad terug komt; zo niet dan heeft een aantal mensen gigantisch pech als ze met hun auto verder willen reizen. Een stukje van het station verwijderd wordt de buurt wat beter en er staan behoorlijke kasten van huizen, toch is het niet een buurt waar ik zou willen wonen.
Terug in centrum Rome halen we de koffers en lopen naar de ingang van het treinstation Termini. Weer verbaas ik me erover hoe lang de rij is voor de bemande kassa’s terwijl voor de kaartjesautomaten nauwelijks wachttijd is. Italianen lijken nog niet warm te lopen voor automaten. Op naar de trein, en dat is een hele tippel want onze trein vertrekt van spoor 28 en dat is maar liefst 400 meter verderop.
Redelijk op tijd komen we op het vliegveld aan, de treinreis duurt een klein half uur. Het vliegveld ligt ten zuidwesten van de stad, de andere kant dan waar we pas nog met de metro waren. Bagage inchecken gaat vlot, nu op naar gate D5 – althans dat is wat ons (en anderen) verteld wordt. Daar aangekomen blijkt het een vlucht richting Duitsland te zijn; een blik op de schermen leert ons dat het C16 moest zijn! Weer een heel eind terug lopen, we zien ook anderen uit de richting van D5 komen.
Een ding moet ik EasyJet wel nageven: het vliegtuig wordt snel gevuld en slechts met vijf minuten vertraging vertrekken we. Daar zag het niet naar uit, we moesten lang wachten voordat er een bus kwam om ons van de gate naar het toestel te brengen. Op de heenreis vertrokken we zelfs vóór de officiële vertrektijd.
Nu wordt het tijd om weer eens een paar weken te gaan werken.
|
12 jun 2011 |
 Als je aan Rome denkt, dan denk je ook aan het Vaticaan, het is een staatje midden in de stad aan de andere kant van de Tiber dan waar wij zitten.
Wij doen altijd erg veel lopend als we op stedentrip zijn, maar vandaag gaan we toch maar met de metro. Dat heeft vooral met de staat van mijn voeten te maken, een blaar onder mijn rechter voet, en een blaar op beide kleine tenen. Misschien had ik toch niet naar mijn zomerschoenen moeten wisselen toen ik in Rome aan kwam, mijn voeten zijn niet aan die schoenen gewend en protesteren door middel van blaren.
Het is op het plein van het Vaticaan voor de kathedraal de Sint Pieter erg druk. Het plein is voor driekwart rond, het laatste kwart is de toegang tot de kathedraal. Voor de ingang staat een lange rij mensen, bijna de driekwart cirkel rond. Wij komen het plein op vlak voor de ingang, de keuze is: helemaal achteraan sluiten en lang wachten, of op een of andere manier onopvallend bij de rij aanschuiven. We kijken elkaar aan en schuiven vooraan in de rij mee, op één Amerikaan na zegt niemand er wat van en we lopen zo mee richting de veiligheidscontroles.
Op de borden staat duidelijk aangegeven wat wel en wat niet mag: wapens zijn verboden, paraplu’s niet. Korte broeken of weinig verhullende jurken zijn verboden, driekwart broeken of langer niet.
Vlak voor je de kathedraal in gaat wordt gekeken of je kleding door de beugel kan; zo niet dan word je subiet naar de uitgang verwezen. Je zal maar de driekwart cirkel hebben afgewacht en dan vanwege een te korte jurk worden weggestuurd.
De Sint Pieter is erg indrukwekkend, het is hoog, staat vol met beelden, heeft veel muurschilderingen maar het meest opvallend vind ik de staat waarin alles verkeert. Het ziet er allemaal perfect uit, niks is afgebladderd of ziet er verkleurd uit, zelfs de vloer is in perfecte staat ondanks de grote hoeveelheid mensen die hier elke dag over de vloer schuifelen. Het verbaast mij ook dat je hier gewoon mag fotograferen, vaak is dat in kerken verboden.
Terug bij de Tiber nemen we nog een kijkje in het Castel Sant’Angelo, een groot rond gebouw dat als kasteel, fort en gevangenis dienst heeft gedaan. Je loopt in een grote spiraal naar boven en van daaruit heb je weer een mooi uitzicht over de stad.
Op de weg terug naar het hotel stoppen we eerst voor ons dagelijkse ijsje, en later voor een biertje op een terrasje. Voordat het bier komt krijgen we een hele berg hapjes op tafel, het is weer eens zover: het wordt een duur biertje. Dan maar geen tweede, 8 euro voor een glaasje bier is een beetje veel.
Ik geef mijn voeten rust terwijl Vincent nog even een sauna bezoekt, met vier blaren wordt lopen steeds lastiger. Omdat je anders gaat lopen krijg je plotseling ook spierpijn op andere plekken. Maar na een paar uur rust gaan we in de loop van de avond weer op stap om ergens wat te gaan eten. Vincent had een restaurantje op het oog en dat was weer een gouden greep. Heerlijk en niet duur.
Ik had me aan het begin van de vakantie voorgenomen om in ieder geval pizza, lasagne en spaghetti te gaan eten, en dat is gelukt. Op de eerste avond heb ik mijn favoriete quattro stagione pizza gehad, op de tweede avond was er lasagne bij de EPOA receptie en vanavond heb ik op zijn Italiaans spaghetti carbonara als voorgerecht gehad. Heerlijk.
We drinken nog een paar cocktails bij het homobuurtje vlakbij het Colosseum en sluiten daarmee de laatste dag in Rome af.
|
11 jun 2011 |
 Het officiële gedeelte van vandaag is het bijwonen van de parade van Europride. Dat is pas tegen half vijf vanmiddag en tot die tijd kunnen Vincent en ik nog een en ander beleven in Rome. Vincent bedenkt een drie-bezienswaardigheden-plan en we gaan er op uit.
Eerst ontbijt op het dakterras, tenminste dat was het plan. Maar het regent! Dat is niet de bedoeling! Weersverwachting bekijken gaat weer eens niet want zoals meestal hier ligt internet er weer uit. Hopen dat het weer opknapt.
Het eerste doel van vandaag is Piazza di Spagna, de Spaanse trappen, we gaan er vanaf treinstation Termini met de metro naar toe. We hadden geloof ik net zo goed bovengronds naar het plein kunnen gaan, eerst in de rij voor kaartjes en vervolgens een enorm eind lopen voordat we bij de metro zijn die ons naar het spaanse plein moet brengen.
Het weer hierop het Spaanse plein is uitstekend, hopelijk blijft dat ook zo in de rest van Rome. Piazza di Spagna is vooral bekend om zijn trappen die naar de Franse kerk Trinità dei Monti leiden, het is kennelijk een must-see want het is hier ontzettend druk; het is mooi maar ik vind het nou niet het meest indrukwekkende van Rome. Wel grappig is dat de straat Via Condotti tegenover te trappen de duurste modewinkels van Rome heeft, merken als Gucci, Prada, Armani en Cartier zijn hier te vinden.
Vanaf dit plein wandelen we naar een andere zeer touristische attractie: Fontana di Trevi, ofwel de Trevifontein. Het is een mooi gemaakte samenstelling van een aantal beelden tussen allerlei watervallen. Leuk om te zien en dat vinden meer mensen, het plein voor de fontein zit afgeladen vol met kijkers.
Dan onderweg naar het derde doel, het plein Piazza Navona. Toen Vincent dit voorstelde had ik het niet door, maar gister had ik dit plein ook al gezien. Onderweg kwamen we ook weer langs het Pantheon, het geeft niet, het is bijzonder genoeg om het nog eens te bekijken.
Als we weer richting hotel lopen komen we langs het grote witte gebouw Vittoriano, gisteren ben ik er langs gelopen, nu gaan we de trappen op. Het blijkt dat je aan de achterkant van het gebouw met een lift nog veel hoger kan, tot op het dak, en het uitzicht hier vandaan is echt prachtig.
Het wordt tijd om richting Piazza Republica te gaan, daar gaat aan het eind van de middag de parade van de Europride van start. Zo tegen half vijf zet de zoals gewoonlijk zeer bonte stoet van homo’s en lesbiennes zich in beweging, en het duurt bijna twee uur voordat de het eind van de parade voorbij komt. We lopen dezelfde route als de parade en halen ze gaandeweg in. Het is druk aan de kant van de weg, de stoet trekt veel bekijks onderweg naar het Colosseum.
De parade eindigt bij Circo Massimo, daar wordt vanavond een groot feest gevierd met onder andere Lady Gaga. Gister ben ik ook langs Circo Massimo gelopen, de plek waar vroeger paardenraces werden gehouden; vanavond is het dus een groot feestterrein. En groot is het, wij zijn er vrij vroeg en hebben een leuk plekje niet te ver van het podium op een heuvel kunnen bemachtigen. Het duurt wel lang, we hebben er een paar uur gezeten voordat de voorstelling begon, en al die tijd bleven de mensen maar binnenstromen. Bier is duur: vijf euro per glas; water wordt vanaf het binnenterrein gratis uitgedeeld.
Dan is het eindelijk zover, daar waar veel mensen op afgekomen zijn: Lady Gaga! Het wordt wat mij betreft nogal een teleurstelling, ze houdt een ellenlange toespraak en zingt twee liedjes waarbij ze zichzelf begeleidt achter de piano. Zingen kan ze, absoluut, maar ik had wel wat meer van haar willen zien en horen. En reclame maken voor de jurk van Versacci die ze aan had vond ik ook een beetje overdreven.
Het was wel zeer indrukwekkend hoeveel mensen op deze Europride afgekomen zijn!
Het is al laat en onderweg terug naar het hotel duiken we een terrasje op om wat te eten. Het blijkt een visrestaurant en het gevoel bekruipt me dat het wel eens duur zou kunnen worden. Het is van tevoren wat lastig inschatten als je op een terrasje gaat zitten wat het allemaal gaat kosten, maar dit keer valt het gelukkig mee, prima eten en drinken voor een overkomelijke prijs.
|
10 jun 2011 |
 Ik ben helemaal onvoorbereid naar Rome gekomen, wat moet ik allemaal bekijken? Gewoonlijk is Vincent mijn reisleider maar hij zit vandaag de hele dag op het congres. Gisteravond heb ik in een tweet gevraagd wat ik allemaal moet zien en daar kwam wel wat reactie op.
Ik had gister nog snel even een app op mijn iPhone gezet met de kaart van Rome. Deze app is ook voorzien van allerlei touristische informatie en ik besluit de aanbevolen wandeling te maken die langs de 10 meest bezienswaardige gebouwen gaat. Gezien de ligging van het hotel begin ik bij punt zeven (zie kaartje hieronder), onderweg daar naar toe beleef ik al van alles. Het verkeer bijvoordbeeld: levensgevaarlijk. Een zebrapad betekent niet dat de auto’s voor je stoppen, je moet gewoon de straat op lopen waarna de auto’s en brommers voor en achter je langs schieten. Rome is een brommer-stad, er zijn zelfs heel veel brommer-parkeerplaatsen ingericht waar ze met tientallen achter elkaar of naast elkaar staan.
Bij een verkeersongeluk staan tig agenten te bellen en zenuwachtig te doen; het slachtoffer ligt op de grond, maar niemand doet echt wat.
Op weg naar mijn route kom ik langs een prachtig groot indrukwekkend wit gebouw, Vittoriano aan piazza Venezia; waar je ook loopt en kijkt, er is altijd een imposant gebouw te zien.
Punt zeven is de ‘column of Marcus Aurelius’, een standbeeld op een hoge van onder tot boven bewerkte paal. Daarna door naar het Pantheon, een indrukwekkende koepel met een gat bovenin dat een prachtig lichtschouwspel geeft. Dan op naar Piazza Navona, een groot plein met fonteinen. Er wordt een podium gebouwd, helaas haalt dat een groot deel van de charme van het plein weg.
Ik wijk af van de route en wandel richting rivier; onderweg kom ik door prachtige kleine straatjes waar eindelijk eens geen verkeer is. Ik loop een heel eind langs de rivier richting zuiden en kom uiteindelijk bij punt 1 uit: de Piramide van Cestius. Raar idee: een piramide hier zomaar midden in de stad. Op naar het volgende punt: Circus Maximus; dit is een groot terrein waar in oude tijden paardenraces werden gehouden. Ik kon er niet veel van zien, er wordt veel verbouwd en er staan schuttingen in de weg. Misschien later maar een keer terug komen voor een bezoekje.
Mijn laatste doel voor vandaag is punt 5: het Colosseum, ongetwijfeld het bekendste object in de stad; het is het grootste amfitheater dat ooit gebouwd is, indrukwekkend!
Daarna terug naar het hotel om mijn voeten rust te geven, de eerste blaren dienen zich aan…
Aan het begin van de avond neemt Vincent me mee naar de receptie van Europride. Daar eten en drinken we wat en daarvandaan lopen we nog via de homobuurt en het Pride park richting het hotel; mijn voeten hebben er nu wel moeite mee, ik denk dat ik in totaal wel aan de 20 kilometer zit vandaag.
Voorgestelde route
Gelopen route
|
9 jun 2011 |
 Eigenlijk is het wel heel erg, we zijn net terug uit Tallinn en nu gaan we alweer naar Rome. Vincent is nog lid van EPOA, de Europese Pride Organisation, en wil nog graag vanuit zijn werk bij de homo-lesbische groep van de Abva-Kabo aanwezig zijn bij het congres dat morgen, vrijdag, wordt gehouden. Ik vind het niet verantwoord dat hij alleen gaat en offer mij op om hem te begeleiden.
We hebben vluchten via EasyJet geregeld, het wordt voor ons de eerste ervaring met deze budget vliegmaatschappij. Het eerste wat opvalt is dat bij het inchecken een enorme rij staat. Naast die rij stonden borden voor Quick Checkin en Baggage Dropoff, dus wij gaan niet in de rij staan maar lopen gelijk door naar die balie omdat we thuis al ingecheckt hadden. Dat lukt prima en ik verbaas me erover waarom niet meer mensen dit doen. Zijn EasyJet vliegers geen thuis-incheckers?
Het tweede wat ik merk van vliegen met EasyJet is dat we niet naar pier A, B, C of D gaan, maar naar M, daar zijn kennelijk de gates waar low-cost carriers gebruik van maken. Het is totaal anders dan wat wij gewend zijn bij de andere pieren, er zijn maar heel weinig winkeltjes en al helemaal geen restaurants. Je kunt alleen wat eten uit schappen kopen, wij pakken twee sushi pakketten en gaan bij anderen aan een tafeltje zitten bij gebrek aan lege tafels.
Het gatenummer is nog niet bekend, dat komt pas op het laatste moment. Zodra onze vlucht op de borden verschijnt gaan we naar de gate zodat we als een van de eersten aan boord kunnen. Het viel ons al op dat er geen stoelnummer op het incheckformulier stond, de zitplaatsen in het vliegtuig zijn vrij; het begint wel heel erg op busvervoer te lijken.
 Bij de gate vindt strenge controle plaats op de handbagage, alles wat iets te groot lijkt moet moet in een rek geplaatst worden. Past het er niet in dan moet de bagage alsnog ingecheckt worden. En men is erg streng, ook al steekt er maar een klein dingetje uit, zoals een handvat, waardoor het niet past: inchecken. Er is ook duidelijk aangegeven dat je maar één stuk handbagage mag hebben en dat wordt ook streng gecontroleerd. Bij elkaar in proppen of inchecken.
Voor de rest is het een normale vlucht; beetje beenruimte maar dat is voor een kleine twee uur wel te doen.
In Rome pakken we de trein naar station Termini in het centrum van de stad. Eerst een kaartje kopen; er staat een enorme rij voor een verkooppunt, wij wandelen naar automaten waar het iets rustiger is. De trein vertrekt over zeven minuten, maar het wordt spannend als Spanjaarden voor ons het niet voorelkaar krijgen met hun pasje aan de automaat te betalen. Uiteindelijk hebben we kaartjes, rennen naar de trein, en onderweg naar de stad.
En dan blijkt dat je gewoon in de trein bij de conducteur ook een kaartje kan kopen; als we dat geweten hadden…
Het is laat en veel restaurants sluiten al; gelukkig vinden we er nog een die open is en kan ik aan mijn eerste Italiaanse maaltijd beginnen: een grote pul bier en pizza!
|
5 jun 2011 |
We gaan weer naar huis, helaas met een minder aangename vlucht dan de heenreis. De heenreis was direct van Schiphol naar Tallinn, nu zitten we met een tussenstop op Kopenhagen met enkele uren wachttijd. We reizen weer in plukjes, wij zitten in de eerste lichting van 13 personen. Op Kopenhagen worden we ook nog een keer gesplitst, enkelen kunnen gelijk door naar hun vlucht naar Schiphol, wij moeten dus nog enkele uren ons zien te vermaken.
Op de geheugenkaartjes van mijn fototoestel staan zo’n 600 foto’s, het wordt nog een hele opgave om ze allemaal te bekijken, leuksten eruit te zoeken, te bewerken als dat nodig is, en in verschillende albums op internet te zetten.
Voor Panchanter is het nog niet helemaal afgelopen, in november komt het koor nog een keer bij elkaar voor de Grande Finale. De aanhang heeft aangekondigd er ook bij te willen zijn, nog één keer de gezelligheid en warmte van het koor ervaren.
|
4 jun 2011 |
 Voor de zangers van Panchanter begint de dag erg vroeg, ze zijn uitgenodigd om mee te zingen bij de vlaggenceremonie, samen met nog drie Estse koren. Aanvangstijd: zeven uur ‘s ochtends. Het is mij te vroeg, ik slaap lekker door.
Elk jaar wordt op 4 juni gevierd dat in 1884 de Estse vlag is ingewijd en dat gebeurt op Toompea, daar waar de regering gehuisvest is. Op de toren die op Toompea staat wordt de vlag gehesen in het bijzijn van hoogwaardigheidsbekleders, de koren en publiek.
Verder is er overdag geen programma en besluiten Vincent en ik nog wat plekjes van Tallinn te ontdekken die we vorige keer gemist hebben. Het eerste doel is de beklimming van de toren van de Olav kerk; je moet 258 treden op en als je dat volbracht hebt dan kun je genieten van een prachtig uitzicht over de stad. We zien onder andere de haven met een vijftal enorme veerboten, aan de andere kant van de toren hebben we een prachtig uitzicht over de hoge oude stad.
Volgende onderdeel van onze vrije dag is met een tram naar een ander deel van de stad reizen. Opdracht één daarbij is uitvinden hoe het werkt met kaartverkoop; het blijkt dat je in een kiosk openbaar vervoerkaartjes kunt kopen, die moet je in de tram afstempelen. Daar hadden we wat moeite mee, als je het kaartje in de stempelautomaat doe, dan gebeurt er niks. Of we doen het fout, of we hebben een ander apparaat nodig. Verderop in de tram hing inderdaad een ander apparaat, maar ook als je daar het kaartje in steekt gebeurt er niks. Gelukkig wil een andere passagier ons wel helpen: kaartje in de gleuf steken, gleuf naar je toe trekken, kaartje eruit halen. Het kaartje krijgt hierdoor een stel gaatjes en is daarmee ‘afgestempeld’.
De reis gaat richting zee, bij het eindpunt aangekomen wandelen we naar de kust en lopen een stuk langs het strand terug richting stad. Het strand ligt er niet mooi bij, daar is veel meer van te maken. Het wordt ook wel duidelijk waarom er niks aan gedaan wordt: verderop aan zee staat een raffinaderij en dat ruik je. Niet echt lekker om een paar uur op het strand te gaan liggen.
Om half vijf wordt het koor verwacht in de Niguliste kerk voor de laatste repetitie voor het laatste officiële optreden van Panchanter. Het regelmannetje Ülo is er ook en vertelt dat er vanavond een bijzondere gast aanwezig is. Spannend.
Om zes uur is het dan zover, het laatste optreden van Panchanter. Het koor zingt onder andere werk van de Estse componist Veljo Tormis en je raadt het al: hij zit in het publiek! Dat legt extra druk op het koor, het moet, MOET nu echt helemaal goed gaan. En het lukt uitstekend, Tormis vindt het prachtig.
Het laatste lied is net als gister Bridge Over Troubled Water, het besef dringt door dat dit niet alleen het laatste lied is van de avond, maar het laatste lied van een dertigjarig tijdperk. Je kunt de emoties duidelijk aflezen op de gezichten van de zangers en zangeressen.
Gelukkig is er vanavond een bonte avond gepland om nog één keer flink lol te maken. Drie maanden geleden waren Vincent en ik aanwezig bij een borrel van de Holland Business Club in Tallinn en daar kwamen we in contact met de manager van de Three Sisters, een vijf-sterren hotel en restaurant. Wij gingen er een beetje vanuit dat eten in dit hotel het budget flink zou overstijgen, maar dat bleek erg mee te vallen. Dus zitten we deze laatste avond met 39 personen in een vijf-sterren restaurant en we mogen van de manager zoveel lawaai maken als we willen, hij heeft de kamers boven het restaurant vrij gehouden. En als het laat wordt kunnen we ook nog de wijnkelder in zodat echt niemand ons kan horen.
Het was een erg leuke avond, heerlijk eten en drinken. De organisatie had iedereen gevraagd iets met een letter te doen en het is ongelofelijk hoe creatief men geweest is om hun letter te presenteren door middel van voordrachten, liedjes, scetches en muziek.
Toch bleken we meer geluid te maken dan verwacht, dus dachten wij de kelder in te duiken, maar dat bleek plotseling niet te mogen. Dan maar terug naar ons hotel voor de afsluitende bedankjes. Om niet teveel lawaai te maken in het centrale deel van het hotel klappen we door de handen langs elkaar te zwaaien – dat maakt geen geluid en is erg grappig. Hoewel het een beetje raar was de vele dankwoorden halverwege te onderbreken en ergens anders verder te gaan had iedereen er uiteindelijk wel plezier in hoe dit zo stil mogelijk kon worden afgemaakt in ons hotel.
Afsluitend zijn we zoals elke dag afgedaald naar de bar onder ons hotel; ook daar werden we er op een gegeven moment min of meer uitgezet hoewel het pas half vier was.
Buiten is het alweer licht.
|
|
|
