Praag 2014: Hilversum – Damme

Het is zomervakantie! Vincent heeft 2 weken vrij, ik 1, en dus moeten we wat ondernemen. In 2007 hadden we al eens een plan om samen naar Praag en Berlijn te vliegen maar dat ging toen helaas niet door omdat ik zonodig in de aanloop van de vlucht moest vallen en mijn pols beschadigde.
Dit keer gaat alles goed en lijkt het erop dat we weg kunnen.

Gister zijn we naar Lelystad gereden om wat inkopen te doen: kaarten van Duitsland, kaarten van Tsjechië, een headset voor Vincent, en voor mezelf een apparaatje om mijn ipad op het stuur in het vliegtuig te kunnen monteren (yoke-mount in vaktermen).
Vandaag op ons gemak naar Hilversum om ons eerste been richting Praag te kunnen maken. Kijkend naar het weer lijkt het slimmer een iets noordelijke route te kiezen want er worden nogal wat buien verwacht op onze directe route. Morgen (maandag) wordt nog spannender, dan wordt ongeveer in heel Duitsland onweer en regen verwacht.
We zien wel.

Doel wordt het veldje Damme (EDWC), geschat 1 uur en 10 minuten vliegen, een lekkere rustige eerste dag.
Vliegveld Damme bellen om te vragen of we welkom zijn, Vluchtplan indienen, vliegtuig uit de hangar halen, bagage het vliegtuig in, auto in de hangar zetten, tanken en wachten tot om 3 uur het vliegplan in gaat.
De vlucht blijkt uiteindelijk 1uur en 25 minuten te duren, we worden al verwacht en de havenmeester meldt dat hij het vliegplan alvast voor ons gesloten heeft. Telefonisch meldde hij al dat er wel een plekje voor de kist in de hangar was, na de landing dirigeert hij ons er naar toe, en opent voor ons de deuren zodat we de kist al snel achteruit naar binnen kunnen duwen. Morgen maar kijken wat de stalling in de hangar gaat kosten.

Op het terrasje bij het vliegveld is het tijd voor bier en zoekt Vincent een hotel in de buurt uit; het wordt hotel Idingshof in het aangrenzende wel zeer rustige dorpje Bramsche.

Ben benieuwd of we morgen weg komen…

Vliegveld Damme

20140804-191010-69010334.jpg

Vliegveld Damme

20140804-185403-68043210.jpg

Terras op het vliegveld

20140804-185402-68042955.jpg

De havenmeester

20140804-185403-68043413.jpg

Activiteit op het veld

20140804-185404-68044169.jpg

Activiteit op het veld

20140804-185403-68043967.jpg

Activiteit boven het vliegveld

20140804-185404-68044363.jpg

Activiteit op het veld

20140804-185403-68043634.jpg

Dit staat zomaar te kijk op vliegveld Damme

20140804-185404-68044843.jpg

Duo-sprong boven het veld

20140804-185404-68044593.jpg

In Vincent zijn bril

20140804-185404-68044450.jpg

De ipad mini in de yoke mount

20140804-185402-68042674.jpg

Doodstil straatje in Bramsche

20140804-185405-68045074.jpg

Dit winkeltje pas niet echt in het beeld

20140804-185405-68045458.jpg

Bramsche heeft iets met maskers, ons hotel heeft ook zoiets

20140804-185405-68045655.jpg

In de container naast een zwembad

20140804-185405-68045865.jpg

Gekleurde bollen in de tuin van het hotel

20140804-185406-68046051.jpg

Gang in ons hotel

20140804-185406-68046261.jpg

Verwacht weer voor morgen

20140804-185406-68046423.jpg

Gevlogen route

20140805-222126-80486597.jpg

Caribbean 2014 – 9: Zeedag fotodag

Heerlijk, we hebben weer een zeedag. Niks hoeft, behalve dan weer een beetje netjes eten, het is weer jacket&dress night. Vincent doet aan hardlopen op de hardlooptrack op deck 5, ik sta in de sportschool. Na het eten lukt het nog om een nieuwe voorstelling ‘Blue Planet’ bij te wonen, zang, dans, acrobatiek, het is een prachtige voorstelling in het Amber Theater.

Verder niks te vertellen, daarom nu geen lang verhaal maar foto’s van decks 3, 4, 5, 6 en 8; hogere decks heb ik al eerder foto’s van gepost.

Op deck 3 zit een conferentie centrum, en zit de hoofd-eetzaal. De eetzaal strekt zich verder uit over deck 4 en 5; verder geen echt vertier.

Op deck 4 zit het casino, is de ingang van het Amber theater, zit de een zaal voor standup-comedians, de nightclub en andere uitgaansgelegenheden.

Deck 5 heeft het bovengedeelte van het Amber theater, de Royal Promenade, een ‘straat’ met allemaal winkeltjes, bars, informatiebalie, de Starbucks en nog veel meer. Ook de champagne bar zit hier, waar we onze dagelijkse Dorothy meeting hebben.
Op deck 5 is buiten een (hard)loop parcours rond het schip gemaakt.

Deck 6 is voor sport en gezondheid, er is fitness, een soort van sauna, en je kunt allerlei behandelingen krijgen. Aan de andere kant van het schip ligt de boardwalk, met fast-food restaurants, onze vaste ijswinkel, een klimwand en het aquatheater waar we eerder deze week de spectaculaire duikshow hebben gezien. Voordat we naar blue planet gingen kregen we daar een spektakel van de fonteinen en muziek voorgeschoteld.

Deck 7 heeft alleen hutten; deck 8 is de binnentuin, Central park. Aan deze tuin zitten ook weer vele barretjes en restaurants, hier zit dus ook het barretje waar we elke dag een afzakkertje nemen voordat we naar bed gaan.

Maar goed, hier zijn de foto’s.

Alle decks met wat er te doen is op een rijtje
20140503-145213.jpg

Het casino
20140503-145231.jpg

Het casino
20140503-145318.jpg

Het casino
20140503-145346.jpg

Standup comedian ruimte
20140503-145407.jpg

Hoofdingang Amber theater
20140503-145442.jpg

Elke trap, elke verdieping zijn eigen schilderij
20140503-145514.jpg

Lifthal met 6 liften, er zijn 4 van deze hallen, dus 24 liften
20140503-145526.jpg

Spa en fitness
20140503-145630.jpg

Spa en fitness
20140503-145701.jpg

Hardloopbaan rond het schip op deck 5
20140503-151317.jpg

Karaoke songs lopen continue voorbij
20140503-145736.jpg

Royal Promenade met op de voorgrond de starbucks
20140503-145832.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-145942.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-145953.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-150020.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-150051.jpg

Dazzles, een van de cafés waar elke dag live muziek is
20140503-150135.jpg

Draaimolen achter op deck 6
20140503-150219.jpg

Toegang tot achter op deck 6
20140503-150251.jpg

Klimwand gezien vanaf deck 6
20140503-150301.jpg

Liftschacht vanuit de lift gezien
20140503-150341.jpg

Liftschacht vanuit de lift gezien
20140503-150349.jpg

Binnentuin en bar-lift gezien vanaf deck 14
20140503-150358.jpg

Bar-lift halverwege zijn tocht omhoog van Promenade naar Binnentuin
20140503-151429.jpg

Het spijt me dat ik je hiermee moet confronteren
20140503-151712.jpg

Ik word gepijnigd op het solarium
20140503-151807.jpg

En weer zo’n avond
20140503-152008.jpg

En weer zo’n avond
20140503-152119.jpg

Binnentuin-bij-nacht
20140503-151625.jpg

Als we op onze kamer komen vinden we weer een kunstwerk van Raj
20140503-152316.jpg

Caribbean 2014 – 8: Sint Maarten en hoe start je een quad?

Het is maar een klein stukje van de Maagdeneilanden naar Sint Maarten, gisteravond vertrokken en vanmorgen vroeg alweer aangemeerd.
Voor mij betekent Sint Maarten maar één ding: op naar het vliegveld aan Maho Beach en genieten van zeer laag over het strand aankomende vliegtuigen.

Het eiland Sint Maarten is opgesplitst in een Nederlands en een Frans deel. Net als de Maagdeneilanden is Sint Maarten ontdekt door Columbus, en was het daarvoor bewoond door Indianen. Het eiland is meerdere malen (zo’n zestien keer) van eigenaar gewisseld, maar uiteindelijk is het dus Nederland/Frankrijk geworden.

Ik wil graag naar het vliegveld in het Nederlandse gedeelte, maar we hebben handicaps vandaag: het is 1 mei, en dus de dag van (geen) arbeid, veel winkels en dergelijke zijn gesloten. Maar nog veel verontrustender: het is carnaval en dat betekent dat het verkeer volkomen tot stilstand komt door de optocht door de stad Phillipsburg.
Als we aan land komen en bij een infostandje informatie willen vragen, raken we in gesprek met iemand; hij vraagt wat we willen – naar het vliegveld; hoe komen we daar? We kunnen een taxi nemen – maar hij verhuurt ook bikes. Waarom niet? Op de fiets hebben we ook geen last van de optocht.
We gaan met hem mee, de fietsen staan op 1 minuut met de auto verderop, hij brengt ons er naar toe.
Fietsen?? O jee, hij heeft het over wat wij quads noemen: vierwiel aangedreven brommers! Wat nu?
Ach waarom ook niet – een stukje avontuur extra, en op en quad heb je vast minder last van de optocht dan in een taxi. Doen dus! Het kost 85 dollar, maar dan krijg je er wel een stukje avontuur voor terug.
De verhuurder (iemand anders dan waar we in eerste instantie mee gesproken hebben) vraagt een creditcard voor borg, en een rijbewijs. Oeps, ik heb die van mij niet bij me – wie heeft op een cruise nou een rijbewijs nodig? Maar hoe is het mogelijk, Vincent heeft de zijne wel bij zich. Niet dat hij gaat rijden, hij gaat achterop; het zal de verhuurder een zorg zijn. Mijn creditcard, Vincent zijn rijbewijs – we kunnen weg!
De verhuurder legt uit hoe het werkt. De versnellingen, hoe te starten, en dat was het. Vol getankt moeten we de quad terug brengen. We krijgen een eierdopje als helm op ons hoofd, en gaan met die banaan! De quad is niet in perfecte staat, het display met snelheid enzo is stuk, tijdens het rijden zijn er rare tikkende geluiden, de rem heeft heel veel kracht nodig, maar we komen vooruit. Vincent met de kaart achterop en gaan!
Er is maar één weg over het eiland, en in het Nederlandse deel volgens de kaart precies 1 kruispunt met stoplichten. Verder een aantal rotondes. Richtingsborden zijn schaars, het is in het begin een beetje gokwerk over welke kant je op moet. Gelukkig is dat Vincent zijn specialiteit, en na een half uurtje zijn we op onze plek van bestemming: Maho Beach!

DE attractie voor Maho Beach is dat de landingsbaan van het vliegveld van het Nederlandse gedeelte gelijk begint na een klein stukje strand en een weggetje. Landende vliegtuigen komen zeer laag over het strand aan vliegen, maar het wordt nog veel leuker als een vliegtuig vertrekt: het vliegtuig staat aan het begin van de baan, vlakbij het strand, geeft vol gas, blaast een stel mensen omver die bewust in de straalstroom gaan staan, en gaat dan de lucht in. Op youtube zijn filmpjes te vinden van mensen die tegen het hek aan staan, zich niet vast kunnen houden, over de straat geblazen worden, tegen de betonnen rand slaan tussen de straat en het strand, en flink gewond raken. Ik blijf maar op veilige afstand uit de straalstroom, leuk is het zeker!
Helaas maken we de echt grote kisten niet mee, we kunnen niet al te lang blijven want de boot wacht niet, en de optocht gaat ook onverbiddelijk door. Op tijd terug dus.

Goed. Terug bij de quad. De versnelling (het is een automaat) moet in neutral, contactsleutel op ‘aan’, remmen inknijpen, en dan starten. Starten. Maar wat is ook weer de startknop? Allerlei knopjes en hendeltjes aan het stuur, maar welke is ook weer de startknop? Jeetje. Gelukkig kun je hem ook handmatig starten door aan een koord te trekken, als een grasmaaier zeg maar.
Maar na het proberen van enkele knopjes heb ik de juiste: de startmotor draait!
Het eerste deel van de reis terug verloopt soepel, maar bij de stad aangekomen lopen we, zoals verwacht, vast bij de parade. We hebben ruim de tijd, we zijn om kwart over een van het strand vertrokken, en de boot gaat pas om half vijf weg. Moet lukken.
We zien auto’s een afslag nemen, en via een zandpaadje parallel tegen de parade in rijden. We besluiten dat ook te doen, wie weet kunnen we daardoor de parade vermijden. Maar helaas, aan het eind van het zandweggetje kunnen we niet verder; rechts van ons is de parade, voor ons houdt de zandweg op. Wat te doen? Terug rijden en een andere route zoeken? Er staan een paar sheriffs aan het eind van het zandpad, ik stuur Vincent naar ze toe om te vragen hoe we bij de boot komen. Als ze door krijgen dat we met een quad zijn krijgen we toestemming om dwars door de parade over te steken en links af te slaan – die weg brengt ons direct naar de haven waar de boot ligt en waar we de quad gehuurd hebben. Helemaal geweldig!

En zo komen we dus ruim op tijd bij de boot aan, we hebben zelfs nog tijd om een cache te doen zodat we onze sporen achter kunnen laten op Sint Maarten.
Uiteindelijk vertrekt de boot nog veel later, om een of andere reden moeten we wachten op een ambulance die ook vast staat in de parade…
We vragen ons trouwens wel af wat er gebeurt als je echt te laat terug bent; zo zagen we gister, toen we net vertrokken, nog een taxi aankomen – wat gebeurt er met mensen die echt te laat zijn? Geen idee.

We hebben nog tijd voor het solarium, het tikken van een blog, en een bezoek aan Dorothy. Het wordt steeds drukker, 13 Dorothy gangers vanavond, en 6 no-shows. Als iedereen tegelijk langs komt dan wordt het een probleem in de champagne bar, dat gaat lastig passen.

Aan tafel hebben we vanavond alleen het echtpaar uit Tennessee. Bediende Roger doet goed zijn best en verkoopt ons een heerlijke steak buiten het standaard menu om; inclusief een fles wijn. We mogen onze seapasses trekken dus vanavond. Roger toont ook nog een prachtig decanteer-dingetje op de fles wijn en doet zijn best dat ook aan ons te verkopen. Dat lukt nog net niet.
Het smaakt weer uitstekend, de opgaande trend in de kwaliteit van het eten is nog steeds aanwezig. We raken aan de praat met Manolo, de assistent-bediende. Het blijkt dat men 7 dagen per week moet werken, 10 uur per dag, en dat 7 maanden achter elkaar. Dan 10 weken vakantie en op naar de volgende cruise. Je moet het maar willen en leuk vinden. Er zijn veel Filippijnse bedienden aan boord, het zal voor hun begrippen wel goed betalen.

Vincent heeft geprobeerd nog wat entertainment te regelen via de tv op onze kamer. Zo ongeveer alles blijkt al volgeboekt te zijn tot het einde van de cruise – een leermoment, bij de volgende cruise op tijd reserveringen doen.
We doen nog een poging bij standup comedians, het is zo dat als je een reservering hebt, je een kwartier voor aanvangstijd aanwezig moet zijn; daarna wordt je plek vergeven aan mensen die in de rij zijn gaan staan voor de degenen die niet op komen dagen. We komen niet aan de beurt.

Nog een afzakker bij een andere Filippijn aan de bar in de binnentuin, en we mogen naar bed.

De stoere motormuizen
20140503-005418.jpg

Het beroemde strand en straatje; het bordje waarschuwt je voor de jetstream van de vliegtuigmotoren
20140503-004644.jpg

Vliegtuigje vlak boven het strand
20140503-005118.jpg

Vliegtuig vlak boven het strand
20140503-005338.jpg

Vliegtuig vlak boven het strand
20140503-005152.jpg

Zodra de kist gas geeft worden mensen op het strand weggeblazen
20140503-005357.jpg

Heel ander landschap vlak naast het vliegveld
20140503-005244.jpg

Ons stalen ros
20140503-005303.jpg

Die van ons is lekker groter!
20140503-004521.jpg

Caribbean 2014 – 6: Eerste zeedag: sporten

We hebben vrij vandaag! Dat betekent beginnen met heerlijk uitslapen, uitgebreid ontbijten in restaurant Windjammer, flink wat persoonlijke verzorging op onze kamer en dan naar de sportschool.

Wat??

Ja, sportschool. Ook die hebben we aan boord, en om de kilo’s in bedwang te houden gaan Vincent en ik sporten. Eerst hardlopen waarna Vincent het voor gezien houdt, daarna ga ik nog wat fitness doen op de apparaten. Het is wel duidelijk waarom Vincent niet verder mee gaat doen met fitness – hij is te vinden bij de verkiezing van de-meest-sexy-man-in-zwemkleding.

En vervolgens naar het solarium, het zonnedek voor op de boot dat met glazen panelen afgeschermd wordt voor de toch wel harde wind. De cocktails smaken goed, ik heb tijd om mijn blog bij te werken, en er is zowaar een beetje tijd om wat te lezen. Ik heb 9100 boeken bij me (echt waar!), maar kom nauwelijks aan lezen toe deze vakantie.

Om half acht hebben we weer een voorstelling: een watershow op het achterdek. Een stuk of 18 atleten laten hun kunsten zien vanaf lage en hoge duikplanken en op trampolines. Het is een werkelijk prachtige show, ik heb met volle teugen genoten. Vele malen leuker dan de musical Chicago van gister.

Dan is er nog maar even tijd voor de Friends of Dorothy waarna we alweer aan tafel 171 moeten. We zijn met zijn tweeën, de twee andere echtparen hebben kennelijk elders eten geregeld. Geen klachten vanavond, het eten smaakte prima.
Nog een afzakkertje bij de bar in de tuin (er zijn maar liefst 37 bars aan boord) en het is bedtijd.

Hieronder onder andere een impressie van decks 15 en 16, de decks met faciliteiten voor zwembaden, bubbelbaden, zonnen, bars, snackbars en nog veel meer. Op het solarium zijn al 3 zwem/bubbelbaden, op het open gedeelte zeker 5 zwembaden, en ook nog een stel bubbelbaden. Er zijn twee flowboard banen, twee klimwanden, er is een voetbal/basketbal ruimte, 6 tafeltennistafels, een speelhal, en dat allemaal op deck 14/15/16 dus!


Solarium, gezien van buiten het solarium
20140501-002914.jpg

Solarium, gezien van binnen
20140501-003702.jpg

Wandeldeel van voor naar achter op deck 16
20140501-003009.jpg

Zwembad op deck 15
20140501-003115.jpg

Nog een zwembad op deck 15 (er zijn er nog veel meer)
20140501-003128.jpg

Minigolfbaan
20140501-003141.jpg

Eén van beide flowboard banen
20140501-003212.jpg

Vincent op de loopband in het fitness center (deck 6, voorin)
20140501-003243.jpg

Achterdeel van het schip in de schemering, gezien vanaf deck 6
20140501-004020.jpg

De acrobatenduikshow op deck 6
20140501-004112.jpg

De gang naar onze hut op deck 14
20140501-003543.jpg

Onze hut, gezien vanaf de deur.
20140501-003558.jpg

Onze hut, gezien vanaf het bed. Rechts naast de deur een kledingkast, links de douche/wc
20140501-003609.jpg

Caribbean 2014 – 5: Nassau (Bahama’s) & Dorothy

Vakantie – voor mij redelijk synoniem met uitslapen.
Helaas geen vakantie vandaag, de wekker gaat om zeven uur. ‘s ochtends. Al na één nacht varen zijn we op onze eerste bestemming, de havenstad Nassau op de Bahama’s, en we worden half twee vanmiddag alweer terug verwacht op de boot; daarom op tijd het bed uit.
We hebben niks qua tour op het eiland geregeld, dus ontbijten we in ons eigen tempo op deck 15 bij een eenvoudige snackbar. Niks mis mee, er is van alles te eten. En geen seapass nodig.
Bij onze komen we Raj tegen. Raj (van Rajesh, net als in de Big Bang Theory) is onze ‘stateroom attendant’, hij staat dag en nacht voor ons klaar als er iets is met onze hut. Het is een zeer aardige jongeman, maakt een gezellig praatje met ons en benadrukt nogmaals dat we hem vooral moeten bellen als er iets met onze hut is.

Zo rond negen uur verlaten we de boot en wandelen we het stadje Nassau in. Vincent heeft een plattegrond in de hand en we wijken gelijk van de geijkte route af; het gevolg is dat we in een niet-toeristische buurt uit komen en dat geeft gelijk een, naar ik aanneem, realistisch beeld van het eiland. Slechte wegen, vervallen huisjes en vooral veel, heel veel verkeer door de krappe straatjes. Het verkeer bestaat uit veel taxibusjes, ze zijn oud, zien er niet uit, en roken en stinken als een gek.
Oh, en ze rijden aan de linkerkant van de weg – de Engelse invloed.

De Bahama’s werden oorspronkelijk bewoond door indianen tot in 1492 Columbus voet aan wal zette. De Spanjaarden zetten de indianen aan het werk in mijnen waar de meesten stierven, de eilanden raakten onbewoond tot in de zeventiende eeuw ruzie uitbrak in Engeland en veel Engelsen een nieuw leven zochten op de Bahama’s. Sinds 1973 zijn de Bahama’s een zelfstandige staat.

De wandeltocht leidt ons langs een fort; je denkt nou krijgen we het maar het stelt naar onze maatstaven niet veel voor. Het levert wel een mooi uitzicht over de haven waar vier enorme cruiseschepen blijken te liggen. Er is dus even een invasie van misschien wel bijna 10.000 toeristen op het eiland.
Vanaf het fort zien we Paradise Island liggen, en de grote hoge brug naar het eiland toe. We horen een tour guide vertellen dat op het eiland een hotel staat waar een kamer 25.000 dollar per nacht kost, met een minimum afname van 4 nachten. De prijs van een compleet huis op de Bahama’s voor vier nachten!

Tijd voor koffie. Er is een Dunkin Donuts in de buurt, wie weet kunnen we daar een lekker bakje koffie krijgen; hopelijk beter dan de Amerikaanse slappe hap. Niet dus, voor Vincent is het helemaal erg, hij bestelt koffie met suiker, maar dat smaakt vooral als suiker met water – echt niet te drinken. De donuts daarentegen gaan er wel in.
We doen nog een paar caches, en bezoeken een informatief museum over de Caribische zeepiraten.
Op de terugweg naar de boot zien we een standbeeld van Columbus, en vervolgens komen we in het winkelcentrum voor de toeristen, dat ziet er heel anders uit dan de buurten waar we eerder doorheen gelopen zijn. Hier is het wel prima onderhouden, hier moet dan ook het geld verdiend worden van al die toeristen die even een paar uur langs komen.

Terug op de Allure of the Seas lopen we naar de Starbucks. Jawel, onze boot heeft een Starbucks, als enige cruiseschip ter wereld. We vragen een kopje koffie sterker dan een Amerikaans bakkie, maar minder sterk dan een espresso. Daar weet de Starbucks mevrouw wel wat op, we krijgen inderdaad, na swipen uiteraard van de seapass, een lekker kopje koffie.

Van andere cruise gangers hadden we gehoord dat er iets als Friends Of Dorothy bestaat. Het is een code om aan te geven dat er samen met andere homoseksuele mannen en vrouwen een drankje gedronken kan worden in een bar. In de centrale hal, The Royal Promenade, hangt een soort van prikbord, en toen we er langs liepen zagen we inderdaad een dagelijkse Dorothy bijeenkomst om 19:45 in de Champagne bar. Vanavond maar even kijken.

Na enkele uren relaxen in het Solarium, het voorste deel van het schip dat door glazen wanden uit de wind wordt gehouden maar wel lekker in het zonnetje ligt, gaan we ons klaar maken voor het diner. Het is niet zomaar een diner vanavond, je moet eigenlijk in pak en galajurk komen. Dat had Vincent mij van tevoren verteld, maar ik had daar totaal geen zin in. Nu we richting champagne bar en avondeten gaan blijkt zo ongeveer iedereen compleet uitgedost te zijn. Zelfs kinderen van 5 lopen in pak of avondjurk.
Overal kun je professionele foto’s laten maken (uiteraard tegen professionele prijzen), en dat gebeurt dus massaal. Ik voel me een beetje opgelaten, ik heb alleen maar t-shirts bij me. Het is per slot elke dag 30 graden, wat moet ik met een pak en stropdas? Om toch een beetje mee te doen koop ik in een winkeltje een opvallend overhemd, heb ik toch nog iets speciaals.

In de champagne bar ontmoeten we rond de Dorothy tijd inderdaad andere homo stellen, leuk om even kennis te maken en om te ontdekken dat we niet het enige mannenstel op deze cruise zijn.
Om half negen gaan we eten aan een andere aan ons toegewezen dinertafel, tafel nummer 171. Het is een zes persoons tafel waar één stel uit Miami aan zit, het andere stel eet ergens anders vanavond. Het is een gezellig echtpaar, een leuk en redelijk lekker diner vanavond.

Maar het programma voor vandaag is nog steeds niet afgelopen, gisteravond hebben we een reservering gemaakt voor het theater vanavond, we gaan naar de musical Chicago. De verwachting is hoog, er wordt veel over gepraat, maar het valt mij erg tegen. Het is een wel erg traditionele musical met half geklede dames, veel zingen en verder totaal geen attributen of decor wisselingen op het toneel. Ik ben (net als Vincent geloof ik) enkele keren in slaap gevallen. Het viel me ook op dat nogal wat mensen tijdens de show weg liepen. Nou ja, het idee dat er een musical aan boord van een schip is, is op zich al erg bijzonder.


Aangemeerd in de haven van Nassau
20140430-103631.jpg
Watertoren bij het fort
20140430-103659.jpg

Vier aangemeerde cruise schepen, gezien vanaf het fort
20140430-103749.jpg

Links Paradise Island met de brug er naar toe
20140430-103821.jpg

Vertrek uit de haven
20140430-103835.jpg

Bij de musical Chicago
20140430-103848.jpg

Dit troffen we aan op onze kamer – met dank aan Raj
20140430-103928.jpg

 

Caribbean 2014 – 3: Wandeling richting haven

Het lijkt ons leuk om een lange wandeling richting zuiden te maken. Eerst langs het strand, daarna door naar de haven waar de grote cruise schepen aanleggen. Kijken of we daar kunnen komen.

Maar eerst ontbijt, alweer een aparte ervaring. Ook dit appartementencomplex heeft geen restaurant, maar je kunt er wel ontbijten. In een keukentje staat een koelkast, een koffiezetapparaat, een broodrooster, wat beleg, wat beagles en andere broodachtigen (maar geen brood), en wat cereals. Je pakt maar wat je wilt, zet het op een dienbord en gaat het ergens op het complex opeten. Het keukentje zit vrijwel naast ons appartement en we besluiten het eten mee te nemen naar ons onderkomen.

En dan gaat het gebeuren, we gaan beginnen met de wandeling. Volgens google gaat het enkele reis 1 uur en 40 minuten duren, we zullen zien. Insmeren en wegwezen.
Eerst langs het strand, het is er niet echt druk. Het zand is prachtig wit en wordt goed schoon gehouden, als ik de borden mag geloven dan is dat om ervoor te zorgen dat de schildpadden ongestoord op het strand kunnen leven. Nou ja, wat heet ongestoord.
Er staan veel lifeguard gebouwtjes op het strand om de zwemmers goed in de gaten te houden. Geen leuke strandtentjes zoals wij dat aan onze kusten kennen, hoogstens een klein verkooppunt voor frisdrank. Alcohol is verboden op het strand, ook zelf meegebrachte drank mag niet.Huisdieren ook niet, de enige beesten die op het strand mogen zijn ‘trained service animals’.
Geen wonder dat het zo stil is op het strand – je mag er niks.
Aan de zuidkant mag er dan weer wel wat: barbecue. Overal rook, het is zaterdag en als lunch wordt er flink wat vlees aangebrand. Het ziet er her en der gezellig uit.

Onderweg pikken we een paar geocaches mee, we zijn er nou toch.
En dan komen we bij een grote hoge brug; vanaf die brug heb je een mooi uitzicht over de haven waar de grote cruiseschepen aanmeren. Er liggen er drie, die van ons ligt er nog niet.
We besluiten na de brug terug te keren, de verwachting is dat we niet echt in de buurt van de schepen kunnen komen (en dat blijkt later inderdaad niet zomaar te kunnen).

Na een biertje bij hetzelfde tentje als gister, The Deck, even boodschappen doen – er is immers geen restaurant of bar bij het appartementencomplex; ‘s avonds is het tijd voor een lekker stuk vlees op zijn Amerikaans.
Als we thuisgekomen in de spiegel kijken vragen we ons af wie dat zijn – onze koppen hebben totaal andere kleuren gekregen. Alleen jammer van die rode rand waar het t-shirt bij de hals eindigde, en de rode kuiten, dat was niet de bedoeling.

We hebben vandaag bijna 20 kilometer lopend afgelegd.
Lekker slapen dus.

 

Strandwachterhuisje
20140429-101542.jpg

Geen alcohol en geen beesten op het strand
20140429-101601.jpg

Ft. Lauderdale Beach
20140429-101621.jpg

Klein stukje van het havengebied van Ft. Lauderdale
20140429-101732.jpg

Klein stukje van het havengebied van Ft. Lauderdale
20140429-101748.jpg

Mijn horloge kan niet goed tegen dit klimaat, het glas is van binnen beslagen
20140429-101755.jpg

Caribbean 2014 – 2: Openbaar vervoer in Amerika

Helaas hebben we maar weinig tijd om te genieten van Miami Beach, de prachtige witte stranden en de kleurrijke figuren die paraderen over de straten langs de kust. Skate boarders, fietsers op driewielers, dure auto’s, lawaaiige radio’s in de auto’s, het hoort er hier allemaal bij. Prachtige motorfietsen, waterskiërs, windsurfers, alles is hier te vinden.

Maar zoals gezegd hebben we nauwelijks tijd om hiervan te genieten. We ontbijten bij een Cubaans restaurant aan het straatje waar ons hotel aan zit – nog zo’n eigenaardigheid van ons hotel: geen restaurant, dus geen ontbijt. Maar dat geeft niet, gelegenheden zat hier in de omgeving. We laten ons het traditionele Cubaanse ontbijt welgevallen en pakken onze koffers weer in. We gaan proberen zo veel mogelijk met openbaar vervoer naar onze bestemming in Ft. Lauderale te komen.

De af te leggen afstand is 60 kilometer, met een taxi gaat dat wel een en ander kosten. We stappen op de bus richting het vliegveld van Miami. daar pakken we de metro naar het dichtstbijzijnde treinstation van de Tri-Rail. Vervolgens uitstappen in Ft. Lauderdale. Daar blijkt de bus naar het centrum nog even op zich laat wachten, en we hebben geen idee of we dan een beetje in de buurt van het hotel zijn. Toch maar een taxi vanaf het treinstation naar het hotel.
Openbaar vervoer is niet duur, of beter: erg goed koop; het buskaartje kostte maar $2.65 p.p., ongeveer €1.90. Zelfde voor de tram, de trein was maar liefst $3.00. De taxi nog eens $18. Je bent wel even onderweg, maar je ziet nog eens wat, je beleeft nog eens wat en je bespaart wat. Het was best wel een leuke ervaring.

Ons hotel is een men-only resort, weer op loopafstand van het strand. Inchecken en dus weer tijd voor een wandeling strand. We stranden al snel bij een kroeg en gaan lekker aan het bier.
De eerste indruk is dat Ft. Lauderdale meer haven is, er is een groot waterrijk gebied waar de rijke Amerikanen hun enorme boten aan een steiger achter hun huisje kunnen aanleggen. Het is allemaal uitstekend onderhouden en ziet er prachtig uit.
In deze stad moet ook een bruisend uitgaanscentrum aan de Wilton Drive zijn voor mannen die iets met mannen hebben. We laten ons er per taxi naar toe brengen (lopen is echt te ver) en we schrikken nogal van wat we zien. Een winkelcentrum met wat bars, veel kabaal, en veel ongezelligheid. De verwachting was een gezellig buurtje met leuke kroegjes – niet dus.
We lopen een stukje weg van het winkelcentrum en belanden bij een tentje genaamd ‘Naked Grape Wine Bar’. Het blijkt weer eens een gouden greep te zijn van Vincent – heerlijke wijnen en tapas. Dat werd toch nog genieten dus.

Tijdens de hapjes gebeurt er iets vreemds op straat: er komen plotseling een paar honderd fietsers voorbij! En dat in Amerika. Men weet ons te vertellen dat het een fietstocht is om HIV onder de aandacht te brengen en te houden, en om geld in te zamelen. De tocht wordt twee keer per week gefietst.

Cubaans ontbijt
20140427-112154.jpgFt. Lauderdale
20140427-112221.jpg

Caribbean 2014 – 1: Onmenselijke tijden

Ik vind het onmenselijk.
Echt waar.
De wekker gaat om 02:45, en niet 1 maar 2 tegelijk. Zowel de telefoon van Vincent als die van mij schreeuwen ons wakker, het is tijd om op te staan om de trein van 4 uur te halen.

Met drie uur slaap achter de kiezen sta ik op, en gaat Vincent koffie zetten; het wordt een hele lange dag vandaag. Zeer vroeg op en Nederlandse tijd laat naar bed
Maar het is voor het goede doel: een cruise door het Caribisch gebied!
Kwart voor vier lopen we de deur uit, de nachttrein vertrekt om zeven over vier. Het gaat dit keer goed – meestal rijden de treinen niet als we op vakantie willen, maar vandaag een keer wel.
De koffers inchecken op Schiphol is een nieuwe ervaring; tot nu toe liep je naar een balie waar iemand zat om je koffers te labelen en op de band richting het innerlijk van Schiphol te zetten. Niet meer, er staat een machine waar je je koffer in moet zetten, en waar een label met streepjescode uit komt die je zelf aan het handvat van je koffer moet vastmaken. Als dat gebeurd is gaat er een deur over je koffer dicht, wordt gecontroleerd dat het label leesbaar is, en verdwijnt je koffer. Op hoop van zegen dan maar.

Vervolgens naar de gate, daar krijg je, zoals dat bij vluchten naar Amerika gaat, een persoonlijk gesprek met iemand die je enkele vragen stelt. Hebt u zelf de koffer ingepakt? Heeft iemand gevraagd om iets voor hem mee te nemen? En nog een paar vragen, het stelt niet veel voor en even later zitten we in de vertrekruimte.
Mooi op tijd taxiet het vliegtuig naar de baan en zijn we onderweg naar Detroit, een tussenstop want de eindbestemming van de vliegreis is Miami.
In Detroit krijgen we de standaard Amerikaanse plichtplegingen: vingerafdrukken (alle 10 vingers) achterlaten, je wordt op de foto gezet, en douane formulier inleveren; het gaat allemaal erg voorspoedig.
Ook de vlucht Detroit-Miami is geen bijzonderheid, alles is op tijd en de koffers komen inderdaad aan.

Nu nog naar het hotel zien te komen. Vincent heeft The Clay Hotel uitgezocht op Miami South Beach, maar hoe komen we daar? Er blijkt een soort van shuttle bus te rijden: een busje waar ongeveer 9 passagiers in passen die langs gevraagde bestemmingen rijdt. Het is minder duur dan een taxi (we waren 32 dollar kwijt voor 2 personen samen), maar heeft dan wel als nadeel dat je met anderen in een busje zit en dat je langs andere bestemmingen rijdt. Dat laatste hadden we geluk mee, we werden als eerste afgezet.

The Clay Hotel is een vrij bijzonder hotel, vanuit de lobby kun je niet bij de kamers komen. Je moet weer naar buiten, een straat in lopen en ergens een smal trappetje beklimmen. Maar dan heb je ook wat, een uitstekende ruime kamer aan een leuk straatje met allerlei prima restaurants. En op enkele minuten lopen van het strand.

We kwamen kwart voor vier ‘s middags lokale tijd aan, een goed moment om nog even een strandwandeling te maken en te genieten van de strak-blauwe luchten en de temperatuur van ongeveer dertig graden en de geneugten van Miami South Beach. Heerlijk!
We eten in het straatje van het hotel en gaan uiteindelijk rond middernacht slapen. Dat betekent dat we ongeveer 27 uur (min of meer) wakker zijn geweest. Echt tijd om te gaan slapen dus.

20140427-092334.jpg
20140427-092354.jpg

20140427-092436.jpg

20140427-092651.jpg

Frankrijk 2013: De vluchten

frankrijk2013

 
Op het plaatje zie alle 15 vluchten van onze Frankrijk vakantie. Dit zijn ze:

 

Nr
Datum
Van/naar
Plaatsnamen
Verslag
1
14/07
EHHV – EHMZ
Hilversum – Midden-Zeeland
Quatorze Julliet
2
14/07
EHMZ – LFAC
Midden-Zeeland – Calais
Quatorze Julliet
3
15/07
LFAC – LFRG
Calais – Deauville
Vestingstad St. Malo
4
15/07
LFRG – LFRD
Deauville – Dinard/St. Malo
Vestingstad St. Malo
5
17/07
LFRD – LFFI
Dinard/St. Malo – Ancenis
Inspannende vlucht
6
17/07
LFFI – LFBH
Ancenis – La Rochelle
Inspannende vlucht
7
19/07
LFBH – LFBE
La Rochelle – Bergerac
Wel of geen onweer?
8
19/07
LFBE – LFDH
Bergerac – Auch
Wel of geen onweer?
9
21/07
LFDH – LFSL
Auch – Brive-la-Gaillarde
Nieuw veld Brive
10
21/07
LFSL – LFLC
Brive-la-Gaillarde – Cleremont-Ferrand
Nieuw veld Brive
11
23/07
LFLC – LFLH
Cleremont-Ferrand – Chalon
Controlled area
12
23/07
LFLH – LFSM
Chalon – Montbeliard
Controlled area
13
25/07
LFSM – LFGT
Montbeliard – Sarrebourg
Militair actief
14
25/07
LFGT – EDRT
Sarrebourg – Trier
Militair actief
15
27/07
EDRT – EHHV
Trier – Hilversum
Code oranje in NL

 

Frankrijk 2013: Code Oranje in Nederland

We willen vandaag terug naar Nederland, maar er is een code oranje voor extreem weer voor heel Nederland. Flinke onweersbuien worden verwacht, en als we wakker worden blijkt inderdaad een flinke buienlijn over Nederland te trekken.
De verwachting is wel dat het in het begin van de middag wat beter moet worden, dus we vertrekken toch maar richting vliegveld in de hoop dat we het vandaag gaan halen. Normaliter zouden we de vlucht in twee benen splitsen maar vanwege het weer besluiten we er maar één been van te maken. In Duitsland is het weer goed, als we Hilversum niet halen dan kunnen we nog wel naar een veld hier in Duitsland uitwijken.

Maar zo ver komt het niet, op vliegveld Trier dienen we een vliegplan in dat na anderhalf uur in gaat; als we de buienradar bekijken en enkele uren vooruit zetten, dan zien we dat als we in Nederland aankomen, de buien al ver voorbij Hilversum moeten zijn. We vertrekken 12:45 uit Trier en steken precies een uur later de Nederlandse grens over. Er hangen prachtige kleine witte wolkjes boven het land, we vliegen er boven overheen. Ten noordoosten van ons zien we nog de donkere achterkant van het slecht weer – en wij vliegen in de zon.

Het plan was om nog even over de camping van John te vliegen, maar het leek alsof in het westen een nieuwe bui in de maak was, en we wilden toch echt Hilversum halen; dus toen toch maar voor de directe route gekozen.
Bij Hilversum aangekomen worden wij gewaarschuwd voor een ontzettend natte en gladde baan in verband met de regen die dus pas geleden gevallen is, maar het valt mee, ik zet de kist zonder enig probleem aan de grond.
Even later hoor ik dat het veld eigenlijk nog gesloten was, en dat ik de eerste was die het veld mocht gebruiken na de buien.

In deze vliegvakantie hebben we vliegend geen enkele drup regen gehad, en dat staat in schril contrast met de vliegvakantie van vorig jaar naar Zweden: toen hadden we bij zo ongeveer elke vlucht regen onderweg. Geef mij dit (hete) droge weer maar!

 


De route van Trier naar Hilversum
20130728-111607.jpg

Onweer waar we op moesten wachten
onweer

Frankrijk 2013: Bratwurst en Weinstube

Het is toch een beetje raar, de titel zegt Frankrijk, maar we zijn in Duitsland. En ik moet zeggen, het bevalt me wel. Ik kan weer met de mensen communiceren en het eten smaakt een stuk beter.
De vorige keer dat ik in Frankrijk was, was ik in Parijs en had ik de indruk dat men wat beter Engels sprak dan vele jaren geleden. Dat blijkt dan alleen in Parijs zo te zijn, vrijwel niemand, ook niet in de horeca, spreekt Engels, en mijn Frans is wel heel erg roestig. Duits gaat me een stuk beter af.
En vanmorgen eindelijk een fatsoenlijk ontbijt, de franse ontbijtjes zijn erg karig, vandaag weer een zeer uitgebreid buffet. Heerlijk.

Het regent vanmorgen, dus lekker lang binnen blijven. Daarna de stad in, wat boodschappen doen (broeken en schoenen kopen), bezoek aan de Porta Nigra en de Kathedraal van Trier, wijntjes proeven in Weinstuben, bratwurst eten, caches vinden en verder niks bijzonders. Oh, en weer een nieuw foursquare record: 416 punten! Dat zal wel lange tijd blijven staan denk ik.

Het plan is morgen, zaterdag, terug te vliegen naar Nederland. Er wordt veel gepraat over onweer, we hopen voordat het onweer komt weer terug te zijn. Het is 1 uur en 45 minuten vliegen als we de vlucht in één keer doen. Kijken of het lukt.


Porte Nigra
20130726-234248.jpg

20130726-234303.jpg

Bratwurst
20130726-234512.jpg

Cathedraal

20130726-234602.jpg

Frankrijk 2013: Landen in een militair active gebied

De tijd in Montbéliard zit erop – tenminste als het weer meewerkt. Als we om 8 uur wakker worden regent het pijpestelen, en op ons volgende veld Sarrebourg en bij onze bestemming Trier zijn nogal wat onweersbuien actief. Maar geen paniek, het lijkt erop dat het in de loop van de dag gaat wegtrekken.
Sterker, als we klaar zijn met het ontbijt is de lucht volledig blauw in Montbéliard; dat geldt nog niet voor de volgende velden, maar de verwachtingen zijn goed.

Op het veld aangekomen maken we ons klaar voor vertrek. De vlucht is goed voorbereid, met de kanttekening dat het veld Sarrebourg in militair gebied LFR150 ligt. Ik heb geen bericht (NOTAM) kunnen vinden dat het gebied actief is, dus is de aanname dan maar dat het niet actief is en dat we probleemloos naar dat veld kunnen als tussenstop.
Op Montbéliard landt een Duits vliegtuig, we maken een praatje. Men is stinkend jaloers als we zeggen dat we al 12 dagen onderweg zijn, en nog 2 te gaan hebben. WAAAT? Geen kinderen zeker?

Zodra we hangen roep ik Bale Information op en meld waar ik naar toe wil. ‘Will call you back’ is zijn antwoord; even later komt hij terug en zegt dat alles ok is. Hij is kennelijk voor ons uit gaan zoeken of we naar Sarrebourg mogen, en dat mag. Ik vraag voor de zekerheid of LFR150 active is, en het antwoord is JA, maar we hebben toestemming.
In de buurt van het veld worden we overgezet op Phalsbourg Approach – zij helpen ons in het actieve militaire gebied. Ik geef aan dat ik op 4000 voet wil blijven vliegen en daar houdt hij ons aan, ik moet strak die hoogte aanhouden.
Bij Sarrebourg mogen we overschakelen naar dat veld, ik geef aan dat ik denk over anderhalf uur bij hem terug te komen voor het vervolg van onze reis. Hij vindt het prima.

We kiezen een baan om te landen (er is natuurlijk niemand om ons iets te vertellen), maar de wind verandert nogal en op het moment dat we willen landen blijk ik nogal wat tailwind te hebben. Bovendien was het circuit vrij kort, dus het ziet er niet naar uit dat ik voor het einde van de baan stil zal staan. Ik maak een go-around, en dat is heeeeeel lang geleden dat dat een keer nodig was.
Op de radio hoor ik nog wel wat Frans gepraat, alsof er nog iemand wil landen. Maar dat gebeurt niet, wel zien we een helicopter langs komen.

Er is echt minder dan helemaal niks te beleven op het vliegveld van Sarrebourg. Er staat een auto, maar het clubgebouw is potdicht, net als de hangars, het komt erg doods over. We gaan voor het gebouwtje in de schaduw zitten – de biscuits uit Nederland voor dit soort velden komen weer van pas.
Er moet een vliegplan ingediend worden want we gaan bij de volgende vlucht de Frans-Duitse grens over. Ik bel het vliegplan door, nu nog een uur wachten voor we de lucht in mogen.
Ondertussen komt een militaire helikopter over, ik verdenk de heren ervan dat ze het een mooie oefening vinden om even te kijken wat die Hollanders in dit militaire gebied te zoeken hebben.
In de verte horen we nog wat donderslagen, dat is van de bui die hier eerder geweest moet zijn, en die beweegt van ons af. Geen probleem.

Precies op de starttijd van het vliegplan hangen we weer in de lucht en roep ik weer Phalsbourg Approach op en vraag het vliegplan te activeren. Dat doet hij en we kunnen op weg naar Duitsland.
Het veld Trier ligt achter een paar heuvelruggen, gezien vanaf het zuiden. Op de buienradar hadden we gezien dat er een buitje richting Trier ging, en het was bij elke heuvelrug even spannend of we erachter tegen een bui zouden aanlopen. Maar dat gebeurde niet, het was in Trier ook al prachtig weer. De enige vlieg-rimpel vandaag was dat er naar Trier was gebeld of wij wel aangekomen waren – we weten zeker dat we alles goed telefonisch doorgegeven hebben, maar misschien had de Fransman iets niet goed gehoord of opgeschreven. Verder niks aan de hand.
We binden de kist vast, en gaan weer voor twee nachten de stad in.

In maart waren we ook al even in Trier geweest voor een sauna bezoek (vanuit een korte vakantie in Luxemburg). Dat was toen niet zo’n succes en we waren dan ook een beetje bang dat Trier tegen zou vallen. Niet dus – het is een prachtig stadje, we zijn toen gewoon niet in het mooie gedeelte geweest.
Ik wil een schnitzel en die krijg ik dan ook. Met een tweede bord erbij met alleen maar rauwkost – daar was ik aan toe! Heerlijk.


Ons einddoel voor vandaag: Trier
20130725-235458.jpg

De route van Montbéliard naar Sarrebourg
20130808-233105.jpg

Niets te doen op Sarrebourg

20130725-235924.jpg

20130725-235936.jpg

De route van Sarrebourg naar Trier
20130808-233113.jpg

Uitpakken en vastzetten op Trier

20130726-000307.jpg

20130726-000315.jpg

20130726-000322.jpg

De Moesel en een paar foto’s uit Trier
20130726-003303.jpg

20130726-003311.jpg

20130726-003318.jpg

20130726-003430.jpg

Frankrijk 2013: Labyrint, museum en sauna

Het is vaste routine geworden: een dag vliegen en een dag rust.
Als we in het begin van de middag eindelijk van de kamer af komen gaan we eerst een gebakje eten – het eerste gebakje van de vakantie. Het mocht dus wel weer eens.
Daarna een trechter gekocht, morgen ga ik de olie aanvullen in de motor van het vliegtuig.

We zijn weer te vroeg, de Franse variant van de Blokker gaat pas kwart over twee open, dus dan eerst maar een ijsje. Daarna lukt het om een trechter (entonnoir volgens Google translate) te kopen.

In het stadje staat een soort van kasteel op een verhoogd stuk. Daar zijn we naar toe geweest en hebben in het museum enkele tentoonstellingen bekeken, waaronder een leuke expositie genaamd KM/H over allerlei vormen van vervoer.

Vervolgens een cache oppikken in een doolhof, dat is een dubbele opgave maar het lukt prima.

Het hotel heeft een sauna en daar maken we graag even gebruik van; alsof het buiten nog niet heet genoeg is – het is weer prachtig weer na een enorme hoosbui afgelopen nacht.

We eten voor de tweede keer in dit stadje, beide keren in een lokaal Frans restaurantje. Het komt een beetje minimalistisch over, gister kregen we als hapje vooraf een stukje stokbrood met niks – helemaal niks, vandaag een uiterst klein bakseltje (maar wel lekker). Bij het hoofdgerecht gister frites en een stuk vlees met sjalotjes – geen groente, en ook vandaag bij het hoofdgerecht geen groente. Gister aardbeien als toetje met alleen een beetje suiker, vandaag had ik een kaasplankje met drie stukken kaas. Maar dan wel drie stukken van dezelfde kaas. Beetje vreemd allemaal.

Morgen landen we als het goed is in Duitsland in Trier.


Treinstation
20130724-235122.jpg

Kasteel
20130724-235141.jpg

Kasteel
20130724-235146.jpg

Doolhof
20130724-235152.jpg

Frankrijk 2013: Van Clermont-Ferrand naar Montbéliard

We willen vandaag weer een stuk gaan vliegen en omdat later op de dag onweer wordt verwacht besluiten we redelijk op tijd richting vliegveld te gaan zodat we voor het onweer op plaats van bestemming kunnen zijn. En om een keer geen last te hebben van het twaalf-tot-twee-kun-je-niet-tanken-probleem.
De taxi brengt ons naar een achteringang van het veld, dat scheelt weer gedoe met security checks tussen het ‘gewone’ publiek. Bij de achteringang moet je weliswaar ook door de security check maar dat is met zijn tweeën toch een stuk prettiger dan in een drukke vertrekhal.
We moeten de landing en handling gaan betalen; dat kost enige moeite want ons type vliegtuig staat niet in hun computersysteem, het is niet te vinden. Hij bedenkt een prijs voor de landing, de twee dagen stalling en de handling, het komt uit op bijna vijftig euro. Hij belt met de brandstofman die even later, als we de kist weer ingepakt hebben, komt aanrijden.

Al voor twaalf uur hangen we in de lucht en gaan richting Chalon-sur-Saône, de tussenstop voor vandaag. We vliegen ruim om het veld Saint-Yan heen, maar het gevolg is dat we daardoor een classe D gebied in vliegen waarbinnen radiocontact verplicht is. Dat had ik kennelijk even gemist, maar men kon ons via een andere frequentie vinden waardoor we uiteindelijk toch nog met de juiste persoon in contact kwamen. Oeps. Volgende keer nog beter de kaart bekijken!
Bij Chalon reageert niemand op mijn radio-oproep, dus over het veld heen vliegen, windzak opzoeken, kijken waar de wind vandaan komt en de landingsbaan bepalen. Na de landing lopen we het gebouw bij het veld binnen en er zit zowaar iemand! Het is nog wel tussen 12 en 2! We mogen 8 euro afrekenen voor de landing, en als we vragen waar we een ijsje kunnen eten zegt hij dat het hier in het gebouw kan. Hij loopt van het kantoor naar de bar, en verkoopt ons ijsjes en wat drinken. Van alle markten thuis zullen we maar zeggen.

Op de route van Chalon naar Montbéliard ligt een laagvlieggebied van de Franse luchtmacht, en die is active. Op 5500 voet (een kleine 2 km) kunnen we over dat laagvlieggebied heen en dat doen we dus ook. We staan in concact met Bale Information (jawel, dat is Basel, we zijn vlakbij Zwitserland), en die waarschuwt ons ook voor de zekerheid voor het active laagvlieggebied. Na dat gebied blijkt ook nog een militair gebied actief te zijn. Het stomme is dat ik daar niks van op de kaart kan vinden; gelukkig leidt hij ons om dat gebied heen tot vlakbij het veld van Montbéliard. Ik roep op, en jawel, antwoord. Dat is handig, kan zij ons vertellen welke baan in gebruik is.
Na de landing zetten we de kist in het gras, draaien haken in de grond, en binden het vliegtuig daar aan vast. Verderop in de heuvels ziet het er zeer dreigend uit, daar hangt een flinke bui. Die bui is uiteindelijk niet in Montbéliard terecht gekomen.

Montbéliard is een lief stadje met heel veel bloemen en planten. Allerlei parkjes en pleintjes zijn opgesierd met veel bloemen, aan huizen hangen plantenbakken met veel kleurige planten erin. Hier moeten we ons weer een hele dag zien te vermaken.


Het vliegtuig moederziel alleen op Clermon-Ferrand
20130724-123632.jpg

20130724-123705.jpg

De route Clermont-Ferrand naar Chalon
20130724-124253.jpg

De route van Chalon naar Montbéliard (kijk eens hoe dichtbij Basel is)
20130724-124320.jpg

Vast gemaakt in het gras
20130724-125122.jpg

20130724-125132.jpg

Impressie van Montbéliard
20130724-125311.jpg

20130724-125321.jpg

20130724-125339.jpg

20130724-125348.jpg

20130724-125333.jpg

20130724-125401.jpg

20130724-125419.jpg

Frankrijk 2013: Niks doen in Clermont-Ferrand

Vakantie zoals vakantie hoort te zijn; uitslapen, beetje wandelen door de stad, wat geocaches vinden, ijsje, biertje en eten. Clermont-Ferrand heeft een aardig oud binnenstadje met een prachtig parkje, maar is verder geen bijzondere stad.

Om toch nog iets nuttigs te doen ben ik een aantal iPad apps voor het vliegen aan het vergelijken, binnenkort een verslag.

Enkele foto’s van Clermont-Ferrand.


Dit is nou een pispaaltje
20130722-233140.jpg

Typisch Frans straatje in de oude binnenstad
20130722-233326.jpg

Deze berg zijn we misschien wel vliegend overgestoken
20130722-233434.jpg

Eten op straat
20130722-233704.jpg

We bestelden Pierrades; dat bleek steengrillen te zijn.
20130722-233839.jpg

Frankrijk 2013: Auch – Clermont-Ferrand

Niet alle vluchten zijn even enerverend, vandaag was zo’n dag dat het niet echt spannend was.
Vincent had een bestemming uitgezocht, Clermont-Ferrand, met als tussenstop het veld Brive-la-Gaillarde. Het weer is overal uitstekend, en voegt dus niks toe aan het spannend maken van de vlucht.

Ons was al verteld dat Brive een vrij nieuw veld was, en dat blijkt ook als je aan komt vliegen. Het terrein waarop het veld ligt is nog redelijk maagdelijk, en druk is het er ook niet. Als we aan komen vliegen beantwoordt niemand mij op de radio, het veld is kennelijk dicht dus dan maar over het veld heen vliegen, kijken hoe de windzak erbij hangt en zelf besluiten welke baan het beste is. We kiezen voor baan 11 en zonder met verder iemand contact te hebben gehad landen we, en zoeken een parkeerplekje.
We willen wat drinken, of nog liever: een ijsje, maar dat zit er niet in. We kunnen van het veld af via een draaipoort, maar of we daarna ooit weer het veld op komen… Bovendien is er (nog) geen restaurant op het veld. We besluiten airside te blijven en wat water en koekjes (speciaal voor dit soort velden meegenomen uit Nederland) tot ons te nemen. Alles is duidelijk nieuw hier, en nog maar niet of nauwelijks in gebruik.

Als we weer weg willen landt er een private jet op de baan; er staan zelfs mannetjes om de kist te helpen parkeren. Ik roep op de radio en tot mijn grote verbazing krijg ik antwoord van de toren. Het is na twee uur, daar zal het wel mee te maken hebben. De uiterst vriendelijke man op de toren helpt ons op weg richting Clermont.

We gaan nu een stuk over het Franse Centraal Massief – en dat merken we. Het landschap stijgt, en wij zijn dan ook het grootste deel van de vlucht bezig met langzaam stijgen om maar boven de grond te blijven. Vlakbij Clermont is dan uiteindelijk ons hoogste punt, we vliegen op 6000 voet hoogte (ongeveer 2 km) net over de bergen heen. Genieten!
Vlak voor het hoogste punt krijgen we radiocontact met Clermont Approach. Bij Brive had ik me op het ergste voorbereid, Clermont is een groot veld met flinke lappen tekst instructie. Ik had alles gelezen en wist wat op me af zou kunnen komen.
En dan valt het natuurlijk mee; het was rustig op het veld en zodra Clermont Approach ons overzette op Clermont Tower was het allemaal zo gepiept. Direct naar base leg baan 08, en snel landen. We worden overgezet op Clermont Ground.
We melden Ground dat we 2 nachten willen blijven; daar schrikt men kennelijk van want Ground meldt ‘Will call you back’. Hij moet even ruggespraak houden. We mogen parkeren op S12, en hij is behulpzaam bij het vinden van die parkeerplek. Ik vraag me af waarom hij ruggespraak moest houden; er staat werkelijk NERGENS een vliegtuig geparkeerd, we zijn de enigen!

Na het uitpakken van de kist worden we door handling opgehaald en naar de terminal gebracht. Men is uiterst vriendelijk en behulpzaam, we krijgen zelfs telefoonnummers van ze mee voor het geval we ze nodig hebben. Wat deze vriendelijkheid ons gaat kosten gaan we dinsdag beleven.

Vincent zoekt op het vliegveld onder het genot van een halve liter bier een hotel uit via booking.com, en niet lang daarna zitten we in een taxi naar het hotel. De chauffeur laat het eerste stukje van de route de ramen open, maar zodra we wat snelheid kunnen maken gaan de ramen dicht en de airo aan. Dat gaat goed tot we in de stad Clermont zijn – bij stoplichten staat hij al verdacht vaak wat extra gas te geven, maar op een gegeven moment gaat het toch echt fout: er komt blauwe rook onder de motorkap vandaan! De chauffeur zet snel de airco uit en de ramen open; even later houdt het roken op. De airco is duidelijk aan een servicebeurt toe…

Tot mijn spijt ben ik overal vergeten foto’s te maken; daarom alleen de routes en twee foto’s van de kathedraal in Clermont.


Kathedraal in Clermont.
20130722-000820.jpg

Route Auch – Brive. Klik op de kaart voor Google Maps.
20130808-231229.jpg

Route Brive – Clermont. Klik op de kaart voor Google Maps.
20130808-231242.jpg

Nogmaals kathedraal in Clermont
20130722-000901.jpg

Frankrijk 2013: Bezoek aan Montesquiou en de familie Niestadt

Weer een rustdag vandaag, we wandelen overdag naar het zeer stille plaatsje Montesquiou en terug, en wandelen naar het huis van de familie Niestadt die ons gister onder andere zo geholpen hebben met het onderbrengen van het vliegtuig in een hangar. Het wordt een heerlijke duik in het zwembad, een heerlijke maaltijd en zeer prettige gesprekken. Een topavond!


Ons kasteel
20130720-235227.jpg

Weersverwachting vandaag
20130720-235243.jpg

Wandeling naar Montesquiou
20130720-235253.jpg

Wandeling naar Montesquiou
20130720-235310.jpg

Montesquiou
20130720-235332.jpg

Montesquiou
20130720-235324.jpg

Montesquiou
20130720-235340.jpg

Terug naar ons kasteel
20130720-235351.jpg

Links het langwerpige huis van de familie Niestadt
20130720-235406.jpg

Iedereen geniet van het uitzicht van huize Niestadt
20130720-235413.jpg

Frankrijk 2013: Wel of geen onweer?

Ik had allerlei Zweden visioenen vanmorgen. Ik had nog zo gezegd: we gaan daar naar toe waar de zon schijnt zodat ik me een keer geen zorgen hoef te maken over regen onderweg zoals vorig jaar bij zo ongeveer elke vlucht.
Vandaag willen we van La Rochelle naar Auch, maar onderweg wordt gewaarschuwd voor mogelijke onweersbuien waarin hagel kan zitten. Daar zit ik dus absoluut niet op te wachten. Wat te doen? Nog een nacht in La Rochelle blijven? Of toch proberen?
We willen een tussenstop maken op Bergerac, juist daar wordt gewaarschuwd voor flinke onweersbuien in de middag.

Al aan het begin van onze vakantie had ik contact met Ben, een van de huurders van de PH-MBW. Hij gaat op vakantie in Zuid-Frankrijk in de buurt van Auch. Ik had hem verteld dat we in principe als einddoel het veldje Condom hadden, en hij vertelde dat als we iets doorvliegen naar Auch, dat hij dan wel een en ander voor ons kan regelen.
We besluiten op zijn aanbod in te gaan, vandaar de vlucht vandaag naar Auch.
Ben vliegt regelmatig vanaf Auch, en vandaag haalt hij zelf-vliegend zijn vrouw van vliegveld Bergerac. Ik bel Ben dan ook regelmatig vandaag over de weercondities.

Het lijkt uiteindelijk allemaal wel wat mee te vallen.Er hangen flinke regenbuiten ten oosten van La Rochelle, maar die drogen op voordat ze het stadje bereiken.
Dus op naar het veld, kijken of we een beetje op tijd kunnen hangen zodat we de mogelijke buien voor kunnen zijn.
Helaas.
Ik had het kunnen weten.
We komen kwart over twaalf op het veld aan, en zoals altijd in Frankrijk is het lunch van 12 tot 2. We kunnen niet tanken tot het 2 uur is.
Er zit niks anders op dan wachten.

Als we dan uiteindelijk vertrekken is er nog steeds geen spoor van buien te bekennen boven Bergerac, als we daar na ongeveer een uur vliegen aankomen schijnt de zon. Niks aan de hand – alleen een stuk ten oosten van Bergerac is wat gaande, maar daar hebben wij geen last van.
Op de route van Bergerac naar Auch wordt geen regen verwacht, dus we maken ons op voor vertrek.

Het is weer typisch frans; op Bergerac is niemand die we de landing kunnen betalen; briefje invullen en in de brievenbus doen is het enige.
Omdat dit veld ook grote verkeersvliegtuigen ontvangt moeten ook wij weer door de security check heen. Eerst worden we achteraan een rij mensen gezet die met een lijnvlucht mee moeten, gelukkig worden we eruit gepikt en mogen we ‘voordringen’. Het levert toch weer een stuk vertraging op.

De vlucht zelf ging verder prima, zoals elke keer gigantisch zweten in de kist zodat we lekker stinkend aankomen op Auch.
Ben komt al snel met de auto aanrijden, en zorgt ervoor dat ons vliegtuig in een hangar gestald kan worden. Ideaal! Verder heeft Ben voor ons twee overnachtingen geregeld in een kasteeltje, we mogen zelfs zijn auto de komende dagen gebruiken. Hoe luxe wil je het hebben.


Route La Rochelle – Bergerac; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130719-230553.jpg

Route Bergerac – Auch; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
Noot: het stukje Auch naar de blauwe punt hoort er niet bij; het blauwe puntje geeft aan waar ons kasteeltje is.
20130719-230607.jpg

Een stil Auch
20130719-230625.jpg

Ons kasteeltje; het torentje op de voorgrond is onderdeel van onze kamer
20130719-230638.jpg

Frankrijk 2013: Rustdag in Rochelle

We doen het rustig aan vandaag, zelfs zo rustig dat we een telefoontje van roomservice krijgen: of we nog van plan zijn onze kamer te verlaten zodat men de kamer kan schoonmaken.

Vooruit dan maar.

Hierbij een fotoimpressie van het stadje La Rochelle.

20130718-223206.jpg

20130718-223220.jpg

Een bijzondere brug: hij rolt als het ware achterover op de weg, geen bewegende delen onder het wegdek. Deze constructie kende ik nog niet.
20130718-223227.jpg

20130718-223233.jpg

20130718-223240.jpg

20130718-223257.jpg

20130718-223304.jpg

20130718-223312.jpg

Vincent kijkt in de middag live Tour de France via de Ziggo app
20130718-223321.jpg

Frankrijk 2013: Inspannende vlucht naar La Rochelle

De lucht is strak blauw – het ziet er naar uit dat we vandaag gewoon kunnen vertrekken naar een volgende bestemming. Het wordt La Rochelle, een leuk plaatsje aan de kust, met als tussenstop Ancenis.
Eigenlijk was een tussenstop op Montague gepland, maar toen ik belde naar het veld of we welkom waren kreeg ik een zeer vreemd telefoongesprek. Een mevrouw nam op en ik vroeg of we langs konden komen op het vliegveld. Vliegveld? Dan moet u naar Nantes. Nee, mevrouw, Montague heeft een eigen veld. Nou, zegt ze, ik ben van de gemeente, en er is hier geen vliegveld. Ik vraag het voor de zekerheid nog even na. Nee, er is hier geen veld. Mevrouw, ik weet het zeker, er is in Montague een vliegveld. We zijn er niet uit gekomen, dus uiteindelijk maar besloten een ander veld te kiezen.
Telefonisch contact met Ancenis lukte niet, maar ik zag geen reden om niet naar dat veld te gaan, dus op weg!

Na takeoff van het veld Dinard konden we de kust prachtig zien liggen; eergister was de kust verdwenen onder een mistlaag. Ik vraag de toren of ik een rondje om Saint Malo mag maken, met enige aarzeling krijg ik toestemming. Leuk!
De vlucht van Dinard naar Ancenis verloopt voorspoedig, we worden keurig van frequentie naar frequentie overgezet, en men heeft steeds alle informatie aan elkaar overgedragen. Dat doen ze hier goed – pluim voor de Franse begeleiding in de lucht.

Ancenis is een typisch do-it-yourself veldje. Er zit niemand op de toren, radio is air-to-air, en alleen in het Frans. Je wordt geacht over het veld heen te vliegen, naar de windzak te kijken en zelf te bepalen welke baan je kiest. Bij het uitluisteren van de frequentie hoorden we een vliegtuig landen op baan 07, daar kiezen wij dan ook maar voor. Dat wat ik weet in het Frans zeg ik in het Frans op de radio, zodat anderen kunnen horen wat mijn bedoeling is. Daar waar ik de Franse woorden niet voor ken zeg ik het maar in het Engels, elke piloot mag je toch wel van verwachten dat ze de typische vliegtermen in het Engels ook wel kennen.

In een clubgebouw mogen we een blikje drinken uit een koelkast pakken, als we dan maar 1 euro per blikje doneren in een geldbakje. Geen probleem natuurlijk. Als we vragen waar we de landing kunnen betalen kijkt men ons hulpeloos aan – er is niemand om het landingsgeld aan te betalen, dus laat maar. Wel graag even een formuliertje invullen, en onder de deur door schuiven van het kantoortje van het veld.
We bereiden ons voor op La Rochelle, een veld met een aantal reporting points. Dus maar weer goed voorbereiden – welke opdrachten zou je van de toren kunnen krijgen?

We gaan weer onderweg en in de buurt van La Rochelle roepen we Approach op. Dat gaat prima, en hij stuurt ons inderdaad naar reporting point N. Daar aangekomen worden we overgezet op de frequentie van Tower. Ik roep op maar geen antwoord, waarschijnlijk waren twee vliegtuigen tegelijk aan het zenden. Tweede poging – ook geen antwoord. En plotseling toch antwoord: ‘PH-MBW please hold your position at N due to a lot of traffic in the control zone’. Ok, ik maak een 360 (een rondje). Ondertussen meldt een tweede kist zich die N nadert.
Vervolgens krijg ik de opdracht op om langs de kust te gaan vliegen en me te melden op right-hand downwind 27. Ik maak me een beetje zorgen om de kist achter mij, dat is een Piper en die vliegt een stuk sneller dan ik kan met mijn Fuji. De toren meldt de kist achter mij meerdere keren dat hij achter mij moet blijven (en dat doet hij ook).
Als ik eenmaal op downwind zit meldt de kist achter mij zich ook op downwind; verder is er nog een kist op final, maar daar maak ik me geen zorgen om. En dan komt er nog een Boeing 737 van Ryan Air aan, en die krijgt voorrang op mij. De toren geeft mij de opdracht om downwind te extenden – ofwel nog even niet landen maar parallel aan de baan doorvliegen. En inderdaad zien we enige tijd later de Ryan Air rechts voor ons tegemoet komen.
De kist achter ons krijgt van de toren de opdracht om een 360 linksom te gaan maken; gelukkig, die zit mij niet meer op de hielen.
Als de kist ons voorbij is mogen wij rechts indraaien richting de baan, we zijn ondertussen alweer ruim 7 nm (ongeveer 13 km) van de baan verwijderd, we hebben ruim 4 minuten nodig om terug te viegen naar de baan.
Volgende punt is dat de Ryan Air voor ons dan wel geland is, hij moet nog wel van de baan af. De kist heeft de hele baan gebruikt, moet aan het eind van de baan omkeren en terugrijden. De toren geeft de Ryan Air opdracht om dat zo snel mogelijk te doen zodat ik geen go-around hoef te maken. Dat lukt, een halve minuut voor mijn landing is de boeing van de baan af.
De kist achter mij is ondertussen ook met de laatste loodjes van de landing bezig, en landt ook vlak nadat ik van de baan af ben.
Nou nog even parkeren ergens in het gras, en nu even bijkomen. Er is veel gebeurd in de laatste paar minuten en ik heb even tijd nodig om dat te verwerken. Dan inpakken, en naar de aankomst/vertrek hal om een biertje te scoren, en om Vincent een hotelletje te laten zoeken.

Als we staan te wachten op een taxi, komt er een bus aanrijden. Die gaat naar het centrum van La Rochelle, die nemen we maar. In de stad nog een stukje lopen en dan zit het erop!

Na het inchecken maken we nog een wandelingetje door de stad en eindigen we op het strand voor nog meer bier. Dan nog lekker eten in een vis-restaurant met een fles wijn en zit deze dag erop. Wat zal ik lekker slapen vannacht.


Saint Malo vanuit de lucht; rechts de pier, op de voorgrond het eiland dat alleen bij eb bereikbaar is.
20130718-120450.jpg

Route Dinard – Ancenis; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130808-223023.jpg

Route Ancenis – La Rochelle. Duidelijk zichtbaar zijn de 360 en de extended downwind.
Klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130808-223029.jpg

Geparkeerd op La Rochelle, op de achtergrond de Ryan Air
20130718-120544.jpg

Verdiend biertje op het strand
20130718-120553.jpg

Frankrijk 2013: Mist in Saint Malo

Als ik wakker word ben ik benieuwd hoe het zit met de mist. Niet goed, als ik naar buiten kijk zie ik de toren van de kerk bij ons in de buurt niet. Nou ja, we hoeven vandaag toch niet weg.

Saint Malo is een klein stadje aan de kust; het is volledig ommuurd, je kunt over die muur de hele stad rond. In de binnenstad heb je drukke en rustige gebieden; de drukke gebieden zijn de straatjes met winkeltjes, hotels en veel restaurants en bars. Op andere plekken is het juist onverwacht rustig. Het erg leuk om zo van gebied naar gebied te wandelen.

De mist bleef hangen tot een uur of 6 ‘s avonds. In de avond zijn we een pier op gelopen zodat we konden genieten van het zicht op de stad. Nou ja, eigenlijk was dat bijzaak, we gingen de pier op om een geocache te vinden…
Er ligt ook een eilandje vlakbij het stadje. Bij vloed is de weg er naar toe overstroomd, maar bij eb kun je de oversteek maken. En dat was ‘s avonds, dus na het bezoek aan de pier ook nog even het eiland op geweest – en een cache gevonden.


Op de muur; zie de laaghangende wolken linksachter
20130716-230954.jpg

De haven
20130716-231014.jpg

Typisch straatje in Malo
20130716-231022.jpg

Saint Malo vanaf de pier
20130716-231111.jpg

Saint Malo gezien vanaf het eiland. Let op het weggetje rechts, dat staat bij vloed onder water.
20130716-232654.jpg

Het stadje in de avondzon
20130716-232808.jpg

20130716-232916.jpg

Frankrijk 2013: Calais – Dinard/St. Malo

Calais spreekt ons niet echt aan; vooral langs de kust is de boel erg in verval en de binnenstad is ook niet echt bijzonder. De grote boten die af en aan varen zijn wel leuk.
Dus maar op zoek naar een nieuwe plek. De kaart komt tevoorschijn en zoeken maar.
Het doel wordt uiteindelijk het veld Dinard-St Malo. Het stadje Saint Malo schijnt bijzonder te zijn omdat het een vestingstadje is; een stadje binnen een grote muur. Laten we het maar eens bekijken.
Op de route ligt Deauville – daar willen we een tussentop maken voor een ijsje.

Op Calais gaan we eerst tanken. Dat duurt even, vlak voordat wij per taxi terug waren op het veld, landden een lading engelsen die onderweg waren naar Essen. En ze moesten allemaal tanken. En daarna afrekenen – dat duurde zo mogelijk nog langer.
Overigens is afrekenen hier geen straf – de brandstof is hier 80 cent goedkoper dan in Nederland, dat vertaalt zich in bijna 25 euro per vlieguur, een aanzienlijk verschil.

Tijdens het wachten zitten we in het gras de laatste voorbereidingen te doen, lijnen op de kaart, bellen naar Deauville om te kijken of we welkom zijn, departure en arrival prodecures bestuderen.
Uiteindelijk vertrekken we tegen twee uur, weer op zijn do-it-yourself’s, bedenk een baan waar je van wilt vertrekken en meld het op de radio. Een andere Nederlander zit in de lucht en wil landen, we melden elkaar wat onze intenties zijn, uiteindelijk zelfs maar gewoon in het Nederlands.
Net als gister zitten er veel vogels op de baan, en net als gister mis ik ze gelukkig allemaal. Onderweg naar Deauville!

Vincent ontpopt zich als een uitstekende co-piloot, hij ontfermt zich over de kaarten, trekt lijnen, zoekt informatie uit de Jeppesen voor me bij elkaar, luistert goed mee op de radio, regelt voor mij de frequenties op de radio en regelt de transponder. Heerlijk.

Deauville is en gecontroleerd veld, en er zit zowaar iemand op de toren. We moeten ons eerst bij Deauville Info melden, die stuurt ons richting reporting point NG en zet ons over naar Deauville Tower; die stuurt ons naar punt ED; daar vandaan mogen we direct ‘left hand base 30, call me on final’. Ik denk: dat klopt niet; vanuit punt ED, ten noordoosten van de baan, moet het een ‘right hand base’ zijn; ik herhaal wat hij zegt, maar vraag daarna nogmaals: ‘did you say left hand?’. Gelukkig, hij komt terug met ‘Oh sorry, sorry, you are coming from the north, so right hand base’. Daarna was het een fluitje van een cent en stonden we even later aan de grond.

Deauville Airport is redelijk groot, er landen ook lijntoestellen, en dat betekent verhoogde security. Als we een ijsje willen moeten we van airside naar landside, en als we dan terug willen naar het vliegtuig moet ik mijn brevet laten zien. Gelukkig werd me dat op tijd verteld zodat ik nog even mijn brevet uit de kist kon halen voordat we door de controle gingen.

Na het ijsje werd inderdaad mijn brevet gevraagd, en moesten we door de metaaldetector poortjes. Ik had geen mes ofzo bij me, maar wat zou er gebeurd zijn als ik die wel bij me had?
En al die explosieven die ik in de kist zou kunnen hebben? Ik vind het nogal een wassen neus.

We hadden een beetje moeite de toren te begrijpen toen we weer weg wilden, dan maar een paar keer vragen en de man op de toren was herhaalde rustig zijn opdrachten. Eerst mocht een groot toestel opstijgen, een kleine kist nog landen, daarna mochten wij de baan op. Na het opstijgen maak ik een bocht naar links waarna de toren zegt ‘left turn approved’. Oeps, ik had eigenlijk toestemming moeten vragen…

Ook Dinard is een gecontroleerd veld met allerlei reporting points, maar daar doet men hier niet moeilijk over. Al bij het eerste radiocontact zegt hij gelijk ‘call me when field insight’. Hoezo reporting points. We krijgen right-hand baan 35; even goed uitkijken dat we niet per ongeluk baan 30 pakken.
We mogen in het gras parkeren; hier kan de kist mooi 2 nachten blijven staan, hebben wij de tijd om het vestingstadje St. Malo goed te bekijken.

Op de vliegkaartjes van de velden aan de Franse kust staat vaak de waarschuwing ‘Aerodrome likely to be covered by sea haze in a few minutes’, en we zagen het gewoon gebeuren op de landtong waarop Saint Malo ligt. Langs de kust hingen laaghangende wolken en mist over het land. Het veld zelf was nog helemaal buiten de mistlaag, geen probleem voor ons dus.
In de taxi naar Saint Malo reden we dus inderdaad van prachtig zonnig weer een dikke laag mist in; het was gelijk ook een stuk kouder. Heel apart.

Vincent had op zijn iphone op het vliegveld een leuk hotelletje uitgezocht. Na het inchecken hebben we een kleine wandeling door het stadje en over de muur om het stadje gemaakt; het is inderdaad een erg leuk plaatsje, ik hoop wel dat morgen de mist weg is.


Vluchtvoorbereiding op Calais
20130716-110857.jpg

Calais – Deauville
20130808-221322.jpg

IJsje halen op Deauville
20130716-110918.jpg

Deauville – Dinard/St. Malo
20130808-221327.jpg

Ryan Air vertrekt op Dinard/St. Malo
20130716-110926.jpg

Frankrijk 2013: Quatorze Julliet

Vincent en ik gaan weer zelf-vliegend op vakantie. Vorig jaar zijn we naar Zweden gevlogen en wat mij daarvan vooral is bijgebleven is de regen – we hebben geen enkele vlucht zonder neerslag gehad.
Daar heb ik dit jaar geen zin in, het statement van dit jaar is dan ook: we vliegen daar naar toe waar de zon schijnt. Ik heb alle Franse vliegkaarten en alle westelijke kaarten van Duitsland, ergens schijnt vast wel de zon.
Sterker, de zon schijnt volgens mij overal, en dat lijkt de de komende twee weken zo te blijven.

Tijdens het bijwerken van de boeken met alle vliegvelden van onder ander Frankrijk kwam ik een veld tegen dat mij wel erg bijzonder bijzonder in de oren klonk: Condom, dat hebben we dus maar als een soort van doel gesteld. Onder de voorwaarde dat de zon schijnt. Het veld ligt behoorlijk zuidelijk, in de buurt van de Pyreneeën.

Vandaag is het vertrek; in tegenstelling tot vorig jaar kunnen we gewoon op de geplande dag weg (vorig jaar hebben we tot maandagavond moeten wachten) – het enige is dat er wat laaghangende bewolking eerst moest oplossen; dat gebeurde uiteindelijk in het begin van de middag.

Vincent wil graag op de reis richting zuiden via de Franse kust, daarom wordt doel van vandaag gezet op Calais. Onderweg staat een stop gepland op Midden-Zeeland voor een ijsje, en het indienen van het vliegplan voor het oversteken van de Belgische en Franse grenzen.
We vertrekken rond kwart over twee vanaf Hilversum, en landen rond half zeven op Calais.

Het veld Calais Dunkerque is uitgestorven, het is gesloten voor grote luchtvaart van zondag t/m woensdag en verandert daarmee in een typisch Frans do-it-yourself vliegveld: niemand op de toren, de vliegtuigen melden wat hun intenties zijn om andere vliegtuigen te informeren, en daar moet je het mee doen. Gelukkig heb ik het vaker meegemaakt en is dat verder geen probleem.
Na de landing (en uitstappen) vragen we of we het vliegtuig in het gras mogen zetten zodat we het kunnen verankeren; dat mag.

De taxi richting Calais laat even op zich wachten, dus kunnen we nog een biertje nemen op het veld. Ongelofelijk – een behoorlijk groot veld, een fastoenlijke bar, en wij als enige gasten.
De chauffeur meldt ons dat vanavond groot vuurwerk is aan het strand. Oh ja, het is 14 juli!

Als we ‘s avonds zitten te eten horen zien we drommen met mensen richting strand lopen. Het begint om 23:00 en we zijn precies op tijd. Dat doen de Fransen goed: een prachtige vuurwerk show! Ik verbaas me erg over de muziekkeuze, eerder op de avond hoorden we allerlei franse chansons uit de luidsprekers schallen, maar tijdens het vuurwerk is het vooral Amerikaanse muziek. Ok, soms met een twist zoals bij het Star Wars thema: ‘Je suis ton père’.

De eerste dag zit erop; nog geen idee waar we morgen zijn.


Hilversum – Midden-Zeeland
20130801-235414.jpg

Midden-Zeeland – Calais Dunkuerque
20130801-235422.jpg

Het is hier uitgestorven
20130715-012240.jpg

uitpakken en wegwezen
20130715-012350.jpg

biertje nog opp het veld
20130715-012446.jpg

Calais
20130715-012506.jpg

Calais
20130715-012515.jpg

Mosselen eten (voorgerecht was slakken)
20130715-012552.jpg

Boten varen af en aan
20130715-012607.jpg

Boten varen af en aan
20130715-013809.jpg

Voorbereidingen voor het vuurwerk
20130715-012620.jpg

20130715-012628.jpg

20130715-012636.jpg

20130715-012643.jpg

Luxemburg 2013: Boswandeling

Vincent was 25 jaar bij de zaak en kreeg daarvoor een overnachting in een hotel, te besteden ergens buiten een grote stad. De keus viel op het oosten van Luxemburg – zo goed als op de grens met Duitsland. Het gehucht heet Grundhof en bestaat uit twee hotels en een handjevol huizen.

Gister zijn we per auto vertrokken; volgens TomTom zou het een rit van drie en een half uur worden, maar door onze nieuwe hobby geocaching en een lunch in Maasbracht, deden we er uiteindelijk zo’n zeven uur over. We hebben wel 10 caches bij kunnen schrijven waarvan twee in België en twee in Duitsland.

Vandaag wilden we graag een stukje gaan wandelen. Er blijkt een wandelroute te bestaan die richting het plaatsje Beaufort gaat en weer terug, in een soort cirkel. Dat gaan we doen.
De afgelopen dagen was de weersverwachting voor Grundhof behoorlijk slecht, maar wij troffen het heel erg. In de loop van de middag kwam het zonnetje erbij en hebben we echt kunnen genieten van een prachtige wandeling van ongeveer 5 uur, inclusief het vinden van 4 caches en een lunch in het plaatsje Beaufort.

20130309-222928.jpg

Geheimtaal op de bomen.
20130309-223225.jpg

Stukje van de wandelroute.
20130309-223512.jpg

Een cache terugleggen op zijn plek.
20130309-223621.jpg

Kasteel bij Beaufort.
20130309-223731.jpg

Is waarschijnlijk een sneeuwglijbaan geweest in Beaufort.
20130309-223935.jpg

Nieuwbouw in Beaufort.
20130309-224019.jpg

Het was warm genoeg om een jas uit te trekken.
20130309-224109.jpg

Uitzicht aan het eind van de wandeling; ergens rechts vlakbij de rivier is ons hotel

Wenen 2012: Nog wat foto’s

Wenen 2012: We zijn weer thuis

Om half acht worden we gewekt. Gisteravond had de conducteur ons gevraagd hoe laat we de wekker wilden hebben, hij heeft dat voor ons ingeregeld en dat werkt blijkbaar. We krijgen zelfs een ontbijtje van hem.

Ik was vannacht een keer wakker geworden, we bleken in Koblenz te staan. Het duurde lang voor we er weer vertrokken.
Tijdens ons ontbijt riep de conducteur om dat we door de politie ongeveer een half uur opgehouden waren in Koblenz, het gevolg was uiteindelijk dat we niet om half negen ‘s ochtends in Utrecht waren maar om vijf voor negen.
Maakt niet uit, we gaan ons opmaken voor de oud- en nieuw viering.

20121231-120209.jpg

Wenen 2012: Aan het eind van het spoor

Het zal ons toch niet gebeuren dat we in Wenen geweest zijn en de Donau niet gezien hebben. Dus op deze laatste dag de metro in, en naar de halte DonauInsel – dat moet toch goed komen. En inderdaad, we komen op een eilandje in de Donau terecht.

Op het eiland zijn ook wat horeca gelegenheden en een heus strandje, alleen is alles potdicht. Het verbaast me echt dat men hier niks aan activiteiten organiseert in deze vakantieperiode. We wandelen dan maar over de enorme brug terug naar de vaste wal.

Zoals wel vaker op onze vakanties, reizen we naar het eindpunt van een willekeurige metro- of tramlijn. Dit keer nemen we het eindpunt van metro lijn 1, alleen is ons dat niet ver genoeg. Vanaf het metro eindpunt vertrekt nog een tram verder de stad uit – dus die pakken we ook nog maar even mee. We komen bij een kuuroord uit: Therme Wien. Dat ziet er goed uit, maar met nog anderhalf uur voordat onze trein vertrekt lijkt dat geen goed plan. Bovendien staat er een enorme rij voor de kassa.

Op de terugweg komen we langs het nieuwe centraal station van Wenen, we nemen er een kijkje. Het is enorm groot, duidelijk bedoeld voor grote hoeveelheiden reizigers, maar er zijn nog maar enkele perrons beschikbaar; het gaat nog wel enige jaren duren voor het af is.

Het is onvermijdelijk – we moeten terug naar ons hotel om de koffers op te halen, en onze trein opzoeken naar München. We gaan in twee etappes terug naar Nederland, eerst naar München dus, daarna met de slaaptrein naar Utrecht.
In München hebben we ruim 2 uur overstaptijd, we komen half negen ‘s avonds aan en onze slaaptrein vertrekt tien voor elf. In München stoppen we de koffers in een kluisje en gaan even de stad in voor een maaltijd. Het valt niet mee een fatsoenlijk restaurantje in de buurt van het station te vinden, het wordt uiteindelijk het restaurant van een Best Western hotel; weer geen culinair hoogstandje.
Het eten gaat snel, en er liggen twee caches in de buurt; die nog meer even meegepikt voor we teruggaan naar het station.

De slaaptrein vertrekt op tijd en het lukt zelfs om een flink aantal uren te slapen in onze 3-persoons cabine die we met zijn tweeen moeten delen.


Wenen 2012: Mannelijk naakt

Op het programma staat vandaag een museumbezoek, saunabezoek en concertbezoek.

Op verschillende plaatsen in de stad zagen we reclameborden voor een tentoonstelling over mannelijk naakt in het Leopold Museum. Dit is de poster die overal hangt:
20121230-110712.jpg

Met de metro reizen we naar het MuseumsQuartier, een gebied met een verzameling musea. In het Leopold museum doen we eerst nog een bakje en een gebakje en vervolgens bekijken we de expositie. Het is meer bijzonder dat er zoveel mannelijk naakt bij elkaar gebracht is, dan dat het een pracht is. Ook grappig om te kijken naar al die mensen die gebiologeerd naar de schilderijen en beelden staan te kijken, waar denken ze aan?

Ook buiten het museum is het duidelijk waar de tentoonstelling over gaat:

20121230-111317.jpg

Na het museum duiken we de sauna Kaiserbründl in. Het duurt even voor de de groene deur ontwaren tussen alle grote gebouwen om ons heen, maar dan komen we in een prachtige grote sauna terecht:

20121230-111932.jpg
Het is er groot, je zou het absoluut niet verwachten als je buiten staat. Na drie keer rond lopen kom ik nog steeds nieuwe plekken tegen. Erg leuk en erg lekker.
Oh ja, mannelijk naakt only.

En dan het hoogtepunt van de dag: de opera Ariadne auf Naxos van Richard Strauss beluisteren en bekijken. Eerst nog even omkleden, we moeten er op ons paas-best uit zien voor zo’n concert. Dit is het zicht rondom in de zaal – bijzonder om hier te zijn.

Gelukkig had ik me een beetje ingelezen in de opera, anders begrijp je er niet zoveel van. Grappig vond ik ook dat tijdens het concert op kleine schermpjes die aan de stoelen voor je hangen de teksten getoond worden die op dat moment gezongen worden.
20121230-112934.jpg

De opera wordt prachtig gezongen; tot de pauze is het decor een beetje karig, maar na de pauze vind ik het prachtig. Het orkest zit er soms een nootje naast, maar de zangers en zangeressen zetten een prachtige voorstelling neer.
Ondanks het inlezen en de voorbijkomende teksten ben ik er nog niet uit hoe de opera nou eigenlijk afloopt – is Ariadne nou dood of niet?
Nog meer een keer op onderzoek uit.

We dachten om een of andere reden dat de opera om half tien afgelopen zou zijn, daarna zouden we nog even ergens gaan eten. Maar volgens het programmaboekje is het om tien uur afgelopen, wat uiteindelijk meer in de buurt van half elf werd.
Gister aan de bar in het hotel legde een aardige mevrouw ons uit waar we lekker konden gaan eten, maar omdat de opera zo laat afgelopen was, was het nog maar de vraag of we dat zouden halen. Dus snel onderweg – maar geen restaurant te vinden in de buurt die zij ons had doorgegeven. Of de aanwijzingen waren niet goed, of wij zijn de verkeerde kant op gelopen.
Hoe dan ook, op een gegeven moment kwamen we in de buurt van de Mango bar uit, waar we woensdagavond even hebben gezeten. Tegenover de Mango bar is een café-restaurant, dus daar maar even naar binnen gelopen. De kok vond het goed dat we nog wat bestelden; het laatste avondmaal in Wenen wordt dus helaas geen culinair hoogstandje, maar weer een prima schnitzel.

Wenen 2012: Het verlaten Prater

We hadden het gister al gezien, het zou vanmorgen gaan regenen. En inderdaad, een blik achter de gordijnen laat een nat raam en een nat Wenen zien. Op het programma staat vandaag een bezoek aan het Prater en dat vraagt natuurlijk wel om droog weer; we blijven lekker tutten in het hotel tot het in het begin van de middag droog wordt.
Met de metro op naar het Prater. De wolken breken, en al snel komt de blauwe lucht tevoorschijn. Maar het bezoek aan het Prater op zich valt erg tegen, het is er doodstil en het grootste deel van de attracties is gesloten. Degenen die wel open zijn liggen er doods bij, slechts een enkele keer zien we wat bewegen.
20121229-103343.jpg
20121229-103357.jpg
20121229-103405.jpg
20121229-103412.jpg

Ik had eigenlijk wel verwacht dat men iets leuks winters van het park zou maken, maar dat is dus niet zo.

In een restaurantje nemen we koffie met een gebakje, helaas weer een zaak waar gerookt mag worden. Eén bediende doet zijn best en loopt continu heen en weer om de aanwezige mensen van eten en drinken te voorzien; de andere bediende staat vooral met zijn peuk in zijn mond bij zijn asbak en blikje redbull. We hadden koffie besteld maar er verder niks bij gezegd in de verwachting dat we zwarte koffie zouden krijgen, het werd koffie met melk.
Bij het betalen krijgen we een rekening met alleen de gebakjes erop, terwijl we wel het bedrag inclusief de koffie moeten betalen; erg vreemd allemaal – zou het geld voor de koffie in een speciaal belastingvrij potje belanden? Ik weet het niet…

We lopen nog wat rond op het stille Prater en besluiten dan in het reuzenrad te gaan. Hier staan wel wat mensen, dat geeft toch een beetje gezelligheid. Met het zonnetje erbij wordt krijgen we toch nog een prachtig uitzicht over de stad en het pretpark.
20121229-103550.jpg
20121229-103610.jpg

In het reuzenrad kun je, als je dat wilt, genieten van een romantisch dinertje, in sommige gondels die aan het reuzenrad hangen staan stoelen en tafeltjes met wijnglazen erop; ook zit er een kachel in. Dat gaan we deze vakantie niet doen, maar het lijkt me wel erg grappig.

Eenmaal aan de grond nemen we een flinke mok glühwein – lekker want de temperatuur buiten begint aardig te dalen.
20121229-103845.jpg

We gaan terug richting ons hotel met tramlijn 5. De tram die ons meeneemt is lekker ouderwets en voor ons zeer herkenbaar: deze oude trams worden (tijdelijk) in Utrecht ingezet op de lijn Utrecht – Nieuwegein.
20121229-104006.jpg
Halverwege de trip richting hotel roept Vincent ‘Op 200 meter hiervandaan ligt een cache’. Dus snel uitgestapt en op zoek. Vincent vindt hem weer; ik zie dat er op een paar honderd meter nog een ligt en jawel, die vind ik – eindelijk! Met enige moeite krijg ik door met mijn koude handen onze namen op de logrol.
In de buurt zit ook een cafeetje – tijd voor een plasje en een biertje.

Enkele jaren geleden is in Oostenrijk geprobeerd de horeca rookvrij te krijgen; dat is niet gelukt – Oostenrijkers zijn zeer verstokte rokers en waren dus tegen het verbod. Er is wel een anti-rookwet maar die is nogal halfslachtig; in openbare ruimtes mag niet worden gerookt en in grotere restaurants moet een rookvrij gedeelte zijn, tenzij je aan kan tonen dat dat bouwtechnisch niet mogelijk is.
Het gevolg is dat in alle kroegen de asbak gewoon op tafel staat en dat restaurants vaak met een glazen wand in tweeën gehakt zijn. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer, meestal ruik je in het rookvrije gedeelte toch nog wel het een en ander van wat achter de glazen wand vandaan komt. Zelfs de bar in een restaurant wordt hier en daar in tweeën gehakt, geen gezicht, niet effectief en niet praktisch.
Wat ben ik blij met het rookverbod in de horeca in Nederland, nu ontdek je weer hoe het stinkt in etablissementen waar roken toegestaan is.

‘s Avonds gaan we met de metro naar de halte Herrengasse. Als we boven de grond komen blijken we in een buurt met prachtige grote gebouwen en smalle straatjes uitgekomen te zijn. In een restaurantje eten we wat; tot nu toe hebben we hier in Wenen nog niet een echt culinair hoogstandje gehad, maar het is verder wel prima te eten. Het barst hier in Wenen wel van de Italiaanse restaurants – een pizzeria op ongeveer elke straathoek, maar we hebben er nog geen gebruik van gemaakt.
Morgen nog één kans op iets bijzonders.

Wenen 2012: Donau – of niet?

Als we wakker zijn en de deur uit willen voor ontbijt, wordt duidelijk waarom we zoveel last van geluid van de gang hadden: de deur stond gewoon een stukje open. Lekker handig.

Na het ontbijt in het hotel gaan we wandelen richting de oude stad; de route loopt via de Mariahilfer Strasse richting de oude stad. Aan het einde van de straat vinden we een Konditorei, een cafeetje met heerlijke koffie en taartjes, dat is genieten.

Vervolgens leggen we met tramlijn 2 een heel stuk van de ring om de oude binnenstad af; zodra we water zien stappen we uit en wandelen langs het water – naar ons idee moet dit de Donau zijn, maar het blijkt een afsplitsing van de echte grote rivier te zijn. Daar kwamen we achter toen we eens goed keken waar we gelopen hebben, zie het kaartje. Linksonder is het station waar ook ons hotel is; helemaal rechts zie je de Donau; zo ver zijn we dus nog lang niet geweest.
Volgende keer beter.
20121229-010223.jpg

Vanaf het water lopen we de stad in en beklimmen een kerktoren. Met een winters zonnetje over de stad genieten we van het uitzicht.
Als we weer beneden staan is het rond half vier, en het begint nu al te schemeren. Wenen ligt duidelijk een stuk oostelijker dan Utrecht, vandaar dat het eerder donker wordt. We worden nog wel getrakteerd op een prachtige zonsondergang, torens die boven de laagbouw van de stad uitsteken worden prachtig verlicht.
20121229-012135.jpg

Terwijl we ergens staan te wachten worden we aangesproken door een man die nog enkele kaartjes heeft voor een concert/ballet. Hij vertelt ons een heel verhaal, maar uiteindelijk zeggen we nee – we gaan niet op het eerste aanbod in dat we tegen komen. De muziek die gespeeld wordt is ons ook iets te populair, we hoeven geen nieuwjaarsconcert muziek hier in Wenen, liever iets anders.
We lopen naar de Wiener Staatsoper, dé plek in Wenen om een concert bij te wonen. Bij de kaartverkoop worden we weer door vele mannen belaagd die ons allerlei kaartjes willen verkopen, maar we weerstaan ze en gaan bij het officiële kantoortje naar binnen. Vanavond speelt de Notenkraker, maar daar hebben we niet zoveel zin in – en het is bovendien uitverkocht (behalve bij de mannetjes buiten de deur). Zaterdagavond wordt Ariadne auf Naxos van Richard Strauss uitgevoerd en daar zijn nog kaarten voor.
20121229-012923.jpg
Alleen zitten we dan heel erg ver uit elkaar, niet echt geweldig. Maar zegt de man, er zijn nog een paar kaartjes retour gekomen, kaartjes voor stoelen midden in de zaal, de betere plekken. Of we daar belangstelling voor hebben; wel cash betalen. We willen wel, maar moeten dan eerst weer op zoek naar een pin automaat; de man belooft de kaartjes 10 minuten vast te houden.
Even later staan we weer binnen, en mogen we voordringen om de kaartjes te kopen. We hebben ze! De plannen voor zaterdagavond liggen in ieder geval vast – rij 11 stoelen 9 en 10.
20121229-013520.jpg

Onderweg pikken we nog een paar caches mee, Vincent blijkt er een wonderbaarlijk gevoel voor te hebben en vindt de een na de ander. Als ik er één probeer blijkt die pas vindbaar na 5 uur ‘s middags, wij waren er een stuk eerder, helaas voor mij.

‘s Avonds wandelen we naar een buurt waar veel homo-leven is, Vincent heeft een restaurantje in die buurt uitgezocht en daar hebben we lekker gegeten. De bedoelde kroegentocht daarna viel een beetje tegen, veel kroegen vonden we niet, en als we er al een zagen dan werd er flink gerookt.
Het blijft bij een biertje in de Mango bar.
20121229-013702.jpg

Wenen 2012 – Gestrand in Frankfurt

Het is traditie sinds 2005 dat we elk jaar rond kerst en/of jaarwisseling een tripje maken. Dit jaar staat Wenen op het programma – vandaag, tweede kerstdag, heen, in de nacht van zondag op maandag weer naar huis zodat we oudjaarsdag weer in Utrecht zijn.

We gaan dit keer met de trein. Om half negen stappen we op de trein in Utrecht Centraal en gaan in twee etappes naar de eindbestemming, we hebben een overstap in Frankfurt. De overstaptijd die we daar hebben is 12 minuten; als alles op tijd rijdt is dat geen probleem.

Maar dat is dus wel een probleem. De trein mag tussen Keulen en Frankfurt niet op volle snelheid rijden; dat merken we niet echt, er staat regelmatig 200 km/uur op de teller. Kennelijk kan hij nog sneller.
20121228-125128.jpg
Vlak voor Frankfurt wordt omgeroepen dat we wat later zullen arriveren; de verwachting is wel dat onze aansluitende trein naar Wenen op ons zal wachten. Gelukkig. Maar de trein mag het station nog niet in, en na enkele minuten wordt omgeroepen dat de trein naar Wenen alsnog vertrokken is – zonder ons dus! Het wordt allemaal nog ingewikkelder want we zouden overstappen op Frankfurt Flughaven, maar de volgende trein naar Wenen stopt hier niet, we zullen naar Frankfurt Hauptbahnhof moeten. Als we vandaag al verder kunnen.

Eenmaal aangekomen op Frankfurt Flughaven zoeken we de informatie balie. De beste man achter de balie begrijpt uiteindelijk ons probleem en gaat op zijn gemak in de computer lopen spitten. Dat duurt even, óf de beste man is niet zo bedreven in computers, óf het systeem is gewoon zeer traag. Maar het lukt hem een en ander te vinden; de volgende trein naar Wenen komt om 14:15, met als gevolg dat onze totale vertraging op 120 minuten uit komt. En dat is precies genoeg om een schadevergoeding te kunnen krijgen: we krijgen 50% van de trip terug. De beste man neemt zijn tijd om de benodigde formulieren uit de computer en uit de printer te krijgen; met die papieren kunnen we bij de NS die 50% van de reissom terug krijgen (van de heenreis neem ik aan) zodra we weer terug zijn in Nederland.

De volgende trein naar Wenen vertrekt dus 14:15, maar dan wel van Frankfurt Hauptbahnhof. We kunnen met een soort boemeltje naar dat station toe, we hoeven daarvoor niks bij te betalen.
Op het Hauptbahnhof moeten we plassen; dat is een dure grap hier – 1 euro voor een plasje! Je kunt het plaskaartje daarna wel gebruiken om 50 cent korting te krijgen bij een aantal eettentjes; we nemen dan maar een Frankfurter worst, je moet toch wat als je in Frankfurt bent…
20121228-125540.jpg

20121228-125555.jpg

20121228-125609.jpg

Verder verloopt de reis prima; om 9 uur ‘s avonds rijden we het station Westbahnhof binnen in Wenen. Ons hotel MotelOne zit aan het station vast gebouwd, dus snel inchecken en weer naar buiten voor een hapje eten.
Het wordt een Wiener Schnitzel.
20121228-125818.jpg

20121228-125829.jpg

Als we naar bed gaan blijkt het hotel erg gehorig te zijn, we horen van alles op de gang. Hopen dat we desondanks goed kunnen slapen.

20121228-131144.jpg

Zweden 2012: De laatste benen

Het ontbijt in het hotel in St. Michaelsdonn is net zo goed als het diner gisteravond, als dit standaard is in Sleeswijk-Holstein dan moeten we hier zeker nog een keer terug komen.

Gister had ik vliegmaatje en mede-eigenaar van het vliegtuig, John, aan de telefoon – hij stelt voor dat Vincent en ik de kist direct naar Lelystad vliegen omdat het vliegtuig na onze Zweden-tocht toe is aan een 50-uurs beurt. Hij gaat ons dan van Lelystad halen en naar Hilversum brengen waar mijn auto nog staat.

Per taxi terug naar het vliegveld, inpakken, tanken, betalen en op weg naar vliegveld Leer-Papenburg. Het ligt op de route naar Lelystad, we hoeven dan niet twee uur in 1x te vliegen en we kunnen nog even alle boeken bijwerken voor we in Lelystad de kist afleveren voor onderhoud.
In Leer-Papenburg bel ik de Duitse instantie waar ik een vliegplan kan indienen. Dat is nodig omdat we bij de volgende vlucht de grens over gaan, dan is een vliegplan verplicht. De dame aan de andere kant van de lijn doet erg lastig, normaal dreun je de gegevens op voor een vliegplan, maar zij doet erg lastig, neemt ongeveer alles wat ik haar opgeef in twijfel en zorgt ervoor dat ik een hekel aan haar krijg. Maar het lukt, het vliegplan is ingediend, en om drie uur mogen we opstijgen.
Vincent doet al het schrijfwerk in het vliegtuiglogboek zodat dat klaar is voor de onderhoudsbeurt.

En dan eindelijk de laatste vlucht van de vakantie, in iets minder dan een uur staan we op Lelystad en is het grote avontuur voorbij. John staat inderdaad voor ons klaar net als onze monteur Luuk van Wings over Holland, hij gaat de komende dagen de kist onder handen nemen.

Wat mij betreft is zo’n vakantie absoluut voor herhaling vatbaar!

De route van St. Michaelsdonn naar Leer:



Klik voor een grotere kaart

De route van Leer naar Lelystad:



Klik voor een grotere kaart

Voor de degenen die het interesseert: ik heb al die tijd rondgesleept met mijn fotospullen, een tas vol. Maar ik heb het niet een keer gebruikt, alle foto’s die je gezien hebt zijn gemaakt met mijn iPhone…

St. Michaelsdonn

Vreemde kist op Leer die parachutisten naar boven bracht

Zweden 2012: Waterproblemen

Als we wakker worden is het eerste natuurlijk kijken naar het weer. De afgelopen dagen werd voor vandaag goed weer verwacht, maar nu op de dag zelf worden toch op veel plekken buien verwacht. Ook komt een buiengebied van Kopenhagen richting Malmö, gaan we er problemen mee krijgen of niet? Ziedaar het eerste waterprobleem van vandaag, hoe gaat het weer zich ontwikkelen.

We trekken er ons niks van aan en gaan na het ontbijt richting Centraal Station van Kopenhagen voor de treinreis naar Malmö, vertrek 10:22. Die verloopt voorspoedig, om 11:12 staan we in Malmö. We lopen naar de bus die ons naar het vliegveld moet brengen en je houdt het niet voor mogelijk, Vincent en ik zijn de enige passagiers, en hij vertrekt zodra we ingestapt zijn. Om 12 uur zijn we al op het vliegveld.
De landing plus overnachtingen blijken ongeveer 120 euro gekost te hebben, niet goedkoop maar ach, als je het uitmiddelt met alle gratis landingen en vliegtuigovernachtingen die we op andere velden gehad hebben dan vind ik het wel prima. Het wordt lastig als de vrouw achter de balie zegt dat de landingsbaan tot vanmiddag tegen vier uur dicht is! Inderdaad – als ik de NOTAM’s erbij haal blijkt de grote baan tot eind van de middag gesloten te zijn, de kleine baan is wel open en die is voor mij lang genoeg. Dat wordt hem dus.
Vliegplan indienen met als vertrektijd half twee, en op naar het vliegtuig.

De tassen worden door de scanner gehaald, onze zakken moeten leeg en wij moeten door de beroemde metaaldetectorpoortjes. Alles mag gelukkig mee waarna we per security auto naar het vliegtuig gebracht worden.
Daar roep ik de toren op met het verzoek voor brandstof, ze gaan het voor me regelen.
Ik kijk ondertussen naar de tanks, standaard procedure voor de eerste vlucht van de dag is kijken of er water in de brandstoftank zit – dat wil je niet want daar vliegt een vliegtuig niet op. En wat blijkt: in de rechtertank zit veel water. Ziedaar waterprobleem twee.
Ik haal wel vier of vijf buisjes water uit de tank, daarna lijkt het op te houden. De andere vijf drain-punten laten geen water zien, ook niet na herhaaldelijk proberen; alleen zo nu en dan nog een paar druppels uit de rechtertank.
De tankauto komt langs, en voorziet ons van 60 liter brandstof. Weer kijken of er water in de tank zit, het blijft bij enkele druppels.
Ik besluit dat het nu goed moet zijn, en durf het aan om de tocht te beginnen.

Na het starten van de motor weer een probleem: de GPS van het vliegtuig is niet te lezen want de schermverlichting staat helemaal donker. Dat heb ik vaker meegemaakt maar ik weet niet meer wat de oplossing was. Ergens in de menu’s is een optie om de verlichting aan te passen maar die is niet te vinden omdat het scherm totaal niet te lezen is. Ondertussen staat een volgauto voor me klaar die voor me uit wil rijden om me naar de korte baan te loodsen, ik mag niet op eigen houtje taxiën vanwege de werkzaamheden aan de grote baan.
Wat te doen met de GPS? Ik wil echt niet zonder dat ding vliegen. Dan krijg ik een helder idee, ik gebruik mijn iPhone als zaklantaarn – dan is met enige moeite het menu op de GPS te lezen, en krijg ik de helderheid weer zoals het hoort!

Al die tijd heeft de motor op de rechter tank gedraaid en is niet afgeslagen, veel water komt er kennelijk niet meer uit. Toch besluit ik op de linker tank te starten voor alle zekerheid. Daarnaast moeten we 3x een grote watervlakte oversteken (zie route hieronder) en water is geen goede plek voor een noodlanding (ziedaar waterprobleem drie), mocht er zich toch een probleem voordoen. Dus takeoff op de linker tank, en die blijft daar tot ver na de eerste wateroppervlakte.
Toch moet ik er een keer aan geloven, en ruim voor de tweede watervlakte draai ik de tank op rechts – en nu afwachten…
Er gebeurt niks bijzonders, de motor blijft gewoon draaien. Toch zet ik voor de tweede en derde watervlakte de tank op links, ik wil geen risico lopen.
Onderweg zien we veel regenbuien, maar we hebben geluk: ze liggen niet op onze route. Wel een paar keer nattigheid op de voorruit, maar het had veel erger gekund.

De eerste vlucht van vandaag brengt ons naar Sønderborg, behoorlijk westelijk in Denemarken; de vlucht duurt mede door de tegenwind bijna 2 uur. Het is een onverwacht groot veld, maar we blijven er niet lang. Natuurlijk is er geen restaurant, de lunch bestaat weer eens uit een paar koekjes.
Hiervandaan willen we naar Itzehoe in Duitsland vliegen, maar als ik het veld bel wordt er niet opgenomen. Ik haal de NOTAM’s erbij en wat blijkt: het veld is enkele dagen gesloten in verband met een evenement! Dan maar een ander veld zoeken, de tweede vlucht brengt ons naar St. Michaelisdonn. Vliegplan indienen en wegwezen.

Tegen half zes staan we op St. Michaelsdonn, traditiegetrouw binden we de kist aan de grond vast en lopen naar de toren. De havenmeester is er niet maar er zijn wel wat andere mensen. Ik vertel dat we een nachtje blijven en een hotel zoeken. Zegt een van de aanwezigen dat hij zo weg gaat van het veld en dat hij ons wel naar een hotel wil brengen. Ideaal. Betalen doen we morgen wel als de havenmeester weer tijd voor ons heeft.

Het stadje is een erg slaperig stadje; het hotel is keurig, heeft een uitstekend restaurant, heeft een sauna waar we nog even van genoten hebben, maar heeft als nadeel dat je maar 1 uur WiFi gratis krijgt. Daarna betalen voor WiFi – niet meer van deze tijd.

De route van Malmö naar Søndeborg:



Klik voor een grotere kaart

De route van Søndeborg naar St. Michaelisdonn:



Klik voor een grotere kaart

Zo laten we de kist achter

Zweden 2012: Midweek Kopenhagen

De kist staat in Zweden, Malmö, en wij zitten in Kopenhagen. Moet kunnen toch?
Gisteren, woensdag, hebben we een beetje rondgewandeld in de stad, veters gekocht voor Vincent, een nieuw vest voor mij, een torentje beklommen en de zeemeermin gezien. Het was officieel de eerste droge dag van onze vakantie – dan tel ik de bui niet mee die kwam toen we ‘s avonds al terug waren in het hotel. Overdag hebben we voor het eerst geen regen gehad.

Vandaag, donderdag, begint weer met flink veel regen, maar op het moment dat wij naar buiten willen klaart het op. Twee plannen vandaag: de hippiestad bekijken en naar het pretpark Tivoli.

Onderweg naar de hippiestad komen we langs een kerk met een zeer opvallende toren: aan de buitenkant loopt een wenteltrap naar de top. Daar moeten we natuurlijk in, het is de Vor Frelsers Kirke waar nog druk aan gerenoveerd wordt. Als we eenmaal bij de wenteltrap rond de toren zijn, gaat het natuurlijk weer regenen – maar na een korte pauze kunnen we dan toch weer genieten van prachtige uitzichten over Kopenhagen.
De hippiestad is erg verbazingwekkend; het heet Christiana en is een soort vrijstad in de stad Kopenhagen; het is in 1971 opgezet door een stel hippies, hier wonen en leven ze op hun eigen manier. Drugs wordt hier gewoon in het openbaar uitgestald, verkocht en gebruikt, je ziet de vreemdste types op straat lopen en het aantal verslaafden met een zeer wazige blik in de ogen is niet te tellen. Dat mag hier allemaal zomaar. Niet dat Kopenhagen er blij mee is, maar weg krijgen ze het kennelijk ook niet.

Na Christiana ga ik naar Tivoli, een pretpark in de stad vlakbij ons hotel en het centraal station. Vincent wil eerst wielrennen kijken en komt wat later.
Ik vermaak met uitstekend met een zeer hoge draaimolen, een snelle achtbaan, een vrije val, en een 5G trekkende ronddraaiende slinger. Ik ben overal meerdere keren in geweest.
Als Vincent er is gaan we in het park wat eten. Iets langer dan gepland want het begint weer eens ongelofelijk te regenen; dan maar een uurtje Wordfeud spelen – je moet toch wat.

Zowel in Stockholm als in Kopenhagen was ik nog nooit geweest; als je me vraagt welke stad vind je leuker, dan zeg ik Stockholm. Maar mijn mening is nogal beïnvloed door de vele, vele werkzaamheden in Kopenhagen, misschien moet ik over een aantal jaren nog maar eens terug komen.

Terug in het hotel wordt het tijd om na te gaan denken over de terugtocht naar Nederland, vrijdag willen we naar een plaatsje in Duitsland vliegen en zaterdag weer terug komen op Hilversum.

Foto’s van woensdag
Het torentje dat we beklommen hebben

Onderweg naar boven

Onderweg naar boven

Uitzicht

Uitzicht met op de achtergrond de brug naar Malmö

De zeemeermin

Zeer verschillende architecturen in de stad

Foto’s van donderdag

Het te beklimmen torentje

De wenteltrap

Uitzicht weer met de brug naar Malmö

Uitzicht

Vrijstad Christiana

Zweden 2012: Op naar Malmö en Kopenhagen

Koffie zetten, de gister gekochte ingrediënten voor het ontbijt op tafel, langzaam wakker worden en het lichaam weer een beetje op orde krijgen – het stapelbed van het huisje was knoerhard, al helemaal als je thuis een waterbed gewend bent. Maar de omgeving maakt veel goed, het is hier doodstil en het zonnetje komt er een beetje door.

Tijd om te gaan bellen met Jönköping, het veldje in de buurt waar we willen tanken. Ik had ze zondag ook al gebeld, en toen werd mij verteld dat wij vandaag, dinsdag, welkom zijn. Voor de zekerheid bel ik nog maar even maar geen gehoor. Dus maar veldjes gaan bellen die niet al te ver liggen in de hoop dat we daar kunnen tanken. Het lukt uitendelijk contact te krijgen met het veldje Smålandstenar, een klein uur vliegen verderop; dat lukt nog makkelijk met onze hoeveelheid brandstof.
Het blijft raar dat in deze vakantieperiode zoveel veldjes gesloten zijn; gesloten als in: je mag er wel landen maar er zijn geen diensten zoals tanken beschikbaar omdat er geen personeel is. Heel juli en augustus ligt de vliegwereld op zijn gat in Zweden.

Afwassen, huisje schoonmaken, vliegtuig inpakken en wegwezen.
Na een uurtje hobbelen in de lucht komen we bij het veldje Smålandstenar en er komt inderdaad een mannetje naar de pomp lopen. Hij is speciaal voor ons opgetrommeld om ons te helpen – geweldig. Het veldje is in handen van een privé-persoon, zoals heel veel kleine veldjes in Zweden; dit veldje is niet al te geweldig onderhouden, met name het weggetje naar de benzinepomp is erg slecht, bulten en gaten, ik moet regelmatig aan de propeller denken – als die maar vrij van de grond blijft!

Na het tanken bel ik het vliegveld van Malmö – onze volgende doel. We zijn van harte welkom tot zes uur ‘s avonds, daarna gaat het veld dicht. Ik vind het weer ongelofelijk, één van de grotere velden van Zweden zo vroeg al dicht.
Als we op de buienradar kijken zien we een buienlijntje boven Malmö langs trekken, gaan we daar last van krijgen? Ik bel de Meteo van Zweden, zij weten me te vertellen dat het niks voorstelt en dat ik er eenvoudig doorheen kan vliegen.

Dus stijgen we op voor een uur vliegen naar Malmö. De meteo zat er wel naast blijkt onderweg, er komt een gigantische bui vanuit Denemarken het vasteland van Zweden op drijven; gelukkig kunnen we er nog op tijd voorbij komen, maar het ziet er vreselijk dreigend uit. Even later vlak voor Malmö nog een buitje dat we ook nog net kunnen missen.
De landing gaat voorspoedig en we moeten taxiën via Bravo, Yankee en Delta naar onze pakeerplek 15 Charlie. Daar worden we met een autootje opgehaald en naar de aankomsthal gebracht.
Dan kom ik erachter dat ik vergeten ben de stuurpen te plaatsen (tegen het klapperen van de roeren in de wind) en moet dus nog een keer terug. Ik moet mijn zakken leeghalen en door een detectiepoortje heen, daarna word ik weer met een busje naar de kist gebracht. Snel de stuurpen erin, en weer naar de aankomsthal.

We bijven niet in Malmö, we gaan naar Kopenhagen. Eerst met de bus van het vliegveld naar het Centraal Station van Malmö, vervolgens met de trein naar Kopenhagen. Ter plekke zoekt Vincent een hotel, het blijkt pal aan het station te liggen; lekker makkelijk.

De eerste indruk van Kopenhhagen is verschrikkelijk, een enorme bouwput. Gelukkig komen we ‘s avonds op wat leukere plekken uit, maar ik geloof dat dit jaar niet een van de beste is van Kopenhagen, wat een werkzaamheden overal.

De route van het eiland naar de tankstop:



Klik voor een grotere kaart

Route van de tankstop naar Malmö:



Klik voor een grotere kaart

Aankomst op Malmö

Van Malmö naar Kopenhagen met de trein

Stukje bouwput van Kopenhagen

Kopenhagen

Zweden 2012: Slapen op het vliegveld

Ik had het al eerder op de kaart zien liggen: een klein vliegveldje op het eiland Visingsö in het op één na grootste meer van Zweden, Vättern, hetzelfde meer waar Marchel en Henk aan wonen. Ik had er met de instructeur ook al over gesproken, en hij zei dat we daar gewoon naar toe kunnen vliegen; wel eerst even over het veld heen vliegen om de golfers van het veld te jagen, daarna pas echt gaan landen.

Gister heb ik met de eigenaar van het veld gebeld en ook hij zei dat we van harte welkom waren. Ik vroeg of we ergens konden slapen op het eiland en wat blijkt: op het veld staat een huisje dat we mogen gebruiken voor ongeveer 70 euro per nacht. Alles is er: bed, douche, enzovoorts; klinkt goed, dat gaan we doen. Ook kunnen we er fietsen huren.

Maar eerst naar Eskilstuna, gister hadden we al treinkaartjes gekocht, en om 10:48 precies vertrok de trein met onder andere ons erin. Een uurtje later stonden we op het station van Eskilstuna, daarna nog een ritje met de taxi naar het vliegveld. ‘s Ochtends had ik al gebeld met de eigenaar van het vliegveld, het is groot en er staan flinke hekken omheen; hoe komen we binnen? Hij geeft ons de pincode van het hek en inderdaad, nadat de taxi ons afgeleverd heeft kunnen we zo door het hek heen het veld opwandelen.

We maken de kist los, zetten hem op het asfalt, en leggen al onze tassen weer op de achterbank. Dan blijkt iemand op de vliegclub aan te komen, we mogen naar binnen en krijgen een kopje koffie met een koekje aangeboden.
Rond kwart over een starten we dan de motor en gaan we onderweg. Het is voor de verandering een keer prachtig weer, maar dat heeft als nadeel dat het erg turbulent is in de lucht; we worden continu door elkaar geschud. En zoals het hoort tijdens deze vakantie houden we het niet droog, buien onderweg en een bui later op het eiland.

Na anderhalf uur schudden vliegen we boven het noordelijkste puntje van het eiland, daar liggen de twee grasbanen. Er is zoals gebruikelijk niemand, dus kies ik zelf een baan uit om op te landen; het wordt baan 33 – nog wel steeds met een flinke zijwind. Het zal niet mijn mooiste landing zijn, maar we staan uiteindelijk op de baan en liggen in ieder geval niet in het water.

Het huisje staat dus echt gewoon op het vliegveld, het vliegtuig zetten we pal voor de deur. Nog bij het uitpakken begint het weer te regenen – geen grote bui gelukkig, maar het is toch een trend tijdens deze vakantie.
Als de bui over getrokken is zoeken we een fiets uit. Dat valt niet mee, er staan er genoeg, maar ze zijn bijna allemaal kapot. We vinden er twee en fietsen vervolgens flink tegen de wind in naar het middengedeelte van het eiland. Het eiland is 14 kilometer lang en 3 kilometer breed, we moeten 8 kilometer fietsen tot we bij het middengedeelte en de haven zijn; vanaf de haven is er elk half uur een pontje naar het vasteland.
Een biertje drinken gaat nog net, maar uit eten – dat wordt niks. Bars en restaurants gaan om 5 uur of om 6 uur dicht; dan is het voor ons nog lang geen tijd om te eten. Onderweg zagen we een soort buurtsuper staan, dus daar maar even langs en wat eten meenemen voor in de magnetron die in ons huisje staat. Ook maar een paar blikjes bier meegenomen, het wordt stil vanavond want er is verder niemand op de kop van het eiland bij het vliegveld.

We vinden het een geweldige belevenis – eten, drinken en slapen op het vliegveld met je vliegtuig voor de deur.

De route van vandaag:



Klik voor een grotere kaart

Ons huisje

De onvermijdelijke vakantiebui

De veerboot

Ruine op het eiland

Rollen hooi naast de landingbaan

Leuke plek voor een cache?

Hier aan het eind van de baan kun je je kist parkeren en betalen; hoef je niet helemaal naar de andere kant van het veld te rijden.

De landingsbaan ligt tegen de golfbaan, je ziet de vlaggetjes

En toen werd het stil en donker

Zweden 2012: weekeinde Stockholm

Zaterdag en zondag even geen vliegen maar genieten van de stad Stockholm. Beide dagen lekker uitslapen en door de stad wandelen; droog houden we het niet, op beide dagen komt er zo nu en dan nattigheid uit de hemel.

Zaterdagavond nemen we Henk en Marchel mee uit eten als dank voor hun gastvrijheid in Olshammar, zij vertrekken zondag per lijnvlucht naar Nederland.

Zondag begint toch stiekem de voorbereiding weer voor morgen – de begin van de tocht terug naar huis. Ik heb een leuk veldje op een eilandje op het oog, en we zijn welkom. De dag daarna een veldje verder om te tanken.
De vlieginstructeur heeft geen les op maandag, dus we moeten zelf morgen transport regelen naar Eskilstuna; we wandelen naar het centraal station van Stockholm en kopen twee kaartjes enkele reis Eskilstuna. Dat werkt anders dan in Nederland, je koopt een kaartje voor een bepaalde vertrektijd, wil je flexibel zijn in je vertrektijd, dan moet je een duurder kaartje kopen.
Blijft nog één onzekerheid over (naast het weer): hoe komen we het veld op – het is officieel gesloten. Zorg voor morgen.

‘s Avonds eten we op een aangemeerde boot, buiten op het dek. Gelukkig is het overdekt want tijdens het eten komt er een flinke stortbui over. Als we het eten op hebben is de bui ook weer voorbij.
Maar voordat we zijn gaan eten moesten we eerst nog langs het hotel waar Marchel en Henk geslapen hebben – Marchel had een broek laten liggen, die mogen wij mee terug nemen naar Nederland.

Nu nog wat foto’s van Stockholm.

In het echt stond hij rechtop.

Een of ander beeld

Straattheater

Rustig pleintje

Mijn volgende boot

Veel water in Stockholm

Veel water in Stockholm

Overal kun je lekkere taartjes krijgen

Daar op het terras hebben we een taartje gehad

De wacht

Mooi uitzicht

Uitzicht vanaf de Katarinahissen

De boot Patricia waarop we zondagavond gegeten hebben

De bui tijdens het eten

Vincent en zijn evenbeeld

Vincent en zijn evenbeeld

Zweden 2012: Deels vliegend naar Stockholm

We moeten vroeg uit de veren want Henk en Marchel vertrekken vanochtend per bus naar Stockholm; daarvoor moeten ze ons eerst nog afzetten op het vliegveld van Laxå. Vincent en ik zijn van plan vliegend naar Stockholm te gaan, en wel naar een klein veldje pal ten westen van de grote stad. Het veldje heet Skå Edeby, maar voor we daar naar toe gaan wil ik eerst nog een tankstop maken op een veldje onderweg, namelijk Eskilstuna.

Het vliegveld van Laxå blijkt inderdaad in gebruik door een autorijschool, er wordt sliptraining gegeven met een Volvo die naast de gewone 4 wielen nog 4 kleinere wieltjes erbij gekregen heeft. Vanuit de auto kan de instructeur die kleine wieltjes bedienen waardoor de hoofdwielen iets minder op de weg drukken en daarbij het gevoel van glijden geven. We zien op een gegeven moment de auto van de baan raken waarna hij door een andere auto eruit getrokken moet worden – met die zijwieltjes zit de boel helemaal klem in de berm.

We vragen de rijschoolhouder of we tussendoor mogen vertrekken. Hij vertelt dat in principe om twaalf uur de lessen afgelopen zijn, maar wij willen wel wat eerder weg. Dat mag rond kwart voor tien, dan is er een leerlingwissel.

We trekken de kist uit het gras en bereiden ons voor op de vlucht; om kwart voor tien is het vol gas en de lucht in.
Binnen een uur staan we weer aan de grond van het veld Eskilstuna, ook hier is het doodstil op het grote veld; ik had van tevoren de eigenaar gebeld en hij zou naar het veld komen om te helpen bij het tanken. Hij was er inderdaad en bij het afrekenen ziet hij dat het vrijdag de dertiende is. Dat wij durven te vliegen.
Vlak voor vertrek willen we nog even naar het weer kijken maar we krijgen beide geen 3G connectie. Nou ja, we gaan, het weer zag er goed uit, en hier schijnt de zon.

Maar als we in de buurt van Stockholm komen zien we een enorme donkere lucht vlak voor de stad hangen, en wel boven het veld waar wij naar toe willen. Er zit ook onweer in, we zien regelmatig bliksemflitsen. De bui is redelijk geïsoleerd, ik besluit om wat te gaan cirkelen in de verwachting dat hij wel weg zou gaan trekken.
Dat gebeurt dus niet, de bui blijft hangen waar hij hangt en de bliksemflitsen blijven komen. Na een kwartier cirkelen dan toch maar omgekeerd en terug naar Eskilstuna; ik zit redelijk te balen, maar het is niet anders. Light het dan toch aan vrijdag de dertiende?
We hebben een spoorbaan gezien richting het stadje Eskilstuna, we besluiten om dan maar met de trein naar Stockholm te gaan.

Eenmaal terug op het veld zien we dat er een ander vliegtuig staat en de deur van de vliegclub open is. Er zit een instructeur die een leerling solo in de lucht heeft. We vertellen ons verhaal en hij zegt dat hij in Stockholm woont en dat wij wel met hem mee mogen rijden. Geweldig!
Ik bel de eigenaar van het veld nog een keer om te melden dat we terug zijn en dat we het vliegtuig een aantal dagen laten staan. Dat is prima en gratis als we het vliegtuig voor de vliegclub in het gras zetten.

We wachten een paar uur tot de leerling terug is en om kwart over twee stappen we bij de instructeur in de auto richting Stockholm, een rit van iets meer dan honderd kilometer. Daar blijkt de bui nog steeds te hangen, de weg staat er ongeveer blank en iedereen rijdt er zeer voorzichtig. In Stockholm zelf is het droog en de instructeur zet ons netjes voor het hotel af. We mogen hem zondagavond bellen – mocht hij maandag een leerling hebben dan mogen we mee terug rijden.
Ik vond het erg leuk om tijdens de autorit met de instructeur te praten, ik had nog genoeg vragen over het vliegen in Zweden en hij vond het leuk om mij er vanalles over te vertellen. Hier in Zweden is het vliegen toch duidelijk veel vrijer dan in Nederland; hier heb je voor binnenlandse vluchten nooit een vliegplan nodig, ook niet op grote velden; als een veld gesloten is dan mag je er toch gewoon landen, onbegrijpelijk voor ons Nederlanders.

Vincent heeft weer een prima hotel gevonden, hier kunnen we ons de komende drie nachten wel vermaken. Als welkom krijgen we een glas champagne; daarna nog wat wandelen door de stad en wat eten. We krijgen een paar rustige dagen waarin we Stockholm kunnen gaan verkennen.

De gevlogen route van Laxå naar Eskilstuna:



Klik voor een grotere kaart

Slipcursus op de baan

Auto met zijwieltjes

Tanken op Eskilstuna

De gevlogen route van Eskilstuna naar Eskilstuna:



Klik voor een grotere kaart

Parkeren op Eskilstuna

Eerste foto’s uit Stockholm

Genieten van het avondzonnetje

Stationshal van Stockholm

Zweden 2012: Rustdag in Olshammar

Marchel en Henk hebben een prachtig huisje in het dorpje Olshammar, het ligt aan het een na grootste meer van Zweden genaamd Vättern.
Als we uitgeslapen zijn, en lekker ontbeten hebben, gaan we met de auto naar het stadje Askersund dat aan de noordkant van het meer ligt. We gaan naar een openluchtmuseum waar we de geschiedenis van Askersund bewonderen, en waar we een typische Zweedse lunch nuttigen: een soort van lopend buffet met een keuze uit twee hoofdgerechten, ik neem een vissoep en Zweeds gehaktbrood. Je kunt er ook aardappelen bij doen en jam. Het andere hoofdgerecht zijn pannenkoeken met jam en slagroom.
Het smaakt allemaal prima.

Als we in het stadje een ijsje nemen barst er een enorme bui met wat onweer los. Er zitten zelfs hagelstenen in en ik maak me gelijk zorgen over het vliegtuig dat buiten op een grasveldje staat. Maar ik kan er nu weinig aan doen, ik zie hem morgen pas weer. Het zal wel goed komen.

‘s Avonds kookt Henk net als gisteravond weer een heerlijke maaltijd voor ons. Vervolgens  bijtijds naar bed want we vertrekken morgenochtend al vroeg weer naar het vliegveld. Henk en Marchel vertrekken ‘s ochtends half twaalf per bus naar Stockholm, en ze moeten voor die tijd ons naar het veld gebracht hebben. Vincent en ik hebben in de loop van de middag alle vluchtvoorbereidingen al gedaan, en de vliegvelden gebeld waar we naar toe willen om onze komst aan te kondigen. We zijn klaar voor morgen.

Het is wel even wennen – ik ben hier niet continu verbonden met internet. Snel even dit of dat bekijken zit er niet in, nu kom ik er weer achter hoe vaak ik iets op het grote internet doe.

Het huisje van Henk en Marchel

Haventje van Olshammar

Kerk van Olshammar

Openluchtmuseum in Askersund

Askersund

Marchel, Henk en Vincent in Askersund

Hagelbui komt eraan

Marchel en Vincent bestuderen een Zweeds muziekstuk

Zweden 2012: Op bezoek bij Marchel en Henk

Als ik wakker word is de eerste vraag die in me op komt: wat doet het weer? Snel de ipad erbij en kijken. En ja hoor er komt weer regen zo eind van de ochtend, begin van de middag. Maar het lijkt te overzien, misschien zijn we ervoor nog weg, anders moet het erna wel kunnen.

Dus vol goede moed op naar het vliegveld van Ängelholm. Gezien de buien die eraan komen gokken we op een vertrek van ergens in de middag. Ondertussen gaan we naar de kist om de boel in te laden en te tanken. Net als gister grote verwarring als wij het veld op willen, we staan weer een tijd bij een hek te wachten. Dit veld is duidelijk niet ingesteld op Genaral Aviation, zeg maar de kleine luchtvaart.
We hebben een route uitgestippeld via Skövde. Niet dat we daar iets kunnen, ik heb het veld gebeld en ze zijn gesloten. Desondanks zijn we van harte welkom om er te landen en weer op te stijgen. Tanken zit er niet in, maar dat geeft niet, we tanken genoeg op Ängelholm. De reden waarom we hier zijn is omdat we op tijd weg willen uit Ängelholm, maar niet eerder dan vijf uur welkom zijn op Laxå. Hier kunnen we rustig te tijd afwachten.

De meteo vertelt me dat het weer verderop prima is, het probleem is bij ons vertrek en de eerste 50 kilometer. We denken nog net voor de eerste bui weg te kunnen, maar dat lukt net niet. Als het later even droog wordt stappen we in en vertrekken tussen de buien door richting noordoosten. Overal hangen wolken en her en der zien we buien; we moeten al snel tussen twee gebieden door vliegen waar we niet mogen komen en daar hangt natuurlijk precies een bui. Op de rand van de bui langs, inclusief turbulentie, lukt het toch om ons bedachte pad te volgen en wordt het weer inderdaad steeds beter.

Onderweg genieten we van het Zweedse landschap, uitgebreide bossen en veel, heel veel meren in allerlei verschillende maten. Overal zie je huizen of plukjes huizen, bij elk meer vind je wel een dorpje.

Bij Skövde is het inderdaad doodstil op de radio, en op het veld. Ik meld elke aktie die ik doe op de radio, zodat als er iemand in de buurt is, diegene in ieder geval weet wat ik van plan ben.
Op het veld is het doodstil, het is best een groot veld, serieuze toren en benzinetankinstallaties, aankomst- en vertrekhal. Erg raar dat zo’n veld in de zomer gewoon twee maanden gesloten is.
Er is een administratief iemand op het veld, hij ziet ons en laat ons het gebouw binnen zodat we een kopje koffie kunnen krijgen.

Half vijf stappen we de kist weer in en iets na vijven komen we aan op Laxå. Ook hier is het doodstil, zowel op de radio als op het veld. Waar kan ik de kist voor twee nachten neerzetten? Geen idee, en de eigenaars van het vliegveld nemen de telefoon niet op. Dus maar een net gemaaid veldje voor de toren uitgekozen en daar de kist aan de grond vastgezet.
Even later komen Henk en Marchel aangereden – ze hebben het gelukkig kunnen vinden. Ze nemen ons mee naar hun huisje in Olshammar, zo’n 40 kilometer verderop – en daarmee is ons reisdoel bereikt!!

De gevlogen route van Ängelholm naar Skövde:



Klik voor een grotere kaart

Foto’s van Skövde:


De gevlogen route van Skövde naar Laxå:



Klik voor een grotere kaart

Foto’s van Laxå: