3 jun 2011 |
 Op het zangprogramma van vandaag staat een concert gepland in een kerk in Viljandi, een plaatsje dat ongeveer 150 kilometer ten zuiden van Tallinn ligt. Het concert is om zeven uur vanavond en het plan is dat we om half twee met een bus richting zuiden vertrekken zodat we genoeg tijd over hebben om nog wat in de stad rond te lopen en het koor nog wat tijd heeft om daar in te zingen.
De dag begint met een repetitie van het koor, dat betekent dat de aanhang weer een vrije ochtend heeft. Ik doe het lekker rustig aan terwijl veel anderen op onderzoek gaan in de stad; rond twaalf uur zitten we als aanhang weer bij elkaar bij het hotel te wachten op het koor, en als dirigent Wim aan komt lopen roept hij uit ‘ze maken me soms zoooo moe’ – als dat vanavond maar goed gaat.
Je hoopt altijd dat het jou niet overkomt, maar soms heb je pech en gebeurt het toch: een lekke band. Na een lekkere lunch bij een tentje, dat we drie maanden geleden gevonden hadden, lopen we met zijn allen naar de bus en kunnen we onderweg naar Viljandi. Het duurt even voor we de stad uit zijn, maar daarna kan de bus lekker doorrijden.
Tot we 33 kilometer onderweg zijn. We horen een knal gevolgd door een sissend geluid, dat kan maar één ding betekenen: een lekke band. De chauffeur zet de bus veilig aan de kant, en kan de schade opgenomen worden; het blijkt een lekke voorband te zijn. Hoe lang gaat het allemaal duren? We zitten natuurlijk wel aan een tijdschema vast, vanavond zeven uur is het concert en daarvoor zouden we de stad verkennen. Van de chauffeur worden we niet echt wijzer, hij spreekt bijna geen buitenlands, en is continu aan het bellen. Hij begint wel met het losmaken van het wiel maar het lijkt erop dat hij op hulp wacht. Ook probeert hij met het kapotte wiel op twee blokken hout te rijden, we staan er met zijn allen met de neus bovenop maar het hogere doel ontgaat ons. Geluk bij een ongeluk: het is een zonovergoten dag.
Er is een restaurantje in de buurt, het grootste deel van de ploeg gaat daar wat drinken. Uiteindelijk komt er versterking, inclusief een nieuw voorwiel; hij heeft ook een krik bij zich en nu wordt duidelijk waarom hij op de blokken wilde rijden: anders past de krik niet onder de as. Het lijkt nu een fluitje van een cent, maar…. de versterking heeft een wiel met de verkeerde bandenmaat meegenomen! Gelukkig verschijnt binnen 10 minuten een auto met een nieuw wiel en kunnen we snel weg, we zijn bijna 2 uur kwijt geraakt. Dat betekent dat we geen tijd meer hebben om de stad Viljandi te verkennen, de bus rijdt linea recta naar de kerk waar het koor gelijk in kan zingen; de aanhang maakt foto’s van het leuke kerkje en hangt buiten wat rond in het zonnetje.
Altijd spannend, hoeveel publiek komt op het concert af? Ülo, de man die we hier drie maanden geleden ontmoet hebben, heeft dit geregeld, hij komt zelf uit de buurt van Viljandi en regelt hier wel vaker voorstellingen. Het valt een beetje tegen, zo’n dertig mensen in het publiek, inclusief aanhang. Maar het koor zingt uitstekend, de akoestiek is prima en het publiek geniet. Iedereen is laaiend enthousiast over het slotnummer Brigde Over Troubled Water, erg mooi gezongen.
In het centrum van Viljandi gaan we wat eten. We komen terecht in City Lokaal, een klein restaurantje dat met 39 personen gelijk helemaal vol zit. We krijgen een soort dagmenu met schnitzel, aardappelen en groente, prima. Het enige wat node gemist wordt zijn alcoholische versnaperingen; we moeten wachten tot we terug zijn in de bar onder het hotel.
|
2 jun 2011 |
 Als je met een koor op stap bent dan weet je dat er gezongen moet worden, en er kan niet opgetreden worden zonder dat er gerepeteerd is. Vanmorgen om 10 uur moesten de koorleden in een kerk verschijnen voor de eerste repetitie in Tallinn, ik zing niet mee en ben lekker in bed blijven liggen.
Het grootste deel van de 25 koorleden was op tijd aanwezig; één koorlid leefde nog op Nederlandse tijd, en een paar koorleden verdwaalden onderweg naar de kerk. Desondanks is er gerepeteerd zodat later vanmiddag het eerste optreden plaats kan vinden.
We moeten al om 1 uur de bus in, en de repetitie duurde tot kwart over twaalf, weinig tijd dus om uitgebreid te gaan lunchen. Gelukkig had de organisatie dit onderkend en waren in het hotel lunchpakketten klaar gemaakt die we buiten snel naar binnen werkten.
Het optreden is vanmiddag in het Merivälja Pensionaat, wat wij vroeger een bejaardentehuis zouden noemen. Het pensionaat ligt iets buiten het centrum van Tallinn, vandaar dat we er met de bus naar toe gebracht worden; tijdens de rit vertelt de reisleidster onder weg een en ander over Tallinn. De route gaat onder andere een stuk langs de Oostzee, grote schepen richting Helsinki en Stockholm varen af en aan. Wist je dat het maar 2 uur varen is van Tallinn naar Helsinki?
De zaal waarin Panchanter gaat zingen in het pensionaat is wel erg leeg als we aankomen, hopelijk gaat dat straks wel veranderen. Eerst nog een beetje repeteren in deze zaal, ik vind het erg leuk om te zien hoe dirigent Wim bezig is met het koor. Hij laat duidelijk blijken wat hij goed vindt gaan, en wat anders moet; daarnaast weet hij er ook nog een schep humor aan toe te voegen.
Na de repetitie is het wachten op publiek, buiten is het prachtig weer en we gaan lekker met zijn allen in het zonnetje zitten.
Zo tegen de tijd dat het concert gaat beginnen rolt de zaal vol. Onze Estse reisleidster introduceert het koor en kondigt elk liedje aan. Het koor zingt zelfs een liedje in het Ests en dat wordt natuurlijk zeer gewaardeerd. Volgens de reisleidster had het publiek het Estse liedje uitstekend kunnen verstaan – ik vraag het met af, al was het alleen al gezien de gemiddelde leeftijd van het publiek en de bijbehorende gehoortoestand.
Eenmaal terug bij ons hotel staat een stadswandeling onder leiding van een Nederlands sprekende gids op het programma. De gids heeft enkele jaren in Nederland gewoond bij gastgezinnen, vandaar dat ze goed Nederlands spreekt. Ze neemt ons mee naar een aantal mooie plekjes van de stad, ik kende de meeste wel maar toch ook wel eens leuk om er wat uitleg bij te krijgen. We stappen nog een keer in de bus en gaan naar Lauluväljak – de Song Festival Grounds. Het is een groot terrein met een enorme hoge tribune waar veel concerten gehouden worden; vóór de val van de Soviet Unie (1991) werd hier heel veel gezongen voor de vrijheid van Estland, en dat werd dus in 1991 beloond. Een must-see voor het koor, uiteraard hebben ze op deze beroemde plek ook nog een lied ten gehore gebracht.
De avond is op eigen gelegenheid; gisteravond hebben we met een grote groep op het centrale plein van de stad gegeten, veel mensen willen nu individueel of in kleinere groepjes wat gaan eten. We wachten beneden een tijdje om te kijken of er nog iemand met ons mee wil; kennelijk zijn we aan de late kant want er komt ongeveer niemand meer het hotel uit. Uiteindelijk gaan we samen ergens wat eten en zoals dat wel vaker gebeurt, vindt Vincent weer een geweldig Ests restaurant: niet druk, heerlijk eten en voor een zeer fatsoenlijke prijs – zeker vergeleken bij het eten gister op het grote plein: kwaliteit middelmatig, prijs te hoog.
In de bar onder het hotel druppelen later op de avond de koorleden langzamerhand weer naar binnen voor een afzakkertje.
|
1 jun 2011 |
 O, wat ging de wekker vanmorgen weer vroeg. Op vakantie gaan is leuk, maar het blijft een marteling om voor dag en dauw uit je bed te moeten om een vliegtuig te halen.
We gaan weer naar Tallinn. ‘Weer’ omdat we drie maanden geleden ook al in Tallinn waren, toen om vooronderzoek te doen voor het koor Panchanter waar Vincent in mee zingt. Het koor bestaat 30 jaar en dat moet gevierd worden; zoals je waarschijnlijk al kunt bedenken gaat dat gebeuren in Tallinn, hoofdstad van Estland. Waarom de keuze op Tallinn voor dit lustrum is gevallen, is ook nog goed te begrijpen: Tallinn is in 2011 culturele hoofdstad van Europa.
Op Schiphol aangekomen zien we al snel de eerste medereizigers. De totale groep die naar Estland gaat bestaat uit 39 personen (koorleden plus aanhang) die in vier grote groepen reizen, naast een aantal die individueel al wat eerder gegaan zijn. Het lukt niet om in één keer voor zo’n grote groep een vlucht te regelen, als je dat probeert dan gaat plotseling de prijs flink omhoog. De truc om voor een grote groep online vliegtickets te bestellen, zonder dat de prijs omhoog schiet, blijkt te zijn: de groep splitsen en via verschillende aanbieders en vluchten richting bestemming zien te krijgen.
Vincent en ik zitten samen met nog een stuk of 10 anderen in de eerste groep en bij de incheckbalie kunnen we beginnen met ‘Hee, leuk je weer te zien!’. Koffers afgeven, niet langs de douane (Estland hoort helemaal bij de EU), en een prima vlucht naar Tallinn.
We hadden het al gezien – het is heet in Tallinn, 30 graden. Eenmaal uit de taxi moesten we in de hitte nog een stuk met de koffer zeulen om bij het hotel te komen, dit omdat de binnenstad afgezet is vanwege allerlei culturele activiteiten deze week. Warm dus in de stad, wat een verschil met 3 maanden geleden toen hier nog enorme sneeuwhopen lagen. En overal zijn terrasjes gebouwd, die waren er toen ook nog niet; erg mooi allemaal.
Na het inchecken pakken we even een biertje op het terras voor de deur van het hotel, en maken daarna nog een heerlijke wandeling door de stad. Drie maanden geleden vond ik het al prachtig, nu is het zo mogelijk nog mooier door de vele terrasjes en activiteiten die plaats vinden. Het is een feest der herkenning, alle leuke plekjes en uitkijkpunten zijn er nog. Bij één van die uitkijkpunten stond toen een iglo waar je een warm drankje kon kopen, nu is het een terras met parasols waar je iets verfrissends kunt krijgen.
In de loop van de dag komen allerlei plukken mensen van het koor en hun aanhang aan; het begroeten kan nog even doorgaan.
‘s Avonds om half tien is de officiële start van het Panchanter lustrum met een drankje in de bar onder het hotel; de dirigent Wim komt als laatste binnen met zijn vrouw omdat zij op de laatste vlucht zaten, en wordt in stijl (zingend dus) binnengehaald.
|
3 apr 2011 |
Als ik na een prima terugreis thuis kom, vind ik het volgende briefje in mijn koffer:
Toch een raar gevoel dat een of andere Amerikaan door mijn vieze onderbroeken heen is geweest.
En blij dat ik mijn koffer nooit op slot doe – dat is speciaal voor dit soort gevallen.
|
2 apr 2011 |
 De belangrijkste reden van deze vakantie is het bezoek aan Sun ‘n Fun, we zouden drie dagen naar dit grote vliegfeest gaan in Lakeland maar dat is dus niet helemaal gelukt door de slechte weersomstandigheden. Vandaag is mijn laatste dag en gaan we, voordat ik terug vlieg, eerst nog een keer naar Lakeland.
Afgelopen woensdag zijn we dus ook al geweest en we weten hoe lang het rijden is; waar we geen rekening mee hielden is dat het nu weekeinde is, en dat het parkeren nu onvoorstelbaar lang duurt. Men is duidelijk niet goed voorbereid op zo’n enorme toestroom, en daar komt nog bij dat het parkeerterrein erg sompig is en her en der onder water staat. We staan als vast voordat we op onze parkeerplek zijn, behulpzame mensen duwen onze auto op de parkeerplek. Hoe komen we hier straks weer uit? Het is wel belangrijk om op tijd weg te komen want ik moet eind van de dag nog een vliegtuig richting Nederland halen.
We zien nog maar weinig van de schade die afgelopen donderdag is aangericht, het is allemaal keurig opgeruimd.
Na een wandeling langs allerlei stands gaan we weer richting landingsbaan om de vliegshow te bewonderen. Er wordt weer veel aerobatics gevlogen, old timers, dubbeldekkers, vanalles. Ik hoop nog de F22 Raptor te kunnen zien, die vloog ook bij de Reno Airraces waar ik een paar jaar geleden met Marcel naar toe was. Dat vliegtuig is zo indrukwekkend qua vorm, geluid en prestaties, die wil ik graag nog een keer zien. En dat lukt, niet lang voordat we weg moeten wordt hij de lucht in gestuurd; maar al na een paar bewegingen breekt de piloot zijn show af en vlieg zeer rustig een circuit terug naar de baan. Er is een storing in het vliegtuig. Hij kan gelukkig normaal landen, maar terugrijden zit er niet in. Het vliegtuig wordt uit eindelijk met een vrachtwagen teruggetrokken naar zijn standplaats.
Terug bij de auto is er gelukkig een gaatje aan de voorkant van de auto zodat we niet dezelfde weg terug hoeven (en dus misschien weer vast komen te zitten). Ruim op tijd komen we op het vliegveld aan; Marcel blijft nog een week, voor mij zit het erop.
|
1 apr 2011 |
Er is ons al de hele week beloofd dat het vrijdag, vandaag dus, mooi weer zou worden. Gezien eerdere helemaal verkeerde verwachtingen liep ik, toen ik wakker werd, gespannen naar het raam en keek naar buiten. Strak-blauw! Ongelofelijk, dat na een dag alleen maar regen.
En gelijk krijg ik kriebels in mijn buik; waar gaan we aan beginnen? Onbekende velden, onbekende routes, onbekende radioprocedures, een vliegtuig met een Garmin G1000 glazen cockpit in plaats van de vertrouwde ronde instrumenten met gewone wijzertjes. Doet de kist het eigenlijk wel? We krijgen het vliegtuig waar we afgelopen dinsdag onze checks mee zouden doen, maar die door een technisch probleem aan de grond moest blijven.
Ik probeer het aan de kant te zetten. Marcel en ik hebben twee lange avonden boven de kaart van de regio gehangen, lijnen getrokken, gebieden uitgeplozen. We hebben de vliegvelden tot in den treure bestudeerd en bedacht waar we op welk veld willen parkeren. Spannend blijft nog de radioprocedures, die kun je niet van tevoren op papier uitspitten.
In Europa zijn we gewend dat er in principe één plek op het vliegveld is waar je als General Aviation (zeg maar de kleine luchtvaart) kunt parkeren; dat is hier in Amerika anders, op de velden heb je vaak meerdere zogenaamde FBO’s – Fixed Based Operators. Daar kun je de kist parkeren, je kunt tanken, je vluchtvoorbereiding doen enzo. Via Google vonden we voor elk veld een lijst met FBO’s en voor elk van de velden die we aan gingen doen hebben we er een uitgezocht waar we even zouden gaan parkeren. Tanken gaan we niet doen – we nemen genoeg brandstof mee voor de hele trip.
Rond 10 uur komen we aan op het vliegveld van Kissimmee (KISM) bij opleidingscentrum Orlando Flight Training (OFT), één van de FBO’s van Kissimmee. Voordat we weg kunnen moet er nog een en ander gebeuren, eerst moet er een briefje worden ingevuld met allerlei vluchtgegevens zoals hier aangegeven. Dat kost al enige tijd.
Daarna moeten we de sleutels van de kist halen bij operations, dat valt ook al niet mee want er staat een rij voor de balie. Afgelopen twee dagen kon er niet gevlogen worden en nu wil iedere student-piloot de lucht in. Vervolgens blijkt dat we eerst een tegoed moeten storten via een credit card, maar daarna krijgen we inderdaad, ingeruild tegen het briefje met vluchtgegevens, de sleutels en de papieren van de kist.
Nog kunnen we niet weg, we willen de kist helemaal vol met benzine hebben zodat we onderweg niet hoeven te tanken. We moeten zelf de kist naar de pomp duwen en vol tanken.
Uiteindelijk om half twaalf zitten we in de kist en kunnen we de boel opstarten. Marcel begint.
Been 1: KISM – KLEE
De startprocedure van deze Cessna 172 is duidelijk anders dan de Cessna’s van onze vliegclub omdat deze Cessna een motor met inspuiting heeft in plaats van een carburateur. We zijn gewend om eerst te primen, mengel rijk, beetje gas en starten. Zoniet in deze Cessna: mengsel arm, beetje gas, benzinepomp aan, mengsel rijk, even wachten, mengsel arm, pomp uit, starten, en zodra de motor loopt mengsel weer rijk. Even wennen maar werkt perfect.
Dan de Garmin G1000 helemal aanzetten en instellen. Je kunt alvast de route programmeren, en het scherm van het veld opzetten. Je ziet dan waar je staat op het veld.
Volgende stap is Kissimmee Ground oproepen, en een taxi-klaring vragen voor ‘the active’ – ofwel een taxiverzoek naar de landingsbaan die in gebruik is. In gebruik is baan 33, we staan bij Euroflight (links op het kaartje, klik erop voor een grotere versie die in een nieuw venster verschijnt). We moeten taxiën via B, oversteken over 33, linksaf over A, 24 kruisen, en dan naar het begin van de baan.
Het is druk – veel binnenkomend verkeer en we staan nogal even te wachten voor we weg mogen.
En dan zijn we onderweg – op weg naar KLEE – het vliegveld van Leesburg. Links zie je de gevlogen route; klik erop voor een interactieve kaart. Als je dan inzoomt naar het vertrekpunt (onderkant van de paarse lijn) dan kun je zien dat we inderdaad via A en B naar het begin van baan 33 getaxied zijn.
We zijn niet in een rechte lijn naar Leesburg gevlogen – dat mag niet omdat we dan over de Disney parken zouden vliegen, en dat is verboden terrein. Daarom gaan we eerst noordelijk en blijven rechts van Lake Apopka. Daarna linksaf richting Leesburg.
De Garmin G1000 helpt ons geweldig, er zit een prima kaart in met allerlei gegevens die we ook gewend zijn van huidige luchtvaartnavigatiesystemen. Maar daarnaast heb je bijvoorbeeld ook veel informatie over de motor op het scherm, zoals brandstofverbruik, olietemperatuur, toerental, en nog veel meer. Iets waar je ook erg snel aan went is de radar: we zien op het scherm waar andere vliegtuigen zitten, het hoogteverschil met ons, en in welke richting ze vliegen. Er gaat zelfs een mevrouw tegen je praten als je te dicht in de buurt van een ander vliegtuig komt.
We komen er niet echt aan toe om veel met de schermen te spelen, de radio en de navigatie vragen nogal wat aandacht.
In Nederland zijn we gewend dat we circuits moeten maken, dus het veld van de zijkant benaderen, dan downwind, base en final om te landen. In Amerika krijg je vaak een aanvliegroute die voor jou handig is. Als je goed op de kaart kijkt zie je een slinger in de paarse lijn een stukje voor het vliegveld. Dat is waar Marcel naar links stuurde om zo de baan van de zijkant te kunnen benaderen, maar we kregen een ‘straight in’ – ofwel gewoon rechtuit blijven vliegen en landen. Vandaar de slinger terug naar de baanrichting.
Als je inzoomt bij het eindpunt, vliegveld KLEE, kun je ook weer precies zien hoe we getaxied hebben.
We zijn dus geland op baan 31 en onze FBO was Sunair Aviation bij taxibaan A3 in de buurt. Op de voorgaande interactieve kaart kun je ook mooi zien waar we geparkeerd hebben.
Klik links op het kaartje links voor een grotere kaart van Leesburg.
Bij Sunair hebben we een kopje koffie gedronken en van de sanitaire voorzieningen gebruik gemaakt. Kosten: fooi voor de koffiepot. Verder kost het niks. De landing niet, de handling niet, de koffie niet. Geweldig!
Been 2: KLEE – KDAB
We gaan weer richting vliegtuig en ik ga aan de linker pilotenkant zitten. Vervolgens krijg ik mijn headset niet of nauwelijks aan de gang – ik hoor Marcel en de toren bijna niet, terwijl zij mij wel goed verstaan. Na veel gerommel aan de bekabeling hoor ik eindelijk weer wat, maar voor de zekerheid laat ik de radio maar aan Marcel over.
We taxiën naar het begin van baan 31 en letten goed op dat we het schuine stukje boven de kruising van de baan goed nemen. Vol gas, en weg.
Niet al te ver vanaf Leesburg ligt een militair oefengebied, R-2910. Er zijn twee opties: op 6000 voet er overheen, of op een of andere manier uitvinden of het veilig is om er doorheen te vliegen. Marcel had al contact opgenomen met Orlando Approach, en vroeg aan hun of R-2910 active is. Het antwoord was ‘R-2910 is cold’ – we zijn er op 3000 voet dan ook gewoon doorheen gevlogen.
De radar van de G1000 heeft het begeven, we krijgen geen informatie meer over andere kisten, we voelen ons gelijk onthand ook al vliegen we in Nederland nooit met een radar aan boord.
In de buurt van Daytona Beach vertelt Orlando Approach ons dat we contact op moeten nemen met Daytona Approach, en we krijgen er een frequentie bij. We roepen op, maar Daytona Approach zet ons gelijk weer op een andere frequentie; kennelijk hebben ze meerdere approaches en was ons de verkeerde doorgegeven. Op de vraag of wij de procedures kennen van Daytona Beach moeten wij ‘negative’ antwoorden; vervolgens krijgen we koersen opgegeven die we moeten vliegen, dat zie je gebeuren op het kaartje waar ik plotseling een bocht naar links maak (klik op het plaatje van de route voor een interactieve kaart).
Even later krijgen we weer de approach die ons eerst weg stuurde. Die approach brengt ons bij het circuit waarna we Daytona Tower moeten oproepen.
Het was goed uitkijken bij Daytona Beach Airport – er lopen twee banen parallel en wij moesten de zuidelijke hebben (25L). Het ging verder prima, na de landing en het verlaten van de landingsbaan moesten we stoppen en Daytona Ground oproepen. We vertelden ze dat we naar de BFO ATP Jetcenter wilden, op het kaartje is dat in de buurt van General Aviation rechts op de kaart (nog 1 keer: klik op de kaart voor een grotere versie). We mochten het vliegtuig ongeveer voor de deur parkeren.
Tijd om wat te lunchen. Op het veld zelf is geen restaurant te vinden, in de buurt wel; maar hoe kom je daar? We konden een auto huren voor $16 voor 2 uur, goed plan! Met de auto zijn we richting de zee gereden en vlakbij een haventje hebben we wat gegeten.
We hebben het behoorlijk druk gehad met deze vlucht – navigeren en radio slokken ongeveer alle aandacht op, om ons heen kijken hier in de buurt van Daytona Beach komt er bijna niet van, laat staan foto’s maken.
Been 3: KDAB – KMLB
Na de lunch komen we terug bij ATP Jetcenter waar we alweer geen geld kwijt kunnen. Wat is het toch leuk dat je hier van veld naar veld kunt hoppen zonder een cent aan landingsgelden en handling te betalen.
Maar…. we zijn onze kist wel kwijt! Hij stond zo mooi voor de deur maar daar istie niet meer, het vliegtuig is verplaatst naar een parkeerplek een stuk verderop. Kennelijk kun je hier dus een vliegtuig voor de deur parkeren waarna hij voor je geparkeerd wordt. Als we hadden gevraagd of ze hem weer voor de deur willen zetten hadden ze het misschien nog gedaan ook.
We wandelen naar onze kist en starten hem op. Op de radio roepen we Daytona Beach Ground op, maar dat was kennelijk niet de bedoeling, we moeten Delivery oproepen. Die willen vanalles van ons weten, waar we naar toe willen en via welke route. We zeggen dat we gewoon langs de kust richting zuiden naaar Melbourne willen, en vervolgens worden we naar Ground verwezen. Die heeft onze gegevens doorgekregen van Ground, en laat ons naar baan 25L taxiën; lekker makkelijk want we hoeven niet over taxibanen, en we hoeven geen banen te kruisen.Als je het einde van de vorige route en het begin van deze route bekijkt dan zie je dat het eindpunt en beginpunt niet hetzelfde zijn – daar is de kist dus versleept toen wij aan het lunchen waren.
Eenmaal in de lucht gingen we gelijk linksaf richting zuiden; ik nam even de tijd om om me heen te kijken en zag toen het overbekende race circuit van Daytona Beach liggen – leuk!
We werden overgezet op Daytona Beach Approach die ons vertelde te autosnelweg richting zuiden te volgen. Niet lang daarna werden we overgezet op Orlando Approach die ook al alles over onze vlucht wist, blijkbaar wordt dat allemaal aan elkaar doorgegeven.
Oh, en onze radar doet het ook weer, we zien weer andere kisten.
Ongeveer halverwege de route ligt Cape Canaveral, we zien overduidelijk het grote gebouw waar de space shuttle wordt opgebouwd, en ook de rijbaan van dat gebouw naar de landingsplaats is goed te zien. We kunnen alleen niet gewaar worden of er nou al een shuttle klaar staat op het platform; klik maar eens op het plaatje rechts.
Plotseling krijgen we van Approach de melding dat we te allen tijde west van de autosnelweg moeten vliegen – dat wisten we dus niet. Op de kaart zie je dat punt duidelijk terug (onder de eerste 95). Approach wist ons ook al te melden dat we op Melbourne zeer waarschijnlijk baan 27L kunnen verwachten, dat is de zuidelijke baan. Zoals gezegd zijn we in Nederland gewend dat je in zo’n geval eerst het vliegveld voorbij vliegt, en dan vanaf het zuiden terug komt en aansluit in het circuit; Marcel en ik zaten al te bedenken hoe wat dat uit gingen voeren.
Vervolgens werden we op Melbourne Tower gezet en daar kregen we te maken met een man achter de radio die zijn dag niet had. Onze (Europese) manier van radio bedrijven beviel hem niet zo en dat liet hij regelmatig blijken.
Het begon ook nogal verwarrend, we melden ons bij hem aan en hij vraagt waar wij naar toe willen als we op de grond zijn; tenminste dat is wat Marcel en ik beide verstonden. Wij meldden dat we naar de FBO FIT Aviation willen waarna hij kribbig terug komt ‘dat vroeg ik niet’.
Vervolgens zegt hij dat we ‘right hand downwind 27R’ moeten gaan aanvliegen; Marcel en ik kijken elkaar aan: 27R? We zouden toch 27L krijgen? Nou ja, des te beter, hoeven we niet eerst het vliegveld voorbij en daarna terug te vliegen. Dan is er weer verwarring, hij meldde iets waarvan ik verstond dat we onze koers moesten vervolgen, en Marcel herhaalt dat. ‘I didn’t say that’ was zijn antwoord, en hij liet ons dalen van 3000 naar 1000 voet en instrueerde ons om de ‘right hand downwind 27R’ onder een hoek van 45 graden aan te vliegen – de standaard methode in Amerika om een circuit binnen te komen. Dat lukt net niet helemaal als ik achteraf het kaartje bekijk.
Eenmaal op downwind melden we ons weer en krijgen we een klaring voor de landing op baan 27L als nummer 2. Wat? 27L? We vragen het nog maar een keer voor de zekerheid, en ja, hij wil ons echt op 27L hebben. Op zich best aardig van die man dat ons niet helemaal om het veld heen te laten vliegen, maar verwarrend is het wel. Zodra we op base zijn meldt Marcel dat nog maar een keer, en weer krijgen we de wind van voren ‘I already gave you permission to land’ – ofwel ‘houd je bek’. Ok, ok.
Na de landing wil hij ons via taxibaan R van de landingsbaan af hebben, maar gezien onze snelheid lukt dat niet, het wordt exit C. Als we daar staan vraagt hij of we bekend zijn met het veld; ik schud NEE, maar Marcel zegt dat hij weet waar we moeten zijn en vertelt hoe hij denkt dat we daar moeten komen. Dat klopt – hebben we ook nog laten zien dat we wel iets kunnen…
We mogen achter een wagentje aan taxiën die ons naar een parkeerplek loodst. Zoals gewoonlijk betalen we niks, alleen wat voor een flesje drinken uit de automaat.
Net als bij Kissimmee en bij Daytona Beach vind je hier op Melbourne veel piloten in opleiding, ze komen werkelijk overal van de wereld vandaan. Het is in Florida meestal mooi weer en vanwege de lage benzineprijzen hier en bijvoorbeeld de gratis landingen is het relatief goedkoop om in Florida je opleiding te doen.
En als we het dan toch over geld hebben: we betalen hier $155 per uur voor het vliegtuig, een relatief nieuwe Cessna met een G1000 glazen cockpit. Dat komt neer op 110 euro per uur; een Cessna van onze vliegclub is 165 euro, en dan heb je een veel ouder vliegtuig met gewone metertjes in je dashboard in plaats van een G1000.
Been 4: KMLB – KISM
De vermoeidheid begint toe te slaan; we wilden op dit laatste been nog een touch-and-go maken op een tussenveldje, maar dat laten we maar voor wat het is. Direct terug naar Kissimmee waar koel bier en whiskey op ons wacht.
Onze FBO zit links van het kleine smalle landingsbaantje, er staat ook FBO bij op het kaartje; daar vandaan krijgen we een taxiklaring van Melbourne Ground via Victor en Delta naar het begin van baan 27L. Als we overschakelen op Melbourne Tower blijkt onze grote vriend daar nog te zitten.
De takeoff is niet spannend, maar als we dan een eindje van het vliegveld weg zijn willen we weer overschakelen naar Orlando Approach.
Marcel zegt netjes ‘request to leave your frequency’ waarop de man achter de radio terug komt met ‘dat hoef je niet te vragen, want dit is classe D luchtruim’. Dat kennen we niet in Nederland, dus die regeltjes kennen we niet zo goed. Marcel zegt, uit vermoeidheid of als grap, ‘frequency change approved’ waarop de man nogmaals kribbig terug komt en ons meldt dat we buiten zijn gebied toch echt geen toestemming hoeven te vragen.
We bedoelen het goed.
Orlando Approach krijgen we niet te pakken – dan niet, het is niet verplicht.
Bij Kissimmee Tower krijgen we gelijk een straight-in – we hoeven dus weer niet eerst om het veld heen om een circuit te kunnen maken ten zuidwesten van de baan – lekker makkelijk. De bocht voor de landing maken we om ons goed te kunnen positioneren voor de straight- in.
Dan nog een ingewikkeld taxipatroon: bij A3 eraf, taxi via A, oversteken van baan 24, linksaf taxibaan B op, baan 33 oversteken (eerst toestemming vragen!) en terug naar OFT, de vliegschool.
En dan zit het erop! De kist op zijn plek zetten en uitmesten.
Drank!
Nog een paar foto’s, Marcel en ik bij onze kist met registratie N6184V in Leesburg.
Onze FBO op Leesburg:
De cockpit met de G1000 schermen:
En voor de geintresseerden: te triplogs, ofwel de gevlogen route, heb ik gemaakt met mijn iPhone; ik had hem in een doekje gewonden en tussen het dashboard en het raam geklemd. De route is gemaakt met de app ‘Air Nav Pro’.
|
31 mrt 2011 |
Het tornado seizoen begint dit jaar vroeg in Florida, vandaag werd gewaarschuwd voor wervelwinden in de zware buien – erg ongebruikelijk in deze tijd van het jaar. De storm brengt veel schade met zich mee, en dat is uiteraard extra zuur voor Sun ‘n Fun waar honderden vliegtuigen buiten staan en gewoon niet naar binnen kunnen omdat de hangaars in gebruik zijn voor andere zaken. In de loop van de dag wordt een aantal vliegtuigen ondersteboven geblazen.
Wij zitten zo ongeveer de hele dag binnen, foto’s bewerken, blog bijwerken, contact maken met het netwerk van het werk of daar alles nog werkt, je moet toch wat. Ook pakken we nogmaals alle kaarten erbij, en nemen we de vluchten voor morgen helemaal door. Lijnen op de kaarten, verboden gebieden vermijden, frequenties noteren.
‘s Avonds wordt het droog, volgens de buienradar is de ellende voorbij. De verwachting is nog steeds dat morgen een stralende dag wordt (en daarna ook), nu nog nauwelijks voor te stellen.
|
30 mrt 2011 |
 Helaas.
Vliegen zit er vandaag weer niet in ondanks dat het weer ‘s ochtends best redelijk lijkt. In de loop van de dag gaat er regen komen en omdat onze tocht tot ver in de middag gaat duren is het niet verstandig om nu te vertrekken. Dus de plannen maar omgegooid: vandaag naar Sun ‘n Fun op het vliegveld van Lakeland, ongeveer een uur rijden van Orlando richting zuidwesten. Eerst rijden we nog even naar het vliegveld van Kissimmee om te melden dat we vandaag niet gaan vliegen, en om een kist voor vrijdag te reserveren, het ziet ernaar uit dat vrijdag het weer weer ouderwets prachtig wordt.
Op het vliegveld van Lakeland is een enorm terrein ingericht voor het tonen van allerlei vliegtuigen, er staat een bonte verzameling opgesteld: hoogdekkers, laagdekkers, 1-motorig, veel-motorig, helicopters, watervliegtuigen, verzin het maar, het staat er. In de hangaars staan geen vliegtuigen maar tonen vele bedrijven hun koopwaar zoals vlieginstrumenten, gereedschap, zwemvesten, vliegtassen, kaarten, olie, enzovoorts, enzovoorts. Marcel en ik vallen beide voor een vliegtas – een zeer handig ding met ontelbaar veel vakjes om al je vliegspullen en meer in kwijt te kunnen. Uiteraard met Sun ‘n Fun korting.
Ook staat er een bedrijf dat schaalmodellen van heel veel verschillende types kisten kan maken, ik zit er zwaar aan te denken om een model van mijn vliegtuig te laten maken – in de echte kleuren.
Op het moment dat een vliegshow zou gaan beginnen trekken ook de wolken van de aanstaande regen het veld op. Er gaan een paar vliegtuigen de lucht in, maar die komen al snel , veel vliegtuigen stonden klaar om op te stijgen maar die zijn uiteindelijk weer teruggetaxied naar hun standplaats. Jammer, maar zaterdag zijn we hier weer, hopelijk maken we dan wel een leuke luchtshow mee.
De foto’s staan op mijn fotoalbum, en zijn ook te zien op de link hieronder.
Lees verder: Sun ‘n Fun 2011: Op naar Lakeland
|
29 mrt 2011 |
 Een ding is zeker: hier in Florida klopt van de weersverwachting nog minder dan in Nederland – het zou vandaag regenen, in de ochtend zou het mistig zijn, en de wegen zouden spekglad zijn van de combinatie olie en nattigheid. Realiteit: de zon schijnt en de wegen zijn droog. En wat gister niet lukte kon vandaag wel: vliegen!
Maar dat vliegen ging niet zomaar. Om 10 uur staan we op het vliegveld en de instructeur Joshua is er ook, maar helaas: nog niet vliegen omdat de wolkenbasis lager is dan 1500 voet, en dat is het minimum voor een check. Het goede nieuws: het trekt snel op en om 12 uur moet het lukken.
Marcel en ik beginnen met allerlei voorbereidingen; weight&balance, takeoff distance, density altitude, je kent het wel. Een hele riedel gegevens moet je op een papiertje zetten voordat je de sleutel van de kist mee krijgt – zie bijgaand plaatje. We doen een poging, en besluiten maar wat te gaan eten. 12 uur stipt zijn we weer terug, en is Joshua redelijk in paniek, waar waren wij gebleven? We moeten nog briefen, pre-flight checks doen en het beroemde formuliertje volledig ingevuld krijgen. Bovendien kan Joshua maar tot 2 uur, dus beide uitchecken gaat niet lukken. Ok, ik ga eerst. Om de snelheid erin te houden vult Joshua voor mij het formuliertje in en doet Marcel alvast de pre-flight checks van het vliegtuig. Die blijkt lek: er druppelt water vanuit het dak op de achterbank, maar dat interesseert Joshua niet. Niks aan de hand, niks van aan trekken.
Alle voorbereidingen zijn klaar, we krijgen de sleutels en de papieren van de kist. In de papieren staat dat de transponder het niet altijd doet, en dat betekent dat de kist niet mag vliegen…… Shit!!
Onze vliegschool, Orlando Flight Training, bestaat tegenwoordig uit twee vestigingen, aan beide kanten van het vliegveld van Kissimmee een. ‘The other side’ heeft twee kisten met een G1000 computer aan boord, na wat bellen blijkt er 1 voor ons beschikbaar. We racen naar ‘the other side’ en het feest van de weight&balance kan opnieuw beginnen. Maar het komt goed – Joshua en ik gaan de kist in en na enige tijd hangen we in de lucht.
De check is twee-ledig, ik moet aantonen dat ik een Cessna kan vliegen, en dat ik met de G1000 kan omgaan. Het eerste is geen probleem, we doen wat touch-and-go’s op een naburig veld, een paar overtrekken en wat andere zaken. Maar met de G1000 gaat het gewoon niet snel genoeg; alle standaard zaken aflezen en interpreteren is geen probleem, maar als Joshua mij vraagt ‘zoek de frequentie van dat-en-dat veld’ dan heb ik daar nog teveel tijd voor nodig. Joshua checkt mij uit voor de Cessna maar niet voor de G1000. Balen.
Volgende is Marcel, die vliegt dus niet met Joshua want die heeft een andere afspraak, maar met Tolgu (van oorsprong een Turk). Die zaagt Marcel gigantisch door over allerlei vliegzaken, nog los van de G1000, maar daar komt hij prima doorheen. Toch erg vreemd – Joshua was voor mij lang niet zo moeilijk als Tolgu voor Marcel was. Wat betreft de G100o was Marcel met de hakken over de sloot, en hij mag zelfstandig in de Cessna met G1000 vliegen.We zijn vervolgens naar de baas gelopen en hebben gevraagd of ik dan ook met de Cessna met de G1000 mag vliegen als Marcel naast me zit – en dat mag! We mogen dus samen de kist meenemen!
Dit hebben we gevierd met een drankje en een hapje, en vervolgens de rest van de avond besteed aan het plannen van een trip. We hebben kaarten gekocht en een boek met alle vliegvelden in zuid-oost Amerika en kunnen dus de route helemaal voorbereiden. Key West gaat niet niet worden, het weer is te instabiel om dat te doen – voor je het weet zit je een paar dagen ergens vast. We maken een route om Orlando heen: Kissimmee – Leesburg – Daytona – Melbourne – Kissimmee (als je het kaartje een beetje uitzoomt dan krijg je een beter beeld).
Of het gaat lukken – het hangt weer van de weergoden af…
|
28 mrt 2011 |
 Dankzij mijn iPhone ben ik een uur te vroeg wakker, ik had de wekker gezet op 7 uur maar om 6 uur ging hij al af. Ik had al begrepen dat sommige mensen problemen hadden met hun iPhone wekker dus had ik voor de zekerheid twee wekkers gezet. Maar goed, beter te vroeg wakker dan te laat want ik moet om 9:00 op het kantoor van de Flight Standards District Offices (FSDO, onderdeel van de Joint Aviation Authorities, JAA) in Orlando zijn om mijn Amerikaans brevet op te halen. We zijn een beetje bang voor het verkeer dus op tijd weg. Uiteraard geen file te bekennen dus was ik veel te vroeg op het kantoor.
Marcel moet om half elf op het vliegveld zijn voor zijn medische keuring, hij vertrekt gelijk weer om zijn afspraak niet te missen.
Ik mag alweer een enorm formulier invullen. Kennelijk zijn ze bij het FSDO wijs geworden door veel fout ingevulde formulieren: ik krijg er een formulier bij waarin aangegeven staat wat ik waar in moet vullen. Dat lukt, maar toch worden er nog wat foutjes uitgehaald door de mensen die mijn aanvraag in behandeling nemen. Na een uur blijkt alles in orde te zijn en krijg ik een ‘temporary license’ mee die 120 dagen geldig is; de FSDO gaat per post het echte brevet opsturen.
Het gesprek kwam op het medische certificaat, ik had me in Nederland volgens de Amerikaanse JAA regels laten keuren, maar dat is blijkbaar helemaal niet nodig. Een Nederlands medisch certificaat tesamen met mijn Nederlands en Amerikaans brevet is voldoende. Dat weten we dan weer voor de volgende keer.
Marcel zijn medische keuring verloopt ook goed en rond het middaguur pikt hij mij weer op bij de FSDO.
Na de lunch bij Denny’s gaan we naar het vliegveld. Niet dat we de illusie hebben dat we gaan vliegen, het regent pijpestelen, de temperatuur is terug van 33 graden gister naar 20 vandaag, de verwachtingen voor de rest van de dag zijn slecht. En inderdaad, er wordt op de vliegschool helemaal niet gevlogen, we verzetten onze afspraak naar morgenochtend. Op hoop van zegen.
Kennelijk is er iemand bij de vliegschool wakker geworden. Marcel en ik hebben dus een vliegtuig met een G1000 vliegcomputer in de cockpit geregeld, een vliegtuig waar Marcel een paar jaar geleden ook al solo op gevlogen heeft. Nu zegt men dat je minimaal 5 uur vliegervaring met een G1000 moet hebben voordat je zelfstandig zo’n vliegtuig mag huren. Marcel heeft zo’n 4 uur ervaring, ik 1 uur – desondanks mocht Marcel 2 jaar geleden er wel mee vliegen. Uiteindelijk zeggen ze dat we moeten aantonen dat we ermee om kunnen gaan bij de checkout van de kist, en als we dat kunnen, dan mogen we de kist met de G1000 meenemen.
De rest van de dag zitten we in de boeken – G1000 handleiding bestuderen.
|
27 mrt 2011 |
 We zijn ondertussen aan onze derde auto toe.
Toen we gister onze auto van Hertz gingen halen bleek gelijk al dat er een flinke schade op zat, de deur achter die van de bestuurder wilde nauwelijks open door een deuk. Dus gelijk naar de balie en een andere regelen. Maar goed ook, de eerste auto was een Chevrolet HHR, oerlelijk. We kregen een Mitsubishi Galant mee – een normale auto totdat we er mee gingen rijden: een enorm kabaal, zo te horen een kapot wiellager. Gister maar even genegeerd want we waren moe, maar vanochtend weer terug naar Hertz. Zonder enig probleem kregen we weer een ander mee, weer een maat groter: een Nissan Altima. Deze keer gaan we hem niet terug brengen, groot genoeg, stil, sterk genoeg: 2.5 liter.
Tip van de dag: regel een kleine auto en zeg dat hij kapot is. Krijg je een grotere mee terug.
Volgens planning rijden we naar Fantasy of Flight, minder dan een uur rijden van Orlando. Het is het grootste museum van de wereld dat nog heel veel luchtwaardige vliegtuigen heeft en dat in private handen is. In de hangaars staan de vreemdste toestellen, van sommigen vraag je je echt af of ze ooit de lucht in kunnen; de eigenaar zelf vliegt nog elke dag met een toestel om demonstraties te geven en dat was vandaag met een P40, een tweezits-trainer voor aanstaande Spitfire piloten. Voordat hij met de kist de lucht in ging hield hij nog een heel betoog over zijn museum en zijn toekomstplannen, het moet nog veel groter worden.
Ik heb erg genoten van de bonte verzameling kisten.
Er was in de middag nog wat tijd over, daarom zijn we nog even naar een enorm winkelcentrum gereden, een Florida Mall in Orlando. We hebben gekeken naar de mogelijkheid van een prepaid sim-kaartje voor onze telefoons met een databundel, altijd leuk als je overdag internet verbinding hebt. Maar helaas, het is kennelijk in Amerika niet mogelijk een prepaid databundel te krijgen voor een smartphone, en dus ook niet voor een iphone. Dat feest gaat dus helaas niet door, overdag blijven we offline. En als we dan ‘s avonds weer beschikking over WiFi hebben, dan slaapt Nederland.
Ik wil ook proberen een iPad2 hier in Amerika te kopen – goedkoper dan in Nederland. In de Florida Mall zit een Apple Store maar zoals verwacht waren ze uitverkocht. Er is een kans dat dinsdagochtend een lading binnen komt, maar dan moet je om 6 uur ‘s ochtends voor de deur staan als je kans wilt maken. Ook vandaag, zondag, stonden mensen vanaf 6 uur ‘s ochtends in de rij voor een iPad2…
Voor foto’s kijk op mijn fotogalerij, of klik hieronder.
Lees verder: Sun ‘n Fun 2011: Fantasy of Flight
|
26 mrt 2011 |
In Amerika worden veel vliegshows en fly-ins gehouden waarvan de Reno Airraces, Oshkosh en Sun ‘n Fun wel de bekendste zijn. In 2008 ben ik met Marcel naar de Reno Airraces geweest en dat is zo goed bevallen dat we gezegd hebben: we gaan nog wel een keer naar een vliegfestijn in Amerika.
Sun ‘n Fun wordt gehouden in Florida op het vliegveld van Lakeland, zo’n drie kwartier rijden ten zuid-westen van de stad Orlando en dat is waar Marcel en ik ons de komende week gaan vermaken. Het plan is dat we donderdag, vrijdag en zaterdag op het vliegveld van Lakeland zijn en tot die tijd nog wat andere dingen doen die met vliegen te maken hebben.
Morgen, zondag, gaan we naar Fantasy of Flight, of zoals ze zelf zeggen: de grootste luchtvaartattractie van de wereld.
Maandagochtend om 9:00 moet ik bij de FAA (Amerikaanse luchtvaartorganisatie) in Orlando zijn, als het goed is krijg ik daar dan een Amerikaans vliegbrevet. Later op de ochtend wordt Marcel medisch gekeurd voor de Amerikaanse luchtvaart, een Ameriaans vliegbrevet heeft hij al; vorige week ben ik medisch gekeurd voor zowel de Europese als Amerikaanse luchtvaart. Dus als alles goed gaat mogen Marcel en ik maandagmiddag in Amerika met een Amerikaans vliegtuig vliegen – en dat zijn we uiteraard van plan. Maandagmiddag worden we uitgecheckt op een vliegtuig waarna we dat vliegtuig mee mogen nemen voor een vliegtocht.
En die vliegtocht staat gepland op dinsdag en woensdag; als het allemaal lukt gaan we dinsdag vliegend van Kissimee Airport (vlakbij Orlando) naar het eiland Key West waar we dan een nacht blijven. Woensdag vliegen we weer terug naar Kissimee.
Zoals gezegd donderdag, vrijdag en zaterdag naar Sun ‘n Fun op het vliegveld van Lakeland en daarna zit het voor mij er alweer op, zaterdagavond vlieg ik weer naar Nederland terwijl Marcel nog een weekje blijft.
Alleen… zijn de weersverwachtingen slecht voor maandag t/m donderdag, geen idee wat er van onze plannen terecht komt.
|
6 mrt 2011 |
We vliegen weer terug naar huis, uiteraard weer met airBaltic. Deel één van de tocht van Tallinn naar Riga gaat vandaag met een Nederlands toestel: een Fokker 50, en ik maak weer wat nieuws mee: een vliegtuig dat op eigen kracht achteruit rijdt. Het is natuurlijk ook niet zo ingewikkeld, draai de propellerbladen zover dat de luchtstroom de andere kant op gaat, en het vliegtuig dus achteruit rijdt. Had ik nog niet eerder meegemaakt.
Deel twee van de tocht gaat met een Boeing 737.
We zijn vanochtend in Tallinn om 9:45 opgestegen en op Schiphol rond 12:30 geland. Tijdsverschil is 1 uur, totale reistijd inclusief overstap in Riga is dus 3 uur en 3 kwartier. Overigens was de overstap wel krap; uitstappen, naar de gate en binnen 10 minuten weer instappen; onze koffers hadden twee extra labels gekregen: een geel/zwart gestreepte met het woordje Transfer, en een rood label met in het zwart de tekst ‘Hot Transfer Riga’. Het is allemaal goed gekomen.
De taxi van het hotel naar het vliegveld kostte dit keer maar 17.50 euro, een stuk minder dan de ruim dertig van een paar dagen geleden. Het schijnt dus nog goedkoper te kunnen als je maar weet wie je moet bellen.
Estland is wat betalen betreft een erg modern land; credit cards worden op veel plekken geaccepteerd, maar je kunt ook gewoon met je Nederlandse bankpas geld uit de muur halen en bijvoorbeeld bij restaurants met je bankpas betalen. In Nederland praten we over ‘het nieuwe pinnen’, niet meer de magneetstrip gebruiken maar de chip; in Estland doen ze niet anders, je pint niet door de bankpas ‘door de gleuf te halen’ maar door de bankpas ‘in het apparaat te steken’. Schijnen we in Nederland voor eind 2011 ook allemaal overal te gaan doen.
Ik kijk nu al uit naar de tweede trip naar Tallinn in juni, dan zal ongetwijfeld alle sneeuw en ijs verdwenen zijn en staat van alles in bloei. Leuk!
Lees verder: Tallinn 2011 (4): Achteruit rijden
|
5 mrt 2011 |
 Er zijn geen afspraken vandaag, dus is er geen noodzaak om vroeg op te staan. Gevolg: pas tegen 1 uur ‘s middags gaan we de deur uit.
Vincent wil uiteraard ook de mooie plaatjes van Tallinn vanaf de heuvel zien, alleen gaan we nu de heuvel op vanaf een andere kant dan die ik gister gekozen had. Het zonnetje schijnt waardoor de kleuren nu nog veel mooier zijn dan gister.
Op de heuvel staat de kathedraal, van buiten een prachtig bouwwerk. We gaan uiteraard ook even binnen kijken, maar dat is nogal een tegenvaller: de inrichting is op zijn zachtst gezegd saai.
Overal hangen bordjes waarop aangegeven wordt dat je stil moet zijn, niet mag filmen en fotograferen, ik hou me er netjes aan. Dan komt er een grote groep toeristen binnen die al pratend aan het filmen en fotograferen slaan. Ik begrijp er niets van.
We brengen ook nog een bezoek aan een kerk waar het koor van Vincent mogelijk gaat zingen. Het is kennelijk een bijzondere kerk want je moet entree betalen maar eerlijk gezegd zie ik het bijzondere er niet aan af. Grappig is wel dat de leuning banken in de kerk gekanteld kunnen worden zodat je andere kant op kunt kijken. Het lijkt wel of voor kerkdiensten de banken de ene kant op staan en bijvoorbeeld voor concerten de andere kant op. De zaal kan in ieder geval aan beide kanten gebruikt worden.
Vincent moet nog een lokatie zien te vinden voor het slotdiner op 4 juni, het liefst wil hij een zaal waar alle 40 personen in passen (26 zangers en 14 aanhang). Bij de Holland Business Club had hij een paar tips gekregen en die hebben we nagetrokken. Er zijn veel, heel veel, restaurants in Tallinn maar de meesten zijn vrij klein; naast de getipte restaurants zijn we ook nog bij een aantal anderen naar binnen gestapt op zoek naar het ideale restaurant en ik denk dat we wel een paar kandidaten hebben. Van alle restaurants hebben we kaartjes meegekregen zodat het verdere zoek- en regelwerk vanuit Nederland kan gebeuren.
We belanden in een sauna – ik denk niet de mooiste van Tallinn maar het was wel lekker om even op temperatuur te komen.
Na de sauna gaan we weer op zoek naar een restaurant – dit keer gewoon om er zelf nu te eten. We zijn blijkbaar kieskeurig geworden want we lopen heel wat af voordat we er een naar onze zin vinden. En die blijkt recht tegenover het restaurant van gisteravond. Dit restaurant, restaurant Ribe, is modern en heeft uiterst vriendelijk personeel. Ze hebben allemaal een oortje in en een microfoontje, ze staan allemaal met elkaar in contact – een vreemde gewaarwording en het leidt nogal af, wij letten er continu op en dat gepraat op de oortjes leidt ook merkbaar het personeel af. Het hogere doel ontgaat mij een beetje.
Het eten is daarentegen perfect, de champagne, wijn en dessertwijn ook. Vincent had zelfs drie dessertwijntjes bij zijn combo van drie crème brûlée’s.
En dat allemaal voor 75 euro voor ons samen.
Lees verder: Tallinn 2011 (3): Restaurantje kijken
|
4 mrt 2011 |
 Vincent heeft vandaag een aantal afspraken – dat is immers het doel van deze reis; ‘s ochtends gaat hij met iemand mee op locatie kijken en ‘s middags schuiven we aan bij een man die vanalles hier in Estland voor het koor moet regelen.
Terwijl Vincent ‘s ochtends dus op stap is pak ik mijn fototoestel en maak ik een wandeling. Ons hotel staat in het oude gedeelte van de stad, een prachtig gebied met mooi gebouwde en gekleurde huizen; vlakbij is een heuvel, daar loop ik naar toe en via een stel trappen kom ik op de heuvel terecht. Het uitzicht is prachtig, over de oude stad heen zie je de Oostzee liggen. De gebouwen op de heuvel zijn al even mooi.
Vorige week vroor het hier ‘s nachts nog 27 graden, nu dooit het hier net met als gevolg dat de stoepen en straten slecht begaanbaar zijn door ijs en sneeuw. Het blijft dus uitkijken, ik ben overeind gebleven maar heb toch wel wat schuivers gemaakt op de ijsplaten die het er der op de stoepen en straten liggen. De boel ijs- en sneeuwvrij houden valt zeker niet mee.
Na de luch heeft Vincent een bespreking met Ülo, de man die veel dingen voor het koor moet gaan regelen zoals een ruimte voor een optreden en een busreis naar een andere plaats waar het koor ook gaat zingen; ik zit er ook bij. Ülo blijkt dit soort dingen wel vaker te doen en hij zal het nu ook wel kunnen; hij schreef alleen niks op, Vincent zal alle afspraken met hem via mail bevestigen want anders is het maar de vraag of het goed komt.
De eerste taal in Estland is Ests; daarnaast spreekt ongeveer iedereen Russisch. Mensen waar wij mee te maken hebben, zoals hier in het hotel en in restaurants, spreken ook uitstekend Engels. Het Ests is verwant met het Fins en het Hongaars, maar doordat het Hongaars een andere kant op is ontwikkeld kunnen Esten en Hongaren elkaar niet meer verstaan. Esten en Finnen daarentegen nog wel.
Terwijl we aan een glas Hot Wine zitten (bij ons bekend als gluh-wein) krijgt Vincent een telefoontje: er is een bijeenkomst van de Holland Business Club in de kroeg Hell Hunt aan de straat Pikk. Dat is vlakbij, en we gaan even kijken. Het blijkt dat iets meer dan 100 Nederlanders in Estland wonen en die organiseren een keer per maand een bijeenkomst – vanavond dus. Er zijn dit keer zo’n 15 op komen dagen, ze vertellen erg enthousiast over Estland en hun ervaringen in dit land. Er zijn hier bijvoorbeeld nog niet zoveel regeltjes zodat je met wat eigen initiatief heel veel dingen voorelkaar kunt krijgen. Ze roemen allemaal de ruimte in Estland – 1.3 miljoen bewoners in een land met een iets groter oppervlak dan Nederland. Het hoogste punt in Estland is lager dan het hoogste punt in Nederland.
We eten daarna samen nog even wat. Nou ja even, het duurde lang voordat het hoofdgerecht kwam, maar het was wel lekker. Esten kunnen heerlijk koken in ieder geval.
|
3 mrt 2011 |
 Het heeft soms zijn voordelen als je een vriendje hebt die in allerlei koren zingt. Al helemaal als één van zijn koren, Panchanter, gaat optreden in Tallinn (Estland), en hij als mede-organisator van tevoren op onderzoek uit moet – en ik mee mag!
We vliegen met Baltic Air via Riga (Letland) naar Tallinn; Baltic Air heeft zijn basis in Riga, vandaar de tussenstop. De vlucht naar Riga duurt ruim 2 uur, van Riga naar Tallinn duurt nog geen drie kwartier. Wachttijd in Riga was zo’n anderhalf uur, allemaal prima te doen.
Nergens paspoortcontroles, Estland hoort duidelijk bij de EU, ook wat geld betreft: sinds 1 januari is men over naar de euro.
Van het vliegveld naar het hotel is niet al te ver en zou volgens de boeken ongeveer 10 euro moeten kosten als je
met de taxi gaat. Ons ritje kostte uiteindelijk 30 euro, later horen we dat er een soort taxi-maffia hier is. Inwoners van de stad reizen heel bewust met maar een paar betrouwbare taxiorganisaties; zo niet dan ben je aan de goden overgeleverd.
We slapen in het hotel waar we begin juni met het hele koor en aanhang ook zullen slapen. Het is een erg leuk hotel, mooi ingericht en een prima kamer. Grappig is dat we eerst achter het hotel weer naar buiten moeten, een pleintje met een conferentiezaal erop moeten oversteken, en daarna pas bij onze kamer komen. Er zijn ook kamers gewoon ‘binnen’ zeg maar, wij hebben toevallig een buitenkamer.
Tegen half tien waren we in ons hotel, snel weer naar buiten op zoek naar een restaurant. We vonden er een: Olevi; vanaf de straat de trap af een kelder in. Het is een leuk ingericht restaurant waar we ook nog lekker ‘boar’ gegeten hebben.
Schuin onder het hotel zit een bar, daar hebben we nog een Ests likeurtje gedronken. Het deed erg veel denken aan het Utrechtse likeurtje, de baliekluiver.
|
2 jan 2011 |
Om half drie gaat de wekker, om kwart over drie rijden we in de taxi naar het vliegveld. Gisteravond was ons verteld dat er een vaste taxiprijs was van 150 Shekels (zo’n 30 euro), maar bij aankomst was het plotseling 160 want we hadden twee koffers bij ons. Jaja, dan maar 160 en geen fooi.
Onderweg vertelde de chauffeur nog wel een en ander over de jaarwisseling. Zij vieren ook het joodse nieuwjaar zonder vuurwerk, het is vooral een religieuze gebeurtenis; er is alleen vuurwerk op Israëls bevrijdingsdag.
Hij vertelde ook dat ons nieuwjaar in Israel vooral door de jeugd gevierd wordt – de jeugd is veel minder religieus dan de oudere generatie. En dat zagen we ook in de strandtent waar wij waren – veel jeugd die zelfs arabische waterpijpen roken, en flink aan het dansen sloegen toen het nieuwe jaar begon.
Volgens mij had de chauffeur niet zoveel op met al die religie, maar hij vond het ook maar niks dat de jeugd er maar op los leeft.
En nu begint het feest der beveiliging weer. Voor je de bagage afgeeft moet het door een scanner en dat is een uiterst traag apparaat. Tijdens het wachten daarvoor komt iemand een gesprek met je houden. In Nederland was dat snel geregeld, ook toen we zeiden dat we vrienden waren en samenwoonden; dit keer ging ze na dat verhaal met onze paspoorten op stap, navragen bij iemand anders. Even later komt ze terug en is alles in orde.
Daarna in de rij voor de incheckbalie, daarna voor de scan van de handbagage, daarna de rij voor de paspoortcontrole en als laatste een check of je wel bij de douane geweest bent. Eindelijk zijn we in de vertrekhal, er hebben er zo’n anderhalf uur over gedaan.
Maar als we in het vliegtuig van de pier worden weggeduwd gebeurt er weer wat vreemds, de kist wordt weer vooruit getrokken. Het blijkt dat de wc achter lekt, dat moet eerst gerepareerd worden, het levert een vertraging van ruim een uur op – na reparatie moeten we nog langer wachten omdat het druk is boven Europa.
We zijn om 11:45 geland en 13:30 waren we weer thuis.
Het was weer een heerlijk stedentripje, maar als ik het over zou mogen doen dan zou ik naar een andere plaats in Israel gaan, en van daaruit een dagtrip naar Tel Aviv plannen omdat het niet echt een bijzondere stad is. Of je gaat voor het strand en het mooie weer, maar dan moet je niet in de winter gaan.
|
1 jan 2011 |
 Nieuwjaarsdag gaat me niet in de koude kleren zitten, ik heb een ouderwetse kater. Cocktails maken kunnen ze hier niet, en wijn en champagne gaan net als het eten in mega-hoeveelheden. De combinatie blijkt voor mij dodelijk, leve de brufen.
Na een fixe regenbui gaan we de stad in op zoek naar de Bauhaus stijl – zo’n 4000 gebouwen zijn in deze stijl opgetrokken in allerlei gebieden van de stad. Helaas is het Bauhaus museum gesloten, maar bij het Bauhaus informatiecentrum vinden we nog een kaart van Tel Aviv met diverse gebouwen. Veel gebouwen raken in verval en worden niet goed onderhouden. Sinds enkele jaren worden deze gebouwen beschouwd als werelderfgoed, en worden ze hier en daar opgeknapt.
Het is wel leuk om te zien, maar ik heb er te weinig verstand van om te bepalen of het nou echt zo bijzonder is – wat mij betreft is 90% hier Bauhaus. Ik weet het – ik ben een cultuurbarbaar.
Het is ook duidelijk te merken dat het zaterdag is – de zondag voor de Joden. Alle winkels zijn dicht op cafés, restaurants en kleine levenmiddelenzaakjes na. In de horeca is het wel gezellig druk.
Vóór de volgende regenbui zijn we terug in het hotel. Vroeg eten en naar bed vanavond, de wekker gaat om 2:30 want we vliegen rond 6 uur in de ochtend…
Lees verder: Tel Aviv 2010 dag 6: Bauhaus
|
31 dec 2010 |
 Lekker lui begin van de dag, pas om 1 uur ‘s middags verlaten we het hotel voor een wandeling naar Jaffa, de oude havenstad aan de zuidkant van Tel Aviv. Het oude gedeelte doet denken aan Jeruzalem: smalle straatjes die nergens vlak zijn. Ergens hangt een enorme sinasappel met een sinasappelboom erop, de verwijzing naar de Jaffa sinasappels.
De eerste tekenen van de jaarovergang worden zichtbaar, restaurants beginnen met de aankleding. Wat ik ervan begrijp is dat ons oud/nieuw niet of nauwelijks gevierd wordt in Israel, het is geen Joods feest en dus wordt het niet uitbundig gevierd. Google vertelt ons dat de meeste restaurants iets proberen te doen, en wel in de vorm van besloten feestjes. Wij hebben niks geregeld, kijken hoe dat uit pakt.
‘s Avonds wandelen we langs de kust naar het noorden; daar hebben we een paar dagen geleden leuke restaurants gezien. De zee is ruig, op een plek moet je tussen twee golven door over de weg rennen om niet nat te worden.
Bij het eerste restaurant dat we binnen stappen wordt gevraagd of we een reservering hebben. Nee. Ons wordt verteld dat het er een speciaal arrangement is en dat we mee mogen doen. 200 dollar per persoon, 13-gangen menu. We besluiten het niet te doen, ondanks dat op elke tafel een iPad staat.
Het tweede restaurant vertelt ons dat het een besloten avond is; we kunnen ons inkopen voor 20 euro per persoon en à la karte eten, of voor het speciale arrangement gaan en dan min of meer de hele avond verplicht blijven.
Ook hier bedanken we en komen we terecht bij de laatste optie in dit gebied. En die doen niet moeilijk, we kunnen gewoon bij ze eten. En zoals overal hier in Israel smaakt het heerlijk.
We sluiten het jaar af in een strandtent niet ver van ons hotel. We bestellen ruim op tijd 2 glazen champagne zodat we op het juiste moment kunnen proosten. Plotseling wordt de muziek zachter gedraaid en telt iemand van 10 naar 0; dan gaat de muziek weer hard. Dat was het, verder geen festiviteiten, geen ‘happy new year’ van ABBA ofzo.
Er is hier wireless, dus leuk om even online te gaan en mensen alvast een goed 2011 te wensen – we lopen een uur voor op Nederland.
Lees verder: Tel Aviv 2010 dag 5: Bezoek aan de sinasappel
|
30 dec 2010 |
 We gaan met de bus naar Jeruzalem, door vroeg op te staan halen we de bus van 10:15 en drie kwartier later staan we op het busstation van Jeruzalem. Het eerste deel van de rit is uitgesproken saai, maar zodra we de bergen in gaan wordt de omgeving mooier en mooier.
Vanuit het busstation is het nog een flinke tippel naar de oude stad. Het eerste stuk vanaf het busstation is niet aantrekkelijk, maar wat dichterbij de oude stad wordt het wat vriendelijker.
Op een gegeven moment zie je de muur verschijnen en moet je op zoek naar een van de toegangspoorten.
En dan komt de cultuurschok: eenmaal door de poort kom je in een oerwoud van smalle straatjes terecht aan beide kanten helemaal volgebouwd met winkeltjes. En er is nergens een vlak stuk te vinden, elk straatje heeft een helling.
We zijn begonnen aan de westkant in het Armeense gedeelte; het oude Jeruzalem bestaat uit vier stukken, een Armeens deel, een joods deel, een deel met moslims en een deel voor christenen. We zijn in alle vier delen geweest, vooral erg grappig om te zien dat het moslim gedeelte zo broederlijk naast de andere delen kan bestaan.
In het christelijke gedeelte staat de heilige kerk, een bijzonder bouwwerk met allerlei hoeken en nissen die allemaal een speciale betekenis hebben. Om de haverklap komt iemand voorbij om al die zaken te bewieroken. Het is een mengelmoes van allerlei stijlen.
Een ander deel dat je niet mag missen is de klaagmuur in het joodse gedeelte. Ik verwachtte een enorme lange muur maar dat valt tegen, het zal rond de 50 meter zijn. De meesten die bij de muur staan zijn de orthodoxe joden met hun zwarte kleding, hoed, lange baarden en pijpekrulletjes bij de oren. Het blijft een vreemd gezicht.
Het moslim heiligdom is alleen zondagochtend voor bezoekers geopend, verder alleen voor moslims. Om een of andere reden dacht men dat wij geen moslims waren.
We zijn aan de noordkant de oude stad uitgelopen en buiten de muren om naar Oost Jeruzalem gelopen. Daar zijn we de olijfberg opgeklommen en hebben we genoten van het uitzicht over de oude stad. Het zonnetje kwam er zowaar bij!
Toen tijdens de schemer nog een keer vanuit het zuiden de oude stad ingegaan. In de toren van David in het westelijke gedeelte bleek nog een licht- en geluidshow vertoond te worden en dat was erg leuk. Ik verwachtte een traditionele lichtshow waarbij met mooie kleuren een lichtspel getoond zou worden maar nee, dat was het niet.
De toren van David is een soort kasteel met een enorm openlucht gebied. We werden op stoeltjes gezet met uitzicht op grote stukken muur, torentjes, trappen en dergelijke. Vervolgens werden overal om ons heen films op de muren geprojecteerd – een fantastisch schouwspel. Thema van de film was Jeruzalem door de eeuwen heen.
Op de terugweg naar het busstation eten we nog wat in een prima restaurant, het eten is heerlijk maar de porties zijn zoals wel vaker buitensporig.
We hebben vandaag in totaal tegen de 20 kilometer gewandeld, vanavond lekker slapen.
(Klik op de links onder de routeplaatjes voor een beter overzicht).
Lees verder: Tel Aviv 2010 dag 4: de vier steden in Jeruzalem
|
29 dec 2010 |
 Morgen willen we met de bus naar Jerusalem, ter voorbereiding wandelen we naar het busstation om vertrektijden te onderzoeken. We vinden de plek en de bus blijkt elk kwartier te gaan; reserveren niet nodig. Er is ook een treinstation waar we even binnen willen kijken maar zodra we de bewaking zien, waarbij ook tassen gecontroleerd moeten moeten worden, haken we af.
Het plan was eigenlijk dat we nog even naar het strand zouden gaan maar de zon schijnt vandaag niet ondanks de uitstekende verwachtingen. Het wordt een lange wandeling.
Her en der in de stad vind je speciale fietspaden, en daar waar ze niet zijn mogen fietsers op het trottoir rijden. Dat is niet echt fijn, dat zijn wij Nederlanders absoluut niet gewend. Men fietst hier eigenlijk alleen maar op mountainbikes, niet op wat wij gewone fietsen vinden.
Een ander populair vervoermiddel is de elektrische step, al dan niet met een zadel. En die scheuren ook over de trottoirs.
Aan het eind van de dag komen de hardlopers tevoorschijn, vooral op de promenades voor de kust. Er zijn er maar weinig die echt goed hardlopen, de meesten hebben een totaal verkeerde stijl, het ziet er niet uit.
Israëliërs zijn echte mobiele eenheden, je hoort er niet bij als je niet loopt of zit te bellen, of als je zonder laptop op een terrasje zit. Dat laatste wordt nogal aangemoedigd door de gratis WiFi die op heel veel plekken aanwezig is. Je kunt zelfs vrijwel overal ‘public free wifi’ krijgen – alleen kan ik er niks mee, geen enkele site doet het. Misschien kunnen Israëliërs er wel wat mee.
We eten in een Frans restaurantje. Er werken twee jonge mensen die wel wat Engels spreken maar om een of andere reden komt niet over wat we willen. Ik heb al vaker gemerkt dat men ons maar moeilijk kan verstaan ondanks dat ik het idee heb dat ze wel Engels kennen – zal wel met de uitspraak te maken hebben.
Lees verder: Tel Aviv dag 3: Pas op, fietsers!
|
28 dec 2010 |
 Het is toch heerlijk hoor, je stapt naar buiten het zonnetje in en het is gewoon lekker warm! Ik ben geen wintermens en dit bevalt me prima.
Mijn reisleider Vincent heeft de dag uitgestippeld, we gaan eerst naar het Yizhak Rabin plein waar Yizhak Rabin vermoord is. Het is niet een bijzonder plein om te zien maar hier is wel geschiedenis geschreven.
Vervolgens naar een plein met een waterval erop; het bijzondere van dit plein is dat het boven een grote autoweg gebouwd is.
En daarna naar de Carmel-markt. Het is een straat helemaal volgebouwd met marktkraampjes die vooral met prullaria gevuld zijn, gevolgd door veel keurig ingerichte groente- en fruitstandjes. Als we dan via een ander straatje terug willen lopen moeten we eerst langs een beveiliger en moet mijn tas open. Het ontgaat mij waarom je zonder beveiliging de drukke markt op komt, en je in een wat rustiger straatje wel gecontroleerd wordt.
Het weer is zo heerlijk dat we ook nog even naar het strand willen, alwaar we kwart voor vier aankomen. En dat is eigenlijk al te laat – het is winter en de dagen zijn kort. Aan het eind van de middag koelt het dan ook al snel af en lopen we tijdens zonsondergang naar een barretje aan het strand. De zonsondergang is prachtig, ik blijf maar foto’s maken.
‘s avonds weer lekker gegeten in de stad, we hebben nu drie Israëlische maaltijden gehad, allemaal even smaakvol. Men heeft hier dezelfde gewoonte als in Amerika: als er teveel eten is dan gaat de rest in een doggy-bag mee naar huis.
Lees verder: Tel Aviv 2010 dag 2: Wennen aan strandtijden
|
27 dec 2010 |
Sinds we samenwonen doen we elk jaar rond kerst en oud/nieuw een stedentrip, en dat is dit jaar niet anders. We zijn dit keer in Tel Aviv. Waarom? Geen idee; Rome en Athene maakten ook kans, maar het is dus Tel Aviv geworden.
Vanmorgen zijn we net als vorig jaar in de sneeuw richting CS Utrecht gegaan ervan uitgaande dat we een trein richting Schiphol konden nemen. Er komt een trein – maar ons wordt geadviseerd niet in te stappen in verband met een wisselstoring. Op naar een ander spoor voor een trein naar Amsterdam Amstel; daar pakken we dan wel een taxi. Maar terwijl we staan te wachten komt de melding dat de wisselstoring opgeheven is en dat we de volgende trein naar Schiphol kunnen nemen; dus weer naar een ander spoor.
De trein komt binnen en we willen de trein in stappen; zeggen de uitstappers tegen ons: hij gaat niet verder, en inderdaad: op de borden staat plotseling ‘niet instappen’. De maat is vol, en we nemen een taxi – net als vorig jaar.
Op naar de incheckbalie voor onze El Al vlucht 338 naar Tel Aviv. Je weet dat de beveiling streng is, maar toch blijft het opvallend hoeveel marechaussees met grote geweren rond de incheckbalie rondhangen. Bij de balie aangekomen krijg je een persoonlijk gesprekje (Vincent en ik samen met een Israeliër), die vooral gaat over de vraag of je je bagage alleen gelaten hebt, waarna je de koffers kunt afgeven.
De vlucht vertrekt redelijk op tijd, en we komen bij zonsondergang aan in Tel Aviv. Uit de automaat halen we een stapel Shekels (1 shekel is ongeveer 23 cent) en stappen we in de trein. Niet dat je weet waar je eruit moet, namen zijn alleen in het Hebreeuws geschreven en daar zijn we nog niet zo bedreven in (lees: helemaal niet). Gelukkig stond een kaartje van Tel Aviv in mijn iPhone en konden we met behulp van de GPS zien waar de reis naar toe ging; twee stations verder zijn we uitgestapt en zijn we per taxi naar het hotel gegaan.
Ons hotel heeft geen geweldig eigen restaurant, maar wel een deal met restaurant London aan het strand – als je daar gaat eten krijg je een gratis toetje.
We wandelen in het donker naar het strand en drinken wat bij een strandtentje. Daarna door naar London voor het avondeten. Het smaakt werkelijk heerlijk, maar de porties zijn zo groot dat we niet aan het toetje toekomen, we mogen de bonnen bewaren voor een andere keer.
Ons hotel heeft WiFi zodat we kunnen internetten. Nou ja, bijna; een aantal zaken werkt niet zoals mijn werk-email. De strandtent heeft ook gratis WiFi met hetzelfde probleem; bij restaurant London is ook gratis WiFi waar mijn werk-email dan weer wel werkt. Vreemd allemaal, maar wel opvallend op hoeveel plekken je gratis WiFi tegenkomt.
Lees verder: Tel Aviv 2010 dag 1: De beveiliging
|
5 dec 2010 |
 Rond oud en nieuw 2009/2010 was ik standby voor het werk, en het noodlot sloeg toe: problemen op oudjaarsavond, ik moest dus werken. Als beloning voor het werken rond die tijd kreeg ik een pluim die in te wisselen is bij pluimen.nl.
Vincent had rentepunten ontvangen en kon deze inwisselen voor gratis toegang tot Thermae 2000 in Valkenburg, dus misschien wel een leuk idee om mijn pluim in te wisselen voor een hotelovernachting in Maastricht.
Zo gezegd zo gedaan, gister zijn we ondanks de sneeuwtoestanden vertrokken richting zuiden. Onderweg zijn we nog even bij Madhu langs geweest, de jongste telg in de Lorijn familie op dit moment; Madhu is een dochter van Vincent zijn oudste neef en zijn vriendin.
In Maastricht zitten we in Eden Design Hotel, bekend om zijn stijlvolle inrichting. Het hotel en de kamers zijn inderdaad bijzonder, maar ik had er iets meer van verwacht. Wel grappig vind ik het bad en de wastafel die gewoon onderdeel van de kamer zijn en niet in een afgesloten hokje zitten.
We wandelen naar het centrum van Maastricht; er blijkt een ijssculptuurtentoonstelling te zijn. En dat is echt prachtig, het is ongelofelijk wat voor mooie dingen je van ijs kunt maken. Mocht je nog in de gelegenheid zijn om te gaan kijken: doen! Langs de Maas is een winterkermis opgezet – wel een beetje koud in de draaimolen lijkt me met zo’n snijdende wind langs het water.
We eten wat in het prima restaurant De Livrei.
In het Eden hotel nog even een drankje; ik zie een lekkere whiskey staan en ga ervoor; dat blijkt een glas van 15 euro te worden; later zie ik een fles van dezelfde whiskey voor 19,95. Tja.
Het wordt sowieso nog wel een beetje prijzig; ik heb een bon voor een gratis overnachting, maar er komt weekeindtoeslag bij, parkeerplaats en toeslag voor een wat grotere kamer. Al met al toch nog 135 euro kwijt voor een gratis overnachting. Ach, we zijn lekker een weekeindje weg!
Vandaag zijn we over gladde wegen (het sneeuwde) naar Valkenburg gereden. Daarna lekker gebadderen en in de sauna rondhangen van Thermae 2000. Heerlijk.
|
18 jul 2010 |
We zijn terug van een kleine week Warschau.
We waren in Warschau omdat Vincent afgelopen donderdag en vrijdag een vakbondsconferentie ter gelegenheid van EuroPride bijwoonde, een bestuursvergadering van EPOA had, en omdat de Europride parade gister in Warschau gehouden werd. Ik mocht mee, al was ik er natuurlijk niet voor de conferentie; ik zag het als een mooie gelegenheid om de stad Warschau te verkennen en te fotograferen.
Dag 1: de trip
Vincent is woensdagmiddag al afgereisd naar Warschau, ik vlieg woensdagavond omdat de bezetting op het werk erg laag was door de vakanties. Ik vlieg met LOT, de nationale luchtvaartmaatschappij van Polen. Prima vliegtuig, en de service is goed; met enige vertraging vertrokken van Schiphol maar verder een prima reis.
Vanaf het vliegveld met de taxi naar het hotel Westin.
Dag 2: foto’s maken
Vincent is naar de conferentie, ik maak me op voor een flinke wandeling door de stad met het fototoestel in de aanslag. De wandeling loopt van het hotel richting westen naar de rivier de Wisla; in een eet- en drinktentje aan het water lunch ik een flink glas bier. Daarna volg ik de rivier richting noorden tot aan de brug vlakbij de oude stad. Die oude stad is minder oud dan gedacht, hij is in de oorlog (in 1944) plat gegooid en later in oude stijl herbouwd. Het is een prachtig oud stadje waar ik me op een pleintje vermaak met wat biertjes en wat hapjes.
Het is heet vandaag, een graad of 30, ik blijf dan ook lekker lang zitten op het pleintje om bij te komen van de wandeling – zo’n 12 kilometer heb ik erop zitten. Vervolgens wandel ik naar de plek waar ik Vincent zou ontmoeten en lopen we samen weer richting oude stad omdat daar in de buurt het diner is.
Ook bij het eten worden flink wat enorme glazen bier genuttigd – ik heb vandaag veel vocht verloren en moet dat uiteraard aanvullen. Aan de tafels zitten vertegenwoordigers van allerlei landen die ook op de conferentie aanwezig zijn, een zeer divers gezelschap.
Na het eten gaan we nog naar een feest op de bovenste verdieping van het Mariott hotel – daar is er nog tijd voor een paar mojito’s.
Dag 3: Bijkomen
De hitte van gister, maar vooral de grote hoeveelheden alcohol hebben hun effect, ik doe het vandaag zeer rustig aan terwijl Vincent naar zijn bestuursvergadering gaat.
‘s Avonds gaan we eerst naar een voorstelling van een tweetal homokoren: eerst een Noors koor en daarna de beroemde London Gay Men’s Chorus – en vooral het Londense koor was waanzinnig goed!
Na de voorstelling gaan we met EPOA-mensen ergens eten en daarna richting een feest, maar ik maak het absoluut niet laat. Vincent blijft nog wat langer feesten.
Dag 4: De parade
Dit is toch wel enigszins een spannende dag, vandaag vindt de Europride plaats in Warschau. De Europride is de europese variant van de Nederlandse roze zaterdag – een jaarlijks festijn waarbij homosexuelen, lesbiennes, bisexuelen en transgenders een parade door een europese stad houden; dit jaar dus in Warschau. Het is een beetje spannend omdat nooit eerder een gay pride in Warschau toegestaan is, en omdat er angst is voor relletjes.
De dag begint goed, het plein waar de parade gaat starten loopt lekker vol. De omgeving is compleet omringd door veiligheidsmensen in gele hesjes, je vraagt je echt af: moet dat nou? Bij een roze zaterdag is uiteraard ook beveiliging op straat, maar het staat niet in verhouding tot de hoeveelheid die hier in Warschau is. En even later is ook duidelijk waarom: een stel relschoppers komt aanstormen en begint met van alles en nog wat te gooien. Maar binnen de kortste keren zijn de relschoppers omsingeld door de mannen in de gele hesjes, en kunnen ze niks meer. Zo lang de parade nog niet van het plein af is blijven de omsingelde relschoppers op de rand van het plein – ze mogen protesteren en scanderen, maar gooien en vechten wordt ze onmogelijk gemaakt.
De tocht verloopt verder zonder incidenten; wel opvallend veel groepjes en personen die tegen homosexualiteit demonstreren, bijvoorbeeld met bordjes ‘Stop Homo’.
‘s Avonds gaan Vincent en ik samen ete. Later gaan we nog wel even naar de plek waar veel feestvierders zijn.
Dag 5: Museumbezoek en naar huis
Naar aanleiding van de Europride is in een groot museum in Warschau een speciale expositie over homosexualiteit ingericht; wij hebben vandaag een bezoekje gebracht. Het was leuk, maar ik kan niet zeggen dat ik zwaar onder de indruk was. Het bijzondere is meer gelegen dat dit nu zomaar kan in Polen.
Op de heenreis hadden Vincent en ik aparte vluchten, en nu terug ook weer. Vincent ging eind van de middag naar huis, ik in de avond.
Ik maakte als grap: kom me maar halen van Schiphol, je bent toch eerder thuis dan ik. Tot mijn stomme verbazing was hij inderdaad met de auto naar Schiphol gekomen om me op te halen – hij wist niet zeker of het een grap was… Ik voelde me behoorlijk schuldig…
|
16 mei 2010 |
 Het is alweer voorbij helaas, ik had best nog wat langer willen blijven genieten van de mooie delen van het land, de mojito’s en de mensen. Wie weet komen we nog een keer terug!
Wat is niet zal missen zijn de muggen, ondanks veelvuldig gebruik van deet.
Wat ik wel miste in Cuba was internet op mijn iPhone, blij dat alles het nu gewoon weer doet.
|
15 mei 2010 |
 Het is de laatste dag van de vakantie, nog een keer geld halen want we moeten nog 25 CUC per persoon luchthavenbelasting en 25 CUC voor de taxi betalen.
Gisteravond kwamen we erachter dat toevallig vandaag een homoinformatiedag is. De dochter van Raoul Castro is een voorvechtster van gelijke rechten voor iedereen, en dus ook voor homo’s; daar is deze jaarlijkse happening drie jaar geleden uit voort gekomen. Leuk om hier tussen de gay Cubanen rond te lopen, en te zien dat men gewoon met rust gelaten wordt, al voelt het voor de Cubanen nog wel wat onwennig.
Enkele uren later zitten we in de taxi onderweg naar het vliegveld; een enorme regenbui barst los, de start van het regenseizoen. We gaan precies op tijd terug naar huis.
Zo veel tijd als het kostte om Cuba via de douane binnen gekomen, zo snel stonden we weer in de vertrekhal. Overigens goed uitkijken waar je loopt, overal op het vliegveld zijn lekkages; vuilnisbakken vangen her en der het water op, op andere plekken wordt flink gedweild. Kennelijk is er geen geld of materiaal voor een reparatie.
We zijn op grotere vliegvelden gewend aan de rijen met schermen met aankomst- en vertrektijden – hier staat welgeteld één scherm met wel acht vertrektijden.
Op tijd en zonder problemen vertrekken we richting Parijs.
Lees verder: Cuba 2010, dag 15: De informatiemarkt
|
14 mei 2010 |
 We hebben nog een paar losse eindjes in Havana: bezoeken aan de kathedraal, het plein van de revolutie, en een sigarenfabriek.
De kathedraal was wel aardig, ontzettend leuk was het bezoek aan het plein van de revolutie. Het is een enorm plein dat gewoonlijk leeg is; bij officiële gelegenheden staat het plein helemaal vol en stond Fidel Castro in zijn glorietijd zo’n drie uur de revolutie de hemel in te prijzen; zijn broer Raoul, de huidige leider, houdt het op een verhaaltje van een paar minuten.
Op het plein staat een monument waarin je naar boven kunt en waar je kunt genieten van een prachtig uitzicht over de stad; en dat hebben we uiteraard gedaan.
We waren te laat voor de sigarenfabriek en morgen, onze laatste dag in Cuba, zijn ze dicht; we zullen hiervoor nog een keer terug moeten naar Cuba.
Al wandelend kwamen we langs een voor Cubanen beroemd ijspaleis: Copelia. Het is een enorm groot complex waar alleen ijs wordt verkocht, we wandelen het terrein op en proberen te ontdekken hoe het werkt. Uiteindelijk kopen we een terrasje op waar je zo te zien ijs kunt krijgen maar we worden tegengehouden en naar een andere plek gestuurd; dat is een erg saai en stil standje waar toeristen een ijsje eten, dat willen we niet want we zitten veel liever tussen de Cubanen, dus lopen naar buiten het complex en gaan op zoek naar een andere ingang. We zien een rij en gaan erin staan. Na een kwartiertje zijn we bijna aan de beurt maar dan komt een bewaker aanlopen: deze ingang wordt gesloten. Jammer dan, iedereen die in de rij stond wordt geacht een nieuwe rij te zoeken.
We hadden al gelezen dat er een soort voorrangsgebied moest zijn voor CUC betalers, die proberen we te vinden; dat blijkt het saaie hoekje te zijn dat we al eerder zagen; sterker nog, we mogen niet eens in het andere gedeelte ijs eten, ‘solo national’. Het ijsje was wel lekker, al is de standaard in Nederland een stukje hoger.
Een beetje Cubaan gaat op zo’n ijsterras zitten en werkt twee tot vijf ijsjes weg met vijf bolletjes per ijsje! Dat mag dan ook wel als je hiervoor twee uur in de rij hebt gestaan.
Hoogtepunt van vandaag was toch wel dat we met Luis op stap zijn geweest. Zoals al eerder aangehaald komt een goede vriend van ons zo nu en dan in Cuba en hij heeft hier wat vrienden opgedaan waar Luis er één van is. Wij hebben vanavond een afspraak met hem.
Zoals verwacht is het leven in Cuba niet eenvoudig. Alles wordt door de staat geregeld, zo ongeveer iedereen heeft een gelijk laag loon, wat voor baan je ook hebt. Je hebt geluk als je iets met toeristen doet die je tips geven, dan kun je wat bijverdienen.
Er zijn kennelijk echt twee markten in Cuba, één gebaseerd op CUC’s en één gebaseerd op lokale pesos; officiële wisselkoers is 25 lokale voor 1 convertible pesos. Allerlei dingen die wij als goedkoop zien is voor Cubanen erg duur: een flesje water van 1 CUC zal een Cubaan nooit kopen; een blikje lokale Cola (tukola heet het hier) kost 0,55 CUC - een Cubaan koopt dat voor 12 pesos en dat doen ze alleen als ze zichzelf ergens op willen trakteren.
Wij hebben in het begin van de vakantie twee uur in de rij gestaan voor een treinkaartje, Luis had bijna 7 uur gedaan over het kopen van een buskaartje. Dat soort dingen is hier normaal. En zo komen veel meer verhalen naar boven. Hoe kom je bijvoorbeeld aan een auto? Als je vanaf vroeger al een auto in de familie hebt dan blijft die in de familie; is er geen familielid meer over, dan vervalt de auto aan de staat. Heb je geen auto in de familie dan moet je eerst sparen. Heb je geld dan moet je een verzoek indienen en aangeven waarom je een auto nodig hebt; en waar je het geld vandaan hebt. Wordt na lange tijd je verzoek goedgekeurd dan kom je waarschijnlijk op een wachtlijst.
Na het eten zijn we nog even naar een bekende uitgaansplek vlakbij de kust gewandeld, iedereen staat buiten een biertje of wat anders te drinken, of wandelen met hun drankje naar de kust. Daar staat altijd wel iemand muziek te maken, leuk!
Lees verder: Cuba 2010, dag 14: Uit het leven van een Cubaan
|
13 mei 2010 |
 Enkele dagen geleden hadden we de terugreis naar Havana geregeld bij het regelmannetje in het hotel. Ook hadden we hem gevraagd om hetzelfde hotel in Havana te regelen als waar we de eerste nachten geslapen hebben. We zaten erbij toen hij telefonisch de reservering maakte en hij een email adres noteerde waar waarschijnlijk de reservering naar toe gemaild moet worden; we hebben hem het hotel vooruit betaald.
De terugreis naar Havana had als enige opzienbarendheid dat we een flink aantal kilometers van de route afweken voor een tussenstop. Op lange ritten stopt de de bus een of twee keer voor wat eten, drinken en toiletbezoek, altijd bij een restaurantje aan de grote weg; dit keer niet dus, we gingen naar een restaurantje enkele kilometers van de grote weg af in een natuurgebied aan een meertje.
Eenmaal aangekomen in Havana, en na enig sleepwerk, komen we bij ons hotel. ‘No sir, we don’t have a reservation and we are full. But don’t worry, I will find you another hotel and you don’t have to pay anything!’. We hebben ons erg boos gemaakt, we hadden juist veel geld betaald voor dit hotel. Of we nou genaaid zijn door het regelmannetje of dat het papieren emailsysteem niet gewerkt heeft – ik weet het niet maar we zijn in een ander hotel terecht gekomen en die is bij lange na niet zo mooi als degene die we wilden. Volgens het vrouwtje hadden we zelf enkele dagen vantevoren moeten bellen, maar wij dachten juist dat dat niet nodig was door het inschakelen van een een reisagent.
Het hotel mag dan een vier-sterrenhotel zijn, het is compleet vergane glorie. De kamers zijn op zich prachtig en groot maar ruiken niet fris, de balkondeur wil bijna niet open, er is nauwelijks geen warm water, de kofferjongen, die de kluis probeert uit te leggen, maakt de boel kapot, en probeert ons ‘s avonds aan hoertjes te helpen. Als klap op de vuurpijl zegt ‘ie ‘Why don’t you buy me a beer’. Nou vraag ik je…
Afijn, in de stad op het plein van de kathedraal lekker wat gedronken en op het balkon van een hotel wat gegeten; we hadden zicht op een modeshow die op het plein van de kathedraal werd gegeven. De ongemakken waren we weer snel vergeten.
Lees verder: Cuba 2010, dag 13: De teleurstelling
|
12 mei 2010 |
 Yes, er is kennelijk een gaatje gevallen, we mogen nog een nacht op onze eigen kamer blijven. Later op de dag wordt duidelijk waarom het hier zo vol zit: er is een enorme bus met Fransen over het hotel uitgestort.
Voor de laatste keer deze vakantie ging de wekker, vanaf nu lekker uitslapen. De wekker ging omdat we om negen uur verwacht worden voor een uitgebreide tour in het gebied rond Viñales.
De tour brengt ons eerst naar hotel Jazmines die volgens onze gids het mooiste uitzicht van alle hotels heeft; het is inderdaad prachtig maar Vincent en ik zijn ervan overtuigd dat het uitzicht vanuit ons hotel, Ermita, echt mooier is – we zien iets minder van de mogotes (bulten in het landschap) maar hebben daarentegen wel een schitterend uitzicht over het stadje.
De volgende stop is een ‘prehistorisch’ schilderij tegen een rotswand, Fidel himself heeft hier opdracht voor gegeven – het waarom ontgaat mij. Daarna naar een tabaksplantage waar de eigenaar uitlegt hoe je sigaren maakt – dat hadden we gister ook al gehoord, maar dat geeft niet. Ik heb wat sigaren voor collega’s meegenomen.
Vervolgens naar een soort eerbetoon aan Afrikaanse slaven die naar Cuba gehaald zijn om te helpen in de tabaksplantages. Veel Afrikanen ontsnapten aan de Cubanen en verborgen zich in de grotten die hier aanwezig zijn.
Daarna naar een grot met als bijzonderheid dat er een rivier doorheen loopt. In de grot stap je in een bootje en vaar je weer naar buiten. Erg grappig.
De tour eindigt met een lunch en rond twee uur zijn we weer ‘thuis’.
Het was een rustige tocht vandaag, niet zo gezweet als gister; die van vandaag was een stuk toeristischer, her en der kon je allerlei drankjes proeven, uiteraard zo ongeveer allemaal met rum, en ondanks dat het proeven heet moet je het betalen. Verder stonden overal grote bussen die groepen vakantiegangers naar dezelfde attracties brachten.
Als ik moet kiezen vond ik de wandeltocht van gister uiteindelijk toch leuker.
In deze vallei wordt flink aan toerisme verdiend, als je optelt wat je allemaal betaalt en aan fooien geeft, en als je weet dat alles in CUC’s is, dan moet er voor de gemiddelde Cubaan hier veel geld te verdienen zijn. Wat mij betreft prima, men heeft niet voor dit systeem gekozen. Ik heb onze gids gevraagd wat men vindt van de revolutie die in 1959 heeft plaats gevonden en die Fidel Castro aan de macht heeft gebracht; haar antwoord was: niemand heeft nog iets met de revolutie, men wil verandering.
Ik hoop voor ze dat het snel komt.
Lees verder: Cuba 2010, dag 12: De afrikanen
|
11 mei 2010 |
 Aah, lekker uitslapen vanmorgen.
Gisteren hebben we bij het regelmannetje van het reisbureau, die bij ons hotel een kantoortje heeft, een wandeltocht voor vanmiddag geregeld. Hij raadde ons aan om die tocht vanochtend te doen omdat het dan nog niet zo heet is, maar dat betekende om kwart voor negen aantreden en daar hadden we geen zin in. Dus heerlijk uitgeslapen en na het ontbijt zijn we naar het dorpje Viñales gewandeld, een wandeling van twee kilometer bergafwaards. Daar hebben we geld gehaald (het blijft oppassen, het is elke keer zo op), koffie en weer twee kilometer naar boven naar het regelmannetje om de terugreis naar Havana, en de laatste twee nachten in hetzelfde hotel als de eerste nachten in Cuba, te regelen. Gelijk weer een gat in het net gehaalde geld geslagen, want dit moet uiteraard weer contant betaald worden. De bustocht van zo’n drie uur kost slechts 12 pesos, het hotel daarentegen 110 per nacht. Maar het is wel een van de mooiste, en mooist gelegen, hotels.
Nu nog even een nacht hier bijregelen, we hadden in eerste instantie maar 2 nachten betaald. Grote teleurstelling: het hotel vol! Het kan zijn dat er nog een afzegging binnen komt, hopen maar.
De wandeling begint uiteindelijk om vier uur ‘s middags met een gids en twee Franse meisjes. De gids is een erg aardige man, hij vertelt honderduit en leidt ons door een prachtig stuk landschap. Onder andere zien we een tabaksdrogerij en laat iemand ons zien hoe je een sigaar maakt. In staatsfsbrieken mag je dat niet fotograferen, hier wel.
Hij vertelt ook dat negentig procent van de oogst naar de staat gaat; van de rest van de tabaksbladeren mogen de boeren zelf sigaren maken en verkopen. Zo schijnt alles hier te gaan, ook bijvoorbeeld de groenteopbrengst wordt naar centrale distributiepunten gebracht en verdeeld. Zo krijgen staatsrestaurants (lees: toeristenrestaurants) een deel van de oogst toebedeeld, maar niet alle groentes. Spersiebootjes en paprika kom je in een restaurant niet of nauwelijks tegen, als je bij particulieren eet wel.
De gids vertelde ons ook dat Cuba een prima opleidingssysteem heeft, iedereen moet naar school en mag naar de universiteit; het gevolg is dat niemand meer op het land wil werken – dat is zwaar handwerk bij gebrek aan fatsoenlijke machines.
De wandeltocht ging langs allerlei velden waar groente en fruit verbouwd wordt en door een ‘gat’ in een berg naar de andere kant daarvan. Erg leuk. Ook hebben we onderweg melk uit een kokosnoot gedronken met een scheutje rum, honing en wat grapefruitsap.
Wel flink zweten deze tocht in de hete namiddag, maar dat geeft niet.
Toen we gister aan kwamen stonden vele, vele mensen ons op te wachten om ons onderdak te bieden, maar dat wilden wij dus niet. Één jongeman had dat goed door en zei dat we bij hem ook lekker konden eten. Vanochtend, onderweg naar de bank, kwamen we hem weer tegen en spraken af dat we om half negen op een bepaald punt zouden zijn.
Zo gezegd, zo gedaan. Hij woont met zijn familie een beetje achteraf en verhuurt twee kamers; ma kookt voor de gasten – en dat doet ze erg goed, een heerlijk visje, groente, rijst, zwarte bonen en fruit als toetje.
Vooraf kregen we nog een mojito, maar daar moesten we even op wachten: de muntblaadjes moesten eerst per fiets gehaald worden…
Lees verder: Cuba 2010, dag 11: Kom je bij ons eten?
|
10 mei 2010 |
 Helaas weer vroeg uit de veren voor onze busreis die zonder problemen verloopt; tegen half vijf zijn we in Viñales. Onderweg hadden we in de Rough Guide een hotel uitgezocht, eentje met een prachtig uitzicht over de vallei. Aangekomen op het busstation komen we bijna de bus niet uit, het staat vol met mensen die je proberen te lokken naar hun eigen casa particulares. Zo erg hebben we het nog niet meegemaakt, je kunt honderd keer zeggen dat je geen belangstelling hebt en dat je naar een hotel gaat maar ze blijven om je heen hangen.
Uiteindelijk verschijnt een taxi en zijn we van deze lui verlost.
De rit brengt ons twee kilometer buiten het dorpje; we hebben het hotel niet gereserveerd en moeten maar hopen dat er plek is. Dat is geen punt, het is laagseizoen en de prijzen zijn op hun laagst: de duurste tweepersoonskamer is 66 pesos. Aangekomen op deze kamer zijn we met stomheid geslagen, de Rough Guide had het al over een prachtig uitzicht, maar dit slaat alles: de vallei met Viñales als belangrijkste dorpje ligt werkelijk schitterend voor ons.
We regelen een paar tripjes voor de komende dagen en gaan eten bij het hotel, ook vanaf het terras van het restaurant is het uitzicht adembenemend en maken we de zonsondergang mee. Als het donker is zien we vuurvliegjes voorbij komen.
Wat zijn we blij dat we geen casa particares genomen hebben!
Lees verder: Cuba 2010, dag 10: De vuurvliegjes
|
9 mei 2010 |
 Het plan is dat er hier in Varadero twee nachten blijven, morgen alweer weg richting Viñales, een plaatsje dat in een schitterende vallei moet liggen.
We gaan weer naar het busstation om kaartjes te kopen; er is geen directe bus, we krijgen een overstap in Havana. Dit is volgens de dienstregeling prima te doen.
Het vrouwtje van de busmaatschappij wil het wel voor ons regelen - maar dat gaat niet zomaar. Hier in Varadero heeft ze geen zicht op de bezetting van de bus Havana-Viñales en dus moet ze bellen. Na een stuk of wat pogingen lukt dat en gaat ze vier reserveringskaartjes aanmaken die grotendeels met de hand ingevuld moeten worden.
Het resort waar wij zitten ligt op een schiereiland met mooie stranden - al moet ik zeggen dat ik het strand bij Trinidad mooier vond. En het voelt echt alsof je hier op een eiland zit, alleen maar toeristen, geen Cubaan (uitgezonderd de bediening) te bekennen. Er zijn erg veel jongelui en die maken behoorlijk veel lawaai, in het zwembad en bij de bars; op het balkon van hun hotelkamers draaien ze luide muziek. De jongelui klinken als Amerikanen, maar die mogen hier vanwege de boycot eigenlijk niet komen – misschien is er voor hun een truuk om hier te komen, of het zijn gewoon geen Amerikanen.
Het complex is van alle gemakken voorzien: bars, restaurants, sportfaciliteiten, zwembaden en nog veel meer.
We brengen de middag op het strand door, ook al niet rustig want bij het strandbarretje staat een luidspreker bloedhard muziek te spelen.
Het is wel grappig dat je zoveel cocktails kan drinken als je wilt - het kost niks.
Nog een paar ongemakken: er is geen warm water in de douche, veel restaurants van het complex zijn dicht (waarschijnlijk vanwege het laagseizoen) en het barst van de muggen – blij dat we deet bij ons hebben.
Leuk om dit meegemaakt te hebben, blij dat ik morgen weer tussen de Cubanen zit!
Lees verder: Cuba 2010, dag 9: Zoek de Cubaan
|
8 mei 2010 |
 Het vrouwtje van Léon is wat betreft de kamer niet duur: 40 pesos voor twee nachten, maar met twee keer ontbijt, een maaltijd, een paar biertjes en een fooi verdubbelt de prijs bijna.
Ach, we hebben hier een prima tijd gehad.
We hebben gekozen voor de middagbus naar Varadero – lekker rustig aan de dag beginnen. De bus vertrekt tegen drie uur en komt uiteindelijk rond negen uur ‘s avonds aan bij het busstation Varadero. Vandaar worden we voor een paar pesos met een pendel, die via alle grote hotels gaat, naar onze plaats van bestemming gebracht. Snel inchecken en naar het buffet dat om tien uur sluit.
Ik zit voor het eerst in een all-inclusive hotel, alle eten en drinken is inbegrepen. Je krijgt een polsbandje om dat me doet denken aan een ziekenhuispolsbandje; in dit geval mag je aan de bars en op het strand van alle voorzieningen compleet kosteloos gebruik maken. Hier gaan wij ons morgen mee vermaken.
Hoe brengen Cubanen hun dag door?
Uiteraard overdag werken en naar school, maar ‘s avonds is er weinig voor ze te doen. Veel mensen zitten tv te kijken die ze behoorlijk luid aan hebben staan. Deuren van huizen staan open, je kunt dan als het buiten donker is bij hun naar binnen gluren. Veel huizen zijn kleine hokjes waar alle meubilair dicht opeengepakt staat.
Buiten zie je hier en daar mannen bordspellen doen, kinderen spelen honkbal op straat; als ze geen bal hebben dan met bijvoorbeeld een flessendop.
Voetbalvelden (of sportvelden in het algemeen) zie je niet of nauwelijks, her en der een verdwaald basketbal- of honkbalveld.
Scholen zijn leuk om te zien, ze zitten vaak gewoon aan een straat en hebben de ramen open. Je kunt naar binnen kijken en een stukje van de les meemaken.
Vervoer is problematisch; auto’s zijn er maar weinig en die kun je in een paar klassen verdelen: de privé-auto, de staatstaxi’s en de huurauto’s.
Privé-auto’s zijn vaak ouderwetse amerikaanse jaren ’50 auto’s, meestal in een staat die wij wrak zouden noemen, maar men rijdt er gewoon mee. Sommigen zien er wat beter uit; ook zijn er die als privé-taxi gebruikt worden. Andere privé-auto’s zijn vaak lada’s, maar ook niet van deze tijd.
Staatstaxi’s variëren van oudere lada’s tot moderne westerse auto’s, voor de meeste Cubanen onbetaalbaar en vooral bedoeld voor de toeristen.
Huurauto’s zijn ook moderne westerse auto’s en hebben een rood nummerbord zodat ze goed te herkennen zijn; ze zijn alleen voor toeristen.
Er rijden treinen in Cuba, maar veel daarvan ook niet; inter-provincietreinen schijnen wel goed te rijden, lokale treinen kun je ongeveer vergeten: die rijden niet meer. Kaartjes kopen op zich is al een zware onderneming.
Busvervoer is er in meerdere smaken. Lokale bussen zijn zeer oude bussen geïmporteerd uit allerlei landen (ook uit Nederland) en zitten altijd stampvol. Inter-provinciale bussen zijn er in twee smaken: die voor Cubanen en die voor toeristen. De toeristenbussen zijn luxe bussen en rijden van grote stad naar grote stad; met zo’n lijndienst zijn we van Trinidad naar Varadero gereden.
Het eten van een Cubaan is niet echt gevarieerd, buitenlandse keukens kennen ze niet of nauwelijks. Bijna overal krijg je rijst met bonen als basis; vlees is kip-, varkens- of rundvlees zonder al teveel poespas met kruiden of bereidingswijzen; groentes en salades zijn ook niet erg gevarieerd. Maar het went snel en als je dan wat variatie krijgt dan is dat ook meteen lekker. Ook vis staat vaak op het menu, maar om een of andere reden eet je dat niet vaak.
Het eten hier op het resort is dan ook even schrikken – veel variatie, veel kruiden. En veel eten!
Lees verder: Cuba 2010, dag 8: Het ziekenhuisbandje
|
7 mei 2010 |
 We ontbijten bij onze casa particulares Léon en zoals verwacht krijgen we een heerlijk en uitgebreid ontbijt; helemaal goed.
Daarna op weg naar het reisburootje alwaar de trip richting de waterval begint. Het eerste deel van de trip wordt op een vrachtwagen afgelegd; de laadbak is gelukkig met stoeltjes uitgerust, maar erg comfortabel is het niet, mede door de slechte staat van de weg. Onderweg in de bergen komen we een andere truck tegen zonder stoeltjes - hij is echt helemaal afgeladen met staande mensen, het had slechter met ons gekund.
Na een ritje van ongeveer drie kwartier komen we aan het begin van het natuurpark en onze reisleider gaat het gebruikelijke papierwerk afhandelen. Vervolgens nog ergens koffie en dan nog drie kilometer bergafwaarts wandelen richting de waterval. Met zijn dertienen leggen we de wandelroute af en compleet nat van het zweet komen we bij ons doel; er is een meertje, de liefhebbers kunnen er een duik nemen, het is liefst negen meter diep.
De weg terug is zwaarder: berg op. Nog bezweter dan we al waren komen we uiteindelijk weer boven en gaan we lunchen met de groep. Alweer prima eten.
Een heerlijke aktieve dag zo, we hebben niet de mooiste waterval van de omgeving gezien maar zijn wel lekker aan de wandel geweest.
Na een paar mojitos op het grote plein wandelen we naar huis en komen we langs een kapper. Vincent had in Nederland geen tijd meer gehad om zijn haar te laten knippen en was van plan dat hier te laten doen. We liepen langs de kapper en riepen dat we morgen langs zouden komen, maar dan zijn ze dicht – dus gelijk maar even dan. Eenmaal bezig met Vincent kreeg ik ook de vraag of ik geknipt moest worden; navraag leerde dat de prijs drie CUC’s zou zijn, dus nog geen drie euro. Ik ook in de stoel dus, en we zijn erg tevreden over het resultaat.
Ons vrouwtje heeft op verzoek om half acht ‘s avonds het eten klaar en ze dient het prachtig opgemaakt op; de kip smaakt prima – een mooie afsluiting van een heerlijke dag.
Lees verder: Cuba 2010, dag 7: De kapper
|
6 mei 2010 |
 Ik begin de dag met hoofdpijn, de mojoto’s van gister breken me aardig op.
Ontbijten, inpakken, en koffers van de heuvel afzeulen naar huize Léon. Cubanen hebben meelij met ons als ze ons zien worstelen met de koffers op de smalle stoepen en de kinderhoofdjes; we worden her en der aangemoedigd.
We waren flink gewaarschuwd voor Cubanen die ons zouden aan gaan klampen om allerlei dingen aan ons te verkopen of mee te lokken naar hun huis om daar te logeren, of om ergens in een restaurant te gaan eten. Maar dat valt eerlijk gezegd nogal mee; ja je wordt inderdaad aangesproken maar als je Istanbul gewend bent, dan valt het best mee.
We moeten vooruit denken en wandelen naar een kantoortje van Cubatours. Daar regelen we een trip naar de bergen voor morgen en een busreis en hotel voor zaterdag want dan vertrekken we richting Varadero, het Mekka van de strandvakanties in Cuba. Alles moet cash betaald worden en we kunnen dus direct door naar de bank om weer geld te halen.
Over geld gesproken. Cubanen betalen in Pesos: buitenlanders doen dat ook, ware het niet dat dat andere Pesos zijn. De cubaanse heten CUP’s: Cuban Pesos, die van toeristen heten CUC’s: Cuban Pesos Convertibles, spreek uit: koek’s. Het is aan de ene kant een vaag gedoe, aan de andere kant word je overal als toerist herkend en moet je betalen in CUC’s. Ben benieuwd of Spanjaarden het voor elkaar krijgen te betalen in CUP’s. Één CUC is 25 CUP’s waard. Op straat word je regelmatig aangesproken door mensen die CUP’s willen wisselen voor CUC’s.
Er zijn geldautomaten in Cuba; niet veel en wat eruit komt zijn over het algemeen CUP’s, en daar kunnen we niks mee. Bovendien werken onze bankpasjes niet.
Als je geluk hebt kun je bij een bank met creditcard CUC’s kopen tegen een tarief van 1.10 US dollar per CUC; of je kunt contante euro’s inwisselen voor en tarief van ongeveer 85 eurocent per CUC. Als je geld opneemt moet je er wat tijd voor uittrekken, eerst moet je in een rij vóór het eigenlijke wisselkantoor, daarna word je bij een balie geholpen. Je geeft je creditcard en paspoort en dan weer wachten. Er wordt vanalles gecontroleerd en heel veel met de hand op de bonnetjes geschreven; maar het komt allemaal goed. Wissel je euro’s in dan worden zelfs de serienummers van de bankbiljetten opgeschreven!
Het leven in Cuba is, ook gerekend in CUC’s, een stuk goedkoper dan in Europa, maar verwacht niet dat je voor een schijntje op vakantie kunt, de bedragen lopen toch wel op.
Vrijwel alles moet je cash betalen, bijna nergens worden creditcards of buitenlandse valuta geaccepteerd. Dus ook hotelreserveringen en bustochten worden vooraf cash betaald. En overal word je op het hart gedrukt de bonnetjes die je krijgt heel goed te bewaren, het is je betalingsbewijs en je zult het moeten tonen bij bijvoorbeeld het inchecken in een hotel. Het computertijdperk is hier nog lang niet aangebroken.
Na dit alles zijn we per taxi naar het strand gegaan, lekker een paar uur onder de parasol bij de zee wegmaken. De zee is trouwens uitzonderlijk warm, ik kan me niet herinneren eerder in zo’n warme zee gezwommen te hebben.
De taxichauffeur vroeg ons hoe lang we bij de zee wilden blijven, hij wil ons graag weer ophalen. We vinden dat prima.
Ons was ook aangeraden te gaan eten bij ‘the fat lady’, een restaurant bij particulieren (paladar heet zo’n particulier restaurant). Na enig zoeken, tijdens een regenbuitje notabene, vinden we restaurant Estela, kloppen aan en mogen naar binnen. Er is een tafeltje vrij en we kunnen gelijk aanschuiven; nog geen 10 minuten later zitten mensen te wachten tot een tafel vrij komt, het blijkt hier erg populair te zijn en terecht: het eten is hier, zeker voor Cubaanse begrippen, uitstekend. Dit restaurant staat in toonaangevende gidsen als de Rough Guide en de Lonely Planet.
Lees verder: Cuba 2010, dag 6: CUP’s, CUC’s en strand
|
5 mei 2010 |
 We doen het rustig aan vandaag, extra verblijf regelen, wandelen door de stad, op een toren klimmen en ergens in de stad wat eten.
Een goede vriend van Vincent is al een aantal keren naar Cuba geweest en raadde ons aan bij casa particulares Léon een paar nachtjes te gaan slapen; je bent dan bij particulieren die een kamer verhuren. We hebben Léon opgezocht en gevonden, en mede omdat het laagseizoen is kunnen we daar voor 20 pesos terecht, een kwart van de prijs van ons huidig hotel. We hebben nog één nacht in ons huidig hotel, morgen verhuizen we.
In het centrum van de stad staat een gebouw met een torentje; met enige moeite beklimmen we de zeer smalle trap en doorgang naar boven en genieten van het prachtige uitzicht. Trinidad is echt een prachtige stad, veel mooie kleuren en veel aardige mensen; als je in Cuba bent dan moet je ook naar Trinidad.
Vincent had een alternatieve route gevonden vanuit de stad naar het hotel. Onderweg worden we door een jongeman aangesproken en hij vraagt of wij een euro hebben voor zijn muntenverzameling. Ik had er wel een bij me maar hield me op de vlakte.
Hij liep verder met ons mee, gaf wat aanwijzingen voor de route en vroeg op een gegeven moment of ik de vader van Vincent was, of dat we amigo’s waren. Dat is de tweede keer dat ik als vader van Vincent word aangezien, in Nepal gebeurde me dat ook al, en dat terwijl Vincent twee jaar ouder is dan ik!
Magoed, wij zeiden amigo’s en toen kwam de vraag of wij gay amigo’s waren. Dat bevestigden we niet omdat we niet wisten waar hij met dit gesprek heen wilde, en even later verdween hij.
Een stuk verder op de route was hij er weer – en begon hetzelfde vraag- en antwoordspelletje. Hij had wel door dat wij een stelletje waren en toen we langs een grot liepen nodigde hij ons uit om mee naar binnen te gaan, hij was al bezig zijn rits open te maken… We zijn maar snel doorgelopen.
Het trieste voor deze jongen is wel dat homosexualiteit nog niet echt geaccepteerd is in Cuba, het was op zich al erg moedig van hem dat hij dit spelletje aandurfde.
Het hotel heeft een zwembad en daar gaan we eens lekker van genieten. Gister was het erg stil rond het zwembad, maar vandaag neemt het aantal gasten gestaag toe – heel veel Nederlanders. En we drinken heel veel cocktails.
Dit keer niet eten in het hotel, we gaan de stad in en komen bij een particulier restaurantje terecht dat niet door de staat gereguleerd lijkt te zijn. Het was een gouden greep, prima eten en een lekker wijntje.
Lees verder: Cuba 2010, dag 5: Sietse en Vincent – vader en zoon
|
4 mei 2010 |
 Vroeg op en met de bus onderweg naar Trinidad. We reizen per luxe, door de staat geregelde, van airco voorziene touringcar. De rit gaat behoorlijk vlot over de enige autosnelweg van het eiland – vooral door gebrek aan ander verkeer. Ook binnenwegen leveren geen vertraging op, de busreis duurt vijf en een half uur inclusief 2 stops.
Langs de kant van de weg staan veel lifters, ook onze chauffeur neemt zo nu en dan een paar mee; andere lifters belanden onder andere op trucks. De bussen voor bewoners zijn geen pretje: oud materiaal, heet, stampvol. Sommigen komen uit Nederland en hebben als bestemming nog Nederlandse haltes, bijvoorbeeld Dortse Kil, Amersfoort en Ridderkerk; ons afgedankt materiaal rijdt hier dus gewoon nog.
Tijdens de rit heb ik genoten van het Cubaanse landschap, het is veel groener dan ik had verwacht in deze hitte (het is elke dag boven de dertig graden); het regent genoeg kennelijk. Her en der zie je boerderijen; in de tweede helft van de rit, weg van de snelweg, kom je door allerlei dorpjes waarin je vaak kleurrijke huisjes ziet. Zoals gezegd heb ik me prima vermaakt met het uitzicht.
Ons was beloofd dat we voor de deur van ons hotel afgezet zouden worden, maar dat bleek niet waar, we werden er voortijdig uitgezet. Behulpzame taxichauffeurs wilden ons graag brengen, we gingen met een oude Amerikaanse auto mee – iets wat absoluut op mijn verlanglijstje stond. Niet dat dat comfortabel is – het is snikheet in zo’n ding en de achterraampjes kunnen niet open. Airco? Niet in de jaren ’50.
Bij het hotel aangekomen het volgende probleem: we hadden niet over de prijs onderhandeld voordat we vertrokken met de auto, dat werd dus dokken. Eerst dik vijf uur met de bus voor 25 pesos per persoon, nu voor een paar minuten auto er 3 per persoon bij. Ach ja.
Het hotel is uitstekend, het ligt op een helling met prachtig uitzicht over Trinidad, tot aan de zee. We hebben nog een kort bezoekje gebracht aan de stad; eten doen we bij het hotel – we hebben het toch inclusief eten betaald.
Lees verder: Cuba 2010, dag 4: De jaren ’50 taxi
|
3 mei 2010 |
 Computers in het dagelijks leven in Cuba bestaan niet. Hotels hebben her en der een internet pc, maar verder is alles handwerk, bonnetjes schrijven en benadrukken dat het papiertje dat je krijgt, waanzinnig belangrijk is en dat je het goed moet bewaren.
Eerst geld halen, dat kan op een beperkt aantal plaatsen. Ik bestel 250 pesos met mijn creditcard, het bankmeisje gaat aan de slag met mijn kaart en paspoort, vult vanalles in, roept er iemand anders bij ter controle en even later krijg ik mijn geld. De 250 pesos kosten ongeveer 279 dollar.
Geldautomaten? Ze bestaan maar niet of nauwelijks voor toeristen.
We willen morgen met de trein naar Cienfuegos, niet ver van Trinidad, dus lopen we naar het treinstation. Tot onze verbazing hangt nergens een dienstregeling en zien we ook geen balies waar je kaartjes kunt kopen. Stom van ons natuurlijk – kaartjes koop je niet op het centraal station maar in een bijstation ergens verderop.
We vinden het en gaan in de rij bij balie 2. Achter ons zitten veel mensen op bankjes, de reden ontgaat ons volledig, dit is een verkooppunt, hier vertrekken geen bussen of treinen.
Na een tijdje wachten worden we plotseling gestuurd naar balie 4. Daar gaan we staan op een plek waar volgens ons de rij is; achteraf denk ik dat we verkeerd stonden, we werden links en rechts ingehaald. Er ontstond zelfs ruzie om ons heen, mede veroorzaakt door een medewerker van het verkooppunt die oreerde dat maar 1 persoon tegelijk mij de balie mocht staan. Er ontvlamde een verhitte discussie die wij maar aan ons voorbij lieten gaan (al was het maar omdat we er geen woord van verstonden), maar het probleem was niet weg: wij werden niet geholpen. De man achter de balie was continu tickets aan het schrijven; ja echt schrijven – de hele dag door tickets schrijven en stempelen.
Na een uur of twee daar dicht op de balie gestaan te hebben krijgen we aandacht en bestellen twee treinkaartjes naar Cienfuegos. De man achter de balie kijkt ons verstoord aan en zegt dat we een gebouw verderop moeten zijn…..
Dat gebouw verderop is inderdaad iets aannemelijker, er is een spoor, en er zijn balies waar Trinidad bij staat. Op zich vreemd want de trein komt helemaal niet in Trinidad. Dus verder zoeken en even later vinden we balies waar je kaartjes kunt kopen naar Cienfuegos; alleen komen we er niet in want we worden tegen gehouden door een veiligheidsbeamte. Blijkt dat je kaartjes alleen op de dag zelf tot één uur van tevoren kunt kopen, in ons geval tussen 5:00 en 6:30 want onze trein vertrekt om 7:30.
Tijd om deze optie achter ons te laten; we gaan naar een Infotur winkeltje, een soort reisburo van de staat. We kunnen morgen voor ongeveer 25 euro per persoon met een bus bijna van deur tot deur reizen; vertrek 8:30, een iets fijnere tijd. We regelen er ook gelijk een hotel bij, het enige officiële toeristenhotel in Trinidad. Helaas is al het eten inclusief, kan niet anders; toch maar geboekt want het is desondanks goedkoper dan het huidige hotel.
Eten doen we vanavond bij een Libanees restaurant, lekker gekruid.
Lees verder: Cuba 2010, dag 3: Treinkaartjes kopen
|
2 mei 2010 |
 Ons hotel is vroeger een landhuis geweest, en verbouwd tot toeristenhotel. De kamers zijn statig en groot; er is een soort openlucht binnenplaats en daar wordt het ontbijt geserveerd. We hadden al gelezen dat Cubanen geen geweldige koks zijn en dat klopt wel, geen bijzonder ontbijt: wat droog stokbrood en een omelet. Zout is er maar geen peper, Cubanen doen heel weinig met specerijen.
Grappig is wel dat een papegaai gezellig bij je tafel komt zitten op de leuning van een stoel (en zomaar uitwerpselen op de zitting deponeert). Vrouwen mogen hem aaien, als een man dat probeert wordt ’ie boos.
We wandelen rustig wat door de buurt, prachtige pleinen en verwaarloosde gebouwen wisselen elkaar af, er is duidelijk onderscheid tussen wat voor toeristen bedoeld is en wat voor Cubanen. We hebben het Capitool bekeken, zijn door de hoofdwinkelstraat Obispo gewandeld, aan zee geweest en hebben op het plein bij de kathedraal een mojito gedronken.
Je moet je niet teveel bij de winkelstraat voorstellen, er zijn geen bijzondere dingen te koop. Ik wilde nog een geheugenkaartje kopen voor mijn fototoestel maar dat kan ik vergeten. Grotendeels lege schappen, in welke winkel dan ook, is erg normaal.
Ik sta op foto-ransoen, gezien de hoeveelheid ruimte die ik heb mag ik 60 per dag maken.
Lees verder: Cuba 2010, dag 2: De ontbijtpapegaai
|
|
|
