First Flight: de laatste vluchten; iPad en koffers kwijt

En dan is de laatste dag alweer aangebroken, we hebben elk nog één vlucht tegoed, we gaan op en neer naar een eilandje aan de westkust van Florida: Key Cedar. Het is een klein uur vliegen, we willen rond tien uur vertrekken en verwachten rond één uur weer terug te zijn op vliegveld Orlando North, dan hebben we nog ruim de tijd om vanavond onze vlucht naar Dublin te halen. En we zijn op tijd terug voordat de buien in de middag weer los barsten.
Het weer ziet er ‘s ochtends weer eens niet geweldig uit, de bewolking hangt erg laag, al is de verwachting wel dat het op gaat trekken. Eerst nog een uurtje rijden naar het veld en dan zien we wel.
Gelukkig zijn er zat gaten in de lage bewolking als we op Airpark Orlando North aankomen, we gaan dus. Marcel kruipt achter de yoke, ik achter de radio. Niet dat er voor mij veel te doen valt, alleen bij take-off en landing valt er wat te praten op de radio, verder onderweg is er niks bijzonders. Beide velden zijn do-it-yourself (of, in Amerikaanse vliegtermen ‘Unicom’), dus een lekker ontspannen vluchtje.

Marcel gaat al snel on-top (boven de wolken) en binnen een uur zijn we in de buurt van het eiland Cedar Key. Ik roep dat we komen landen op baan 05 en verwacht verder geen antwoord. Maar dan horen we een vrouw op de radio – wat we van plan zijn, willen we op het veld blijven, of even naar de bewoonde wereld? Dat laatste willen we. Ze vraagt ‘Do you require a taxi’? Ja graag dus. Antwoordt ze met ‘I am on my way’. Hey, een taxi die de frequentie van het vliegveld uitluistert en zichzelf als taxi aanbiedt?? Geniaal.
Eenmaal in de taxi vertelt ze dat ze dit al 16 jaar doet; ze brengt ons naar het toeristische deel van het eiland met restaurantjes zodat we wat kunnen nuttigen. Niet dat we veel tijd hebben, de kist is gehuurd tot 1 uur, we vragen of ze ons om 12 uur weer op kan halen.
In een restaurantje eten we snel een crabcake, pinnen met enige moeite wat geld (de taxi accepteert geen credit card), en laten ons terug brengen naar het veld.
Het is erg rustig op het eiland, dit is wel DE plek om te onthaasten in Florida. De taxidame wil ons per sé downtown laten zien en vertelt honderduit. We kruipen op deze manier naar het veld terwijl de klok tikt. Om 1 uur terug gaat niet meer lukken…

Het vliegveld Cedar Key heeft wel wat onderhoud nodig, de windzak is meer gat dan windzak en de landingsbaan zit vol met onkruid. Maar ach, het mag ons niet deren, je kunt er uitstekend landen en opstijgen. Ik mag achter het stuur en al snel zijn we weer in de lucht.

Hoe verder we richting Orlando vliegen, hoe meer buien we zien. Vlakbij Orlando North hangt een stevige bui, we kunnen er net voor landen. Bij het leeghalen en vastzetten van de kist begint het alweer te regenen, de buien zijn eerder dan verwacht. En er stond niemand te wachten op het vliegtuig, het was dus uiteindelijk niet erg dat we wat te laat waren. De volgende huurder staat pas om 14:30 ingeboekt.

Tijdens het koffers inpakken komt er een email van de verhuurder binnen – de volgende huurder van het vliegtuig heeft een iPad in de kist gevonden!
Shit.
Het blijkt mijn iPad Mini te zijn, bij het uitruimen van de kist in de regen kennelijk over het hoofd gezien. Maar we hebben geluk, we hebben tijd zat. De huurder laat de iPad in de kist, en wij rijden via een enorme omweg van onze verblijfplaats dus via Orlando North naar Orlando International voor onze vlucht terug richting Nederland.

Ruim op tijd zijn we op Orlando International, inclusief mijn iPad. En ruim op tijd zit iedereen in het vliegtuig, maar we moeten nog op een paar koffers wachten. Die zijn een kwartier na officiële vertrektijd aan boord, en we krijgen een push-back voor ons eerste stuk van Orlando naar Dublin.
Maar. De motoren worden niet gestart, dat hoor je meestal tijdens de push-back. Vreemd.
En dan gaan we plotseling vooruit, zonder dat de motoren aan staan. We blijken terug te gaan naar de terminal. Er is een ziek persoon aan boord, schuin achter Marcel en mij. Hij kotst het toilet kennelijk meerdere keren onder. Dan, na enige tijd, komen er EHBO mannen aan boord, ze escorteren de zieke man naar buiten. Even later gaat zijn familie ook mee.
Vervolgens moet de bagage van de familie van boord, en zijn 3 van de 6 koffers van de familie onvindbaar.
Al met al levert dit een vertraging van 1 uur en 45 minuten op, terwijl we een overstaptijd in Dublin hebben van ruim 2 uur. Gaat dat lukken?

Ik slaap prima onderweg, Marcel moet me zelfs wakker maken voor het ontbijtje. Dan weer klokkijken – gaan we de aansluiting halen? Het cabinepersoneel had ons gerust gesteld – er wordt op ons gewacht. We zullen zien.
We zijn inderdaad net tijd, boarding is nog bezig als we bij de gate aankomen. Maar zullen de koffers op tijd zijn? Dat wordt een zorg voor de aankomst in Amsterdam, wij zijn in ieder geval wel aan boord.

En het blijkt dus niet goed gegaan te zijn, onze koffers komen niet van de band op Schiphol. Dus naar de balie en een formulier invullen.
Dan komen we achter een ander probleem; Marcel en ik hebben de bagage samen ingecheckt en het staat dus op één naam, in dit geval die van Marcel. De verloren bagage kan dus niet naar twee verschillende adressen gestuurd worden. Dat betekent dat ook mijn koffer bij Marcel thuis afgeleverd zal gaan worden – klote. Note to self voor de volgende keer: nooit samen koffers inchecken als je niet op hetzelfde adres woont.

Zondagavond krijgt Marcel bericht: 1 van de 2 koffers is terecht, het is de zijne.
Ik moet nog geduld hebben.

Marcel als PiC, ik als Nav/Radio
IMG_1455.JPG

Weer on-top vliegen
IMG_1462.JPG

Energiecentrale doet mee in wolkenproduktie
IMG_1467.JPG

De baan van Cedar Key, begint bijna in het water
IMG_1479.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1489.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1490.JPG

Toeristisch centrum van Cedar Key
IMG_1492.JPG

Ons restaurantje
IMG_1499.JPG

Onze taxi van en naar het vliegveld
IMG_1500.JPG

De twee helden!
IMG_1505.JPG

Kapotte windzak
IMG_1509.JPG

Onkruid in de baan
IMG_1514.JPG

Laatste blik op Key Cedar
IMG_1526.JPG

Airpark Orlando North – Cedar Key
IMG_1546.PNG

Cedar Key – Airpark Orlando North
IMG_1547.PNG

Orlando – Amsterdam, dit keer zonder omweg, vergelijk maar eens met de heenreis
IMG_1548.PNG

Dublin – Amsterdam
IMG_1549.PNG

First Flight: rustdagen met Ingres en Karten

Tijd voor een rustdag, even lekker niks. Rustig beginnen, en in de stad wat portals veroveren zodat ik eindelijk Level-11 kan worden in het spel Ingres.
We gaan ook nog even electronica shoppen bij een paar zaken in Orlando, ook even kijken of de iPhone 6 nog te koop is in de apple store. Maar helaas, die is uitverkocht.
Ik wilde nog graag de film Mazerunner zien in iMax maar ook hier is donderdag wisseldag, dis die draait niet meer. Dan maar de film The Equalizer, de film die nu draait in iMax. Aardig verhaal maar vooral ook mooi in beeld gebracht met prachtige close-ups van Denzel Washington.

Vrijdag zouden we nog even kunnen vliegen, maar we waren te laat met boeken, de kist is al verhuurd. Zaterdag is nog wel een optie, we boeken de kist voor zaterdagochtend, dat kan want we vliegen pas zaterdagavond terug naar Nederland.
Alternatief voor vrijdag is een bezoek aan een pretpark, Universal was het plan. Eenmaal in de rij voor de kassa zagen we de prijzen: dik honderd dollar per persoon! Wow, dat is nogal wat duurder dan verwacht, bijna een heel vlieguur. Bovendien gaat om 5 uur het park al dicht in verband met halloween – we stappen daarom maar uit de rij.
Wat nu? Na enige tijd internetten vinden we een kartbaan met elektrische karts. Dat gaan we doen, het is bovendien indoor want het is ondertussen flink gaan regenen. Gelukkig zijn we het pretpark niet in gegaan.

Aan het eind van de middag brengen we nog even een bezoekje aan een biertentje, World of Beer. Ze hebben 200 soorten bier waarvan 50 op de tap…

Morgen beide nog een klein uur vliegen, en dan zit het er alweer op.

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1441.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1435.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1434.JPG

Kartbaan met elektrische karts
IMG_1437.JPG

Ik ben level 11 geworden
IMG_1446.JPG

World of Beer
IMG_1445.JPG

World of Beer, 50 bieren op de tap
IMG_1444.JPG

First Flight: Terug naar Orlando

Het hoogtepunt is geweest – het bezoek aan het First Flight vliegveld, rest vandaag de terugtocht naar Orlando. We zijn gister al een flink eind onderweg gegaan vanaf First Flight zodat we vandaag niet al te lang hoeven te vliegen, dit omdat dagelijks regen en onweer wordt verwacht in de loop van de middag in Orlando.
Maar het weer werkt weer niet mee. Het is droog, dat wel, maar de bewolking zit op 800 voet, en dat is veel te laag. De verwachting is wel dat het in de loop van de dag wat op gaat trekken, maar dat betekent dat we weer later in Orlando aan zullen komen met de mogelijke weerproblemen daar.

Wat te doen. Eerst maar even rustig aan in het hotel, en dan op naar het vliegveld waar we rond half elf aan komen. Veel te vaak kijken we naar de weersinformatie, we moeten geduld hebben.
Marcel belt met de toren van het veld – wat zijn de condities? Zijn ze goed genoeg om op zicht weg te mogen vliegen? De wolkenbasis ligt rond 12 uur op 1200 voet – en dat is voldoende. We kunnen in ieder geval opstijgen. En verder op de route? Het blijft laag – sommige plekken maximaal 1000 voet. Dat is in principe genoeg voor ons, alleen blijft continu in je hoofd spoken dat het land vergeven is van enorme hoge antennes – Lopik is er niks bij. En daar wil je onderweg niks mee te maken hebben.
Op onze iPads met de Skydemon app staan alle hoge dingen gemeld, en het zicht is ruim meer dan 10 kilometer – die palen moeten we dus zeker kunnen ontdekken en ontwijken. We besluiten te gaan!

De kist staat een stukje verderop geparkeerd. Gister hebben we het toestel voor de deur van de afhandeling achtergelaten, zij hebben hem op ons verzoek helemaal vol getankt en op zijn definitieve parkeerplek gezet en vastgebonden, een soort van Valet Parking, maar dan voor vliegtuigen. Niet gratis dit keer, de service en overnachting kosten maar liefst 14 dollar.

Ik kruip achter de yoke, Marcel achter de microfoon, en we gaan.
Het houdt niet echt over, maar het is te doen. Na een half uurtje zakt de bewolking weer wat; Marcel en ik kijken elkaar aan en besluiten er bovenuit te klimmen. We gaan naar 4000 voet en zitten dan ongeveer 1000 voet boven de bewolking – wat een prachtig gezicht! Een grote witte vlakte mooi in het zonnetje, hier blijven we een klein uur vliegen.
Dan verschijnen er gaten in de bewolking onder ons, we kiezen er een en gaan weer naar beneden. Hier is de onderkant van de bewolking, zoals ook in de weersverwachting stond, weer wat hoger zodat we nu ook minder last hebben van die hoge antennes.

De landing na precies 2 uur vliegen op Ocala International gaat weer probleemloos op baan 36. Onderweg in deze buurt zagen we al ontelbaar veel paardenrenbanen, er zit er zelfs 1 aan het vliegveld vast. Voor het vluchtafhandelingsgebouw staat een rij beeldjes van ruiters, het is een belangrijk iets hier blijkbaar in de buurt.
Voor het eerst zien we een restaurant aan het vliegveld, tijd voor een burgertje voordat we verder gaan. We durven de tijd te nemen, in de buurt van Orlando zijn volgens de radar een paar buitjes geweest, en alweer weggetrokken. Geen haast dus.

Marcel bedenkt zich plotseling dat John Travolta hier in de buurt ook ergens een vliegveld moet hebben waar zijn Boeing 707 geparkeerd staat. Even googlen en zoeken op de kaart levert een verrassend resultaat: het ligt nog geen 15 km van waar we nu een hamburger eten! Dus straks na het opstijgen even overheen vliegen.
Zo gezegd zo gedaan, aan Marcel de eer om het laatste been naar Orlando met de enorme omweg over John Travolta zijn vliegveld. Het laatste been duurt 55 minuten, en dan staan we aan de grond. Bijna. Marcel komt iets te hoog binnen en moet een go-around doen, net als ik tijdens de check-vlucht op de eerste dag met Kyle. We staan quitte wat dat betreft.
De volgende landing is uitstekend; we worden al opgewacht door de mensen van VA Aviation, we worden naar de benzinepomp gestuurd zodat ze de kist kunnen aftanken en klaar maken voor de volgende vlucht.

Ons avontuur zit erop!

Dit moet gevierd worden. Deze maand in Orlando is Magic Dining maand – voor een zeer schappelijke prijs kun je in diverse restaurants een drie-gangen menu bestellen. We gaan naar het restaurant in het Hyatt hotel, Valet Parking is gratis, dus we rijden naar de hoofdingang, geven de autosleutels af, en wandelen richting restaurant.
Na een heerlijk menu lopen we naar buiten en laten de auto voorrijden – wat een luxe :).


Een grote kist vertrekt vlak voordat wij opstijgen
IMG_1377.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1378.JPG

Vliegen boven de wolken
IMG_1379.JPG

Gat in het wolkendek waar we doorheen kunnen
IMG_1383.JPG

Op het kantoor van de vluchtafhandeling
IMG_1387.JPG

Ruiters wijzen je de weg
IMG_1394.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1396.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1414.JPG

Stulpje van John Travolta
IMG_1420.JPG

Route Savannah – Ocala
IMG_1429.PNG

Route Ocala – Airkpark Orlando North
IMG_1430.PNG

First Flight: Bezoek aan de Wright Brothers

Gisteren zagen we het al op de weerberichten – vandaag veel regen in Cape Fear. En inderdaad, als de wekker gaat kijk ik gelijk op de buienradar en het is meteen duidelijk: we zitten in een regenzone waar totaal geen beweging in zit. Wat te doen? Het regengebied is stationair maar strekt niet al te ver ten noorden van ons uit, dat is positief.

Eerst maar eens ontbijten en terug naar het veld. We hadden beloofd op tijd de auto terug te brengen en rond kwart over negen zijn we weer op het regenachtige veld.
Het kantoortje is gevuld met een buslading schoolkinderen, ze krijgen uitleg over het vliegen en over hoeveel geld het veld voor de regio opbrengt. De kinderen staren ons aan – zijn dat echte piloten?

Ondertussen zitten wij nog met het weer in de maag. Moeten we de regen afwachten? Hoe lang gaat duren? We struinen de weerberichten af en zien dat het eigenlijk wel meevalt. Ja, het regent maar de bewolking zit op 4000 voet. Ruim hoog genoeg. Het zicht is 10km of meer – ook prima. En onze kant op wordt het alleen maar beter.

Gaan dus! Kist inladen en onderweg. Het is inderdaad te doen, de condities zijn zonder meer goed genoeg voor onze vlucht, en bovendien zitten we al gauw bij een radar die ons kan zien en helpen. Na een half uur vliegen houdt de regen inderdaad op.
We zijn wel een wat andere route gaan vliegen dan eerst gepland, we wilden langs de kust blijven maar daar zitten allerlei militaire gebieden die ‘hot’ zijn – niet doen dus. Ergens onderweg in de buurt van zo’n gebied zien we inderdaad een straaljager voorbij komen. Een van de radarstations waarmee je op de radio kon praten had de welluidende naam ‘Giant Killer’ – helaas zaten we niet in hun gebied, anders hadden we ze even opgeroepen!

Ergens redelijk in de buurt van het First Flight vliegveld ligt een militair gebied waar er onderdoor wilden – het werd afgeraden door de radar-meneer, we kunnen beter via RMACK vliegen. RMACK? We konden het maar niet vinden, niet op de kaart en niet op de iPads. Eindelijk, vele minuten later, zag ik het liggen op de kaart en ook op de iPad – gelukkig.

En toen kwamen de heilige gronden in beeld – het gebied waar de eerste vluchten plaats gevonden hebben! Het ligt op een smal langgerekt eiland; ik verwachtte dat het verder onbewoond gebied zou zijn – maar dat klopte niet, het eiland is aardig vol gebouwd met van alles en nog wat. In de verte zien we het monument staan – daar moeten we dus zijn. Marcel zet de kist na 2 uur en 20 minuten eindelijk de kist aan de grond, de vlucht was wat langer dan eerst gedacht door de andere route en door aardig wat tegenwind. Maar we zijn er!
Het havengebouwtje bij het veld is gesloten. Dat wil zeggen voor gewone mensen; een cryptische omschrijving die makkelijk te ontcijferen is voor piloten geeft een pincode waarmee we het gebouwtje binnen kunnen komen. Hier kun je je naam in een logboek zetten, en een printje maken van een soort oorkonde dat je op deze heilige gronden geweest bent – alleen jammer dat de printer het niet doet.

Op naar de duinen waar de gebroeders Wright begonnen zijn met hun vluchten, eerst dus heuvel af om ervaring op te doen, en om te snappen hoe het zou moeten werken. Uiteindelijk eind december 1903 waren ze zo ver dat ze niet meer vanaf een heuvel hoefden te starten, maar vanaf een soort mono-rail. Het vliegtuig kon zelfstandig opstijgen, 12 seconden vliegen, en weer landen – het opstijgen en landen gebeurde op dezelfde hoogte, en dat telt als de daadwerkelijke eerste vlucht. Op het veld is met groten stenen gemarkeerd over welke afstand de eerste t/m de vierde vluchten zijn uitgevoerd. Toch wel bijzonder om op de plek te zijn waar onze hobby min of meer geboren is.

Kijkend op de buienradar zien we dat het volgende veld zonder meer gehaald moet kunnen worden, geen slecht weer van betekenis. Ik kruip op de pilotenplek in de kist en anderhalf uur na aankomst vertrekken we weer. Nog één rondje om het monument, en dan beginnen we aan onze terugweg. Niet langs de kust zoals op de heenreis maar meer door het binnenland van North en South Carolina.
De bestemming is Lumberton. We hebben een flinke puist wind mee en zonder al teveel gedoe staan we 1 uur en 3 kwartier later bij de benzinepomp van Lumberton. We willen nog een stuk verder zien te komen zodat we zeker weten wat we morgen op tijd terug in Orlando zijn voordat de dagelijkse buien in de loop van de middag op komen zetten. Het doel is nog een been naar Savannah, maar lukt dat wat het weer betreft? In Lumberton regent het alweer licht, en volgens de buienradar hangt er nog meer tussen ons en Savannah. De intensiteit is vergelijkbaar met wat we hadden in Cape Fear; de veldverwachtingen geven code ‘marginal’ maar nog wel steeds goed genoeg voor ons VFR vliegers. We gaan verder – valt het tegen, dan zijn er zat velden op de route om naar uit te wijken.

Marcel start om 16:05 de motor, en daar gaan we weer. Ik mag weer alle radio doen, en dat hield me aardig bezig. Ik mocht weer regelmatig onderweg van frequentie wisselen, en we waren blij dat we door de verschillende stations gevolgd werden.
He weer werd er inderdaad niet beter op. Her en der buien waar we omheen konden, soms een zonnetje, en zo’n half uur voor aankomst bij Savannah zakte de bewolking nogal. We konden op veilige hoogte blijven vliegen, er was steeds goed grondzicht, maar lekker ontspannen vliegen was het niet. En toen was het slechte weer plotseling voorbij, en konden we beginnen aan de nadering van Savannah.
Savannah Hilton Executive is een druk veld, er landen ook veel lijnkisten. We kregen vectoren om naar onze baan 10 te vliegen – dat gebeurt niet vaak, De reden was dat een MD80 voor ons ging landen, en er moest afstand gecreëerd tussen die kist en ons. We zien de kist voor onze neus voorbij komen, en daarna mochten wij naar final en onze landing maken.

Eenmaal op de grond moesten we een keuze maken naar welke vluchtafhandeling we wilden, Marcel kiest er een en we worden er naar toe geloodst. Een mannetje, zwaaiend met stokjes, dirigeert ons naar een parkeerplek; we vragen of we de kist hier aan de grond vast kunnen binden. Nee, zegt hij, wij gaan straks voor jullie de kist ergens parkeren en vast zetten. Kost niks allemaal hier! De vlucht duurde overigens 1 uur en 55 minuten.
Dit keer krijgen we geen gratis auto mee – we nemen een huurauto en daarmee rijden we naar een straat vol met hotels. We kiezen Comfort Inn, daar hebben we afgelopen nacht ook zonder problemen geslapen.

Via Foursquare vind ik een Aziatisch restaurant waar we de dag met een heerlijke maaltijd besluiten.

Regen op Cape Fear
IMG_1261.JPG

Regen onderweg
IMG_1262.JPG

In de verte het First Flight monument
IMG_1280.JPG

First Flight veld en monument
IMG_1294.JPG

Op de achtergrond het monument
IMG_1298.JPG

Het gebouwtje bij het veld
IMG_1301.JPG

het gebouwtje bij het veld
IMG_1303.JPG

Wij piloten krijgen deze deur wel open
IMG_1306.JPG

We zijn er echt geweest!
IMG_1307.JPG

Het monument
IMG_1314.JPG

Tussen deze en de eerstvolgende steen was de eerste vlucht
IMG_1321.JPG

Zo ging dat toen
IMG_1328.JPG

Laatste blik
IMG_1329.JPG

Onze werkomgeving
IMG_1338.JPG

Tanken op Lumberton
IMG_1344.JPG

Bewolking onderweg naar Savannah
IMG_1345.JPG

We worden naar onze plek gedirigeerd
IMG_1364.JPG

Onze kist naast zijn vriendjes
IMG_1369.JPG

Vluchtafhandelingsgebouw
IMG_1370.JPG

Route Cape Fear – First Flight
IMG_1373.PNG

Route First Flight – Burlingtong
IMG_1374.PNG

Route Burlington – Savannah
IMG_1375.PNG

First Flight: Onderweg naar het beroemde strand

We gaan aan onze tocht beginnen! De plannen zijn gemaakt, de te vliegen route is bekend, dus op tijd naar het vliegveld Airpark Orlando North.

Het plan is vandaag 3 benen te vliegen richting het strand waar de Wright Brothers hun eerste vlucht hebben gemaakt. Morgen, dinsdag, vliegen we dan het laatste stuk naar het strand zelf.
De mensen op Orlando North laten ons nog even de radar zien en waarschuwen ons voor een buienlijn in North Carolina die richting kust trekt. We melden dat we 2 tussenlandingen maken, en per keer goed op het weer gaan letten.

Het eerste been gaat van Orlando North naar Jekyll Island. De vlucht duurt uiteindelijk 1 uur 35 minuten met mij als PIC (Pilot In Command) achter de yoke en Marcel achter de iPads, kaarten en microfoon. Het eerste deel is al bijna saai – nu zie je pas goed hoe groot en uitgestrekt Amerika is. Zo ver het ook kan reiken alleen maar bos, bos en bos. Nauwelijks wegen en bebouwing.
Het verandert als we bij de kust komen, daar willen mensen wel wonen, en het ziet er een stuk leuker uit. Ook krijgt Marcel wat te doen, hij mag via allerlei frequenties ons langs Jacksonville loodsen.
Het veld Jekyll Island laat zich makkelijk vinden. Er is geen toren, dus roepen we via de unicom frequentie welke baan we gaan nemen voor de landing, even later staan we aan de grond. In het gebouwtje aan het veld is WiFi, we bekijken het weer, en weten zeker dat we ons volgend doel kunnen bereiken; daar kijken we dan wel weer verder.

Marcel gaat links in de cockpit zitten, ik ga me met navigatie en radio bezig houden voor het volgende been: Jekyll Island naar Charleston Executive. De hele route gaat langs de kust en door een stel militaire gebieden. Een van die gebieden wordt genoemd in een NOTAM en zou dus actief kunnen zijn.
Bij Savannah, een stuk voor de militaire gebieden, begin ik al te roepen op de radio. We worden snel enkele keren achter elkaar van frequentie naar frequentie gezet, maar dan zit ik uiteindelijk bij de militairen en blijkt dat we gewoon door de gebieden mogen vliegen. Geen restricties. Dat betekent dat we niet om hoeven te vliegen.
Het been verloopt spoedig, en na 1 uur en 20 minuten stappen we alweer uit de kist. We verbazen ons erover dat een groot veld als dit, Charleston Executive, geen toren heeft, maar een unicom. Er zijn vier landingsrichtingen, en je mag zelf 1 uitzoeken. Geen enkele indicatie van welke je zou moeten nemen, we berekenen het zelf wat het beste is aan de hand van de ons bekende wind.
De afhandeling en bijbehorend gebouw is wel type Executive: een marshall helpt ons bij het parkeren van het vliegtuig, en het ontvangstgebouw is erg luxe uitgevoerd. Prachtige ruimtes en zeer nette toiletten.
We willen een hapje eten, dat is niet op het veld, maar de mevrouw achter de balie vertelt ons graag waar we wel wat kunnen eten. Hoe komen we daar dan? We krijgen -gratis!- een auto van het vliegveld mee. Het is toch niet te geloven.
We wilden naar de Fat Hen gaan, maar die hebben we niet gevonden, het werd een simpele Pizza Hut (op de terugreis zien we het restaurant wel).

Ik mag het derde been weer vliegen. Er komen volgens de buienradar wel buitjes in de buurt maar het lijkt erop dat we daar geen last van gaan krijgen. We gaan vliegen van Charleston Executive naar Cape Fear, daar blijven we dan een nacht slapen.
De reis begint weer voorspoedig, Marcel leeft zich uit op de radio.
Links van ons, land inwaarts, zien we nu toch allerlei buien verschijnen; op een gegeven moment zien we ook bewolking voor ons en worden we langzaam omhoog gedreven om te voorkomen dat we de wolken in vliegen. De radar-man waar Marcel mee praat valt het ook op, wat zijn we van plan? Marcel vertelt dat we omhoog moeten om op zicht te kunnen blijven vliegen, de radar-man zegt dat we niet teveel mogen stijgen. We beloven te dalen tot onder de bewolking in plaats van erboven – en vervolgens zijn de wolken weer verdwenen. Probleem opgelost.
Een stuk verder worden we via de radio gewaarschuwd voor neerslag boven de stad Grand Strand, en inderdaad even later zien we de bui hangen boven het kuststadje. We besluiten wat meer over het water te gaan vliegen om de bui te missen, en hebben er verder geen last van.
Na 1 uur 25 vliegen zet ik de motor uit op het vliegveld Cape Fear – de eerste vliegdag zit erop. En mooi op tijd, als we na het tanken de kist uitladen, begint het te regenen.

We hebben vandaag gevlogen boven 4 staten: Florida, Georgia, South Carolina en North Carolina.

Ik had via booking.com al een hotel niet al te ver van het veld gevonden. De man in het havengebouwtjes vindt het een prima hotel. Maar ja, hoe komen we daar? De man vraagt: hoe laat willen jullie morgen weer weg? We zeggen rond 9 uur. Ok, dan mogen we de auto van het vliegveld meenemen tot morgenochtend… Kosten: een beetje benzine erin.
Wat is het toch een feest om hier in Amerika rond te vliegen!

We eten in een heerlijk visrestaurantje die de man van het vliegveld ons had aangeraden. Een prima tip, en de auto kwam hierbij ook goed van pas. De afstanden zijn toch redelijk groot hier, en het regende pijpestelen.

Morgen verder. Als het weer mee werkt.


Ik hard aan het werk
IMG_1174.JPG

Genoeg apparatuur mee
IMG_1175.JPG

Een van de vele velden onderweg
IMG_1186.JPG

Onderweg
IMG_1190.JPG

Onderweg
IMG_1194.JPG

Onderweg
IMG_1196.JPG

Jekyll Island
IMG_1206.JPG

Veld onderweg
IMG_1209.JPG

Onderweg
IMG_1213.JPG

Charleston Executive
IMG_1222.JPG

Charleston Executive
IMG_1225.JPG

Charleston Executive
IMG_1228.JPG

Tussen de wolken door
IMG_1235.JPG

Veld onderweg
IMG_1240.JPG

Regenbui onderweg bij Strand
IMG_1241.JPG

Cape Fear
IMG_1246.JPG

Cape Fear
IMG_1251.JPG

Cape Fear
IMG_1252.JPG

Route Orlando North naar Jekyll Island
IMG_1258.PNG

Route Jekyll Island naar Charleston Executive
IMG_1259.PNG

Charleston Executive naar Cape Fear
IMG_1260.PNG

First Flight: Dagje NASA vliegen

Het wordt vandaag mooi weer, volgens de weerberichten de mooiste dag van de week, dus moeten we er even op uit. Kunnen Marcel en ik weer even aan elkaar wennen in de cockpit voordat we drie dagen lang naast elkaar moeten leven in die kleine ruimte.

We hebben de kist geboekt van 11 tot 3 uur, het plan is om vanaf Airpark Orlando North oostelijk te vliegen richting de de landingsbaan van de NASA waar vroeger ook de space shuttles landden, en dan naar het zuiden naar het veld Merrit Island. Kijken of we daar wat kunnen eten, en dan dezelfde route terug, maar dan met de andere piloot.

Nadat Marcel anderhalf uur buiten had gerend zijn we in de auto gestapt en waren we tegen 11 uur op het veld. In één van de hangaars werd een enorme garage sale gehouden, op een privé-veld kan alles.
Daar hadden wij geen last van, onze kist stond mooi op ons te wachten bij het kantoortje bij de landinsgbaan. De kist was helemaal vol getankt, we hoeven alleen maar de kist te checken en dan kunnen we weg.

Marcel vliegt als eerste, ik doe de radio. Tenminste, dat is de bedoeling.
Om tien over elf geeft Marcel vol gas, en vertrekken we van baan 09. De radio is simpel do-it-yourself, geen toren en niks beschikbaar, dus gewoon roepen wat je van plan bent te gaan doen zodat andere piloten in de buurt weten wat er gebeurt.
Eenmaal in de lucht roep ik Orlando Approach op; kennelijk eerst op de verkeerde frequentie want we krijgen geen antwoord. Overschakelen naar een ander, en het lukt.

In de buurt van de NASA landingsbaan krijg ik me toch een riedel instructies – ik kon er geen touw aan vast knopen. Ook Marcel had een paar keer nodig, en nam het op een gegeven moment van me over. En nog deden we het niet helemaal goed, maar gelukkig vroeg hij waarom we plotseling de verkeerde kant op vlogen – we hadden het dus verkeerd begrepen.
Daarna ging het gelukkig beter, en konden we naar de NASA baan vliegen. Twee jaar geleden hadden we dat ook gedaan, maar nu was het leuker: we mogen niet landen, maar we mogen zo laag als we willen. En dat doen we dus – 5 kilometer laag over de baan. Heerlijk!
Ik neem de radio weer over, en na NASA vliegen we naar Merrit Island. Het is weer een radio-do-it-yourself, en even later staan we aan de grond.

We willen wat eten, maar er is niks op het veld. Bij de FBO (een bedrijf waar je bijvoorbeeld kunt tanken) kun je voor 15 dollar een auto voor anderhalf uur mee krijgen. Dat klinkt uitstekend, we krijgen een grote Ford pick-up truck mee. Ik mag rijden want Marcel zijn rijbewijs ligt in de eigen huurauto. Heerlijk!

Na een prima hamburger bij Hooters rijden we terug naar het veld. Nou mag ik aan de linkerkant, de pilotenkant, gaan zitten, en mag Marcel de hele vlucht de radio doen.
Weer vliegen we over de NASA baan, maar nu in de andere richting. Ook ik scheer 5 kilometer lang laag over de baan en dan richting Airpark Orlando North. De radio is nu een stuk makkelijker, we weten wat we kunnen verwachten.
Om half drie staan we weer op de grond, mooi op tijd. We hebben beide 55 minuten gevlogen.

‘s Avonds gaan we naar Downtown Disney, ik ga daar weer wat nieuws meemaken: eten tijdens een film. Deze bioscoop heeft zalen waarin je eten kunt dineren tijdens de film. Ik vind het idee niet echt geweldig, de tafel is te hoog, je zit er relatief ver vanaf en het lastigste: je ziet totaal niet wat je eet. Je weet ook niet of het goed op je vork zit, je smeert jezelf dus regelmatig onder. Bovendien leidt het enorm af van de film. Leuk voor een keer, niet voor altijd.
De film was trouwens ‘No Good Deed’, aardig maar niet echt geweldig verhaal. Een 6.5


Marcel op final voor de NASA baan
IMG_1157.JPG

Marcel op short final voor de NASA baan
IMG_1158.JPG

Marcel enkele meters boven de baan
IMG_1159.JPG

Pick-up truck op Merritt Island
IMG_1160.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1161.JPG

NASA gebouwen aan de zuid-oost kant van de baan
IMG_1162.JPG

Mijn approach voor de baan
IMG_1163.JPG

Echt vlak voor de baan
IMG_1164.JPG

De hoogtemeter geeft 75 voet aan, maar ik zat lager
IMG_1165.JPG

Het was weer gezellig in de cockpit!
IMG_1166.JPG

Onze beide voertuigen bijelkaar
IMG_1167.JPG

De heenreis
IMG_1168.PNG

De terugreis
IMG_1169.PNG

First Flight: Portals hacken

Vandaag, zaterdag, gaan we niet vliegen. Het plan is wel om alvast wat vluchtvoorbereiding te doen voor de tocht van maandag/dinsdag/woensdag.
Morgen lijkt de beste dag van de week te worden wat het weer betreft, verder wordt elke dag aan het eind van de dag wel wat buien verwacht, soms met onweer, zoals we gisteravond meegemaakt hebben.
Dus ook maar voor zondag de kist geboekt.

Vandaag met het andere voertuig, ons landvoertuig, op stap. Marcel en ik spelen beide Ingres, en ik zit tegen een nieuw level aan te hikken. Ik moet nog ongeveer 100 portals veroveren om Level 11 te worden. Dus op portal jacht.
En de nieuwe iPhone 6 is uit, ik wil hem even zien en voelen, het valt mooi te combineren met de portal jacht. De 6 is in Amerika wel stukken goedkoper dan in Nederland – zal ik hem hier kopen of niet? Na lang twijfelen toch maar niet gedaan, ik weet niet zeker of de Europese garantiebepalingen geldig zijn op een in Amerka gekocht toestel, ik weet niet of ik dan een stuk belastingvoordeel van mijn werk kwijt ben, en ik ben bang voor als ik bij de douane er uit gepikt wordt. Ik kan nooit zeggen dat ik de telefoon al had voordat ik naar Amerka ging – hij was gewoonweg niet in Nederland te koop en dat zou een flinke boete opleveren. Al met al dus toch maar niet gedaan. Met gemengde gevoelens.

‘s Avonds gaan we sushi eten bij Seito, daar zijn we eerder geweest en daar kun je echt de lekkerste sushi van Orlando krijgen.
Na de sushi weer naar Universal voor een film, we gaan naar Lucy. Omdat we nogal vroeg zijn gaan we weer wat portals scoren, er zijn er zat bij Universal City Walk. Aan het eind van de dag zit ik op een score van 58, ofwel nog 42 te gaan voor Level 11.

Oh, Lucy was een leuke film, een 7.5.

Ons overland vervoer
IMG_1156.JPG

Het reserveringssysteem, de donkergroene vlakken zijn van ons vliegtuig
IMG_1076-0.PNG

First Flight: Checkout op de N671MA

Marcel en ik zorgen dat we op tijd op het vliegveld (Airpark Orlando North) zijn waar we de checkout gaan doen. Het veld is in privé-bezit, er staat een flink aantal hangaars en er is een, voor Amerikaanse begrippen, kleine landingsbaan.
We zijn een uur te vroeg, het is stil op het veld. In één van de hangars zijn 2 man aan het werk aan een Cessna die volledig gestript en overgespoten is.

We melden dat we een afspraak met de instructeur Kyle hebben, we zullen even moeten wachten. Mooi de tijd om even wat foto’s te schieten van dit veld.
Er landt een kist – het blijkt het vliegtuig te zijn waar wij onze checkout mee gaan doen. Even later komt Kyle binnen lopen. Ondertussen hebben we het papierwerk geregeld en kunnen we al snel de lucht in.

Ik eerst, Marcel achterin.
Kyle had al gemeld dat hij niet van plan was moeilijk te gaan doen, het enige dat hij wil zien is dat we kunnen vliegen en niet gelijk de kist kapot maken.
Ik mag zelf zeggen wat ik wil: een paar circuits en landingen, of even het circuit uit om een beetje rond te vliegen. Dat laatste wil ik wel, even het gebied hier een beetje verkennen. Daarna al snel terug om wat landingen te laten zien.
De eerste mislukte – ik kwam te snel binnen. Vol gas, go-around en nog een keer proberen. De volgende twee gingen uitstekend en Kyle zegt ‘als je je vertrouwd voelt, dan mag de volgende een full-stop zijn’. En dat heb ik dus gedaan.

Daarna Marcel voorin, en ik achterin. Ook Marcel gaat even het circuit uit, doet een paar oefeningen, vliegt terug en is klaar met 3 landingen. En maar goed ook dat het allemaal zo snel klaar is, in de lucht zagen we allemaal buien om ons heen (de rest van de dag en avond zouden we nog veel regen krijgen).

We zijn goedgekeurd, we mogen de kist huren! Op de terugweg vieren we dit met een biertje en een broodje veel vlees, echte Amerikaanse hoeveelheden.

‘s Avonds eten eten we teppanyakki bij een Japanner, we delen de tafel met een stel amerikanen. Weer lekkere grote porties, soms heeft de kok aan onze tafel wat over. In Nederland zou het echt over zijn, maar sommige Amerikanen aan onze tafel zeggen: gooi het maar op mijn bord! Aan het eind van de maaltijd komen dan de onvermijdelijke bakken tevoorschijn waarin het eten wordt geschept dat over is. Heeft men morgen nog wat te eten.

En dan nog een filmpje pakken in Universal City Walk, het wordt ‘Walking among the tombstones’ – een aardige aktiefilm. Wel storend dat de mensen op de rij achter ons continu zitten te praten; zal wel zo horen hier. Ik kijk regelmatig onderin het scherm als ik een zin niet goed kan verstaan, maar helaas, ik kan het niet nalezen…

Onze verhuurmaatschappij
IMG_1059.JPG

Kantoortje met daarachter de hangaars
IMG_1058.JPG

Hangaars vanaf de andere kant
IMG_1060.JPG

Nee, niet ons vliegtuig; deze staat hier al heel lang te verpieteren
IMG_1061.JPG

Nogmaals het kantoortje
IMG_1062.JPG

Tankstation – een grote bovengrondse tank met daarvoor de pomp
IMG_1066.JPG

De landingsbaan
IMG_1065.JPG

Oprit naar de langingsbaan
IMG_1063.JPG

Oprit naar de landingsbaan
IMG_1064.JPG

Airpark Orlando North, de hangaars met haaks daarop de baan
IMG_1069.JPG

Airpark Orlando North, de hangaars met haaks daarop de baan
IMG_1068.JPG

Vlak voor de landing
IMG_1070.JPG

Marcel bezig met een stall (zie snelheid)
IMG_1067.JPG

Onze kist
IMG_1073.JPG

Onze kist – let ook op het weer…
IMG_1072.JPG

De (leuke!) instructeur Kyle
IMG_1074.PNG

First Flight – Op naar Orlando

Ooit, vele jaren geleden, heeft de eerste vlucht met een vliegtuig ooit plaats gevonden. Dat was in 1903 op de stranden van de Outer Banks aan de oostkust van Amerika.
Marcel Millenaar en ik willen een bezoek brengen aan die unieke stukje strand, en dat doen we natuurlijk in stijl: vliegend!

Afgelopen dagen zijn we bezig geweest met het regelen van van alles en nog wat. Al maanden geleden hadden we deze periode bedacht, en de tickets van en naar Orlando geregeld, nu moest nog een vliegtuig geregeld worden om van Orlando naar de Outer Banks te kunnen vliegen.

Marcel en ik zijn twee keer eerder wezen vliegen rond Orlando, vandaar dat we dat weer als startbasis gekozen hebben. We kennen hier 2 vliegscholen en daar willen we een vliegtuig huren.
Maar dat valt niet mee, de laatste waar we 2.5 jaar geleden waren heeft het te druk met opleidingen en wil geen vliegtuig in de vrije verhuur hebben; de eerste lukt ook niet meer – die bestaat niet meer.
Dus op internet zoeken naar vliegtuig verhuur in de buurt van Orlando. Dat lukt vrij makkelijk, we vinden een verhuurder die ons zonder meer een kist voor enkele dagen mee wil geven. De verhuurder regelt een instructeur zodat we een check-out kunnen doen waarna we daadwerkelijk een van zijn kisten mogen huren.

Vandaag, donderdag, begint de reis dan echt; we vliegen met Aer Lingus via Dublin naar Orlando. We vertrekken 20 minuten te laat vanaf Schiphol, maar dat geeft niet, we hebben 4 uur overstaptijd in Dublin.
In Dublin stappen we al Amerika binnen; op het vliegveld is een douanepost van Amerika gemaakt zodat het lijkt in Orlando alsof je een binnenlandse vlucht hebt gemaakt. We zijn er snel door, en dan wachten tot de 4 uur om zijn.

De captain van de vlucht naar Orlando vertelt ons dat de vlucht langer dan normaal gaat duren, er is een flinke straalstroom over de oceaan waardoor we tegenwinden van 180 knopen, 340 km/uur, kunnen verwachten. We gaan daar omheen vliegen, via Groenland en Candada. De vlucht gaat uiteindelijk ruim 9 uur duren.

Kwart over zes lokale tijd ‘s middags staan we in Orlando. Huurauto ophalen, eten, boodschappen doen. En niet te laat naar bed, ik ben ondertussen zo’n 24 uur wakker. Morgen, begin van de middag, staat onze check vlucht gepland.

IMG_2258.JPG

IMG_1075.PNG

IMG_0953.PNG

Praag 2014: De hele route

Hier nog een samenvatting van de vluchten, afstand volgens de GPS:

Vlucht Van Naar Tijd Afstand
1 EHHV (Hilversum) EDWC (Damme) 01:25 122 nm (0225 km)
2 EDWC (Damme) EDFK (Bad Kissingen) 01:50 163 nm (0301 km)
3 EDFK (Bad Kissingen) EDQD (Beyreuth) 00:50 075 nm (0138 km)
4 EDQD (BayReuth) LKLT (Letnany) 01:35 133 nm (0246 km)
5 LKLT (Letnany) EDBJ (Jena) 01:35 138 nm (0225 km)
6 EDBJ (Jena) EDLZ (Soest) 01:35 148 nm (0274 km)
7 EDLZ (Soest) EHHV (Hilversum) 01:40 126 nm (0233 km)
    Totaal: 11:00 905 nm (1676 km)

En als interactieve Google Maps kaart: klik hier
Daar kun je compleet inzoomen op vliegvelden en andere delen van de route. Kun je precies zien hoe we gevlogen zijn.

In een statisch plaatje:
Foto 09-08-14 18 18 53

Praag 2014: Van Praag naar Soest (DLD)

Tja, tijd om aan de terugweg te beginnen, ik heb maar 1 week vakantie, maandag moet ik weer aan de bak. We proberen zaterdag weer thuis te zijn, hebben we 1 dag uitloop, mocht er iets (zoals het weer) tegen zitten.

Zoals gebruikelijk zoekt Vincent de route uit voor de terugweg. Hij kiest voor twee vluchten, eerst naar vliegveld Weimar, daarna door naar vliegveld Soest. Nee, niet in Nederland, maar een veldje in Duitsland.
Weimar blijkt een beetje onhandig, het is een ‘sonderlandeplatz’ dat PPR is (ofwel je moet bellen voordat je er naar toe mag), maar dat is niet het grootste probleem: het heeft geen 100LL brandstof – ofwel ik kan er niet tanken. Het plan is om op Letñany niet te tanken om niet te zwaar weg te gaan, en te tanken op het eerstvolgende veld. Niet Weimar dus, het plan wordt veranderd in Jena, daar is wel 100LL beschikbaar.
Van daar uit zien we wel of we inderdaad doorgaan naar Soest.

We gaan in de loop van de ochtend met de metro van Praag naar Letñany, en dienen aldaar via Skydemon, mijn vliegpakket op de iPad, een vliegplan in. Ik praat met de havenmeester over hoe ik het veld kan verlaten, dit in verband met het ingewikkelde gedoe met het militaire veld Kbely.
De man op de toren helpt ons graag, het blijkt niet erg ingewikkeld. Na het opstijgen blijf ik bij hem op de radio tot we bij reporting point Mike zijn waar we het gebied van Kbely gaan verlaten. We vliegen dus wel in het gebied van Kbely, maar blijven op de radio bij Letñany. Makkelijk dus.

Zo gezegd zo gedaan, om kwart voor één hangen we in de lucht en zijn we in contact met Letñany. Bij reporting point Mike worden we overgezet op Vodochy, en enkele minuten later op Praha Info; daar blijven we bij tot aan de grens met Duitsland. Dan gaan we over naar München Info en daar blijven we tot we bij onze bestemming Jena zijn. Overschakelen op Jena Info, en landen maar op baan 20.

Op Jena even een drankje en een hapje, en daarna tanken.
En dan wil de kist niet starten. Eerst vergeet ik het mengsel op rijk te zetten, maar dat heb ik snel door. Dus rijk, en weer starten. Maar nee, wat ik ook probeer, geen sjoege. Primen, mengsel arm, vol gas met mengsel arm, gashendel op en neer, helemaal niks. De accu begint het te begeven. O jee, en er lijkt regen richting Soest te komen, dus veel reservetijd hebben we niet.
Gelukkig, een laatste poging met mengsel arm en vol gas werkt – alsof ik hem toch verzopen heb. Taxiën naar de pomp, tanken, en…. dan weer proberen te starten. Weer problemen, maar ik ken de truc. Na veel gas geven met mengsel rijk, mengsel arm en vol gas. Ja hoor, hij pikt weer aan. Volgende week toch maar even naar laten kijken, en hopen dat hij morgen wil starten; ik gok op vette bougies ofzo, bij de engine check is de toerenterugval op de linker magneet niet gelijk aan die van de rechtermagneet.

Na contact met de toren van Jena gaan we naar baan 02 – een andere baan dan waar we geland zijn. Er is vrijwel geen wind en we mogen zelf uitkiezen vanaf welke baan we vertrekken, deze is het handigst omdat we na opstijgen gelijk linksaf kunnen de goede richting op.
We maken weer contact met München Info, en die zet ons al snel over naar Langen Info. Tegen het einde van de vlucht zet Langen Info ons over op een andere Langen Info, en daarna schakelen we over naar Soest Info om te gaan landen.
Het weer blijft gewoon goed, na de landing pakken we het terrasje van het veld voor een paar biertjes. Vincent regelt een hotel, het terrasje-mevrouw regelt een taxi. Prima.

We worden zeer hartelijk ontvangen in het hotel. De wel wat gezette dame heet ons van harte welkom, biedt een prachtige kamer aan, geeft ons zoveel login codes voor wireless als we willen. Een van de hartelijkste welkoms van deze trip; met name over WiFi kan men in Duitsland erg moeilijk doen; je krijgt 1 code per persoon die je dan niet eens voor meerdere apparaten kunt gebruiken. Terwijl tegenwoordig toch iedereen met een smartphone en tablet op vakantie gaat. Toch?

Soest doet een beetje denken aan Bad Kissingen, het is een kuuroord en dus kom je veel oudere mensen tegen. Ach, we hebben lekker gegeten, morgen weer terug naar Nederland. Tenminste als het weer meewerkt en ik de kist aan de praat krijg…

Met de metro

IMG_0779.JPG

Vliegveld Jena

IMG_0782.JPG

Vliegveld Jena

IMG_0784.JPG

Vliegveld Soest

IMG_0789.JPG

Vliegveld Soest

IMG_0791.JPG

Vliegveld Soest

IMG_0785.JPG

Gyrocopter op Soest

IMG_0798.JPG

Route van Praag naar Jena

IMG_0802.PNG

Route van Jena naar SoestIMG_0803.PNG

Praag 2014: Yes, we can!

Jawel, de weersverwachting is goed voor vandaag en de wolkenbasis is hoog genoeg om de heuvels over te komen richting Praag.
Dus op naar het vliegveld van Bayreuth, vluchtplan indienen onder het genot van een kop koffie met appelgebak, tanken, nog een keer goed naar de te vliegen route kijken en naar de speciale instructies voor het veld Letñany. En dat zijn er een berg, ik heb ze even voor je geteld, het zijn er bijna 50. Vijftig ja. Ik heb ze allemaal gelezen, maar ik kan ze niet allemaal uit mijn hoofd leren; ik laat het straks maar op mij af komen. Lees ze zelf maar eens: hier staan ze.

Eén van de factoren die het veld wat lastig maakt is dat het vlak naast een militair veld ligt. Afhankelijk van waar je vandaan komt en hoe druk het daar is moet je mogelijk een eind om vliegen. Die punten zoek ik allemaal op en heb ik paraat als dat nodig mocht zijn.
Een tweede factor is dat het veld twee banen heeft die min of meer parallel liggen.

Goed, het vliegplan gaat om 1 uur in, we gaan!
Wat is het toch heerlijk vliegen vandaag, het eerste deel in Duitsland licht bewolkt en we komen zonder problemen Tsjechië binnen. In Tsjechië is de bewolking dikker, maar we houden het droog. Er is prima radiocontact met Praha Info, het loopt gesmeerd.
Ten zuiden van Praag word ik overgezet op Kbely Tower, dat is de toren van het militaire veld. Eerste reporting point is Romeo, dat was ook waar ik al die tijd al op af vloog. Het wordt spannend als we bij dat punt aan komen, ik vraag een direct Letñany en die krijg ik ook. Dat scheelt een eind omvliegen. Nu nog zorgen dat ik niet op het militaire veld landt, dat kom je eerst tegen en ziet er aanlokkelijk uit.
Vlak achter het grote veld zien we Letñany opdoemen, de toren van Kbely zet ons over op de radio van het kleine veld.
We krijgen baan 05, dan is er nog even verwarring want de toren zegt ’05 left hand’, maar dat is niet zo, het is ‘right hand’. Tegen die tijd dat ik het wil gaan vragen komt de toren zelf al terug met een correctie, het is ‘right hand’.

Om dat te kunnen doen moeten we het veld eerst voorbij vliegen, terugkeren en dan downwind op. Als ik op final zit zie ik beide banen – welke moet ik hebben? Ik vraag het en krijg als antwoord ‘left is preferred’. Prima, dan pak ik links.

Ik was gewaarschuwd voor een knollenveld – dat viel mee, dat wil zeggen, de baan zelf is niet extreem hobbelig. Daarbuiten daarentegen wel.
We mogen voor de toren parkeren in het gras, daar zetten we de kist vast, maken een babbeltje met de havenmeester, en wandelen dan richting de metro.
Halverwege de metro zien we een barretje aan het vliegveld liggen. Bier dus! Een halve liter voor nog geen 2 euro, welkom in Tsjechië :).

We zijn twee dagen in Praag; de tweede dag doen we erg rustig aan: een boottocht op de Moldau, en ‘s avonds naar een uitvoering van Don Giovanni van Mozart – een voorstelling die ik graag eens wilde meemaken. Het was de moeite waard, al had ik het iets heftiger, bombastischer, voorgesteld.

Hieronder wat foto’s van beide dagen in Praag.

20140808-010751-4071149.jpg

20140808-010813-4093592.jpg

20140808-010839-4119374.jpg

20140808-010851-4131080.jpg

20140808-010911-4151648.jpg

20140808-010933-4173538.jpg

20140808-011009-4209777.jpg

20140808-011241-4361319.jpg

20140808-011339-4419078.jpg

20140808-011441-4481937.jpg

20140808-011528-4528571.jpg

20140808-011615-4575881.jpg

20140808-011633-4593630.jpg

20140808-011933-4773193.jpg

20140808-012316-4996858.jpg

20140808-011957-4797465.jpg

20140808-012213-4933229.jpg

20140808-013240-5560469.jpg

20140808-013536-5736955.jpg

20140808-014116-6076393.jpg

Gevlogen route van Bayreuth naar Praag

IMG_0801.PNG

Praag 2014 – Halen we Praag vandaag?

Wie weet, wat de buienradar betreft vanmorgen hebben we zelfs kans om Praag te bereiken. Maar eerst maken we een tussenstop, Vincent heeft het veld Bayreuth uitgezocht, kunnen we daar indien nodig tanken (dat kan niet op Bad Kissingen), het weer bekijken, en als het goed lijkt, door naar Praag.

Normaliter zijn we niet van het vroege ‘s ochtends, maar vandaag gaat het behoorlijk vlot. Dat is maar goed ook, tussen 12 en 14 mag je in principe niet vliegen op Bad Kissingen, dat zal te maken hebben met al die bejaarden die dan hun middagdutje doen.
Het lukt ons zelfs om kwart voor 12 in de lucht te zijn. Er is niemand op de toren, ik heb gister al afgerekend, dus we gaan gewoon. De gewenste startrichting is baan 35 – van het stadje Bad Kissingen af; de wind staat het toe, dus dat doen we dan maar.

Op naar Bayreuth. Het eerste deel van de niet al te lange vlucht gaat als een speer, maar als we vlakbij Bayreuth zijn wordt de bewolking dikker en moeten we een heuvelrug over. Ik doe een poging een gat te vinden in de wolkenmassa, maar ik loop vast. Rechtsom keren en iets zuidelijker nogmaals proberen – wat eerder in de vlucht leek het erop dat zowel noordelijk als zuidelijk de wolken wat minder dik waren.
Dus iets zuidelijker een tweede poging, maar weer vliegen we de wolkenmassa in. Verder naar beneden is geen optie, de grond komt verder naar boven en je hebt kans op hoge masten en hoogspanningsdraden. Dan maar weer rechtsom keren en nog iets zuidelijker. Dan lukt het, we komen over de heuvelrug. Gelukkig. Nu op naar het veld, zie ook het laatste plaatje bij dit verhaal.
Circuithoogte ligt op 2500 voet; dat kan ik eigenlijk net niet houden, iets onder circuithoogte komen we in de buurt van het veld waarna ik verder zonder problemen kan landen. Onder de wolken uitstekend zicht, nauwelijks wind, dus kan ik een mooie landing maken.

Tja, nu de volgende vraag: kunnen we later vandaag door naar Praag? Op de toren vertellen we wat we van plan zijn; de man op de toren begint schamper te lachen, en als we de weerinformatie erbij pakken, dan lachen we hard mee. Zeer lage bewolking in Tsjechië en we moeten nog een kilometer hoge bergrug over. Goed. Tijd om de kist in het gras vast te zetten een een hotel te gaan regelen.

Voor één keer bemoei ik me met een hotel, en we komen aan de rand van de stad Bayreuth terecht. Het heeft te maken met een Wagner festival dat deze week aan de gang is; dit stadje heeft kennelijk iets met Wagner, er zijn straatnamen naar hem genoemd, hij zit op vele plekken in de stad op een bankje en er is speciaal voor Wagner een operagebouw gebouwd: het Festspielhaus net buiten het centrum.
Op zich wel leuk om hier in de festivalweek te zijn – wie weet kunnen we nog een Wagner-concert bijwonen. Maar dat blijkt niet mogelijk, vandaag zijn er geen voorstellingen – tenminste volgens het officiële programma, bij het Festspielhaus staat het vol met auto’s. Het was ook maar de vraag of we er naar toe zouden kunnen, we hebben beide geen nette kleding bij ons.

Bayreuth is een leuk stadje met een gezellig centrum dat bestaat uit een mengelmoes van oude en modernere gebouwen.
Het is een stadje waar we gelukkig weer alle leeftijden tegen komen.

Vliegveld Bayreuth

20140805-234546-85546332.jpg

20140805-234557-85557499.jpg

20140805-234609-85569436.jpg

20140805-234622-85582432.jpg

Afstand tot Praag

20140805-234636-85596125.jpg

Vincent en Wagner

20140805-234646-85606011.jpg

Indruk van Bayreuth

20140805-234723-85643779.jpg

20140805-234734-85654118.jpg

20140805-234757-85677804.jpg

20140805-234811-85691841.jpg

20140805-234823-85703210.jpg

20140805-234928-85768329.jpg

20140805-234942-85782254.jpg

20140805-234956-85796612.jpg

20140805-235008-85808621.jpg

20140805-235056-85856291.jpg

20140805-235108-85868291.jpg

20140805-235116-85876849.jpg

20140805-235126-85886687.jpg

20140805-235137-85897473.jpg

20140805-235403-86043471.jpg

20140805-235414-86054719.jpg

20140805-235429-86069730.jpg

Gevlogen route

20140806-001511-911431.jpg

De pogingen om door de bewolking heen te komen

20140806-001523-923443.jpg

Praag 2014 – Bad Kissingen, de 65+ stad

Het weer zag er voor vandaag erg slecht uit, afgelopen nacht heeft het stevig geonweerd. Maar vanmorgen zag het er vriendelijk uit en de buienradar gaf aan dat er rond 11 uur een buitje kan komen, maar voor de rest geen drama’s.
Dus om 11 uur met de taxi weer richting veld. Eerlijk gezegd was ik er niet al te gerust op, toen ik de METAR’s en TAF’s las (dat is de weersverwachting voor de luchtvaart), zag ik dat ongeveer in heel Duitsland buien verwacht worden ergens in de middag. We moeten ook nog eens de heuvels over, en dat wordt niks als dan ook nog eens de bewolking te laag hangt.
Samen met de havenmeester kijken we naar de verwachting. Het lijkt erop dat het zou moeten lukken als we wachten tot ongeveer 1 uur, dan lijkt de bewolking in de wat hogere gebieden wat op te trekken.

Vincent heeft het veld Bad Kissingen uitgezocht. Het veld is PPR (Prior Permission Required), dus bellen. We zijn welkom, alleen zal er niemand op de toren zitten. Do it yourself dus.
Vincent merkt gelukkig op tijd op dat er op dat veld niet getankt kan worden; dus nog snel maar even op Damme voor de zekerheid wat peut erbij gooien, en dan rond 1 uur de lucht in.
Overigens viel de prijs voor de stalling in de hangar erg mee: 8 euro, en 8 euro landingsgeld. Geen geld dus.

En wat valt het allemaal mee. Zo goed als geen regen, de bewolking is overal hoog genoeg, en een prachtig zicht. Anderhalf uur later landen we alweer op Bad Kissingen – ondanks dat ik een nabij gelegen veldje in mijn ipad had geprogrammeerd, een alternatief veld waar wel getankt kan worden.

Bad Kissingen is een ervaring op zich. Ten eerste ben je op downwind volledig het zicht op de baan kwijt. Verder ligt downwind een flink stuk hoger dan het veld, dus op base en final moet je flink zakken.
Dan blijkt, na de landing, dat het veld is gebruikt voor een Concours Hippique, jawel, paardensport. Men is de boel nog druk aan het afbreken en opruimen, parkeren op de telefonisch doorgegeven plek gaat niet want daar is men nog tenten aan het afbreken. Op de toren is niemand, en als ik bel om door te geven dat we er zijn, wordt niet opgenomen. Dus we parkeren maar op een plekje dat ons goed lijkt.

Vincent reserveert een hotel en regelt een taxi. Op het moment dat die komt, komt ook de eigenaar van het veld aangereden. We staan op de verkeerde plek! Ja, dat weten we, toen was men nog tenten aan het afbreken. Omdat de taxi er al staat, en wij van plan zijn morgen weer te vertrekken mogen we bij de gratie van de eigenaar de kist laten staan en kunnen we, na het afrekenen van 8 euro voor stalling en landing (bij elkaar opgeteld!), richting hotel.

Bad Kissingen is echt een bejaarden-stadje, het lijkt erop dat het een kuuroord is voor mensen met allerlei gebreken. Er is nauwelijks jeugd op straat, en er zijn veel rollator- en scootmobiel winkels. Verder geeft elk hotel wel een kürort-achtig iets, dat hoort hier blijkbaar zo. Een bezienswaardigheid is ook de Brunnenhalle – daar kun je zeer gezond bronwater drinken – en het water is nog gratis ook! Dat wil zeggen, als je eerst een glas koopt…

Misschien moeten we hier over 15 jaar maar eens terug komen – dan vallen we in de doelgroep.

Hieronder veel foto’s – ik heb vlak voor de vakantie een compact camera gekocht en die moet ik natuurlijk even uitproberen.

De hangar waar de kist heeft overnacht in Damme

20140804-235216-85936351.jpg

Vliegveld Bad Kissingen; het heeft nogal een opknapbeurt nodig

20140804-235225-85945465.jpg

20140804-235234-85954462.jpg

20140804-235349-86029395.jpg

20140804-235403-86043392.jpg

20140804-235415-86055133.jpg

20140804-235425-86065774.jpg

Indrukken van Bad Kissingen en ons hotel
20140804-235436-86076381.jpg

20140804-235446-86086122.jpg

20140804-235456-86096435.jpg

20140804-235602-86162880.jpg

20140804-235612-86172707.jpg

20140804-235625-86185180.jpg

20140804-235635-86195054.jpg

20140804-235647-86207869.jpg

20140804-235738-86258602.jpg

20140804-235752-86272888.jpg

20140805-000107-67001.jpg

20140805-000120-80979.jpg

20140805-000135-95650.jpg

20140805-000500-300493.jpg

20140805-000514-314063.jpg

20140805-000528-328928.jpg

20140805-000542-342774.jpg

20140805-000600-360548.jpg

20140805-000651-411561.jpg

20140805-000703-423984.jpg

20140805-000715-435561.jpg

Gevlogen route

20140805-222246-80566607.jpg

Praag 2014: Hilversum – Damme

Het is zomervakantie! Vincent heeft 2 weken vrij, ik 1, en dus moeten we wat ondernemen. In 2007 hadden we al eens een plan om samen naar Praag en Berlijn te vliegen maar dat ging toen helaas niet door omdat ik zonodig in de aanloop van de vlucht moest vallen en mijn pols beschadigde.
Dit keer gaat alles goed en lijkt het erop dat we weg kunnen.

Gister zijn we naar Lelystad gereden om wat inkopen te doen: kaarten van Duitsland, kaarten van Tsjechië, een headset voor Vincent, en voor mezelf een apparaatje om mijn ipad op het stuur in het vliegtuig te kunnen monteren (yoke-mount in vaktermen).
Vandaag op ons gemak naar Hilversum om ons eerste been richting Praag te kunnen maken. Kijkend naar het weer lijkt het slimmer een iets noordelijke route te kiezen want er worden nogal wat buien verwacht op onze directe route. Morgen (maandag) wordt nog spannender, dan wordt ongeveer in heel Duitsland onweer en regen verwacht.
We zien wel.

Doel wordt het veldje Damme (EDWC), geschat 1 uur en 10 minuten vliegen, een lekkere rustige eerste dag.
Vliegveld Damme bellen om te vragen of we welkom zijn, Vluchtplan indienen, vliegtuig uit de hangar halen, bagage het vliegtuig in, auto in de hangar zetten, tanken en wachten tot om 3 uur het vliegplan in gaat.
De vlucht blijkt uiteindelijk 1uur en 25 minuten te duren, we worden al verwacht en de havenmeester meldt dat hij het vliegplan alvast voor ons gesloten heeft. Telefonisch meldde hij al dat er wel een plekje voor de kist in de hangar was, na de landing dirigeert hij ons er naar toe, en opent voor ons de deuren zodat we de kist al snel achteruit naar binnen kunnen duwen. Morgen maar kijken wat de stalling in de hangar gaat kosten.

Op het terrasje bij het vliegveld is het tijd voor bier en zoekt Vincent een hotel in de buurt uit; het wordt hotel Idingshof in het aangrenzende wel zeer rustige dorpje Bramsche.

Ben benieuwd of we morgen weg komen…

Vliegveld Damme

20140804-191010-69010334.jpg

Vliegveld Damme

20140804-185403-68043210.jpg

Terras op het vliegveld

20140804-185402-68042955.jpg

De havenmeester

20140804-185403-68043413.jpg

Activiteit op het veld

20140804-185404-68044169.jpg

Activiteit op het veld

20140804-185403-68043967.jpg

Activiteit boven het vliegveld

20140804-185404-68044363.jpg

Activiteit op het veld

20140804-185403-68043634.jpg

Dit staat zomaar te kijk op vliegveld Damme

20140804-185404-68044843.jpg

Duo-sprong boven het veld

20140804-185404-68044593.jpg

In Vincent zijn bril

20140804-185404-68044450.jpg

De ipad mini in de yoke mount

20140804-185402-68042674.jpg

Doodstil straatje in Bramsche

20140804-185405-68045074.jpg

Dit winkeltje pas niet echt in het beeld

20140804-185405-68045458.jpg

Bramsche heeft iets met maskers, ons hotel heeft ook zoiets

20140804-185405-68045655.jpg

In de container naast een zwembad

20140804-185405-68045865.jpg

Gekleurde bollen in de tuin van het hotel

20140804-185406-68046051.jpg

Gang in ons hotel

20140804-185406-68046261.jpg

Verwacht weer voor morgen

20140804-185406-68046423.jpg

Gevlogen route

20140805-222126-80486597.jpg

iPad navigatiepakketten voor VFR piloten

Je hoort het steeds vaker; in de grote luchtvaart wordt de dikke tas met boeken voor de piloten vervangen door een iPad met daarop alle informatie voor de piloten.
Dat is niet alleen voor piloten op de grote luchtvaart, ook voor mooiweer-piloten zoals ik zijn er pakketten die je helpen met vluchtvoorbereiding en met het navigeren in de lucht.

Ik gebruik tot nu toe altijd Air Nav Pro, tot volle tevredenheid. Toen ik een digitaal abonnement op de Jeppesen nam kreeg ik ook toegang tot een applicatie van Jeppesen die zowel op de PC als op de iPad te gebruiken is. Niet lang daarna kwam Jeppesen uit met een speciale app voor VFR piloten en die mag je een maand gratis testen. Het leek me leuk om dat pakket te testen tijdens onze Frankrijk vakantie.
Toen we eenmaal in Frankrijk waren vroeg ik me af of er misschien nog meer vliegpakketten zijn. Ik heb die vraag gesteld in een Facebook groep en daar kwamen nog twee suggesties naar boven: SkyDemon en EasyVFR.

Tijdens de vakantie heb ik uiteindelijk gekeken naar de volgende pakketten:

  • Air Nav Pro
  • JeppFD
  • JeppFD VFR
  • EasyVFR
  • SkyDemon

Ik ben gevallen voor SkyDemon, die blinkt vooral uit bij de vluchtvoorbereiding. Alle informatie die je voor een vlucht nodig hebt is snel en duidelijk terug te vinden – informatie over weer, NOTAMs, approach, departure, frequenties onderweg en restricties in het luchtruim.

Hieronder volgen mijn bevindingen van de verschillende pakketten.
Ik wil wel even duidelijk stellen: dit is mijn mening op basis van een niet-volledig onderzoek.
Klik op bijgaande screenshots voor een grotere versie.

Air Nav Pro
Air Nav Pro is het pakket waar ik al jaren mee vlieg. Als je de app hebt aangeschaft uit de App Store en opstart, dan zie je alle velden en control zones en dergelijke, maar geen kaart op de achtergrond. Kaarten moet je los aanschaffen, je kunt kiezen uit gratis kaarten, of uit scans van de officiële vliegkaarten die je dan elk jaar weer moet aanschaffen voor de laatste versie.

Ik schaf elk jaar de officiële kaart aan van Nederland; als ik naar het buitenland vlieg, dan koop ik ook de officiële kaart van dat land.

Vluchtvoorbereiding
Je kunt vrij eenvoudig een route creëren: zet de route in edit mode, tik op een plek en maak er een waypoint van. Je krijgt keurig te zien hoe lang benen zijn, en hoe lang je erover doet (als je vliegtuigeigenschappen en wind hebt ingevuld). Wil je een extra waypoint: hou de vinger op de lijn van je route en sleep. Makkelijk.
Je kunt ook METARs projecteren op het scherm (als je netwerk hebt). Tik op een veld met meteo, en je ziet netjes de gedecodeerde METAR en TAF.
Tegenwoordig kun je tegen betaling ook NOTAMs op het scherm projecteren. Het is niet echt simpel om uit te vinden hoe je die NOTAMs kunt betalen, en het gebruik is niet echt handig. Er verschijnen grote rode cirkels op de kaart, door erop te tikken krijg je NOTAM info. Die rode cirkels verstoren het beeld heel erg en maken de app erg traag. Niet echt handig.
Visual Approach Charts (VACs) zitten niet in dit pakket.

Je kunt ook Weight&Balance doen met dit pakket als je alle gegevens van het vliegtuig ingevoerd hebt.

Navigeren
Tijdens het vliegen is het net alsof je tegen een papieren kaart kijkt met wat extra info. Als je gewend bent met papieren kaarten te vliegen, dan kun je hier ook mee vliegen.
Er zijn geen VACs, dus eenmaal bij een veld aangekomen zul je op de ouderwetse manier je weg moeten zien te vinden – naar buiten kijken (maar dat moet je natuurlijk altijd).

In het pakket zit een aantal leuke features zoals het weergeven van een landschaphoogteprofiel en een aantal navigatieinstrumenten. Al die extra features kosten nogal wat CPU power en gaan dus ten koste van je batterij – erger nog – op een warme dag kan je iPad oververhit raken en zichzelf uitschakelen. Ik heb het een keer meegemaakt, sindsdien gebruik ik al die features niet meer en hou ik het scherm enigszins gedimd – dat scheelt een hoop warmteproductie. Met deze maatregelen is mijn iPad niet meer oververhit geraakt, zelfs bij temperaturen van boven de 30 graden in de cockpit.

Het pakket houdt ook een logboek voor je bij, het herkent automatisch je vluchten en houdt de gevlogen route bij. Hiermee maak ik altijd de kaartjes met de vliegroute voor mijn website.
Helaas gaat de detectie niet altijd goed, met name als je de app opstart – soms krijg je de vraag of je nog met een route bezig bent of niet; wat je ook antwoordt, je laatste vlucht wordt soms voorzien van extra waypoints die ik er dan later met de hand weer uit haal.

20130824-093445.jpg 20130824-093456.jpg 20130824-214318.jpg

JeppFD
Als je een digitaal abonnement neemt op de Jeppesen Terminal Charts (de app JeppTC), dan krijg je ook toegang tot het pakket FlightDeck.
Jeppesen FlightDeck lijkt begonnen als een desktop applicatie voor vluchtvoorbereiding, en is er later een app van gemaakt. Het voelt niet echt soepel aan, en bij in- en uitzoomen wordt het scherm bij bepaalde zoom levels echt een zooitje, allerlei teksten worden onleesbaar over elkaar heen geprojecteerd.

Vluchtvoorbereiding
Je maakt een route door start- en eindveld op te geven. Op de kaart krijg je een lijn, door je vinger op de lijn te zetten en te slepen kun je waypoints invoegen.
Jeppesen FlightDeck krijg je met VACs van alle velden van alle landen waar je een abonnement voor hebt afgesloten. Door in de linker menubalk te klikken op het vliegtuigsymbooltje krijg je kaartjes te zien van de vliegvelden die je aangegeven hebt. Het zijn exact dezelfde kaartjes als de papieren Jeppesen.

Je kunt METARs en TAFs bekijken door je vinger op een veld met meteo te houden en dan in het menu dat verschijnt de weerinformatie kiezen. De informatie wordt al dan niet gedecodeerd via een instelling.
NOTAMs heb ik in dit pakket niet kunnen vinden.

Navigeren
Als je de juiste opties aanzet (dat was even zoeken want die opties zitten niet in het pakket zelf maar bij algemene instellingen van je iPad), dan kun je je vliegtuig op de kaart zien waar je bent. Het is verder vrij spartaans, geen spannende extra’s op je scherm. Je ziet de contouren van water en land, en met kleur wordt de hoogte van het land aangegeven. Verder zie je op het scherm niks, geen wegen, geen steden. Wel uiteraard alle gebieden waar je als piloot iets van wilt weten zoals vliegvelden, control areas en restricted areas.

Omdat alle velden geladen zijn in het pakket kun je overal de informatie over velden bekijken. Als je zonder internetverbinding in de lucht besluit uit te wijken naar een veld, heb je toch altijd de informatie bij je.
Alleen kijk uit bij het bijwerken van de kaartjes. Als het pakket aangeeft dat er nieuwe kaarten beschikbaar zijn, en je tikt op de verversoptie, dan kun je het pakket daarna niet meer gebruiken tot de update volledig uitgevoerd is. Het overkwam me in een Franse hotelkamer met slechte WiFi – het pakket was volledig onbruikbaar totdat uren later de update eindelijk klaar was.
20130824-215011.jpg 20130824-215020.jpg 20130824-215032.jpg 20130824-215038.jpg

JeppFD VFR
Dit is een nieuwe applicatie van Jeppesen en het gaf me gelijk een Wow gevoel. Het is een echte mobiele applicatie, ziet er strak uit en voelt lekker aan. Het is wel duidelijk een eerste versie want het mist nog wel wat opties voor de VFR piloot.

Na de installatie van het pakket moet je informatie downloaden van de landen waar je een abonnement voor hebt. Je krijgt, net als bij JeppFD, de informatie van alle vliegvelden in de app beschikbaar, alles is dus ook offline beschikbaar.

Vluchtvoorbereiding
Je maakt een route door begin- en eindpunt van je vlucht aan te geven. Net als bij de voorgaande pakketten zet je vinger op de lijn die dan getrokken wordt, en kunt slepen om zo waypoints in je route op te nemen.
Op het moment van testen zaten nog geen METAR’s in het pakket, ondertussen wel.
NOTAM’s zijn (nog?) niet beschikbaar.
Op het scherm vind je een tab navlog, dat toont gegevens over de benen die je van plan bent te gaan vliegen.

Navigeren
Ik heb uiteindelijk niet gevlogen met dit pakket omdat mijn iPad steeds in sleep mode ging; achteraf blijkt dit een optie te zijn die je uit kunt schakelen, alleen zit die optie niet in het pakket zelf maar in de instellingen app van de iPad. Daar had ik het niet verwacht.

Wat mij ongelofelijk aanspreekt is dat de approach en taxi kaartjes volledig in de kaart geïntegreerd zijn. Ben je uitgezoomd dan zie je bijvoorbeeld de velden en de control zones; zoom je in op een veld dan krijg je de VAC volledig in de kaart geïntegreerd, en zoom je nog verder in dan krijg je de taxibanen, exits, parkeerplekken en dergelijke te zien. Dit is zoals ik het graag wil zien! Bij SkyDemon kun je ook VACs integreren in de kaart, maar wat er in feite gebeurt is dat een VAC kaartje over de gewone kaart heen geprojecteerd wordt – alsof je het hele blaadje op de kaart gelegd hebt. In dit pakket ziet het er prachtig uit, approach en taxi kaartjes volledig in de grote kaart geïntegreerd.

Ik ga deze app zeker in de gaten houden; als de functionaliteit uitgebreid wordt zou dit wel eens mijn eerste keus kunnen worden.

20130824-093237.jpg 20130824-093255.jpg

EasyVFR
De app EasyVFR komt in uit de koker van PocketFMS en staat er onder andere om bekend dat het op vele platformen werkt. Na installatie moet je nog wat databases downloaden en dan kun je aan de slag.
De manier van werken van EasyVFR is anders dan die van de andere geteste pakketten. Ik vond het niet erg intuïtief, het kostte enige moeite om bijvoorbeeld een route te maken en de informatie over vliegvelden te zoeken. Om een route te maken zoek je op de kaart naar je begin- en eindpunt. Dat vond ik al lastig, ik zou liever een zoekfunctie ofzo zien (als die er is, dan heb ik hem niet kunnen vinden) zodat ik gewoon in kan tikken dat ik van EHHV naar EHTX wil.
Op het hoofdscherm heb je een aantal tabbladen, bijvoorbeeld tabblad EFB – Electronic Flight Bag, daar vind je onder andere informatie over de vliegvelden. Verder heb je tabs voor NOTAMs, weer en vliegplan.
Wat ik erg handig vond is dat je rechtsboven in beeld kan projecteren welke gebieden op welke hoogte zitten, en wie je moet oproepen om er doorheen te vliegen.

Ik ben een paar keer begonnen te spelen met dit pakket, maar het kostte me te veel moeite om dingen te vinden en te snappen – het is rommelig niet intuïtief zoals ik al eerder zei. Ook qua snelheid valt het wat tegen, het voelt langzaam en schokkerig aan.

Ik heb het verder niet uitgebreid getest, mede omdat ik SkyDemon op een eerder moment getest heb en mij dat veel beter beviel.

20130824-093314.jpg 20130824-093425.jpg 20130824-093436.jpg

SkyDemon
Je hebt al kunnen lezen dat SkyDemon mijn hart gestolen heeft.
Ook bij deze app moet je, nadat je dat app geïnstalleerd hebt, kaarten en informatie van landen downloaden die je wilt hebben. Niet alle vliegveldkaarten worden op de iPad gezet, als je een vlucht voorbereidt moet je aangeven van welke velden je de informatie wilt downloaden.

Vluchtvoorbereiding
Je maakt een route aan door op de Create Route knop te tikken. Je kunt dan je begin- en eindpunt opgeven, hetzij met de identifier, hetzij met een plaatsnaam. Als de route eenmaal op de kaart staat kun je met je vinger de lijn vastpakken en verslepen, daardoor krijg je extra waypoints (net als bij de andere pakketten dus). In de tabbladen METAR en TAF vind je dan weerinformatie van het gebied waar je doorheen vliegt en van de tussenliggende velden met meteo.
In het tabblad NOTAM vind je de relevante NOTAMs voor je route; door op een NOTAM te tikken krijg je met een gele cirkel precies te zien in welk gebied die NOTAM geldig is.
In het tabblad Plates zie je je begin- en eindveld en eventueel tussenliggende velden. Tik links op zo’n veld, en je krijgt de VAC beeldvullend te zien. Nog leuker is als je rechts op zo’n veld tikt, dan wordt de VAC over de kaart heen geprojecteerd en kun je, als je inzoomt op een veld, precies zien hoe de circuits en dergelijke liggen. Het ziet er grafisch alleen niet echt geweldig uit omdat het papieren kaartje als het ware over de kaart gelegd wordt. Op dit gebied wint JeppFD VFR met grote voorsprong.
Onder de knop Pilot Log vind je een overzichtelijke opsomming van je vlucht: de benen staan erop en wie je op moet roepen onderweg.

Ook weight&balance is mogelijk, je kunt vliegplannen maken en versturen.

Het mooiste vind ik de balk onderin, daarin wordt een hoogteprofiel van je vlucht weergegeven. Je ziet terreinhoogte en je ziet door welke control zones je gaat vliegen. Door je vlucht hoger of lager te plannen kun je zien of je wel of niet het terrein gaat raken, en of je wel of niet door een control zone heen komt. Zeker in Frankrijk is dit zeer, zeer handig, je ziet de hooggelegen gebieden en je ziet precies waar de laagvlieggebieden zitten, en vooral ook op welke hoogte je er overheen kunt. De hoogtes van die vlieggebieden wordt in het algemeen ten opzichte van SFC gegeven, mag je zelf ontdekken hoeveel dat boven zeeniveau is. In deze balk zie je het precies; het is voor mij DE feature van het pakket geworden.

Navigeren
Ik heb de demo versie geïnstalleerd en die doet het maar een half uur. Wist ik niet, dus dat was even schrikken onderweg.
De kaart die je ziet is netjes opgeruimd. De contouren van het landschap worden met kleuren weergegeven, plaatsen, wegen en spoorbanen worden afhankelijk van je zoomlevel al dan niet getoond. Control zones staan duidelijk aangegeven. Hou je vinger even op een gebied of luchthaven, en er komt een menu tevoorschijn met allerlei informatie over wat je gekozen hebt. Er verschijnen duidelijke waarschuwingen als je in de buurt van een controlzone of zo komt.
Ik had ook het idee dat mijn iPad van SkyDemon minder warm werd dan van Air Nav Pro – maar eigenlijk moet ik meer testen omdat zeker te weten.
Als SkyDemon nou de VAC en taxi kaartjes net zo weet te integreren als JeppFD VFR, in plaats van de overlays, dan is het pakket helemaal af.

Dit pakket houdt, net als Air Nav Pro, de route bij die je gevolgen hebt; kun je achteraf dus mooie plaatjes mee maken om te laten zien waar je geweest bent.
Ook een Pilot Logboek wordt bijgehouden: onder andere van/naar welk veld, hoe lang je erover gedaan hebt, en de afgelegde afstand.

20130824-093214.jpg 20130824-093306.jpg 20130824-093505.jpg 20130824-093522.jpg 20130824-100542.jpg

Mijn keuze
Die heb je wellicht al gelezen eerder in de tekst; voor mij is SkyDemon voor dit moment het beste pakket, voor zowel vluchtvoorbereiding als navigatie.

Overigens ben ik wel zo iemand die niet vertrouwt op automatisering, er kan altijd wat kapot gaan, leeg raken, of oververhitten. Ik zal daarom altijd een papieren kaart en vliegveld kaartjes bij me hebben.

Prijzen en websites
Ik heb heel bewust geen prijzen in dit verhaal staan, het hangt af van een aantal zaken zoals welke opties je wilt, welke regio’s, welke VACs. Ik verwijs je daarom graag naar de volgende websites voor meer informatie over de pakketten en de prijzen.

Frankrijk 2013: De vluchten

frankrijk2013

 
Op het plaatje zie alle 15 vluchten van onze Frankrijk vakantie. Dit zijn ze:

 

Nr
Datum
Van/naar
Plaatsnamen
Verslag
1
14/07
EHHV – EHMZ
Hilversum – Midden-Zeeland
Quatorze Julliet
2
14/07
EHMZ – LFAC
Midden-Zeeland – Calais
Quatorze Julliet
3
15/07
LFAC – LFRG
Calais – Deauville
Vestingstad St. Malo
4
15/07
LFRG – LFRD
Deauville – Dinard/St. Malo
Vestingstad St. Malo
5
17/07
LFRD – LFFI
Dinard/St. Malo – Ancenis
Inspannende vlucht
6
17/07
LFFI – LFBH
Ancenis – La Rochelle
Inspannende vlucht
7
19/07
LFBH – LFBE
La Rochelle – Bergerac
Wel of geen onweer?
8
19/07
LFBE – LFDH
Bergerac – Auch
Wel of geen onweer?
9
21/07
LFDH – LFSL
Auch – Brive-la-Gaillarde
Nieuw veld Brive
10
21/07
LFSL – LFLC
Brive-la-Gaillarde – Cleremont-Ferrand
Nieuw veld Brive
11
23/07
LFLC – LFLH
Cleremont-Ferrand – Chalon
Controlled area
12
23/07
LFLH – LFSM
Chalon – Montbeliard
Controlled area
13
25/07
LFSM – LFGT
Montbeliard – Sarrebourg
Militair actief
14
25/07
LFGT – EDRT
Sarrebourg – Trier
Militair actief
15
27/07
EDRT – EHHV
Trier – Hilversum
Code oranje in NL

 

Frankrijk 2013: Code Oranje in Nederland

We willen vandaag terug naar Nederland, maar er is een code oranje voor extreem weer voor heel Nederland. Flinke onweersbuien worden verwacht, en als we wakker worden blijkt inderdaad een flinke buienlijn over Nederland te trekken.
De verwachting is wel dat het in het begin van de middag wat beter moet worden, dus we vertrekken toch maar richting vliegveld in de hoop dat we het vandaag gaan halen. Normaliter zouden we de vlucht in twee benen splitsen maar vanwege het weer besluiten we er maar één been van te maken. In Duitsland is het weer goed, als we Hilversum niet halen dan kunnen we nog wel naar een veld hier in Duitsland uitwijken.

Maar zo ver komt het niet, op vliegveld Trier dienen we een vliegplan in dat na anderhalf uur in gaat; als we de buienradar bekijken en enkele uren vooruit zetten, dan zien we dat als we in Nederland aankomen, de buien al ver voorbij Hilversum moeten zijn. We vertrekken 12:45 uit Trier en steken precies een uur later de Nederlandse grens over. Er hangen prachtige kleine witte wolkjes boven het land, we vliegen er boven overheen. Ten noordoosten van ons zien we nog de donkere achterkant van het slecht weer – en wij vliegen in de zon.

Het plan was om nog even over de camping van John te vliegen, maar het leek alsof in het westen een nieuwe bui in de maak was, en we wilden toch echt Hilversum halen; dus toen toch maar voor de directe route gekozen.
Bij Hilversum aangekomen worden wij gewaarschuwd voor een ontzettend natte en gladde baan in verband met de regen die dus pas geleden gevallen is, maar het valt mee, ik zet de kist zonder enig probleem aan de grond.
Even later hoor ik dat het veld eigenlijk nog gesloten was, en dat ik de eerste was die het veld mocht gebruiken na de buien.

In deze vliegvakantie hebben we vliegend geen enkele drup regen gehad, en dat staat in schril contrast met de vliegvakantie van vorig jaar naar Zweden: toen hadden we bij zo ongeveer elke vlucht regen onderweg. Geef mij dit (hete) droge weer maar!

 


De route van Trier naar Hilversum
20130728-111607.jpg

Onweer waar we op moesten wachten
onweer

Frankrijk 2013: Bratwurst en Weinstube

Het is toch een beetje raar, de titel zegt Frankrijk, maar we zijn in Duitsland. En ik moet zeggen, het bevalt me wel. Ik kan weer met de mensen communiceren en het eten smaakt een stuk beter.
De vorige keer dat ik in Frankrijk was, was ik in Parijs en had ik de indruk dat men wat beter Engels sprak dan vele jaren geleden. Dat blijkt dan alleen in Parijs zo te zijn, vrijwel niemand, ook niet in de horeca, spreekt Engels, en mijn Frans is wel heel erg roestig. Duits gaat me een stuk beter af.
En vanmorgen eindelijk een fatsoenlijk ontbijt, de franse ontbijtjes zijn erg karig, vandaag weer een zeer uitgebreid buffet. Heerlijk.

Het regent vanmorgen, dus lekker lang binnen blijven. Daarna de stad in, wat boodschappen doen (broeken en schoenen kopen), bezoek aan de Porta Nigra en de Kathedraal van Trier, wijntjes proeven in Weinstuben, bratwurst eten, caches vinden en verder niks bijzonders. Oh, en weer een nieuw foursquare record: 416 punten! Dat zal wel lange tijd blijven staan denk ik.

Het plan is morgen, zaterdag, terug te vliegen naar Nederland. Er wordt veel gepraat over onweer, we hopen voordat het onweer komt weer terug te zijn. Het is 1 uur en 45 minuten vliegen als we de vlucht in één keer doen. Kijken of het lukt.


Porte Nigra
20130726-234248.jpg

20130726-234303.jpg

Bratwurst
20130726-234512.jpg

Cathedraal

20130726-234602.jpg

Frankrijk 2013: Landen in een militair active gebied

De tijd in Montbéliard zit erop – tenminste als het weer meewerkt. Als we om 8 uur wakker worden regent het pijpestelen, en op ons volgende veld Sarrebourg en bij onze bestemming Trier zijn nogal wat onweersbuien actief. Maar geen paniek, het lijkt erop dat het in de loop van de dag gaat wegtrekken.
Sterker, als we klaar zijn met het ontbijt is de lucht volledig blauw in Montbéliard; dat geldt nog niet voor de volgende velden, maar de verwachtingen zijn goed.

Op het veld aangekomen maken we ons klaar voor vertrek. De vlucht is goed voorbereid, met de kanttekening dat het veld Sarrebourg in militair gebied LFR150 ligt. Ik heb geen bericht (NOTAM) kunnen vinden dat het gebied actief is, dus is de aanname dan maar dat het niet actief is en dat we probleemloos naar dat veld kunnen als tussenstop.
Op Montbéliard landt een Duits vliegtuig, we maken een praatje. Men is stinkend jaloers als we zeggen dat we al 12 dagen onderweg zijn, en nog 2 te gaan hebben. WAAAT? Geen kinderen zeker?

Zodra we hangen roep ik Bale Information op en meld waar ik naar toe wil. ‘Will call you back’ is zijn antwoord; even later komt hij terug en zegt dat alles ok is. Hij is kennelijk voor ons uit gaan zoeken of we naar Sarrebourg mogen, en dat mag. Ik vraag voor de zekerheid of LFR150 active is, en het antwoord is JA, maar we hebben toestemming.
In de buurt van het veld worden we overgezet op Phalsbourg Approach – zij helpen ons in het actieve militaire gebied. Ik geef aan dat ik op 4000 voet wil blijven vliegen en daar houdt hij ons aan, ik moet strak die hoogte aanhouden.
Bij Sarrebourg mogen we overschakelen naar dat veld, ik geef aan dat ik denk over anderhalf uur bij hem terug te komen voor het vervolg van onze reis. Hij vindt het prima.

We kiezen een baan om te landen (er is natuurlijk niemand om ons iets te vertellen), maar de wind verandert nogal en op het moment dat we willen landen blijk ik nogal wat tailwind te hebben. Bovendien was het circuit vrij kort, dus het ziet er niet naar uit dat ik voor het einde van de baan stil zal staan. Ik maak een go-around, en dat is heeeeeel lang geleden dat dat een keer nodig was.
Op de radio hoor ik nog wel wat Frans gepraat, alsof er nog iemand wil landen. Maar dat gebeurt niet, wel zien we een helicopter langs komen.

Er is echt minder dan helemaal niks te beleven op het vliegveld van Sarrebourg. Er staat een auto, maar het clubgebouw is potdicht, net als de hangars, het komt erg doods over. We gaan voor het gebouwtje in de schaduw zitten – de biscuits uit Nederland voor dit soort velden komen weer van pas.
Er moet een vliegplan ingediend worden want we gaan bij de volgende vlucht de Frans-Duitse grens over. Ik bel het vliegplan door, nu nog een uur wachten voor we de lucht in mogen.
Ondertussen komt een militaire helikopter over, ik verdenk de heren ervan dat ze het een mooie oefening vinden om even te kijken wat die Hollanders in dit militaire gebied te zoeken hebben.
In de verte horen we nog wat donderslagen, dat is van de bui die hier eerder geweest moet zijn, en die beweegt van ons af. Geen probleem.

Precies op de starttijd van het vliegplan hangen we weer in de lucht en roep ik weer Phalsbourg Approach op en vraag het vliegplan te activeren. Dat doet hij en we kunnen op weg naar Duitsland.
Het veld Trier ligt achter een paar heuvelruggen, gezien vanaf het zuiden. Op de buienradar hadden we gezien dat er een buitje richting Trier ging, en het was bij elke heuvelrug even spannend of we erachter tegen een bui zouden aanlopen. Maar dat gebeurde niet, het was in Trier ook al prachtig weer. De enige vlieg-rimpel vandaag was dat er naar Trier was gebeld of wij wel aangekomen waren – we weten zeker dat we alles goed telefonisch doorgegeven hebben, maar misschien had de Fransman iets niet goed gehoord of opgeschreven. Verder niks aan de hand.
We binden de kist vast, en gaan weer voor twee nachten de stad in.

In maart waren we ook al even in Trier geweest voor een sauna bezoek (vanuit een korte vakantie in Luxemburg). Dat was toen niet zo’n succes en we waren dan ook een beetje bang dat Trier tegen zou vallen. Niet dus – het is een prachtig stadje, we zijn toen gewoon niet in het mooie gedeelte geweest.
Ik wil een schnitzel en die krijg ik dan ook. Met een tweede bord erbij met alleen maar rauwkost – daar was ik aan toe! Heerlijk.


Ons einddoel voor vandaag: Trier
20130725-235458.jpg

De route van Montbéliard naar Sarrebourg
20130808-233105.jpg

Niets te doen op Sarrebourg

20130725-235924.jpg

20130725-235936.jpg

De route van Sarrebourg naar Trier
20130808-233113.jpg

Uitpakken en vastzetten op Trier

20130726-000307.jpg

20130726-000315.jpg

20130726-000322.jpg

De Moesel en een paar foto’s uit Trier
20130726-003303.jpg

20130726-003311.jpg

20130726-003318.jpg

20130726-003430.jpg

Frankrijk 2013: Labyrint, museum en sauna

Het is vaste routine geworden: een dag vliegen en een dag rust.
Als we in het begin van de middag eindelijk van de kamer af komen gaan we eerst een gebakje eten – het eerste gebakje van de vakantie. Het mocht dus wel weer eens.
Daarna een trechter gekocht, morgen ga ik de olie aanvullen in de motor van het vliegtuig.

We zijn weer te vroeg, de Franse variant van de Blokker gaat pas kwart over twee open, dus dan eerst maar een ijsje. Daarna lukt het om een trechter (entonnoir volgens Google translate) te kopen.

In het stadje staat een soort van kasteel op een verhoogd stuk. Daar zijn we naar toe geweest en hebben in het museum enkele tentoonstellingen bekeken, waaronder een leuke expositie genaamd KM/H over allerlei vormen van vervoer.

Vervolgens een cache oppikken in een doolhof, dat is een dubbele opgave maar het lukt prima.

Het hotel heeft een sauna en daar maken we graag even gebruik van; alsof het buiten nog niet heet genoeg is – het is weer prachtig weer na een enorme hoosbui afgelopen nacht.

We eten voor de tweede keer in dit stadje, beide keren in een lokaal Frans restaurantje. Het komt een beetje minimalistisch over, gister kregen we als hapje vooraf een stukje stokbrood met niks – helemaal niks, vandaag een uiterst klein bakseltje (maar wel lekker). Bij het hoofdgerecht gister frites en een stuk vlees met sjalotjes – geen groente, en ook vandaag bij het hoofdgerecht geen groente. Gister aardbeien als toetje met alleen een beetje suiker, vandaag had ik een kaasplankje met drie stukken kaas. Maar dan wel drie stukken van dezelfde kaas. Beetje vreemd allemaal.

Morgen landen we als het goed is in Duitsland in Trier.


Treinstation
20130724-235122.jpg

Kasteel
20130724-235141.jpg

Kasteel
20130724-235146.jpg

Doolhof
20130724-235152.jpg

Frankrijk 2013: Van Clermont-Ferrand naar Montbéliard

We willen vandaag weer een stuk gaan vliegen en omdat later op de dag onweer wordt verwacht besluiten we redelijk op tijd richting vliegveld te gaan zodat we voor het onweer op plaats van bestemming kunnen zijn. En om een keer geen last te hebben van het twaalf-tot-twee-kun-je-niet-tanken-probleem.
De taxi brengt ons naar een achteringang van het veld, dat scheelt weer gedoe met security checks tussen het ‘gewone’ publiek. Bij de achteringang moet je weliswaar ook door de security check maar dat is met zijn tweeën toch een stuk prettiger dan in een drukke vertrekhal.
We moeten de landing en handling gaan betalen; dat kost enige moeite want ons type vliegtuig staat niet in hun computersysteem, het is niet te vinden. Hij bedenkt een prijs voor de landing, de twee dagen stalling en de handling, het komt uit op bijna vijftig euro. Hij belt met de brandstofman die even later, als we de kist weer ingepakt hebben, komt aanrijden.

Al voor twaalf uur hangen we in de lucht en gaan richting Chalon-sur-Saône, de tussenstop voor vandaag. We vliegen ruim om het veld Saint-Yan heen, maar het gevolg is dat we daardoor een classe D gebied in vliegen waarbinnen radiocontact verplicht is. Dat had ik kennelijk even gemist, maar men kon ons via een andere frequentie vinden waardoor we uiteindelijk toch nog met de juiste persoon in contact kwamen. Oeps. Volgende keer nog beter de kaart bekijken!
Bij Chalon reageert niemand op mijn radio-oproep, dus over het veld heen vliegen, windzak opzoeken, kijken waar de wind vandaan komt en de landingsbaan bepalen. Na de landing lopen we het gebouw bij het veld binnen en er zit zowaar iemand! Het is nog wel tussen 12 en 2! We mogen 8 euro afrekenen voor de landing, en als we vragen waar we een ijsje kunnen eten zegt hij dat het hier in het gebouw kan. Hij loopt van het kantoor naar de bar, en verkoopt ons ijsjes en wat drinken. Van alle markten thuis zullen we maar zeggen.

Op de route van Chalon naar Montbéliard ligt een laagvlieggebied van de Franse luchtmacht, en die is active. Op 5500 voet (een kleine 2 km) kunnen we over dat laagvlieggebied heen en dat doen we dus ook. We staan in concact met Bale Information (jawel, dat is Basel, we zijn vlakbij Zwitserland), en die waarschuwt ons ook voor de zekerheid voor het active laagvlieggebied. Na dat gebied blijkt ook nog een militair gebied actief te zijn. Het stomme is dat ik daar niks van op de kaart kan vinden; gelukkig leidt hij ons om dat gebied heen tot vlakbij het veld van Montbéliard. Ik roep op, en jawel, antwoord. Dat is handig, kan zij ons vertellen welke baan in gebruik is.
Na de landing zetten we de kist in het gras, draaien haken in de grond, en binden het vliegtuig daar aan vast. Verderop in de heuvels ziet het er zeer dreigend uit, daar hangt een flinke bui. Die bui is uiteindelijk niet in Montbéliard terecht gekomen.

Montbéliard is een lief stadje met heel veel bloemen en planten. Allerlei parkjes en pleintjes zijn opgesierd met veel bloemen, aan huizen hangen plantenbakken met veel kleurige planten erin. Hier moeten we ons weer een hele dag zien te vermaken.


Het vliegtuig moederziel alleen op Clermon-Ferrand
20130724-123632.jpg

20130724-123705.jpg

De route Clermont-Ferrand naar Chalon
20130724-124253.jpg

De route van Chalon naar Montbéliard (kijk eens hoe dichtbij Basel is)
20130724-124320.jpg

Vast gemaakt in het gras
20130724-125122.jpg

20130724-125132.jpg

Impressie van Montbéliard
20130724-125311.jpg

20130724-125321.jpg

20130724-125339.jpg

20130724-125348.jpg

20130724-125333.jpg

20130724-125401.jpg

20130724-125419.jpg

Frankrijk 2013: Niks doen in Clermont-Ferrand

Vakantie zoals vakantie hoort te zijn; uitslapen, beetje wandelen door de stad, wat geocaches vinden, ijsje, biertje en eten. Clermont-Ferrand heeft een aardig oud binnenstadje met een prachtig parkje, maar is verder geen bijzondere stad.

Om toch nog iets nuttigs te doen ben ik een aantal iPad apps voor het vliegen aan het vergelijken, binnenkort een verslag.

Enkele foto’s van Clermont-Ferrand.


Dit is nou een pispaaltje
20130722-233140.jpg

Typisch Frans straatje in de oude binnenstad
20130722-233326.jpg

Deze berg zijn we misschien wel vliegend overgestoken
20130722-233434.jpg

Eten op straat
20130722-233704.jpg

We bestelden Pierrades; dat bleek steengrillen te zijn.
20130722-233839.jpg

Frankrijk 2013: Auch – Clermont-Ferrand

Niet alle vluchten zijn even enerverend, vandaag was zo’n dag dat het niet echt spannend was.
Vincent had een bestemming uitgezocht, Clermont-Ferrand, met als tussenstop het veld Brive-la-Gaillarde. Het weer is overal uitstekend, en voegt dus niks toe aan het spannend maken van de vlucht.

Ons was al verteld dat Brive een vrij nieuw veld was, en dat blijkt ook als je aan komt vliegen. Het terrein waarop het veld ligt is nog redelijk maagdelijk, en druk is het er ook niet. Als we aan komen vliegen beantwoordt niemand mij op de radio, het veld is kennelijk dicht dus dan maar over het veld heen vliegen, kijken hoe de windzak erbij hangt en zelf besluiten welke baan het beste is. We kiezen voor baan 11 en zonder met verder iemand contact te hebben gehad landen we, en zoeken een parkeerplekje.
We willen wat drinken, of nog liever: een ijsje, maar dat zit er niet in. We kunnen van het veld af via een draaipoort, maar of we daarna ooit weer het veld op komen… Bovendien is er (nog) geen restaurant op het veld. We besluiten airside te blijven en wat water en koekjes (speciaal voor dit soort velden meegenomen uit Nederland) tot ons te nemen. Alles is duidelijk nieuw hier, en nog maar niet of nauwelijks in gebruik.

Als we weer weg willen landt er een private jet op de baan; er staan zelfs mannetjes om de kist te helpen parkeren. Ik roep op de radio en tot mijn grote verbazing krijg ik antwoord van de toren. Het is na twee uur, daar zal het wel mee te maken hebben. De uiterst vriendelijke man op de toren helpt ons op weg richting Clermont.

We gaan nu een stuk over het Franse Centraal Massief – en dat merken we. Het landschap stijgt, en wij zijn dan ook het grootste deel van de vlucht bezig met langzaam stijgen om maar boven de grond te blijven. Vlakbij Clermont is dan uiteindelijk ons hoogste punt, we vliegen op 6000 voet hoogte (ongeveer 2 km) net over de bergen heen. Genieten!
Vlak voor het hoogste punt krijgen we radiocontact met Clermont Approach. Bij Brive had ik me op het ergste voorbereid, Clermont is een groot veld met flinke lappen tekst instructie. Ik had alles gelezen en wist wat op me af zou kunnen komen.
En dan valt het natuurlijk mee; het was rustig op het veld en zodra Clermont Approach ons overzette op Clermont Tower was het allemaal zo gepiept. Direct naar base leg baan 08, en snel landen. We worden overgezet op Clermont Ground.
We melden Ground dat we 2 nachten willen blijven; daar schrikt men kennelijk van want Ground meldt ‘Will call you back’. Hij moet even ruggespraak houden. We mogen parkeren op S12, en hij is behulpzaam bij het vinden van die parkeerplek. Ik vraag me af waarom hij ruggespraak moest houden; er staat werkelijk NERGENS een vliegtuig geparkeerd, we zijn de enigen!

Na het uitpakken van de kist worden we door handling opgehaald en naar de terminal gebracht. Men is uiterst vriendelijk en behulpzaam, we krijgen zelfs telefoonnummers van ze mee voor het geval we ze nodig hebben. Wat deze vriendelijkheid ons gaat kosten gaan we dinsdag beleven.

Vincent zoekt op het vliegveld onder het genot van een halve liter bier een hotel uit via booking.com, en niet lang daarna zitten we in een taxi naar het hotel. De chauffeur laat het eerste stukje van de route de ramen open, maar zodra we wat snelheid kunnen maken gaan de ramen dicht en de airo aan. Dat gaat goed tot we in de stad Clermont zijn – bij stoplichten staat hij al verdacht vaak wat extra gas te geven, maar op een gegeven moment gaat het toch echt fout: er komt blauwe rook onder de motorkap vandaan! De chauffeur zet snel de airco uit en de ramen open; even later houdt het roken op. De airco is duidelijk aan een servicebeurt toe…

Tot mijn spijt ben ik overal vergeten foto’s te maken; daarom alleen de routes en twee foto’s van de kathedraal in Clermont.


Kathedraal in Clermont.
20130722-000820.jpg

Route Auch – Brive. Klik op de kaart voor Google Maps.
20130808-231229.jpg

Route Brive – Clermont. Klik op de kaart voor Google Maps.
20130808-231242.jpg

Nogmaals kathedraal in Clermont
20130722-000901.jpg

Frankrijk 2013: Bezoek aan Montesquiou en de familie Niestadt

Weer een rustdag vandaag, we wandelen overdag naar het zeer stille plaatsje Montesquiou en terug, en wandelen naar het huis van de familie Niestadt die ons gister onder andere zo geholpen hebben met het onderbrengen van het vliegtuig in een hangar. Het wordt een heerlijke duik in het zwembad, een heerlijke maaltijd en zeer prettige gesprekken. Een topavond!


Ons kasteel
20130720-235227.jpg

Weersverwachting vandaag
20130720-235243.jpg

Wandeling naar Montesquiou
20130720-235253.jpg

Wandeling naar Montesquiou
20130720-235310.jpg

Montesquiou
20130720-235332.jpg

Montesquiou
20130720-235324.jpg

Montesquiou
20130720-235340.jpg

Terug naar ons kasteel
20130720-235351.jpg

Links het langwerpige huis van de familie Niestadt
20130720-235406.jpg

Iedereen geniet van het uitzicht van huize Niestadt
20130720-235413.jpg

Frankrijk 2013: Wel of geen onweer?

Ik had allerlei Zweden visioenen vanmorgen. Ik had nog zo gezegd: we gaan daar naar toe waar de zon schijnt zodat ik me een keer geen zorgen hoef te maken over regen onderweg zoals vorig jaar bij zo ongeveer elke vlucht.
Vandaag willen we van La Rochelle naar Auch, maar onderweg wordt gewaarschuwd voor mogelijke onweersbuien waarin hagel kan zitten. Daar zit ik dus absoluut niet op te wachten. Wat te doen? Nog een nacht in La Rochelle blijven? Of toch proberen?
We willen een tussenstop maken op Bergerac, juist daar wordt gewaarschuwd voor flinke onweersbuien in de middag.

Al aan het begin van onze vakantie had ik contact met Ben, een van de huurders van de PH-MBW. Hij gaat op vakantie in Zuid-Frankrijk in de buurt van Auch. Ik had hem verteld dat we in principe als einddoel het veldje Condom hadden, en hij vertelde dat als we iets doorvliegen naar Auch, dat hij dan wel een en ander voor ons kan regelen.
We besluiten op zijn aanbod in te gaan, vandaar de vlucht vandaag naar Auch.
Ben vliegt regelmatig vanaf Auch, en vandaag haalt hij zelf-vliegend zijn vrouw van vliegveld Bergerac. Ik bel Ben dan ook regelmatig vandaag over de weercondities.

Het lijkt uiteindelijk allemaal wel wat mee te vallen.Er hangen flinke regenbuiten ten oosten van La Rochelle, maar die drogen op voordat ze het stadje bereiken.
Dus op naar het veld, kijken of we een beetje op tijd kunnen hangen zodat we de mogelijke buien voor kunnen zijn.
Helaas.
Ik had het kunnen weten.
We komen kwart over twaalf op het veld aan, en zoals altijd in Frankrijk is het lunch van 12 tot 2. We kunnen niet tanken tot het 2 uur is.
Er zit niks anders op dan wachten.

Als we dan uiteindelijk vertrekken is er nog steeds geen spoor van buien te bekennen boven Bergerac, als we daar na ongeveer een uur vliegen aankomen schijnt de zon. Niks aan de hand – alleen een stuk ten oosten van Bergerac is wat gaande, maar daar hebben wij geen last van.
Op de route van Bergerac naar Auch wordt geen regen verwacht, dus we maken ons op voor vertrek.

Het is weer typisch frans; op Bergerac is niemand die we de landing kunnen betalen; briefje invullen en in de brievenbus doen is het enige.
Omdat dit veld ook grote verkeersvliegtuigen ontvangt moeten ook wij weer door de security check heen. Eerst worden we achteraan een rij mensen gezet die met een lijnvlucht mee moeten, gelukkig worden we eruit gepikt en mogen we ‘voordringen’. Het levert toch weer een stuk vertraging op.

De vlucht zelf ging verder prima, zoals elke keer gigantisch zweten in de kist zodat we lekker stinkend aankomen op Auch.
Ben komt al snel met de auto aanrijden, en zorgt ervoor dat ons vliegtuig in een hangar gestald kan worden. Ideaal! Verder heeft Ben voor ons twee overnachtingen geregeld in een kasteeltje, we mogen zelfs zijn auto de komende dagen gebruiken. Hoe luxe wil je het hebben.


Route La Rochelle – Bergerac; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130719-230553.jpg

Route Bergerac – Auch; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
Noot: het stukje Auch naar de blauwe punt hoort er niet bij; het blauwe puntje geeft aan waar ons kasteeltje is.
20130719-230607.jpg

Een stil Auch
20130719-230625.jpg

Ons kasteeltje; het torentje op de voorgrond is onderdeel van onze kamer
20130719-230638.jpg

Frankrijk 2013: Rustdag in Rochelle

We doen het rustig aan vandaag, zelfs zo rustig dat we een telefoontje van roomservice krijgen: of we nog van plan zijn onze kamer te verlaten zodat men de kamer kan schoonmaken.

Vooruit dan maar.

Hierbij een fotoimpressie van het stadje La Rochelle.

20130718-223206.jpg

20130718-223220.jpg

Een bijzondere brug: hij rolt als het ware achterover op de weg, geen bewegende delen onder het wegdek. Deze constructie kende ik nog niet.
20130718-223227.jpg

20130718-223233.jpg

20130718-223240.jpg

20130718-223257.jpg

20130718-223304.jpg

20130718-223312.jpg

Vincent kijkt in de middag live Tour de France via de Ziggo app
20130718-223321.jpg

Frankrijk 2013: Inspannende vlucht naar La Rochelle

De lucht is strak blauw – het ziet er naar uit dat we vandaag gewoon kunnen vertrekken naar een volgende bestemming. Het wordt La Rochelle, een leuk plaatsje aan de kust, met als tussenstop Ancenis.
Eigenlijk was een tussenstop op Montague gepland, maar toen ik belde naar het veld of we welkom waren kreeg ik een zeer vreemd telefoongesprek. Een mevrouw nam op en ik vroeg of we langs konden komen op het vliegveld. Vliegveld? Dan moet u naar Nantes. Nee, mevrouw, Montague heeft een eigen veld. Nou, zegt ze, ik ben van de gemeente, en er is hier geen vliegveld. Ik vraag het voor de zekerheid nog even na. Nee, er is hier geen veld. Mevrouw, ik weet het zeker, er is in Montague een vliegveld. We zijn er niet uit gekomen, dus uiteindelijk maar besloten een ander veld te kiezen.
Telefonisch contact met Ancenis lukte niet, maar ik zag geen reden om niet naar dat veld te gaan, dus op weg!

Na takeoff van het veld Dinard konden we de kust prachtig zien liggen; eergister was de kust verdwenen onder een mistlaag. Ik vraag de toren of ik een rondje om Saint Malo mag maken, met enige aarzeling krijg ik toestemming. Leuk!
De vlucht van Dinard naar Ancenis verloopt voorspoedig, we worden keurig van frequentie naar frequentie overgezet, en men heeft steeds alle informatie aan elkaar overgedragen. Dat doen ze hier goed – pluim voor de Franse begeleiding in de lucht.

Ancenis is een typisch do-it-yourself veldje. Er zit niemand op de toren, radio is air-to-air, en alleen in het Frans. Je wordt geacht over het veld heen te vliegen, naar de windzak te kijken en zelf te bepalen welke baan je kiest. Bij het uitluisteren van de frequentie hoorden we een vliegtuig landen op baan 07, daar kiezen wij dan ook maar voor. Dat wat ik weet in het Frans zeg ik in het Frans op de radio, zodat anderen kunnen horen wat mijn bedoeling is. Daar waar ik de Franse woorden niet voor ken zeg ik het maar in het Engels, elke piloot mag je toch wel van verwachten dat ze de typische vliegtermen in het Engels ook wel kennen.

In een clubgebouw mogen we een blikje drinken uit een koelkast pakken, als we dan maar 1 euro per blikje doneren in een geldbakje. Geen probleem natuurlijk. Als we vragen waar we de landing kunnen betalen kijkt men ons hulpeloos aan – er is niemand om het landingsgeld aan te betalen, dus laat maar. Wel graag even een formuliertje invullen, en onder de deur door schuiven van het kantoortje van het veld.
We bereiden ons voor op La Rochelle, een veld met een aantal reporting points. Dus maar weer goed voorbereiden – welke opdrachten zou je van de toren kunnen krijgen?

We gaan weer onderweg en in de buurt van La Rochelle roepen we Approach op. Dat gaat prima, en hij stuurt ons inderdaad naar reporting point N. Daar aangekomen worden we overgezet op de frequentie van Tower. Ik roep op maar geen antwoord, waarschijnlijk waren twee vliegtuigen tegelijk aan het zenden. Tweede poging – ook geen antwoord. En plotseling toch antwoord: ‘PH-MBW please hold your position at N due to a lot of traffic in the control zone’. Ok, ik maak een 360 (een rondje). Ondertussen meldt een tweede kist zich die N nadert.
Vervolgens krijg ik de opdracht op om langs de kust te gaan vliegen en me te melden op right-hand downwind 27. Ik maak me een beetje zorgen om de kist achter mij, dat is een Piper en die vliegt een stuk sneller dan ik kan met mijn Fuji. De toren meldt de kist achter mij meerdere keren dat hij achter mij moet blijven (en dat doet hij ook).
Als ik eenmaal op downwind zit meldt de kist achter mij zich ook op downwind; verder is er nog een kist op final, maar daar maak ik me geen zorgen om. En dan komt er nog een Boeing 737 van Ryan Air aan, en die krijgt voorrang op mij. De toren geeft mij de opdracht om downwind te extenden – ofwel nog even niet landen maar parallel aan de baan doorvliegen. En inderdaad zien we enige tijd later de Ryan Air rechts voor ons tegemoet komen.
De kist achter ons krijgt van de toren de opdracht om een 360 linksom te gaan maken; gelukkig, die zit mij niet meer op de hielen.
Als de kist ons voorbij is mogen wij rechts indraaien richting de baan, we zijn ondertussen alweer ruim 7 nm (ongeveer 13 km) van de baan verwijderd, we hebben ruim 4 minuten nodig om terug te viegen naar de baan.
Volgende punt is dat de Ryan Air voor ons dan wel geland is, hij moet nog wel van de baan af. De kist heeft de hele baan gebruikt, moet aan het eind van de baan omkeren en terugrijden. De toren geeft de Ryan Air opdracht om dat zo snel mogelijk te doen zodat ik geen go-around hoef te maken. Dat lukt, een halve minuut voor mijn landing is de boeing van de baan af.
De kist achter mij is ondertussen ook met de laatste loodjes van de landing bezig, en landt ook vlak nadat ik van de baan af ben.
Nou nog even parkeren ergens in het gras, en nu even bijkomen. Er is veel gebeurd in de laatste paar minuten en ik heb even tijd nodig om dat te verwerken. Dan inpakken, en naar de aankomst/vertrek hal om een biertje te scoren, en om Vincent een hotelletje te laten zoeken.

Als we staan te wachten op een taxi, komt er een bus aanrijden. Die gaat naar het centrum van La Rochelle, die nemen we maar. In de stad nog een stukje lopen en dan zit het erop!

Na het inchecken maken we nog een wandelingetje door de stad en eindigen we op het strand voor nog meer bier. Dan nog lekker eten in een vis-restaurant met een fles wijn en zit deze dag erop. Wat zal ik lekker slapen vannacht.


Saint Malo vanuit de lucht; rechts de pier, op de voorgrond het eiland dat alleen bij eb bereikbaar is.
20130718-120450.jpg

Route Dinard – Ancenis; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130808-223023.jpg

Route Ancenis – La Rochelle. Duidelijk zichtbaar zijn de 360 en de extended downwind.
Klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130808-223029.jpg

Geparkeerd op La Rochelle, op de achtergrond de Ryan Air
20130718-120544.jpg

Verdiend biertje op het strand
20130718-120553.jpg

Frankrijk 2013: Mist in Saint Malo

Als ik wakker word ben ik benieuwd hoe het zit met de mist. Niet goed, als ik naar buiten kijk zie ik de toren van de kerk bij ons in de buurt niet. Nou ja, we hoeven vandaag toch niet weg.

Saint Malo is een klein stadje aan de kust; het is volledig ommuurd, je kunt over die muur de hele stad rond. In de binnenstad heb je drukke en rustige gebieden; de drukke gebieden zijn de straatjes met winkeltjes, hotels en veel restaurants en bars. Op andere plekken is het juist onverwacht rustig. Het erg leuk om zo van gebied naar gebied te wandelen.

De mist bleef hangen tot een uur of 6 ‘s avonds. In de avond zijn we een pier op gelopen zodat we konden genieten van het zicht op de stad. Nou ja, eigenlijk was dat bijzaak, we gingen de pier op om een geocache te vinden…
Er ligt ook een eilandje vlakbij het stadje. Bij vloed is de weg er naar toe overstroomd, maar bij eb kun je de oversteek maken. En dat was ‘s avonds, dus na het bezoek aan de pier ook nog even het eiland op geweest – en een cache gevonden.


Op de muur; zie de laaghangende wolken linksachter
20130716-230954.jpg

De haven
20130716-231014.jpg

Typisch straatje in Malo
20130716-231022.jpg

Saint Malo vanaf de pier
20130716-231111.jpg

Saint Malo gezien vanaf het eiland. Let op het weggetje rechts, dat staat bij vloed onder water.
20130716-232654.jpg

Het stadje in de avondzon
20130716-232808.jpg

20130716-232916.jpg

Frankrijk 2013: Calais – Dinard/St. Malo

Calais spreekt ons niet echt aan; vooral langs de kust is de boel erg in verval en de binnenstad is ook niet echt bijzonder. De grote boten die af en aan varen zijn wel leuk.
Dus maar op zoek naar een nieuwe plek. De kaart komt tevoorschijn en zoeken maar.
Het doel wordt uiteindelijk het veld Dinard-St Malo. Het stadje Saint Malo schijnt bijzonder te zijn omdat het een vestingstadje is; een stadje binnen een grote muur. Laten we het maar eens bekijken.
Op de route ligt Deauville – daar willen we een tussentop maken voor een ijsje.

Op Calais gaan we eerst tanken. Dat duurt even, vlak voordat wij per taxi terug waren op het veld, landden een lading engelsen die onderweg waren naar Essen. En ze moesten allemaal tanken. En daarna afrekenen – dat duurde zo mogelijk nog langer.
Overigens is afrekenen hier geen straf – de brandstof is hier 80 cent goedkoper dan in Nederland, dat vertaalt zich in bijna 25 euro per vlieguur, een aanzienlijk verschil.

Tijdens het wachten zitten we in het gras de laatste voorbereidingen te doen, lijnen op de kaart, bellen naar Deauville om te kijken of we welkom zijn, departure en arrival prodecures bestuderen.
Uiteindelijk vertrekken we tegen twee uur, weer op zijn do-it-yourself’s, bedenk een baan waar je van wilt vertrekken en meld het op de radio. Een andere Nederlander zit in de lucht en wil landen, we melden elkaar wat onze intenties zijn, uiteindelijk zelfs maar gewoon in het Nederlands.
Net als gister zitten er veel vogels op de baan, en net als gister mis ik ze gelukkig allemaal. Onderweg naar Deauville!

Vincent ontpopt zich als een uitstekende co-piloot, hij ontfermt zich over de kaarten, trekt lijnen, zoekt informatie uit de Jeppesen voor me bij elkaar, luistert goed mee op de radio, regelt voor mij de frequenties op de radio en regelt de transponder. Heerlijk.

Deauville is en gecontroleerd veld, en er zit zowaar iemand op de toren. We moeten ons eerst bij Deauville Info melden, die stuurt ons richting reporting point NG en zet ons over naar Deauville Tower; die stuurt ons naar punt ED; daar vandaan mogen we direct ‘left hand base 30, call me on final’. Ik denk: dat klopt niet; vanuit punt ED, ten noordoosten van de baan, moet het een ‘right hand base’ zijn; ik herhaal wat hij zegt, maar vraag daarna nogmaals: ‘did you say left hand?’. Gelukkig, hij komt terug met ‘Oh sorry, sorry, you are coming from the north, so right hand base’. Daarna was het een fluitje van een cent en stonden we even later aan de grond.

Deauville Airport is redelijk groot, er landen ook lijntoestellen, en dat betekent verhoogde security. Als we een ijsje willen moeten we van airside naar landside, en als we dan terug willen naar het vliegtuig moet ik mijn brevet laten zien. Gelukkig werd me dat op tijd verteld zodat ik nog even mijn brevet uit de kist kon halen voordat we door de controle gingen.

Na het ijsje werd inderdaad mijn brevet gevraagd, en moesten we door de metaaldetector poortjes. Ik had geen mes ofzo bij me, maar wat zou er gebeurd zijn als ik die wel bij me had?
En al die explosieven die ik in de kist zou kunnen hebben? Ik vind het nogal een wassen neus.

We hadden een beetje moeite de toren te begrijpen toen we weer weg wilden, dan maar een paar keer vragen en de man op de toren was herhaalde rustig zijn opdrachten. Eerst mocht een groot toestel opstijgen, een kleine kist nog landen, daarna mochten wij de baan op. Na het opstijgen maak ik een bocht naar links waarna de toren zegt ‘left turn approved’. Oeps, ik had eigenlijk toestemming moeten vragen…

Ook Dinard is een gecontroleerd veld met allerlei reporting points, maar daar doet men hier niet moeilijk over. Al bij het eerste radiocontact zegt hij gelijk ‘call me when field insight’. Hoezo reporting points. We krijgen right-hand baan 35; even goed uitkijken dat we niet per ongeluk baan 30 pakken.
We mogen in het gras parkeren; hier kan de kist mooi 2 nachten blijven staan, hebben wij de tijd om het vestingstadje St. Malo goed te bekijken.

Op de vliegkaartjes van de velden aan de Franse kust staat vaak de waarschuwing ‘Aerodrome likely to be covered by sea haze in a few minutes’, en we zagen het gewoon gebeuren op de landtong waarop Saint Malo ligt. Langs de kust hingen laaghangende wolken en mist over het land. Het veld zelf was nog helemaal buiten de mistlaag, geen probleem voor ons dus.
In de taxi naar Saint Malo reden we dus inderdaad van prachtig zonnig weer een dikke laag mist in; het was gelijk ook een stuk kouder. Heel apart.

Vincent had op zijn iphone op het vliegveld een leuk hotelletje uitgezocht. Na het inchecken hebben we een kleine wandeling door het stadje en over de muur om het stadje gemaakt; het is inderdaad een erg leuk plaatsje, ik hoop wel dat morgen de mist weg is.


Vluchtvoorbereiding op Calais
20130716-110857.jpg

Calais – Deauville
20130808-221322.jpg

IJsje halen op Deauville
20130716-110918.jpg

Deauville – Dinard/St. Malo
20130808-221327.jpg

Ryan Air vertrekt op Dinard/St. Malo
20130716-110926.jpg

Frankrijk 2013: Quatorze Julliet

Vincent en ik gaan weer zelf-vliegend op vakantie. Vorig jaar zijn we naar Zweden gevlogen en wat mij daarvan vooral is bijgebleven is de regen – we hebben geen enkele vlucht zonder neerslag gehad.
Daar heb ik dit jaar geen zin in, het statement van dit jaar is dan ook: we vliegen daar naar toe waar de zon schijnt. Ik heb alle Franse vliegkaarten en alle westelijke kaarten van Duitsland, ergens schijnt vast wel de zon.
Sterker, de zon schijnt volgens mij overal, en dat lijkt de de komende twee weken zo te blijven.

Tijdens het bijwerken van de boeken met alle vliegvelden van onder ander Frankrijk kwam ik een veld tegen dat mij wel erg bijzonder bijzonder in de oren klonk: Condom, dat hebben we dus maar als een soort van doel gesteld. Onder de voorwaarde dat de zon schijnt. Het veld ligt behoorlijk zuidelijk, in de buurt van de Pyreneeën.

Vandaag is het vertrek; in tegenstelling tot vorig jaar kunnen we gewoon op de geplande dag weg (vorig jaar hebben we tot maandagavond moeten wachten) – het enige is dat er wat laaghangende bewolking eerst moest oplossen; dat gebeurde uiteindelijk in het begin van de middag.

Vincent wil graag op de reis richting zuiden via de Franse kust, daarom wordt doel van vandaag gezet op Calais. Onderweg staat een stop gepland op Midden-Zeeland voor een ijsje, en het indienen van het vliegplan voor het oversteken van de Belgische en Franse grenzen.
We vertrekken rond kwart over twee vanaf Hilversum, en landen rond half zeven op Calais.

Het veld Calais Dunkerque is uitgestorven, het is gesloten voor grote luchtvaart van zondag t/m woensdag en verandert daarmee in een typisch Frans do-it-yourself vliegveld: niemand op de toren, de vliegtuigen melden wat hun intenties zijn om andere vliegtuigen te informeren, en daar moet je het mee doen. Gelukkig heb ik het vaker meegemaakt en is dat verder geen probleem.
Na de landing (en uitstappen) vragen we of we het vliegtuig in het gras mogen zetten zodat we het kunnen verankeren; dat mag.

De taxi richting Calais laat even op zich wachten, dus kunnen we nog een biertje nemen op het veld. Ongelofelijk – een behoorlijk groot veld, een fastoenlijke bar, en wij als enige gasten.
De chauffeur meldt ons dat vanavond groot vuurwerk is aan het strand. Oh ja, het is 14 juli!

Als we ‘s avonds zitten te eten horen zien we drommen met mensen richting strand lopen. Het begint om 23:00 en we zijn precies op tijd. Dat doen de Fransen goed: een prachtige vuurwerk show! Ik verbaas me erg over de muziekkeuze, eerder op de avond hoorden we allerlei franse chansons uit de luidsprekers schallen, maar tijdens het vuurwerk is het vooral Amerikaanse muziek. Ok, soms met een twist zoals bij het Star Wars thema: ‘Je suis ton père’.

De eerste dag zit erop; nog geen idee waar we morgen zijn.


Hilversum – Midden-Zeeland
20130801-235414.jpg

Midden-Zeeland – Calais Dunkuerque
20130801-235422.jpg

Het is hier uitgestorven
20130715-012240.jpg

uitpakken en wegwezen
20130715-012350.jpg

biertje nog opp het veld
20130715-012446.jpg

Calais
20130715-012506.jpg

Calais
20130715-012515.jpg

Mosselen eten (voorgerecht was slakken)
20130715-012552.jpg

Boten varen af en aan
20130715-012607.jpg

Boten varen af en aan
20130715-013809.jpg

Voorbereidingen voor het vuurwerk
20130715-012620.jpg

20130715-012628.jpg

20130715-012636.jpg

20130715-012643.jpg

Vliegen: mijn 500ste vlucht

vlucht500Het is een heugelijke dag vandaag: ik heb mijn vijfhonderdste vlucht gemaakt!

Dit is hem: vlucht nummer 500.
De vlucht met John begon op vliegveld Hilversum, vervolgens richting Pampus, ten noorden van Amsterdam langs richting IJmuiden, een stuk langs de kust richting zuiden en vervolgens via Leiden en Alphen aan den Rijn terug naar Hilversum.
Door de harde zuiden wind werd op Schiphol druk gebruik gemaakt van de Polderbaan en die ernaast (18R en 18M); wij vlogen op lage hoogte onder de aanvliegroutes van die banen door en zagen de grote vliegtuigen boven onze hoofden richting Schiphol vliegen. Leuk!

Hieronder een aantal voor mij belangrijke vluchten:

  • #1: Mijn eerste vlucht was op 23 augustus 1992, dat was een proefles – kijken of ik het wel leuk zou vinden. Dat was op bij de vliegclub Seppe, tussen Etten-Leur en Roosendaal.
  • #2: Daarna ben ik al snel met theorie begonnen, en nadat ik een paar vakken had gehaald ben ik op 25 juni 1993 daadwerkelijk begonnen met lessen.
  • #15: Mijn vijftiende vlucht, dat was op 19 november 1993, was een uiterst indrukwekkende vlucht: mijn eerste solo vlucht! Een vlucht die in mijn geheugen gegrift staat.
  • #62: Op 8 februari 1995 heb ik uiteindelijk mijn examen gehaald; dat had al maanden eerder gekund ware het niet dat door slecht weer het examen 7x uitgesteld moest worden.
  • #133: Op 12 juli 1997 heb ik mijn laatste vlucht gemaakt bij vliegclub Seppe.
  • #134: Op 16 mei 1998 heb ik mijn eerste vlucht bij vliegclub Hilversum gemaakt, tussen de vorige en deze vlucht ben ik verhuisd van Gorinchem naar Amstelveen.
  • #157 – #168: Van 15 augustus tot 28 augustus 1999 heb ik mijn grootste vliegtocht ooit gemaakt: met John en Mieke helemaal naar Zuid-Spanje
  • #245 – #260: Van 27 augustus t/m 3 september 2005 met Vincent op vakantie naar Cannes. Het was wat vliegen betreft gedenkwaardig voor mij omdat het de eerste grote vliegtocht was naar het buitenland zonder een tweede piloot – ik was als enig piloot overal verantwoordelijk voor
  • #261: Op 14 juli 2006 mijn eerste aerobatics les
  • #268: 1 september 2006: mijn eerste solo aerobatics vlucht. Deze vlucht was nog indrukwekkender dan mijn eerste solo in 1995, ik kwam letterlijk trillend van de adrenaline uit het vliegtuig
  • #273: Op 9 oktober 2006 vlieg ik voor het eerst in de PH-MBW, het vliegtuig waar ik nu voor de helft eigenaar van ben. Toen was ik nog gewoon huurder
  • #300 en #301: Op 25 augustus 2007 deed ik mee met aerobatics wedstrijden in de beginnersklasse – en ik werd de winnaar in die klasse
  • #400: 9 januari 2011 was de eerste vlucht waarbij ik voor de helft eigenaar was van de PH-MBW
  • #500: 16 maart 2013: mijn 500ste vlucht!

In totaal heb ik nu 396 uur gevlogen waarvan 58 uur les en 52 uur aerobatics.
Al mijn vluchten vind je op http://sietse.nl/vliegen/

Op naar de volgende 500!

 

Vlucht nummer 500:


View Larger Map

Vliegen: Casper 10 jaar!

Eindelijk.

Eindelijk was het dan zo ver: Casper gaat met mij mee vliegen! In navolging van zijn twee oudere broers mag hij nu met mij mee vliegen omdat hij 10 jaar oud is geworden.

Alleen gebeurde dit niet vlak na zijn verjaardag op 4 november maar pas nu, 23 februari. Er was altijd wel iets dat tegen zat: regen, slecht zicht, sneeuw, veld te zacht; maar vandaag was dan de dag dat het helemaal goed ging.

Het zijn eigenlijk twee vluchten geworden, we zijn namelijk naar vliegveld Seppe geweest voor een kop koffie/choco met appelgebak, en daarna weer terug via de kust. Casper zelf heeft een stukje van de route gevlogen, maar hij vond het uiteindelijk leuker om naar buiten te kijken.
Op de heenreis zijn we over Houten gevlogen, en wat zagen we daar: Casper zijn broers en ouders stonden in fel gekleurde shirts te zwaaien, die konden we niet missen!

Dit zijn de gevlogen routes:


View Larger Map


View Larger Map

En dan natuurlijk de foto’s:

Photo 23-02-13 12 06 14

Photo 23-02-13 13 06 19

Photo 23-02-13 13 05 35

Photo 23-02-13 13 05 28

Photo 23-02-13 12 42 46

Photo 23-02-13 13 06 27

Photo 23-02-13 12 06 59

Photo 23-02-13 12 06 43

Vliegen: Winter januari 2013

Afgelopen dagen was het af en aan goed weer, en ik had steeds de pech dat ik bij mooi weer de lucht niet in kon. Vandaag leek het weer niet al te geweldig te worden, maar dat viel reuze mee. Ik ben met John de lucht in gegaan en heb genoten van de winterse plaatjes.

Opvallend is dat we werkelijk nergens schaatsers gezien hebben; veel meren en wateren zijn ook nog helemaal niet bevroren. Waar komt toch dat gepraat over een elfstedentocht vandaan…

Hier is de gevlogen route, en een stel foto’s die ik onderweg gemaakt heb.


Klik voor een grotere kaart

Zweden 2012: De laatste benen

Het ontbijt in het hotel in St. Michaelsdonn is net zo goed als het diner gisteravond, als dit standaard is in Sleeswijk-Holstein dan moeten we hier zeker nog een keer terug komen.

Gister had ik vliegmaatje en mede-eigenaar van het vliegtuig, John, aan de telefoon – hij stelt voor dat Vincent en ik de kist direct naar Lelystad vliegen omdat het vliegtuig na onze Zweden-tocht toe is aan een 50-uurs beurt. Hij gaat ons dan van Lelystad halen en naar Hilversum brengen waar mijn auto nog staat.

Per taxi terug naar het vliegveld, inpakken, tanken, betalen en op weg naar vliegveld Leer-Papenburg. Het ligt op de route naar Lelystad, we hoeven dan niet twee uur in 1x te vliegen en we kunnen nog even alle boeken bijwerken voor we in Lelystad de kist afleveren voor onderhoud.
In Leer-Papenburg bel ik de Duitse instantie waar ik een vliegplan kan indienen. Dat is nodig omdat we bij de volgende vlucht de grens over gaan, dan is een vliegplan verplicht. De dame aan de andere kant van de lijn doet erg lastig, normaal dreun je de gegevens op voor een vliegplan, maar zij doet erg lastig, neemt ongeveer alles wat ik haar opgeef in twijfel en zorgt ervoor dat ik een hekel aan haar krijg. Maar het lukt, het vliegplan is ingediend, en om drie uur mogen we opstijgen.
Vincent doet al het schrijfwerk in het vliegtuiglogboek zodat dat klaar is voor de onderhoudsbeurt.

En dan eindelijk de laatste vlucht van de vakantie, in iets minder dan een uur staan we op Lelystad en is het grote avontuur voorbij. John staat inderdaad voor ons klaar net als onze monteur Luuk van Wings over Holland, hij gaat de komende dagen de kist onder handen nemen.

Wat mij betreft is zo’n vakantie absoluut voor herhaling vatbaar!

De route van St. Michaelsdonn naar Leer:



Klik voor een grotere kaart

De route van Leer naar Lelystad:



Klik voor een grotere kaart

Voor de degenen die het interesseert: ik heb al die tijd rondgesleept met mijn fotospullen, een tas vol. Maar ik heb het niet een keer gebruikt, alle foto’s die je gezien hebt zijn gemaakt met mijn iPhone…

St. Michaelsdonn

Vreemde kist op Leer die parachutisten naar boven bracht

Zweden 2012: Waterproblemen

Als we wakker worden is het eerste natuurlijk kijken naar het weer. De afgelopen dagen werd voor vandaag goed weer verwacht, maar nu op de dag zelf worden toch op veel plekken buien verwacht. Ook komt een buiengebied van Kopenhagen richting Malmö, gaan we er problemen mee krijgen of niet? Ziedaar het eerste waterprobleem van vandaag, hoe gaat het weer zich ontwikkelen.

We trekken er ons niks van aan en gaan na het ontbijt richting Centraal Station van Kopenhagen voor de treinreis naar Malmö, vertrek 10:22. Die verloopt voorspoedig, om 11:12 staan we in Malmö. We lopen naar de bus die ons naar het vliegveld moet brengen en je houdt het niet voor mogelijk, Vincent en ik zijn de enige passagiers, en hij vertrekt zodra we ingestapt zijn. Om 12 uur zijn we al op het vliegveld.
De landing plus overnachtingen blijken ongeveer 120 euro gekost te hebben, niet goedkoop maar ach, als je het uitmiddelt met alle gratis landingen en vliegtuigovernachtingen die we op andere velden gehad hebben dan vind ik het wel prima. Het wordt lastig als de vrouw achter de balie zegt dat de landingsbaan tot vanmiddag tegen vier uur dicht is! Inderdaad – als ik de NOTAM’s erbij haal blijkt de grote baan tot eind van de middag gesloten te zijn, de kleine baan is wel open en die is voor mij lang genoeg. Dat wordt hem dus.
Vliegplan indienen met als vertrektijd half twee, en op naar het vliegtuig.

De tassen worden door de scanner gehaald, onze zakken moeten leeg en wij moeten door de beroemde metaaldetectorpoortjes. Alles mag gelukkig mee waarna we per security auto naar het vliegtuig gebracht worden.
Daar roep ik de toren op met het verzoek voor brandstof, ze gaan het voor me regelen.
Ik kijk ondertussen naar de tanks, standaard procedure voor de eerste vlucht van de dag is kijken of er water in de brandstoftank zit – dat wil je niet want daar vliegt een vliegtuig niet op. En wat blijkt: in de rechtertank zit veel water. Ziedaar waterprobleem twee.
Ik haal wel vier of vijf buisjes water uit de tank, daarna lijkt het op te houden. De andere vijf drain-punten laten geen water zien, ook niet na herhaaldelijk proberen; alleen zo nu en dan nog een paar druppels uit de rechtertank.
De tankauto komt langs, en voorziet ons van 60 liter brandstof. Weer kijken of er water in de tank zit, het blijft bij enkele druppels.
Ik besluit dat het nu goed moet zijn, en durf het aan om de tocht te beginnen.

Na het starten van de motor weer een probleem: de GPS van het vliegtuig is niet te lezen want de schermverlichting staat helemaal donker. Dat heb ik vaker meegemaakt maar ik weet niet meer wat de oplossing was. Ergens in de menu’s is een optie om de verlichting aan te passen maar die is niet te vinden omdat het scherm totaal niet te lezen is. Ondertussen staat een volgauto voor me klaar die voor me uit wil rijden om me naar de korte baan te loodsen, ik mag niet op eigen houtje taxiën vanwege de werkzaamheden aan de grote baan.
Wat te doen met de GPS? Ik wil echt niet zonder dat ding vliegen. Dan krijg ik een helder idee, ik gebruik mijn iPhone als zaklantaarn – dan is met enige moeite het menu op de GPS te lezen, en krijg ik de helderheid weer zoals het hoort!

Al die tijd heeft de motor op de rechter tank gedraaid en is niet afgeslagen, veel water komt er kennelijk niet meer uit. Toch besluit ik op de linker tank te starten voor alle zekerheid. Daarnaast moeten we 3x een grote watervlakte oversteken (zie route hieronder) en water is geen goede plek voor een noodlanding (ziedaar waterprobleem drie), mocht er zich toch een probleem voordoen. Dus takeoff op de linker tank, en die blijft daar tot ver na de eerste wateroppervlakte.
Toch moet ik er een keer aan geloven, en ruim voor de tweede watervlakte draai ik de tank op rechts – en nu afwachten…
Er gebeurt niks bijzonders, de motor blijft gewoon draaien. Toch zet ik voor de tweede en derde watervlakte de tank op links, ik wil geen risico lopen.
Onderweg zien we veel regenbuien, maar we hebben geluk: ze liggen niet op onze route. Wel een paar keer nattigheid op de voorruit, maar het had veel erger gekund.

De eerste vlucht van vandaag brengt ons naar Sønderborg, behoorlijk westelijk in Denemarken; de vlucht duurt mede door de tegenwind bijna 2 uur. Het is een onverwacht groot veld, maar we blijven er niet lang. Natuurlijk is er geen restaurant, de lunch bestaat weer eens uit een paar koekjes.
Hiervandaan willen we naar Itzehoe in Duitsland vliegen, maar als ik het veld bel wordt er niet opgenomen. Ik haal de NOTAM’s erbij en wat blijkt: het veld is enkele dagen gesloten in verband met een evenement! Dan maar een ander veld zoeken, de tweede vlucht brengt ons naar St. Michaelisdonn. Vliegplan indienen en wegwezen.

Tegen half zes staan we op St. Michaelsdonn, traditiegetrouw binden we de kist aan de grond vast en lopen naar de toren. De havenmeester is er niet maar er zijn wel wat andere mensen. Ik vertel dat we een nachtje blijven en een hotel zoeken. Zegt een van de aanwezigen dat hij zo weg gaat van het veld en dat hij ons wel naar een hotel wil brengen. Ideaal. Betalen doen we morgen wel als de havenmeester weer tijd voor ons heeft.

Het stadje is een erg slaperig stadje; het hotel is keurig, heeft een uitstekend restaurant, heeft een sauna waar we nog even van genoten hebben, maar heeft als nadeel dat je maar 1 uur WiFi gratis krijgt. Daarna betalen voor WiFi – niet meer van deze tijd.

De route van Malmö naar Søndeborg:



Klik voor een grotere kaart

De route van Søndeborg naar St. Michaelisdonn:



Klik voor een grotere kaart

Zo laten we de kist achter

Zweden 2012: Midweek Kopenhagen

De kist staat in Zweden, Malmö, en wij zitten in Kopenhagen. Moet kunnen toch?
Gisteren, woensdag, hebben we een beetje rondgewandeld in de stad, veters gekocht voor Vincent, een nieuw vest voor mij, een torentje beklommen en de zeemeermin gezien. Het was officieel de eerste droge dag van onze vakantie – dan tel ik de bui niet mee die kwam toen we ‘s avonds al terug waren in het hotel. Overdag hebben we voor het eerst geen regen gehad.

Vandaag, donderdag, begint weer met flink veel regen, maar op het moment dat wij naar buiten willen klaart het op. Twee plannen vandaag: de hippiestad bekijken en naar het pretpark Tivoli.

Onderweg naar de hippiestad komen we langs een kerk met een zeer opvallende toren: aan de buitenkant loopt een wenteltrap naar de top. Daar moeten we natuurlijk in, het is de Vor Frelsers Kirke waar nog druk aan gerenoveerd wordt. Als we eenmaal bij de wenteltrap rond de toren zijn, gaat het natuurlijk weer regenen – maar na een korte pauze kunnen we dan toch weer genieten van prachtige uitzichten over Kopenhagen.
De hippiestad is erg verbazingwekkend; het heet Christiana en is een soort vrijstad in de stad Kopenhagen; het is in 1971 opgezet door een stel hippies, hier wonen en leven ze op hun eigen manier. Drugs wordt hier gewoon in het openbaar uitgestald, verkocht en gebruikt, je ziet de vreemdste types op straat lopen en het aantal verslaafden met een zeer wazige blik in de ogen is niet te tellen. Dat mag hier allemaal zomaar. Niet dat Kopenhagen er blij mee is, maar weg krijgen ze het kennelijk ook niet.

Na Christiana ga ik naar Tivoli, een pretpark in de stad vlakbij ons hotel en het centraal station. Vincent wil eerst wielrennen kijken en komt wat later.
Ik vermaak met uitstekend met een zeer hoge draaimolen, een snelle achtbaan, een vrije val, en een 5G trekkende ronddraaiende slinger. Ik ben overal meerdere keren in geweest.
Als Vincent er is gaan we in het park wat eten. Iets langer dan gepland want het begint weer eens ongelofelijk te regenen; dan maar een uurtje Wordfeud spelen – je moet toch wat.

Zowel in Stockholm als in Kopenhagen was ik nog nooit geweest; als je me vraagt welke stad vind je leuker, dan zeg ik Stockholm. Maar mijn mening is nogal beïnvloed door de vele, vele werkzaamheden in Kopenhagen, misschien moet ik over een aantal jaren nog maar eens terug komen.

Terug in het hotel wordt het tijd om na te gaan denken over de terugtocht naar Nederland, vrijdag willen we naar een plaatsje in Duitsland vliegen en zaterdag weer terug komen op Hilversum.

Foto’s van woensdag
Het torentje dat we beklommen hebben

Onderweg naar boven

Onderweg naar boven

Uitzicht

Uitzicht met op de achtergrond de brug naar Malmö

De zeemeermin

Zeer verschillende architecturen in de stad

Foto’s van donderdag

Het te beklimmen torentje

De wenteltrap

Uitzicht weer met de brug naar Malmö

Uitzicht

Vrijstad Christiana

Zweden 2012: Op naar Malmö en Kopenhagen

Koffie zetten, de gister gekochte ingrediënten voor het ontbijt op tafel, langzaam wakker worden en het lichaam weer een beetje op orde krijgen – het stapelbed van het huisje was knoerhard, al helemaal als je thuis een waterbed gewend bent. Maar de omgeving maakt veel goed, het is hier doodstil en het zonnetje komt er een beetje door.

Tijd om te gaan bellen met Jönköping, het veldje in de buurt waar we willen tanken. Ik had ze zondag ook al gebeld, en toen werd mij verteld dat wij vandaag, dinsdag, welkom zijn. Voor de zekerheid bel ik nog maar even maar geen gehoor. Dus maar veldjes gaan bellen die niet al te ver liggen in de hoop dat we daar kunnen tanken. Het lukt uitendelijk contact te krijgen met het veldje Smålandstenar, een klein uur vliegen verderop; dat lukt nog makkelijk met onze hoeveelheid brandstof.
Het blijft raar dat in deze vakantieperiode zoveel veldjes gesloten zijn; gesloten als in: je mag er wel landen maar er zijn geen diensten zoals tanken beschikbaar omdat er geen personeel is. Heel juli en augustus ligt de vliegwereld op zijn gat in Zweden.

Afwassen, huisje schoonmaken, vliegtuig inpakken en wegwezen.
Na een uurtje hobbelen in de lucht komen we bij het veldje Smålandstenar en er komt inderdaad een mannetje naar de pomp lopen. Hij is speciaal voor ons opgetrommeld om ons te helpen – geweldig. Het veldje is in handen van een privé-persoon, zoals heel veel kleine veldjes in Zweden; dit veldje is niet al te geweldig onderhouden, met name het weggetje naar de benzinepomp is erg slecht, bulten en gaten, ik moet regelmatig aan de propeller denken – als die maar vrij van de grond blijft!

Na het tanken bel ik het vliegveld van Malmö – onze volgende doel. We zijn van harte welkom tot zes uur ‘s avonds, daarna gaat het veld dicht. Ik vind het weer ongelofelijk, één van de grotere velden van Zweden zo vroeg al dicht.
Als we op de buienradar kijken zien we een buienlijntje boven Malmö langs trekken, gaan we daar last van krijgen? Ik bel de Meteo van Zweden, zij weten me te vertellen dat het niks voorstelt en dat ik er eenvoudig doorheen kan vliegen.

Dus stijgen we op voor een uur vliegen naar Malmö. De meteo zat er wel naast blijkt onderweg, er komt een gigantische bui vanuit Denemarken het vasteland van Zweden op drijven; gelukkig kunnen we er nog op tijd voorbij komen, maar het ziet er vreselijk dreigend uit. Even later vlak voor Malmö nog een buitje dat we ook nog net kunnen missen.
De landing gaat voorspoedig en we moeten taxiën via Bravo, Yankee en Delta naar onze pakeerplek 15 Charlie. Daar worden we met een autootje opgehaald en naar de aankomsthal gebracht.
Dan kom ik erachter dat ik vergeten ben de stuurpen te plaatsen (tegen het klapperen van de roeren in de wind) en moet dus nog een keer terug. Ik moet mijn zakken leeghalen en door een detectiepoortje heen, daarna word ik weer met een busje naar de kist gebracht. Snel de stuurpen erin, en weer naar de aankomsthal.

We bijven niet in Malmö, we gaan naar Kopenhagen. Eerst met de bus van het vliegveld naar het Centraal Station van Malmö, vervolgens met de trein naar Kopenhagen. Ter plekke zoekt Vincent een hotel, het blijkt pal aan het station te liggen; lekker makkelijk.

De eerste indruk van Kopenhhagen is verschrikkelijk, een enorme bouwput. Gelukkig komen we ‘s avonds op wat leukere plekken uit, maar ik geloof dat dit jaar niet een van de beste is van Kopenhagen, wat een werkzaamheden overal.

De route van het eiland naar de tankstop:



Klik voor een grotere kaart

Route van de tankstop naar Malmö:



Klik voor een grotere kaart

Aankomst op Malmö

Van Malmö naar Kopenhagen met de trein

Stukje bouwput van Kopenhagen

Kopenhagen

Zweden 2012: Slapen op het vliegveld

Ik had het al eerder op de kaart zien liggen: een klein vliegveldje op het eiland Visingsö in het op één na grootste meer van Zweden, Vättern, hetzelfde meer waar Marchel en Henk aan wonen. Ik had er met de instructeur ook al over gesproken, en hij zei dat we daar gewoon naar toe kunnen vliegen; wel eerst even over het veld heen vliegen om de golfers van het veld te jagen, daarna pas echt gaan landen.

Gister heb ik met de eigenaar van het veld gebeld en ook hij zei dat we van harte welkom waren. Ik vroeg of we ergens konden slapen op het eiland en wat blijkt: op het veld staat een huisje dat we mogen gebruiken voor ongeveer 70 euro per nacht. Alles is er: bed, douche, enzovoorts; klinkt goed, dat gaan we doen. Ook kunnen we er fietsen huren.

Maar eerst naar Eskilstuna, gister hadden we al treinkaartjes gekocht, en om 10:48 precies vertrok de trein met onder andere ons erin. Een uurtje later stonden we op het station van Eskilstuna, daarna nog een ritje met de taxi naar het vliegveld. ‘s Ochtends had ik al gebeld met de eigenaar van het vliegveld, het is groot en er staan flinke hekken omheen; hoe komen we binnen? Hij geeft ons de pincode van het hek en inderdaad, nadat de taxi ons afgeleverd heeft kunnen we zo door het hek heen het veld opwandelen.

We maken de kist los, zetten hem op het asfalt, en leggen al onze tassen weer op de achterbank. Dan blijkt iemand op de vliegclub aan te komen, we mogen naar binnen en krijgen een kopje koffie met een koekje aangeboden.
Rond kwart over een starten we dan de motor en gaan we onderweg. Het is voor de verandering een keer prachtig weer, maar dat heeft als nadeel dat het erg turbulent is in de lucht; we worden continu door elkaar geschud. En zoals het hoort tijdens deze vakantie houden we het niet droog, buien onderweg en een bui later op het eiland.

Na anderhalf uur schudden vliegen we boven het noordelijkste puntje van het eiland, daar liggen de twee grasbanen. Er is zoals gebruikelijk niemand, dus kies ik zelf een baan uit om op te landen; het wordt baan 33 – nog wel steeds met een flinke zijwind. Het zal niet mijn mooiste landing zijn, maar we staan uiteindelijk op de baan en liggen in ieder geval niet in het water.

Het huisje staat dus echt gewoon op het vliegveld, het vliegtuig zetten we pal voor de deur. Nog bij het uitpakken begint het weer te regenen – geen grote bui gelukkig, maar het is toch een trend tijdens deze vakantie.
Als de bui over getrokken is zoeken we een fiets uit. Dat valt niet mee, er staan er genoeg, maar ze zijn bijna allemaal kapot. We vinden er twee en fietsen vervolgens flink tegen de wind in naar het middengedeelte van het eiland. Het eiland is 14 kilometer lang en 3 kilometer breed, we moeten 8 kilometer fietsen tot we bij het middengedeelte en de haven zijn; vanaf de haven is er elk half uur een pontje naar het vasteland.
Een biertje drinken gaat nog net, maar uit eten – dat wordt niks. Bars en restaurants gaan om 5 uur of om 6 uur dicht; dan is het voor ons nog lang geen tijd om te eten. Onderweg zagen we een soort buurtsuper staan, dus daar maar even langs en wat eten meenemen voor in de magnetron die in ons huisje staat. Ook maar een paar blikjes bier meegenomen, het wordt stil vanavond want er is verder niemand op de kop van het eiland bij het vliegveld.

We vinden het een geweldige belevenis – eten, drinken en slapen op het vliegveld met je vliegtuig voor de deur.

De route van vandaag:



Klik voor een grotere kaart

Ons huisje

De onvermijdelijke vakantiebui

De veerboot

Ruine op het eiland

Rollen hooi naast de landingbaan

Leuke plek voor een cache?

Hier aan het eind van de baan kun je je kist parkeren en betalen; hoef je niet helemaal naar de andere kant van het veld te rijden.

De landingsbaan ligt tegen de golfbaan, je ziet de vlaggetjes

En toen werd het stil en donker

Zweden 2012: weekeinde Stockholm

Zaterdag en zondag even geen vliegen maar genieten van de stad Stockholm. Beide dagen lekker uitslapen en door de stad wandelen; droog houden we het niet, op beide dagen komt er zo nu en dan nattigheid uit de hemel.

Zaterdagavond nemen we Henk en Marchel mee uit eten als dank voor hun gastvrijheid in Olshammar, zij vertrekken zondag per lijnvlucht naar Nederland.

Zondag begint toch stiekem de voorbereiding weer voor morgen – de begin van de tocht terug naar huis. Ik heb een leuk veldje op een eilandje op het oog, en we zijn welkom. De dag daarna een veldje verder om te tanken.
De vlieginstructeur heeft geen les op maandag, dus we moeten zelf morgen transport regelen naar Eskilstuna; we wandelen naar het centraal station van Stockholm en kopen twee kaartjes enkele reis Eskilstuna. Dat werkt anders dan in Nederland, je koopt een kaartje voor een bepaalde vertrektijd, wil je flexibel zijn in je vertrektijd, dan moet je een duurder kaartje kopen.
Blijft nog één onzekerheid over (naast het weer): hoe komen we het veld op – het is officieel gesloten. Zorg voor morgen.

‘s Avonds eten we op een aangemeerde boot, buiten op het dek. Gelukkig is het overdekt want tijdens het eten komt er een flinke stortbui over. Als we het eten op hebben is de bui ook weer voorbij.
Maar voordat we zijn gaan eten moesten we eerst nog langs het hotel waar Marchel en Henk geslapen hebben – Marchel had een broek laten liggen, die mogen wij mee terug nemen naar Nederland.

Nu nog wat foto’s van Stockholm.

In het echt stond hij rechtop.

Een of ander beeld

Straattheater

Rustig pleintje

Mijn volgende boot

Veel water in Stockholm

Veel water in Stockholm

Overal kun je lekkere taartjes krijgen

Daar op het terras hebben we een taartje gehad

De wacht

Mooi uitzicht

Uitzicht vanaf de Katarinahissen

De boot Patricia waarop we zondagavond gegeten hebben

De bui tijdens het eten

Vincent en zijn evenbeeld

Vincent en zijn evenbeeld