11 mei 2012 |
Oh wat een dag – het is er eindelijk van gekomen, ik heb mijn ouders een keer kunnen rondvliegen boven Friesland. Het heeft enkele jaren geduurd, maar vandaag was het zover. Wat is er allemaal aan voorafgegaan en hoe is de dag zelf verlopen? Ik ga het allemaal vertellen.
De foto’s bij dit verhaal zijn door Janna gemaakt; klik erop voor een grotere versie.
De kaarten zijn interactief, je kunt in- en uitzoomen, en de kaarten verschuiven.
Het idee
Enkele jaren geleden had ik Heit en Mem al eens gevraagd of ze een keer met me mee wilden vliegen boven Aldtsjerk, waar ze jaren gewoond hebben, en Oentsjerk, waar ze nu wonen. Dat wilden ze zeker wel, maar het kwam er maar niet van. Geen tijd, slecht weer, uitstellen, het gebeurde gewoon niet. Daarnaast vorig jaar nog grote pech met het vliegtuig waardoor deze maanden lang uit de running was, de propeller had een rooster geraakt waardoor de motor gereviseerd moest worden, en vervolgens 25 uur voorzichtig in moest lopen.
Toen ik eind vorig jaar weer eens vroeg ‘zullen we gaan vliegen?’, liet Mem blijken daar nogal tegenop te zien, niet zozeer het vliegen, maar wel het in- en uit het toestel komen. De afgelopen tijd was haar gezondheid er beslist niet op vooruit gegaan en daarom twijfelde ze of het wel zou gaan lukken.
Ik had nog steeds het idee dat ze beide nog wel graag een keer mee wilden, en om te voorkomen dat ze ‘nee’ zouden zeggen bedacht ik een ander plan: alles regelen voor een vlucht en pas op de dag zelf het aan Heit en Mem vertellen. Dan hoeven ze er niet dagen lang over te piekeren en kunnen ze, zonder het door te hebben, de nacht ervoor lekker slapen.
Ik heb mijn zus Janna deelgenoot gemaakt van mijn plan want ik had in ieder geval iemand nodig om de oude lui in en uit de kist te helpen. Ze vond het een prachtig idee, en we bedachten een paar data waarop het zou kunnen gebeuren: zondag 6 mei of vrijdag 11 mei.
De voorbereidingen
Het plan is dat Janna en ik naar Drachten vliegen en Heit en Mem daar naar toe rijden, ik moet dus regelen dat de kist beschikbaar is, en dat we mogen landen op Drachten. Dat eerste is simpel (het is per slot voor de helft mijn kist), het laatste achteraf ook, maar het regelen van de eerste datum ging toch niet helemaal goed. Ik had blijkbaar niet het juiste telefoonnummer gebeld en de zondag ging aan onze neus voorbij.
Voor vrijdag de elfde lukte het wel – als je de juiste persoon dus maar weet te bereiken. Op Drachten kun je gewoonlijk wel terecht vanaf 12 uur, wil je eerder komen dan moet je dat even regelen. We wilden graag zo vroeg mogelijk komen omdat Mem dan op haar best is – hoe later hoe vermoeider.
Maar het is nog steeds spannend: wordt het weer goed genoeg? Is inderdaad vrijdagochtend iemand op Drachten aanwezig? Is Hilversum wel open? Er wordt voor donderdag veel regen verwacht en dan maar hopen dat het veld niet te nat is. En mogen we de control zone van militair vliegveld Leeuwarden wel in om boven Aldtsjerk en Oentsjerk te vliegen? En zijn Heit en Mem eigenlijk wel thuis op vrijdag? En ook erg belangrijk: willen ze nog wel meevliegen??
Of ze vrijdag thuis zijn, kan ik wel wat mee – ik bel ze maandagavond op en zeg dat ik nog een dagje vrij kan nemen en dat ik misschien vrijdag wel even langs kom. Of dat schikt. Ja, dat schikt, in ieder geval één hobbel overwonnen.
Donderdagavond staan de seinen nog steeds op groen, ik bel Heit en Mem en zeg dag ik vrijwel zeker langs kom; er is nog een kleine onzekerheid vanwege het werk, en als ik toch niet langs kan komen dan bel ik vrijdagochtend even om dat door te geven. De werkelijkheid is natuurlijk dat ik ongemerkt nog een keer uitstel wil kunnen regelen voor als er nog iets tegen zit – je weet bijvoorbeeld maar nooit hoe het weer verandert.
Het uur U
Vrijdagochtend vroeg gaat de wekker – vroeger dan normaal. Ik pak gelijk de iPhone om te kijken wat het weer doet; prima maar veel wind. Gelukkig staat de wind recht op de baan in Hilversum en Drachten – geen belemmering dus.
Om acht uur pik ik Janna op in Houten en gaan we onderweg naar Hilversum. Veel onzekerheden bestaan nog, maar we doen gewoon alsof alles ok is.
Op Hilversum aangekomen lijkt het erop dat het veld wel open is ondanks de flinke buien van donderdag. Ik bel het nummer in Drachten en ja hoor, ik ben van harte welkom op het vliegveld: er zal vanaf 10 uur iemand aanwezig zijn. Weer een stap genomen.
Nu Heit en Mem bellen. Ik bel met mijn telefoon, maar Janna praat – verwarring alom. Ze zijn niet echt blij – als Sietse ‘s ochtends vroeg belt dan betekent dat immers dat hij vandaag niet langs komt; maar waarom Janna aan de telefoon? We beginnen het verhaal uit te leggen – we zijn in Hilversum en komen naar Drachten vliegen. En of ze een rondvlucht willen maken. Janna en ik kijken elkaar erg blij aan als we te horen krijgen: Ja, we komen en Ja, we willen meevliegen! Weer een onzekerheid weg.
Even later blijkt definitief dat Hilversum ook open is – er is een aantal beperkingen omdat het veld erg nat is, zoals maximaal twee personen per vliegtuig, maar wij hebben er gelukkig geen last van.
Vlucht 1: Aankomst in Drachten
Klik voor een grotere kaart
Om twintig over negen hangen Janna en ik in de lucht, met een flinke wind in de rug zijn we binnen een uur in Drachten. We worden door de toren welkom geheten en tijdens de landing zie ik de auto van Heit en Mem al staan. Er staat een enorme puist wind, 20 knopen, maar omdat de wind recht op de baan staat is dat geen probleem. Flink gas erop op final want door de tegenwind lijkt het alsof je voor de baan bijna stil hangt.
Heit en Mem hadden wat moeite gehad om het veld te vinden, TomTom had ze naar de verkeerde kant van het veld gestuurd, maar met behulp van het politiebureau in de buurt konden ze het toch nog op tijd vinden om ons te zien landen. Ze vinden het prachtig dat we zomaar per vliegtuig bij hun in de buurt komen, we drinken een kop koffie op de vliegclub van Drachten.
Vlucht 2: Mem rondvliegen
Klik voor een grotere kaart
Er zijn al flink wat hobbels genomen, nog één te gaan: mag ik de CTR van Leeuwarden in. De man op de toren van Drachten raadt mij aan om even te bellen met de toren van Leeuwarden, dat werkt meestal wel als smeerolie. En dat was een goed plan, ik legde de man op de toren van Leeuwarden uit dat ik boven Oentsjerk en Aldtsjerk wilde kijken, en daarna naar Terschelling wilde vliegen (daar woont een tante van me, een zus van Mem). De toren wees mij erop dat er een militaire oefening gaande was, en na enig zoeken en met behulp van de brandweerman van vliegveld Drachten kon ik kaartjes vinden met de verboden gebieden – gelukkig niet waar wij moesten zijn.
De toren zei dat het verder goed was, dus met Mem op naar het vliegtuig. Ik had een huishoudtrap meegenomen in de hoop op die manier Mem in de kist te krijgen – en dat lukte: de trap voor de vleugel zodat Mem de trap op kon en gelijk de vleugel op kon stappen. Ook het instappen van de vleugel in de cockpit lukte met enige moeite en daarna konden we onderweg!
Leeuwarden deed zeker niet moeilijk, we mochten doen wat we wilden. Eerst richting Leeuwarden, dan de Groninger Straatweg oppikken en vervolgens de afslag bij restaurant E10 de weg richting Dokkum oppakken. Dan kom je vanzelf via Gietjserk bij Oentsjerk en Aldtsjerk. Daar hebben we wet rondjes gedraaid en vervolgens richting Terschelling. Dat viel niet mee – de wind recht op de neus, dat schoot absoluut niet op; maar na enige tijd kwamen we er en hebben we ook daar wat rondjes gemaakt – lastig want de wind blaast je continue van koers.
Van Terschelling terug naar Drachten ging redelijk vlot – wind mee dus! Omdat de militaire oefening nog steeds gaande was zijn we via Harlingen ten zuiden Leeuwarden teruggevlogen en na ruim een uur vliegen weer netjes geland op Drachten.
Mem had ontzettend genoten van de vlucht, wat mij vooral opviel is dat het voor haar allemaal erg snel ging; tegen de tijd dat ze echt door had ‘O zijn we nu daar’ dan waren we er alweer voorbij. Het gaat dan ook echt veel sneller dan wat je gewend bent met de auto: een veel hogere snelheid, en in een rechte lijn zonder stoplichten enzo.
Vlucht 3: Heit rondvliegen
Klik voor een grotere kaart
Het ‘uitladen’ van Mem gaat boven verwachting snel, het uitstappen en afdalen van de trap gaat veel makkelijker dan de andere kant op. Even terug naar de vliegclub, een krentenbolletje eten (Janna had een hele hoop meegenomen), wat drinken en weer terug naar de kist. Heit is duidelijk wat beter ter been en kan met een beetje hulp gewoon van achter op de vleugel stappen en in de stoel gaan zitten.
Ik had al gelezen dat om 13:00 uur de militaire oefening afgelopen zou zijn, we gingen kwart voor één de lucht in. Het verschil was duidelijk merkbaar, de toren van Leeuwarden vond alles best, ik hoefde niet steeds te melden wat ik van plan was. We hebben hetzelfde rondje gevlogen, met een klein verschil op de terugweg: we hebben een directere route genomen door de CTR van Leeuwarden. Wel moesten we op een gegeven moment zakken naar 500 voet wegens binnenkomend verkeer op vliegveld Leeuwarden, maar dat maakt niet uit. Mag ik ook eens officieel goed gekeurd laag vliegen.
Na weer een uur vliegen stonden we weer aan de grond. Ik had afgelopen week nog het idee geopperd om na het rondvliegen nog even met de auto naar Oentjserk te gaan, maar ondertussen was het al half twee, en moesten we nog terug naar Hilversum met een omweg. Door de harde wind had ik veel meer brandstof verbruikt dan verwacht, en direct naar Hilversum terugvliegen was wat betreft hoeveelheid benzine niet verantwoord. Dus moeten we op de terugweg nog een tussenstop inlassen op Hoogeveen voor wat benzine – op Drachten is geen avgas (vliegtuigbenzine) beschikbaar.
Vlucht 4: pitstop op Hoogeveen
Klik voor een grotere kaart
Na afloop van de vlucht met Heit praten we nog wat na op de vliegclub van Drachten. Er zitten nog wat andere clubleden en het is er best gezellig. Men was er ondertussen ook achter gekomen dat ik de maker was van de website http://vliegen.sietse.nl – een site die alle clubleden regelmatig gebruiken. Ik werd onthaald als een beroemd persoon – hoe is het toch mogelijk dat de maker van die veel gebruikte handige website zomaar op onze club aanwezig is?
Om half drie is het dan echt tijd om te vertrekken, Janna en ik lopen terug naar de kist – vergezeld door de havenmeester want er moet een foto gemaakt worden van deze beroemdheid bij zijn kist – heeft de voorzitter van de vliegclub weer wat te melden!
Ook voor Mem is het duidelijk tijd om naar huis te gaan, ze ziet er moe uit. Niet zo vreemd – de dag is echt totaal anders verlopen dan ze ‘s ochtends om acht uur had gedacht. Niet rustig op de eigen stoel zitten, geen middagdutje, geen warme maaltijd om 12 uur.
De vlucht naar Hoogeveen duurt maar zo’n 20 minuten; na de landing gelijk naar de pomp en tanken maar. Alleen kan ik niet zoveel tanken als ik wil – zoals je ook wel bij onbemande benzinepompen aan de weg kunt tanken, kun je hier ook je pinpas in de pomp steken waarna je kunt gaan tanken. Alleen bij 150 euro houdt het op – dat blijkt een standaard limiet e zijn, ook aan de weg. Nou ja, dan maar wat minder benzine dan bedoeld, Hilversum halen we wel; allleen zullen we het eerste stuk een beetje scheef vliegen, de rechtervleugel heeft meer benzine dan de linker.
Vlucht 5: Hoogeveen naar Hilversum
Klik voor een grotere kaart
De vorige vlucht mocht dan lekker kort zijn doordat we wind mee hadden – die luxe was ons naar Hilversum niet gegund. Ploeterend tegen de wind in duurde het nog 55 minuten voor de kist weer thuis was. Ik vond het ook wel welletjes nu, in totaal heb ik vandaag 4 uur en 15 minuten in het vliegtuig gezeten – meer dan genoeg voor 1 dag.
Daarna nog de kist uitladen, schoonmaken en alle administratie doen; al met al reden tegen half zes weg van het veld.
Nagenieten
Eenmaal thuis heb ik even met Friesland gebeld; ma lag uitgeteld op de bank na te genieten, pa zat alweer achter de WordFeud; ze hebben het beide erg naar hun zin gehad. Heit vond het absoluut voor herhaling vatbaar!
Vincent was ook de hele dag op stap geweest, dus tijd om lekker samen te gaan uit eten. We besluiten naar De Thai in Utrecht te gaan en hebben daar genoten van een heerlijke maaltijd, al pratend en genietend van wat we beide op deze speciale vrijdag beleefd hebben.
De eigenaar van het restaurant herkende ons waarschijnlijk van een van onze vorige bezoeken en we kregen een gratis drankje aangeboden; de avond werd helemaal speciaal toen ook nog bleek dat Marco Borsato in het restaurant zat te eten…
Het zit erop!
|
29 mrt 2012 |
Marcel en ik hebben nog een vlucht tegoed. Op de vliegclub had ik iemand horen praten over de mogelijkheid om een touch-and-go of een low-pass over de NASA shuttle landingsbaan van Cape Canaveral te maken. Dat moeten we natuurlijk proberen, we willen het beide doen, dus in principe plannen we een trip van Kissimmee naar Dunn Titusville (afkorting van het vliegveld is X21), een klein vliegveld dicht in de buurt van de NASA landingsbaan. De bedoeling is dat ik eerst een poging waag over de NASA baan te vliegen, dan landen op X21 waarbij Marcel en ik van stoel wisselen, en daarna Marcel een poging waagt.
Zo gezegd zo gedaan, we bereiden de trip netjes voor in de verwachting dat Sunstate Aviation daar wel weer naar zal vragen. Maar nee hoor, kennelijk vertrouwt men ons nu en we krijgen zonder verdere vragen de kist mee.
Ik vlieg dus eerst; we gaan met een boog om het grote vliegveld van Orlando heen (Orlando International), over X21 en dan komen we bij het NASA vliegveld (afkorting KTTS). Het klinkt toch erg bijzonder als Marcel de toren oproept: ‘NASA tower, N7815D’ (N7815D is de registratie van ons vliegtuig). Er komt nog antwoord ook! Marcel vraagt om een touch-and-go, maar zoals eigenlijk al verwacht krijgen we daar geen toestemming voor. Wel voor een low pass, we mogen op een hoogte van 100 voet (30 meter) over de baan scheren. En dat is een eind: de baan is 15000 voet lang, ofwel 5 kilometer! Marcel en ik kijken elkaar met een grijs van oor tot oor aan, dit is toch wel heel bijzonder. Het fototoestel is mee, Marcel schiet een lading foto’s.
Na de low pass gaan we direct naar X21 en wisselen van plek; we doen het nog een keer over, dit keer met Marcel aan de controls en ik aan de fotocamera. Foto’s schieten maar met een enorme grijns op onze gezichten.
Op de terugweg naar Kissimmee vraagt Marcel of we een route kunnen krijgen recht over het veld van Orlando International, en dat krijgen we ook nog. Het is een kortere route, en natuurlijk hardstikke leuk om grote boeings en airbussen onder je te zien landen.
Niet veel later staan we weer aan de grond bij Sunstate Aviation – het avontuur is voorbij. Nog nagenietend van de vluchten laten we de man achter de balie de totaalrekening opmaken en zitten onze vluchten voor dit jaar in Amerika erop. Wat een ervaring, geweldig.
Ik heb deze vkantie 5 uur en 40 minuten gevlogen, Marcel heeft er 4 uur 55 minuten op zitten; in totaal hebben we dus ruim 10 uur boven Florida gehangen. Omgerekend heeft het vliegen ongeveer 130 euro per uur gekost, in Nederland zou het voor zo’n vliegtuig toch zeker zo’n 200 euro per uur zijn…
Mijn route; aan de oostkant ligt de NASA landingsbaan (zoom maar eens in)
klik hier voor een grotere kaart
Marcel zijn route; aan de oostkant ligt de NASA landingsbaan (zoom maar eens in), de terugweg gaat over Orlando International Airport
klik hier voor een grotere kaart
De baan van 5 kilometer met de space shuttle gebouwen
Final voor baan 15
Final voor baan 15
De NASA gebouwen
NASA shuttle gebouwen
De enorme landingsbaan achter ons
Lanceerplaats in de achtergrond
Geen geweldige foto, maar voor ons ligt Orlando International Airport
Een lijnvliegtuig landt onder ons
Een klein stukje van het Orlando International Airport banenstelsel
Kissimmee Airport, onze thuisbasis
Baan 15 met linksachter Sunstate Aviation
De laatste landing van de vakantie
Vliegtuigen van Sunstate Aviation op een rij
|
28 mrt 2012 |
We hebben weer een dag vrij, kan de spanning van de afgelopen dagen weer helemaal wegzakken.
Net als vorig jaar brengen we in de middag een bezoek aan Fantasy of Flight, kijk voor foto’s van toen op mijn verslag van vorig jaar (grappig detail: ik had dit jaar kennelijk hetzelfde t-shirt aan als bij het bezoek vorig jaar).
Marcel is mij een nieuwe hobby aan het aanpraten: geocaching. Geocaching is een bezigheid waarbij je dingen probeert te vinden die door anderen verstopt zijn. De plaats waar het ding ligt wordt op internet bekend gemaakt via de website geocaching.com waarna anderen die (al dan niet toevallig) in de buurt zijn het ding kunnen vinden. Het idee is dan dat je je naam opschrijft op een briefje dat in het ding zit, en dat je op internet aangeeft dat je het ding gevonden hebt.
Wat is nou zo’n ding? Dat is heel wisselend, het is aan degene die het ding verstopt. Het kan een doosje zijn, een kistje, of een heel klein rond magnetisch knopje. Je zult, als je op de juiste plek bent aangekomen, in ieder geval moeten zoeken om het het te vinden.
Wat is daar nou de lol van? Tja, het is leuk als je iets verstopt, en later via internet een bericht krijgt dat iemand je cache (het verborgen ding) gevonden heeft. Sommigen zijn al honderden keren gevonden, anderen veel minder.
Wat je ook kunt doen is een zogenaamde ‘trackable’ in een cache stoppen, en erbij aangeven wat je doel met de trackable is. Een trackable kan bijvoorbeeld een soort sleutelhanger zijn, en je kunt als doel bijvoorbeeld meegeven dat je wilt dat de trackable een wereldreis maakt, of bijvoorbeeld elke provincie van Nederland moet aandoen. Als vinder van zo’n trackable kun je die meenemen, en ergens anders op de wereld weer in de cache stoppen. De eigenaar van de trackable krijgt elke keer bericht als zijn ding verplaatst wordt, zo kun je als eigenaar dus leuk volgen of je trackable inderdaad doet wat je wilt.
Vandaag hebben we drie caches gezocht en gevonden; de eerste cache was een plastic bak dat bij de voet van een paal aan het eind van een doodlopende weg was verstopt; de tweede was een legergroen kistje dat in een bos onder een stel takken was verstopt, en de derde was een klein metalen kokertje dat aan een kettinkje hing; het kettinkje hing met een ring aan de tak van een boom.
In de eerste cache zat een trackable en die heb ik meegenomen, in Europa ga ik hem ergens in een cache stoppen.
Als ik op de website van geocache.com zoek naar caches in de stad Utrecht dan zie ik dat er enkele tientallen zijn – ik kan mijn lol de komende tijd wel op met het vinden van die caches.
|
27 mrt 2012 |
We hebben een nacht geslapen in het hotel La Concha Key West, het grappige is dat we dit hotel niet bewust geboekt hebben. Vanuit Orlando wilden we een hotelreservering in Key West, maar de prijzen die je op de websites van de hotels vindt zijn erg hoog, al gauw meer dan 300 dollar per nacht. We kregen een tip van iemand; je kunt via een speciale website bieden op hotelkamers waarbij je dan vaak een kamer kunt krijgen ver onder de prijs die op de websites van de hotels staan. Dat hebben we dus gedaan, Marcel heeft een bod gedaan op de website waarbij we aangaven dat we minimaal een drie-sterrenhotel zochten en maximaal 160 dollar wilden betalen. Binnen de kortste keren kwam de website met ons hotel terug, 160 dollar dus terwijl volgens de website van het hotel de minimale prijs 279 dollar is. Dat scheelt nogal!
Het vliegtuig is gehuurd tot vanmiddag 14:30, al terugrekenend betekende dat dat de wekker vanmorgen om half acht moest gaan. Na een prima ontbijt in een leuke tent in Key West, Pepe’s Cafe, laten we ons per taxi naar het vliegveld brengen. Het vliegtuig staat netjes geparkeerd, dat hebben wij niet gedaan, dat doet een bedrijf op het vliegveld voor je. Er moet weer getankt worden en dat doet dat bedrijf ook. Erg luxe allemaal – dat overkomt je in Nederland niet.
Om kwart over tien zijn we zover dat we de lucht in kunnen. Ik aan de controls, Marcel aan de knoppen en microfoon. Het eerste stukje is min of meer gelijk aan het laatste stuk van gisteren, over de eilandjes. Je moet niet te ver ten noorden van de eerste eilandjes vliegen want daar hangt een grote weerballon aan een kabel boven de zee, die wil je absoluut niet raken want die snijdt zo de vleugel van je vliegtuig.
Halverwege de Keys gaan we links af het water over richting Everglades. Het is nu even geen tijd voor een motorstoring, in het water wil je niet terecht komen want daar zijn haaien, en in de Everglades wil je niet terecht komen want daar wonen de krokodillen. Het weer valt een beetje tegen, bij de oversteek hebben we zelfs wat regen; eenmaal boven land wordt het wolkendek steeds dunner en krijgen we weer blauwe luchten.
Op de heenreis heb ik een tijdje de autopilot aan gehad; we werden er een beetje zeeziek van want die autopilot had moeite het vliegtuig recht te houden. Het vloog als het ware zichzelf steeds voorbij, te veel naar links, dan weer te veel naar rechts, te hoog, te laag, hij bleef maar corrigeren. Ik probeer het vandaag nog een keer, maar na een minuut of wat schakel ik hem maar weer uit, dat ding kan gewoon niet netjes rechtuit vliegen.
Onze checkout instructeur had het al tegen ons gezegd – vliegen over de Everglades en ten noorden daarvan is vliegen over ‘a whole lot of nothing’. Inderdaad, geen wegen, geen huizen, niks is er te doen. Maar toch wat sneller dan verwacht, zeg na dik een half uur niks, kwamen weer menselijke bouwsels in zicht en kon ik na enige tijd de kist neerzetten op het erg verlaten vliegveld Immokalee.
Tanken, van stoel wisselen, en beginnen aan het laatste been van de tocht. Zoals wel vaker deze tocht worden we op de radio regelmatig overgezet naar andere frequenties. Dit laatste stuk ging het redelijk goed, maar bij voorgaande stukken hebben we meerdere keren meegemaakt dat we werden overgezet naar een andere frequentie die ons dan niet wilden hebben en ons gelijk weer doorzetten naar een andere frequentie; kennelijk weten ze niet altijd goed van elkaar wie welk deel van het luchtruim controleert. Overigens werden we op de radio altijd goed geholpen, we vragen elke keer ‘flight following’ wat betekent dat je bij hun op de radar staat en dat ze je waarschuwen als er een ander vliegtuig bij je in de buurt vliegt, of als bij voorbeeld een militair gebied in de buurt ‘hot’ is, of als je iets illegaals dreigt te gaan doen, bijvoorbeeld een verboden gebied invliegen.
Ook dit laatste stuk verloopt probleemloos zodat we iets na twee uur ‘s middags weer op Kissimmee Airport staan, mooi op tijd dus.
De gevlogen route kun je vinden in mijn vorige blog over de heenreis.
 De oude en nieuwe weg naar Key West
 Oneindige stukken niks bij de Everglades
 Marcel als co en fotograaf, ik als piloot
 Landen op Immokalee
|
26 mrt 2012 |
Als ik wakker word voel ik de eerste spanning al, het gaat gebeuren vandaag. We hebben het vliegtuig gereserveerd vanaf twee uur vanmiddag tot morgen half drie voor de vlucht naar Key West.
Al snel zitten Marcel en ik met onze laptops aan tafel om de vlucht voor vanmiddag voor te bereiden. Sunstate Aviation wil weer een stapel papierwerk zien als bewijs dat we de vlucht goed voorbereid hebben: er moet een vliegplan gemaakt en ingediend worden, het weer moet uitgebreid opgevraagd en ingediend worden, de weight and balance moet volledig uitgewerkt worden, lijnen op de kaarten, vliegvelden opzoeken, radiofrequenties opzoeken en opschrijven enzovoorts.
De eerste vlucht gaat van Kissimmee naar Pompano Beach, een veld iets ten noorden van Miami; de tweede van Pompano Beach via de kust van Miami, over de Keys naar Key West. We willen dan overnachten op Key West. Morgen de derde vlucht van Key West naar Immokalee waarbij de route over de Everglades loopt en als laatste, vierde, vlucht van Immokalee terug naar Kissimmee.
Rond half een zijn we klaar en vertrekken met het dak van de auto open richting vliegveld, we zijn beide duidelijk gespannen. Zijn we niks vergeten voor te bereiden? Gaat Sunstate Aviation akkoord met onze voorbereidingen? Volgens de weight and balance mogen we niet met volle tanks vertrekken – is de kist niet per ongeluk vol getankt?
Eenmaal op het veld gaat het redelijk soepel, alles wat we voorbereid hebben is goed, de kist is niet afgetankt. Marcel heeft nog een vraag over radiofrequenties, en wordt doorverwezen naar Steve. Die gaat heel moeilijk lopen doen, we moeten plotseling allerlei vragen van hem beantwoorden over de te vliegen route die we voorbereid hebben en hij vindt dat we bij Miami niet via de kust mogen omdat het daar veel te druk is; ook is het ten strengste verboden van hem om night VFR te vliegen op Key West. We ondervinden dit gesprek als uiterst onvriendelijk – alsof we een stel kleine kinderen zijn die nodig terecht gewezen moeten worden.
We nemen voor de zekerheid maar wel zijn advies ter harte over het niet via de kust vliegen bij Miami (later hebben we daar spijt van).
Iets na half drie zijn we klaar en vertrekken we. We genieten volop van de vlucht en zonder problemen komen we 1 uur en 45 minuten later op Pompano Beach aan waarbij ik de piloot was, en Marcel de navigator/radioman. Na een korte tankstop vliegt Marcel ons naar Key West, ik ben navigator en radioman. Niet lang na het opstijgen krijgen we contact met Miami Approach, en die vraagt of we een route via oost of west van Miami willen hebben; we kijken elkaar aan, twijfelen even maar ‘we stick to the plan’ en vragen een route aan de westkant, dus niet de kustkant. Hadden we maar de kust gekozen, we balen dat Steve ons deze route aangepraat heeft.
Het stuk dat we vliegen over de Keys is echt waanzinnig mooi. Je ziet de autosnelweg van eiland naar eiland gaan en we zien prachtige dorpjes, havens en huizen. Deze tocht duurt ook 1 uur en 45 minuten, en dan staan we plotseling op Key West International Airport. We did it!
Hieronder staat de volledige gevlogen route (ook de terugweg); voor een groter overzicht klik hier. De kaart is interactief, je kunt in- en uitzoomen zodat je bijvoorbeeld bij een vliegveld precies kunt zien hoe we zijn aangekomen en vertrokken van het veld, en waar we op het veld geparkeerd en getankt hebben.
 Onze werkplek
 Pompano Beach
 De oude en nieuwe snelweg
 Het wordt al laat
 Een van de vele eilandjes
 Key West International Airport
 Ik was er echt!
|
25 mrt 2012 |
Na de stress van gister is het vandaag tijd om lekker te ontspannen. De zon schijnt, het is lekker warm buiten – een prima dag om een bezoek te brengen aan een van de vele pretparken hier in de buurt. We gaan naar Disney Hollywood Studio’s en willen in de avond het vuurwerk bewonderen in het Epcot park. In 2004 ben ik daar ook al eens geweest, maar dat geeft niet, het is bijna acht jaar geleden.
In het park haal ik mijn fototoestel tevoorschijn en kom tot ontdekking dat mijn meest gebruikte lens (de 27-70) stuk is, hij wil niet meer scherpstellen. Je voelt de motor in de lens moeite doen, maar er gebeurt niks. Shit. Gelukkig heeft Marcel ook fotospullen bij zich, hij wordt de hoofdfotograaf, ik besluit de iPhone fotograaf te worden.
We doen een aantal attracties zoals de Rock ‘n’ Roll Coaster (een snelle achtbaan in een donkere ruimte met muziek van Aerosmith), Start Tours (een full motion simulator met een Star Wars missie in 3D) en de Twilight Zone Tower of Terror (waarin je een paar keer een vrije val maakt in een soort lift).
Tegen het eind van de middag laten we ons naar Epcot rijden, daar doen we Mission: SPACE (je vliegt van aarde naar mars waarbij je flinke G-krachten voelt – heerlijk!) en lopen vervolgens naar het Japanse paviljoen in het landen gedeelte voor een heerlijke maaltijd.
Dan is het alweer 9 uur ‘s avonds: vuurwerktijd.
Een heerlijke rustige dag zo.
Het doet toch wel wat met me, het vooruitzicht van een checkout. Ik ben gister bijtijds naar bed gegaan maar een fijne nacht is het niet geworden, ben heel vaak wakker geweest. Wellicht een stukje jetlag, maar ik denk vooral het vooruitzicht dat je weer moet bewijzen aan een willekeurige instructeur dat je wel kunt vliegen.
Om half zeven is het tijd om op te staan, we worden om acht uur verwacht op het vliegveld.
‘s ochtends komt eerst nog een aantal emails binnen met reschedules, kennelijk is een en ander omgegooid in de planning van het vliegbedrijf. Plotseling blijkt Marcel zijn theoriesessie te zijn verschoven van zaterdagochtend 8 uur naar zondagochtend 8 uur, en heb ik een nieuwe instructeur. We trekken ons er niks van aan, en staan gewoon om 8 uur bij het vliegbedrijf.
En dat was maar goed ook, er is inderdaad een andere instructeur, Gavin, en die stond ons al op te wachten. Ik sta in de planning om van 12 tot 2 te gaan vliegen met die instructeur, Marcel nog met de vorige instructeur van 4 tot half 7; gelukkig hoeven we ons niet veel van de planning aan te trekken, Gavin vertelt ons dat we nu samen 2 uur theorie gaan doen, en om 12 uur met zijn drieeen de lucht in gaan, op een ander veld van piloot wisselen en daarna terug.
We zijn inderdaad 2 uur met de theorie bezig, en dan hebben we nog niet alles behandeld wat we aan huiswerk hadden opgekregen. Gavin deed er niet moeilijk over en hield er na 2 uur gewoon mee op – hij had nog een andere lesvlucht van 10 tot 12 waarna wij weer aan de beurt waren. Volgens mij was Gavin wel tevreden over onze theorie, het was vooral leuk om toen Marcel en ik samen de weight and balance uitrekenenden, en we na enkele minuten precies met de uitkomst kwamen die hij wilde horen.
De theorie is gelukt, nu twee uur wachten tot we de lucht in mogen. Marcel en ik hebben onderling afgesproken dat hij als eerste gaat, kan ik de kunst nog een beetje afkijken. In die twee uur wachttijd eten we wat uit de vrieskast van het vliegbedrijf (komt uiteraard op onze rekening te staan), vervolgens zitten we met gespannen gezichten op de bank te wachten. Het is toch altijd spannend, in Nederland vlieg je met je ogen dicht het hele land door, maar hier in Florida is het allemaal wat anders. We weten het eigenlijk wel, vorig jaar hebben we hier ook gevlogen, maar je moet het toch maar weer bewijzen aan een instructeur. En je hebt niet alles in de hand, als de instructeur met het verkeerde been uit bed gestapt is dan kunnen we daar bij de check toch flink last mee krijgen.
Marcel vliegt inderdaad als eerste, niet omdat wij dat beslist hadden maar omdat Marcel de zwaarste van ons tweeen is; we zitten op het randje van de weight and balance en het helpt als de zwaarste eerst voorin zit. Het gaat allemaal goed, Marcel moet van alles en nog wat daar boven in de lucht doen, waaronder standaard dingen als langzaam vliegen en steile bochten maken, maar ook nieuwere dingen zoals het bedienen van de Garmin G1000 glass cockpit, en de Bendex King KAP140 autopilot. Het gaat allemaal prima, net als een aantal landingen op het veld Winterhaven.
Ondertussen zijn de twee uur al zo goed als om, en ik moet nog. Gavin belt naar het vliegbedrijf dat het ‘wat later’ wordt. Een hoop dingen worden wat sneller afgehandeld om tijd te winnen en na 1 landing op Winterhaven gaan we weer richting Kissimmee. Onderweg laat Gavin mij nog een hoop dingen doen die Marcel ook moest doen (maar dan een beetje korter om tijd te winnen) en vervolgens terug naar het veld. Om drie uur staan we weer bij Sunstate Aviation waar vervolgens blijkt dat Gavin zijn volgende vlucht geannuleerd is – het gehaast was niet echt nodig geweest.
En het goede nieuws is: Marcel en ik zijn beide goed bevonden! Met vlag en wimpel hebben we de testen die Gavin ons oplegde doorstaan en heeft hij onze logboeken afgetekend. We mogen maandag naar Key West vliegen!!! De vele avonden van voorbereiding worden dan toch beloond.
Alle andere afspraken die in het boekingssysteem waren gezet (die van Marcel vanmiddag, de theorie voor Marcel op zondag, de vluchten die voor Marcel en mij op zondag nog gereserveerd waren voor het geval het de eerste keer niet goed zou gaan) worden geschrapt en dat betekent morgen uitslapen! Wat een heerlijk vooruitzicht.
De spanning valt van ons af en we beginnen aan de terugreis. Ik had al eens tegen Marcel gezegd dat ik misschien wel een nieuw type iPad zou willen kopen, daarom stelde hij voor langs een groot winkelcentrum te rijden. Ik had er niet veel vertrouwen in – ik had gelezen dat de nieuwe iPad allang uitverkocht was. Dat bleek dus helemaal niet het geval te zijn, van alle types iPad was er meer dan genoeg voorraad. Na eventjes twijfelen heb ik de knoop doorgehakt: kopen! Mijn ouders hadden al aangegeven belangstelling te hebben voor mijn iPad 2, dat kan ik dan mooi combineren.
Toch nog een probleem: mijn credit card is kennelijk over de limiet, het vliegbedrijf heeft een bedrag gereserveerd voor vandaag, maandag en dinsdag, en daar kon kennelijk niet nog een iPad bij. Gelukkig heeft Marcel een tweede credit card en hij biedt aan het geld voor te schieten. Wel raar trouwens dat in de Apple Store geen pin-kaart wordt geaccepteerd.
Nee, geen foto’s bij dit verhaal; we hadden beide onze fotocamera’s bij ons, beide een iPhone waar we prima foto’s mee kunnen maken, maar het hele gebeuren was toch te spannend om daarnaast nog wat plaatjes te schieten. Helaas.
|
23 mrt 2012 |
De afgelopen weken ben ik vele avonden bezig geweest met het voorbereiden van deze Florida tocht. Marcel en ik willen erg graag weer weg met een vliegtuig waarin een zogenaamde ‘glass cockpit’ zit – dat betekent dat in het vliegtuig niet een lading ouderwetse vlieginstrumenten zitten maar twee grote computerschermen waar alles op te zien is. We hebben een cursus gekocht over de Garmin G1000, de glass cockpit die in het vliegtuig zit; daarnaast hebben we een simulator op de pc draaien waarmee we kunnen oefenen. Zelfs in het vliegtuig gister onderweg van Dublin naar Orlando zijn we beide nog met de cursus in de weer geweest om zo beslagen mogelijk ten ijs te komen.
We gaan een vliegtuig huren bij het bedrijf Sunstate Aviation, alleen gaat dat niet vanzelf. Per email kregen we een enorme lading papierwerk opgestuurd dat we helemaal moeten voorbereiden voordat we ook maar een meter mogen vliegen. Een 11 kantjes tellend aanmeldformulier moet ingevuld worden, minimaal 5 cursussen over vliegveiligheid op een AOPA website moeten gevolgd worden, een vliegplan naar een vliegveld in de buurt moet gemaakt en ingeleverd worden en een lijst van 53 theorievragen moeten worden beantwoord. Het aanmeldformulier hebben we in Nederland al ingevuld en opgestuurd zodat we ons konden inschrijven voor de checkout; tijdens de vlucht naar Orlando, en vandaag overdag hebben we de rest van het papierwerk ingevuld in de hoop dat we morgen vrij soepel door de checkout heen komen. Een checkout houdt in dat de verhuurder je met een instructeur de lucht in stuurt om te kijken of je veilig met het vliegtuig kan vliegen en landen; als dat in orde is dan mag je het vliegtuig zelfstandig meenemen.
We zijn (met het dak van de auto open uiteraard waardoor ik nu al een verbrande kop heb) naar het vliegveld van Kissimmee gereden om te kijken waar Sunstate Aviation zit, en of alles nu geregeld is. En om te kijken of het theoriegedeelte iets verlaat kan worden – het staat nu op zaterdagochtend 8:00 uur – een beetje vroeg voor een vakantie. Helaas gaat dat niet lukken, morgen vroeg op.
Verder lijkt alles geregeld, als de checkout morgen lukt dan kunnen we maandag naar Key West. Mocht er toch een probleem zijn met de checkout, dan hebben we het zondag nogmaals proberen.
Hieronder het type vliegtuig waar we mee aan de slag gaan: een Cessna Skyhawk 172SP met een Garmin G1000 glass cockpit en een Bendex King KAP 140 autopilot.
|
22 mrt 2012 |
Vorig jaar ben ik rond deze tijd met Marcel Millenaar naar Florida geweest om de vliegshow Sun ‘n Fun te bezoeken, en om samen een vliegtocht te maken van Kissimmee (vlak onder Orlando) naar Key West. Dat viel toen allemaal nogal in het water omdat er een enorme storm over Florida trok, en bovendien enorm veel schade aanrichtte op Sun ‘n Fun.
We doen het nog een keer over. Dit jaar gaan Marcel en ik weer naar Florida, weer een poging wagen om van Kissimmee naar Key West te vliegen. Bovendien willen we weer en bezoek brengen aan Sun ‘n Fun.
De planning is als volgt:
– vandaag vliegen naar Orlando
– vrijdag bijkomen van de reis
– zaterdag ons laten uitchecken op he vliegtuig waar we de tocht mee willen maken
– zondag vrij/reserve
– maandag van Kissimmee naar Key West
– dinsdag van Key West terug naar Kissimmee
– woensdag dagje vrij/reserve
– donderdag nogmaals het vliegtuig huren, hopelijk een touch and go maken op Cape Canaveral
– vrijdag naar Sun ‘n Fun
– zaterdag weer terug naar Nederland
– zondag aankomst op Schiphol.
We zullen zien wat ervan komt, voorlopig zijn de weersverwachtingen ons goed gezind.
Voor mij begint de vakantie niet al te goed; om kwart voor zeven ‘s ochtends sta ik op Utrecht Centraal maar er rijden geen treinen richting Schiphol in verband met een sein- en wisselstoring! Wat nu?
Op naar de taxistandplaats waar uiteraard geen taxi te vinden is. Wel andere reizigers die gestrand zijn, ik spreek met drie anderen af dat we samen proberen een taxi te krijgen naar Schiphol. Dat lukt uiteindelijk en we mogen voor het Schiphol tarief mee, 55 euro. Eenmaal op Schiphol aangekomen zegt een van de mede-reizigers dat zij de kosten kan declareren en dat wij niet hoeven te betalen. Helemaal goed. Enige consequentie is dat ik een kwartier later op Schiphol ben dan bedoeld, maar dat is geen probleem.
Verder verloopt de reis op rolletjes, snel inchecken, bagage droppen, door de douane en security checks – het gaat allemaal zeer soepel.
We vliegen met Aerlingus, een Ierse maatschappij en dat betekent dat we eerst naar Dublin vliegen. In Dublin is op het vliegveld een stukje Amerika gemaakt, de volledige Amerikaanse security procedure wordt hier afgehandeld. Het is nog hetzelfde als vorig jaar: je moet je op internet van tevoren volledig aanmelden, en als je dan in Dublin staat moet je hetzelfde nogmaals doen, maar dan op papier. Het nut ontgaat me nog steeds.
Het gaat allemaal snel en we vertrekken precies op tijd richting Orlando waar we vervolgens een uur voor de geplande tijd aankomen. Dat betekent dat we om 5 uur ‘s middags lokale tijd aankomen.
Marcel heeft in Nederland al een auto voor ons geregeld: een Mitsubishi Eclipse. Het is een niet al te grote auto waarvan het dak eraf kan. We wisten van tevoren dat het lastig zou worden met koffers, er is nauwelijks een kofferbak want het opgevouwen dak moet ook ergens terecht kunnen. Dus de koffers en tassen verdelen over de kofferbak en de achterbank.
De instap is erg laag, het moet toch erg lachwekkend zijn om ons in en uit die auto te zien komen. Het is heerlijk om met open dak te rijden – het is hier dertig graden, dus dat moet kunnen!
 Aerlingus
 Onze Mitusbish Eclipse cabrio
|
17 jan 2012 |
 Zomer 1956: de net afgestudeerde Colin Clark werkt als productie-assistent op de Britse filmset van The Prince and the Showgirl, met in de hoofdrol Sir Lawrence Olivier en Marilyn Monroe. Wanneer Marilyn’s echtgenoot, scenarioschrijver Arthur Miller, voor zaken op reis gaat, wordt Colin aangewezen om haar gedurende zijn afwezigheid te vergezellen. My Week With Marilyn, gebaseerd op een apart gepubliceerd hoofdstuk uit de memoires van Colin Clark, laat zien hoe de sexy filmster en de onervaren, verlegen assistent deze 7 dagen met elkaar doorbrachten.
My Week with Marilyn krijgt een 7, mooi gemaakt en verveelt geen moment. Vincent geeft een 8.
|
10 jan 2012 |
 The Iron Lady vertelt het indrukwekkende verhaal van Margaret Thatcher, de eerste vrouwelijke Britse premier en de strijd die ze voerde om gehoord te worden in een wereld gedomineerd door mannen. Het is een film over macht en de prijs die hiervoor betaald moet worden. Een verrassend en intiem portret van een bijzondere en complexe vrouw, met een alles overstijgende rol van Meryl Streep als The Iron Lady.
The Iron Lady krijgt een 6; het cijfer was veel hoger geweest als het meer over leven van Thatcher ging en minder over haar oude dag. Vincent geeft een 7.
|
4 jan 2012 |
 Zonder problemen of vertragingen komen we via Londen rond 11 uur ‘s ochtends aan op Schiphol waar mijn zus met haar drie zonen en twee Bosnische loge’s ons welkom thuis heten.
Nog iets over de afstanden die we afgelegd hebben (totaal 1681 kilometer):
Dag 2: 58 kilometer (vliegveld Kaapstad – Knorhoek)
Dag 4: 154 kilometer (Knorhoek – Montagu)
Dag 5: 303 kilometer (Montagu – Wildernis)
Dag 7: 130 kilometer (Wildernis – Oudtshoorn)
Dag 8: 409 kilometer (Oudtshoorn – Greyton)
Dag 9: 201 kilometer (Greyton – Stanford)
Dag 11: 162 kilometer (Stanford – Kaapstad)
Dag 14: 140 kilometer (bezoek Kaap de goede Hoop)
Dag 15: 25 kilometer (Kaapstad – vliegveld Kaapstad).
Het was een zeer, zeer geslaagde vakantie.
Er is al een idee voor een stedentrip eind 2012: dit keer niet de warmte maar de kou van Helsinki. Gelukkig zijn de sauna’s daar heet.
|
3 jan 2012 |
 Volgens de papieren moeten we liefst 3 uur van tevoren inchecken voor South African Airways, we zorgen er dan ook maar voor dat we ruim op tijd weg zijn want ook de auto moet nog ingeleverd worden.
Dat inleveren ging wel erg snel, we hoeven nergens voor te tekenen, we krijgen geen inleverbewijs en we hebben geen idee of we een naheffing krijgen voor bijvoorbeeld benzine en auto schoonmaken. Bij het ophalen van de auto heeft Vincent getekend voor een credit card autorisatie, we zullen later ontdekken wat daar daadwerkelijk van afgeschreven is.
Inchecken voor onze drie vluchten Kaapstad – Johannesburg – Londen – Schiphol gaat vlot en de bagage zal als het allemaal volgens plan gaat op Schiphol worden afgeleverd.
Het is dinsdagavond en dus filmavond. Geen sneak maar de film The Green Lantern voor mij (een zesje, een iets te standaard buitenaardse wezens film).
Slapen mag pas na middernacht – dan is Vincent jarig!
Ik ben blij dat er tijdens ons verblijf in Zuid-Afrika niks raars voorgevallen is, iedereen praat altijd over de (on)veiligheid van het land. Zelfs ons reisbureau wilde alleen maar dingen voor ons regelen als we konden bewijzen dat we een reisverzekering hadden.
Overal word je gewaarschuwd niet te avontuurlijk te worden: ga niet over donkere paadjes, ga niet ‘s avonds buiten een een plaats lopen, let goed op je spullen. In Knorhoek hadden we bijvoorbeeld ‘s avonds best wel naar een restaurant willen lopen maar het werd erg afgeraden.
In de iets grotere plaatsen zie je overal beveiliging, in Kaapstad in bepaalde delen zelfs op elke straathoek. Tijdens de carnavalsoptocht stond aan beide kanten van de route om de twintig meter iemand met een geel hesje en een wapenstok.
De eerste avond in Kaapstad zagen we vanuit het restaurant waar we aten gelijk al een vechtpartij, de voorlaatste avond zagen we er nog een.
Veel grotere huizen hebben stevige muren met daarop bedrading die op spanning staat. Als ergens een toegangspoort voor auto’s is staat er altijd bij ‘wacht met doorrijden tot het hek gesloten is’. Aan dat soort dingen merk je echt dat er iets aan de hand is met de veiligheid. Johannesburg schijnt nog veel erger te zijn dan Kaapstad.
Een vrouw die woont in Kaapstad vertelde dat ze een van de spannende dingen van de stad vond dat ‘je altijd over je schouder moet kijken’; ze drukte ons ook op het hart om maar vooral niet iets spannends te gaan doen als naar het oude ‘zwarte’ gedeelte te gaan om een jazz cafeetje te bezoeken.
Dat allemaal gezegd hebbende heb ik me op een enkele keer niet echt bedreigd gevoeld, je bent er wel veel mee bezig, al was het alleen maar omdat je zoveel mensen in gele hesjes ziet.
Nog iets over werkgelegenheid, ik moet vaak denken aan Thailand waar heel veel mensen werk doen waarvan wij vinden dat dat toch anders kan. Het is een soort werkverschaffing, het is ongelofelijk met hoeveel mensen ze bijvoorbeeld de straten schoon houden. In Stanford zagen we zeven mensen met zijn allen de straat aanvegen, 3 aan de ene kant, 4 aan de andere kant: 3 vegers, 2 met een schep en 2 met een vuilniszak. Dat werk doet in Nederland 1 persoon op een borstelwagentje en dat vele malen sneller.
Het verbaasde me ook elke keer weer in restaurants hoeveel mensen in de keuken en in de bediening staan. Personeel is blijkbaar goedkoop.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Via Johannesburg naar Londen
|
2 jan 2012 |
 Ik heb te doen met Linda en Meike, de vrouwen die we gisteravond in de kroeg zagen. Hun plan was om vandaag de Tafelberg te bezoeken, maar de berg hangt tot bijna aan de voet in een grote wolk. Dat gaat waarschijnlijk niet door. Ik ben nogmaals erg blij dat we al geweest zijn.
Op ons programma staat een bezoek aan Kaap de Goede Hoop, dat is nog een flinke rit met de auto. Daar begint het avontuur al, enkele dagen geleden heb ik de autosleutel afgegeven en heeft men de auto ergens geparkeerd. Is de auto nog ergens?
Een tweede spannende vraag: komen we met de auto wel weg van het hotel? Vandaag, 2 januari, is ook een nationale feestdag is Zuid-Afrika, net als eerste, tweede als derde kerstdag, en 1 januari. Een aantal belangrijke straten in Kaapstad zijn nog steeds afgezet en vanmiddag is er weer een karnavalsoptocht door de stad.
En een derde probleem: het geld is op en we hebben een geldautomaat nodig. Dat is een probleem omdat het vandaag dus een nationale feestdag is, en dus de banken en veel winkels gesloten zijn. In verband met vandalisme zijn geldautomaten niet toegankelijk buiten openingstijden.
Om met het laatste probleem te vinden: in een winkelcentrum, een eind verderop, is nog een apparaat te vinden dat toegankelijk is. In het centrum zijn een paar winkels open en daarom ook de geldapparaten toegankelijk.
Het eerste probleem komt ook goed, ik laat een ontvangstbewijs zien, en iemand haalt de autosleutel en rijdt de auto voor.
We komen zelfs de stad uit, hier en daar moet iemand voor ons wat aan de kant zetten en moeten we omrijden vanwege de afzettingen, maar het lukt.
Onderweg in het plaatsje Kalk Bay staan net als in Hermanus de stoplichten dusdanig slecht afgesteld dat we een half uur over een paar kilometer doen, hier valt nog een en ander te optimaliseren.
Onderweg naar de kaap woont nog een pinguïn familie, we gaan er even kijken. Het is een ander soort dan we zagen in Betty’s Bay, dezen waren ook wat beweeglijker; we hebben ze uit zee zien komen. De pinguïns komen niet als een eend aanzwemmen maar komen van onder water zo ongeveer het strand op lopen. Erg leuk om te zien.
Kaap de Goede Hoop is een enorm groot natuurgebied met een grote verscheidenheid aan diersoorten, je wordt vooral gewaarschuwd voor bavianen – dit zijn gevaarlijke beesten die je moet zien te ontwijken. Je mag ze absoluut niet voeren.
Op het zuidelijkste punt van dit schiereiland is dan het HET punt wat we kennen als Kaap de Goede Hoop. Op een heuvel ernaast staat een vuurtoren, daar zij we naar toe gereden voor zover mogelijk en daarna wandelend omhoog.
Maar het hoogtepunt van het bezoek was toch wel het bereiken van het zuidelijkste punt, het punt waar de VOC schepen vroeger omheen moesten. Het is een maar een kleine rots iets boven de zeespiegel, het waait er ontiegelijk hard, en je kijkt oneindig ver over de zee. Richting zuiden ligt Antarctica, niet echt in de buurt, de zuidpool is nog dik zesduizend kilometer verderop. Amsterdam ligt 9600 kilometer de andere kant op. Ik had er best een hele tijd kunnen zitten, het doet je toch iets, zo’n speciaal plekje op aarde.
Terug in Kaapstad is de karnavalsoptocht nog in volle gang, we moeten flink omrijden om bij het hotel te komen.
En dan is de laatste dag van de vakantie een feit, nog één keer uit eten, en morgen op naar het vliegveld.
En op deze laatste avond gebeurt het: de eerste rekening in een restaurant die boven de 500 Rand uit komt, 559 om precies te zijn exclusief 10% fooi. Ach, dat betekent dat we hoofdgerecht, toetje, koffie, water en enkele glazen wijn voor nog geen 35 euro per persoon gehad hebben, voor Nederlandse maatstaven nog steeds erg goedkoop.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Kaap de Goede Hoop
|
1 jan 2012 |
 Pas ergens in de middag komen we onze hotelkamer uit en mag ik eindelijk een Big Mac waar ik al zo lang over gezeurd heb. Hij smaakt zoals het hoort net als in Nederland al had van mij het bolletje iets zachter gemogen.
We lopen langs een halte van de sight seeing bussen en besluiten dat dat nog wel een leuke activiteit voor vanmiddag is. Zonnebrand en fototoestel halen, en terug naar de halte. Er zijn twee lijnen, de blauwe en de rode. We kiezen voor de blauwe lijn omdat die helemaal achter de Tafelberg langs rijdt.
Het blijkt dat achter die Tafelberg een heel ander klimaat heerst, het regent er veel meer dan aan de stadskant; inderdaad is het aan die kant veel groener en zeer boomrijk. Er is onder andere een grote botanische tuin aangelegd met alleen maar planten die uniek zijn voor Zuid-Afrika. Ook leuk is dat je veel verhalen hoort over dit gebied, zowel over heden als verleden.
Vandaag is de Tafelberg vrijwel de hele dag niet te zien, er hangt continu een wolk overheen. Ik ben blij dat we gister naar boven zijn geweest.
Vincent heeft gelezen dat aan het eind van de straat Waterkant een buurtje moet zijn met wat homokroegen, we gaan verkennen. Eerst de straat Strand oversteken, daarna de Waterkant in. Overigens heb je hier ook de Heerengracht en Keizergracht, het blijft leuk die Nederlandse namen.
Hoe verder we lopen hoe meer je het gevoel krijgt dat je de stad uitloopt, het wordt steeds stiller maar plotseling doemen wat zaakjes op. Een zijstraatje blijkt uit te komen op een erg gezellig pleintje, we gaan bij een Italiaan zitten om wat te eten. Door de drukte moeten we buiten zitten, het gaat maar net want het is vandaag een stuk koeler dan gister. Bovendien ben ik een beetje verkleumd op de bus, vooral op de hoger gelegen delen van de bustocht was het niet echt warm.
Na weer een heerlijke maaltijd voor 35 euro (voor ons samen!) gaan we in dit buurtje aan de wandel en vinden inderdaad enkele kroegen. Als we bij één van die kroegen naar binnen gaan komt er een vrouw naar ons toe en tikt ons op de schouder. Blijken het twee vrouwen te zijn, Meike en Linda, die we onderweg in Londen ontmoet hebben, we zaten op dezelfde vluchten van Schiphol naar Kaapstad. Konden we lekker even elkaars vakantieervaringen uitwisselen.
Vele biertjes en uren later lopen we weer naar ons hotel.
Lees verder: Kaaapstad 2011/2: bustour
|
31 dec 2011 |
 De tafelberg is een niet te missen rotsformatie bij Kaapstad, geflankeerd door twee pieken. Zoals we ook in het binnenland vaak zagen hangt ook hier regelmatig een wolk over de berg, hopelijk kunnen we vandaag naar boven.
Terwijl we aan een kopje koffie zitten in het centrale park van de stad niet ver van ons hotel, zien we dat de wolk die boven de tafelberg hing aan het verdwijnen is. We wachten niet te lang en gaan onderweg.
De tafelberg heeft vanaf de stad gezien een platte bovenkant, ik ben benieuwd of dat bovenop ook zo is. De berg is erg steil, gelukkig is er een kabelbaan die je naar boven kan brengen. Alleen begint de kabelbaan niet midden in de stad maar aan de voet van het steile gedeelte, omgeveer 350 meter boven de zeespiegel. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling richting de kabelbaan, het wordt een zware tocht met behoorlijk steile stukken en het is erg warm vandaag. Onderweg heb je steeds een prachtig uitzicht over de stad en de haven.
Op driekwart van de route schrikken we: er staat een bordje dat de kabelbaan gesloten is! Shit, eerst Robbeneiland, en nu dit. We staan even te kijken met wat andere mensen en dan zien we plotseling toch een gondel van de kabelbaan bewegen. Gelukkig.
Bij de kabelbaan aangekomen mogen we in de rij voor kaartjes: drie kwartier wachten. Dan nog zeker een half uur voor we met één van de twee gondels naar boven kunnen. De wachtende mensen worden regelmatig gekoeld met een waternevel, het is nog steeds erg warm op deze wolkeloze dag.
En dan zijn we boven! 1 kilometer boven de zeespiegel met prachtige vergezichten in alle richtingen. Het mooist vind ik het uitzicht over de stad, ook Robbeneiland is heel erg goed te zien en is groter dan ik had verwacht.
De bovenkant van de berg is redelijk vlak, en toch ook weer niet, het is vlak in de zin dat het verschil tussen het hoogste en laagste punt maar een meter of 30 is; het is niet vlak omdat er allemaal steenbulten liggen wat het wandelen nogal lastig maakt.
Gelukkig zijn er een paar routes uitgezet, wij nemen die van drie kwartier en in die tijd loop je de hele bovenkant rond, inclusief allerlei fotostops.
Na de wandeling drinken we een glaasje wijn op de berg in het restaurantje dat daar gebouwd is. Je mag je glas zelf inschenken, en wij doen dat op zijn Nederlands: het glas lang niet vol. De caissière is ontevreden, haalt de fles erbij en schenkt de glaasjes tot de rand toe vol – dat hoort hier kennelijk zo want ook op andere plekken krijg je meestal zeer goed gevulde glazen.
We moeten weer in de rij voor de kabelbaan om naar beneden te gaan, tegen de tijd dat we aan de beurt zijn schuift er weer een wolk over de berg, het is prachtig om te zien hoe de wolk over de rand van de berg heen valt. Overigens lost de wolk na enkele uren weer op en zien we tot diep in de nacht licht op de berg, de kabelbaan is tot 1 uur vannacht open.
We zijn stoer en lopen weer terug naar de stad, we hebben eenmaal terug in het hotel vandaag al bijna 19 kilometer gewandeld. Onderweg zien we dat enkele grote straten afgezet zijn, het blijkt te maken te hebben met een optocht die vannacht tussen 10 en 3 gehouden gaat worden in het kader van het vieren van het nieuwe jaar. Er zitten eind van de middag al mensen op tuinstoelen achter de dranghekken.
Na een bezoek aan Thais restaurant zien we het begin van de optocht, het zijn groepen mensen die muziek maken en dansen, het doet erg denken aan een carnavalsoptocht.
We lopen door naar de haven om daar het nieuwe jaar in te luiden. Er zijn duidelijk twee stromen mensen in de stad, de ene helft gaat naar de optocht, de andere helft naar de haven. Het is er erg druk en het is lastig iets te drinken te krijgen. Er staan lange rijen voor een ijs- en hotdog tent, verderop kunnen we nog net en blikje fris scoren. Drank is totaal niet te koop op straat, ook de rest van de avond zien we niemand alcohol drinken op straat; het kijkt erop dat dat verboden is.
Klokslag 12 uur is er vuurwerk boven de haven en wenst iedereen elkaar een gelukkig nieuwjaar, na het vuurwerk begint iedereen weer te lopen waarvan velen richting binnenstad. We doen er een kwartier over om een bruggetje over te komen, en plotseling is er weer vuurwerk. Waarschijnlijk heeft het vuurwerk de eerste keer niet goed gewerkt en maken ze het nu af.
In de Long Street is het ongelofelijk druk, zingende en dansende mensen tussen de auto’s die door de stad proberen te rijden – dat valt niet mee omdat enkele belangrijke routes zijn afgezet door de optocht.
We kijken nog even bij de optocht waar nog steeds ploegen mensen voorbij komen die muziek maken en dansen, en gaan dan terug naar het hotel. Slapen zit er nog niet in, om half drie verstomt het lawaai van de optocht en kunnen we gaan slapen.
Om half zeven komen de buren van onze hotelkamer luidruchtig binnen, gelukkig zijn ze ook snel weer stil.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Op de Tafelberg
|
30 dec 2011 |
 We gaan naar Kaapstad waar we de laatste 4 nachten van de vakantie doorbrengen.
De rit van vandaag gaat via langs de kustlijn, eerst opnieuw Hermanus, dan Betty’s Bay, en bij Gordons Bay linksaf richting Kaapstad.
Bij Hermanus liepen we al snel vast, het werd een heel lang stuk zeer langzaam rijden, het blijkt te komen door een stel stoplichten die elkaar kennelijk flink tegenwerken. Vermoedelijk is er ook veel vakantieverkeer, iedereen gaat er een lang weekeinde tussenuit.
Uiteindelijk komen we in Betty’s Bay aan, hier woont een kolonie pinguïns. Ze zitten in hele kluiten op de rotsen te zonnen, mijn eerste gevoel was dat het er erg veel zijn, maar het blijkt dat ze over een niet al te grote lengte van de rotsen zitten. Wel hutje mutje op elkaar, maar over een lengte van een paar honderd meter.
De beesten waren eerlijk gezegd kleiner dan ik had verwacht, de velen zagen er ook niet mooi uit. Dat komt omdat ze hun veren aan het wisselen zijn, en dat verklaart ook waarom ze op de rotsen zitten: zolang ze veren wisselen kunnen ze niet op vissen jagen en moeten ze teren op het vet dat ze afgelopen tijd opgedaan hebben.
Zuid-Afrikanen houden zich op de weg aardig aan de maximum snelheden, 120 of 100 buiten de bebouwde kom en 60 in de bebouwde kom. In de stad hebben kruisingen vaak vanuit alle richtingen een stop-bord zoals in Amerika; iedereen moet stoppen en om de beurt oversteken.
Er zijn maar heel weinig autosnelwegen, het meeste is dus tweebaans dat soms even driebaans wordt om inhalen mogelijk te maken. Daar waar het tweebaans is is de vluchtstrook vaak erg breed en die wordt dan ook volop gebruikt om elkaar in te halen. De ‘trage’ auto gaat grotendeels op de vluchtstrook rijden, de snellere haalt in. Als de snellere voorbij is knippert hij een paar keer als dank met de alarmlichten.
Ik vraag me wel af hoe het hier rijden is buiten de vakantieperiode als alle vrachtauto’s op de weg zijn, we hebben er deze vakantie eigenlijk helemaal geen last van gehad maar bij gebrek aan treinen en rivieren zullen de meeste goederen toch over de weg vervoerd moeten worden.
We komen in Kaapstad aan, nu wordt het spannend, hoe vinden we ons hotel? We hebben geen TomTom met Zuid-Afrika kaarten, maar gelukkig heb ik een VincentVincent en die werkt net zo goed. Probleemloos komen we bij het hotel, ware het niet dat we het allerlaatste stukje niet in mogen omdat het eenrichtingverkeer is. Aan andere auto’s is te zien dat ze toch ook zo de straat ingereden moeten zijn, dus we doen het maar. Het gaat goed, nu nog een parkeergarage in met een smalle ingang en scherpe bocht. Lastig in een auto met het stuur aan de verkeerde kant.
Bij het inchecken blijkt dat de garage eigenlijk vol geboekt is, of ik maar even mijn autosleutel wil afgeven zodat ze de auto ergens anders kunnen parkeren. Schoorvoetend ga ik akkoord, hopelijk hebben we over een paar dagen nog een auto.
We wandelen naar de haven en zijn erg onder de indruk van de stad – zeer modern en luxe ingericht. Dit in tegenstelling tot de krottenwijken die kilometers lang langs de grote weg naar Kaapstad toe te vinden zijn. We zijn ook ten opzichte van de dorpen en steden waar we afgelopen tijd geweest zijn, in een heel andere wereld terecht gekomen. Mensen zien er veel hipper uit en de stad is veel minder blank dan we in de andere plaatsen zagen.
Onderweg naar de haven toe lijkt het rustig in de stad, maar bij de haven zelf is het een drukte van jewelste.
En dan een teleurstelling. We kijken rond bij de plek waar je rondleidingen kunt regelen voor Robbeneiland – en vinden daar een briefje waar op staat dat alles tot 5 januari vol geboekt zit. Dan zijn we alweer thuis – shit!
Op de terugweg lopen we over Long Street, een grote populaire straat met veel restaurants. We komen bij Mama Africa terecht en genieten van een lekkere Afrikaanse bobotie.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Naar Kaapstad
|
29 dec 2011 |
 We blijven nog een tweede nacht in Stanford en maken er een zeer rustig dagje van. Ontbijt, uitgebreid de tijd nemen in de badkamer, lezen, internetten en veel Wordfeud spelen.
Tijdens het ontbijt vraagt een voorbijganger aan ons of wij een Toyota Corolla hebben. Ja, die hebben we. Oh, dan krijgen jullie nu een parkeerboete. Huh? Waarom? We mogen daar toch wel staan? Ja, dat mag, maar dan wel met de neus de andere kant op, het is hier verboden de auto aan de andere kant van de weg te parkeren tegen de rijrichting in, dat had ik juist gister gedaan omdat daardoor de auto in de schaduw kon staan.
We vertellen het de baas van het Guest House, hij raadt ons aan om het gewoonweg niet te betalen, daar hoor je toch nooit meer wat van.
In de middag gaan we toch nog even op stap, een wandelingetje langs de rivier brengt ons richting wijnmaker Stanford waar we drie wijnen mogen proeven. Helaas krijgen we erg kleine glaasjes wijn om te proeven, daarom gaan we bij Madre’s Kitchen dat op hetzelfde terrein ligt nog maar een glaasje drinken.
Terug in het plaatsje Stanford belanden we op het terras van de bar/restaurant bij ons guest house en raken nog meer aan de wijn en Wordfeud; we blijven zitten er zitten tot na het eten.
De komende dagen zullen weer wat drukker zijn: Kaapstad bekijken en nieuwjaar vieren.
Het is trouwens opvallend hoeveel gelegenheden alleen voor lunch, of ontbijt en lunch open zijn; veel zaken gaan om vier uur ‘s middags alweer dicht. Dat merk je ook op wijnproeverijen: tot 4 uur mag je aan komen waaien, om 5 uur gaat de tent echt dicht.
De accommodaties waar we tot nu toe geslapen hebben zijn allemaal zeer ruime kamers, hier in Stanford zelfs een woonkamer en slaapkamer voor ons tweeën. We zijn altijd ruim onder de honderd euro per nacht voor twee personen gebleven.
De meeste plaatsen waar we geweest zijn hebben geen hotels, je bent aangewezen op Bed&Breakfast en Guest House accommodaties. Die zijn dus echt uitstekend, en ook prima bij het toeristenbureau in het plaatsje waar je aan komt, te regelen. Kom wel voor vier uur, daarna is het bureau dicht.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Rustdag
|
28 dec 2011 |
 We schuiven nog een stuk op richting Kaapstad, het doel is de plaats Hermanus – bekend van de walvissen die daar in het Zuid-Afrikaanse voorjaar te zien zijn. De kans is groot dat we te laat zijn, rond deze tijd zijn ze net verdwenen.
Maar eerst maken we een omweg via het zuidelijkste puntje van Het Afrikaanse continent bij het gehucht Agulhas. Daar komen we via de plaatsen Bredasdorp en Struisbaai – de namen hier brengen elke keer weer een lach op onze gezichten.
Het zuidelijkste punt is ook de scheiding tussen de Atlantische en Indische oceaan, volgens Vincent is er nogal een temperatuurverschil tussen beide wateren – hij heeft het zelf gevoeld. Leuk om hier geweest te zijn.
Het kan nog zuidelijker – Nieuw Zeeland en Chili gaan nog verder.
Door de omweg komen we in de tweede helft van de middag in Hermanus aan. Het is een langwerpig dorp van zeker zeven kilometer langs de kust en is blijkbaar erg populair: alle accommodatie zit vol volgens het toeristenbureau.
Helaas.
Waar moeten we nu nog wat vinden? Onderweg naar Hermanus kwamen we door het plaatsje Stanford, we besluiten terug te rijden in de hoop dat hier nog wel plek is. Volgens de Rough Guide sluit het toeristenbureau aldaar om vier uur, maar dat is het al geweest – op hoop van zegen. En die zegen is er, om twintig voor vijf komen we aan en staat het vrouwtje van het bureau met de sleutel in de hand klaar om af te sluiten. Ze wil ons nog wel helpen en niet veel later staan we met de koffers in een guest house.
Het plaatsje Stanford is zo mogelijk nog minder bedeeld dan Greyton, geen echte restaurants, alleen bar/restaurants. Er zit er een op nog geen 10 meter van waar we slapen, een prima plek voor een lekkere pizza.
Hier doet de WiFi het wel, zonder enig password zelfs…
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Zuidelijkste punt van Afrika
|
27 dec 2011 |
 Over drie dagen worden we verwacht in Kaapstad, dan hebben we daar een hotelreservering. Een goede reden om alvast een flink stuk richting Kaapstad te rijden vandaag, en wel naar het plaatsje Greyton, zo’n 400 kilometer richting westen.
Om een of andere reden heb ik mijn dag niet, het wordt een stille tocht in de auto maar wel weer met mooie vergezichten. Het weer in de bergen is niet al te geweldig, gister was er ook al flink wat regen gevallen toen we in de grotten zaten, ook vandaag zien we veel buien in de bergen hangen waar we onderweg zelf ook een en ander van mee krijgen. Op zich niet erg, het maakt het autorijden qua temperatuur wat aangenamer.
De omgeving is duidelijk anders dan een paar dagen geleden, toen zaten we vooral in wijngebieden, nu in de landbouw. Het ziet er gelijk heel anders uit, veel graan zo te zien en veel stro- en hooirollen en -balen.
Greyton is echt een slaapstadje, er is één grote weg met een paar restaurantjes en winkeltjes, meer niet. Je kunt hier leuke fiets- en wandeltochten door de bergen maken, maar daar is het veel te laat voor als we in het dorpje aankomen.
Het guest house dat we vinden heeft een bubbelbad! Daar gaan we maar eens uitgebreid gebruik van maken voor we in de buurt wat gaan eten. Onze kamer binnen komen is een beetje vreemd, de deur heeft een normale hoogte maar het slot is kennelijk voor dwergen bedoeld.
Een lekker rustig dagje zo – mede omdat er geen internet is. Het is ons al een paar keer overkomen dat er wel WiFi is, maar dat er geen verbinding met internet is, dat is hier ook zo.
Wat me tot nu toe erg op valt is dat we blijkbaar in ‘wit’ Zuid-Afrika zitten, in de restaurants, bars en dergelijke zijn vooral blanken en gemengd-kleurlingen te vinden, de echt origineel zwarte bevolking zie je vooral als werklui. De restaurants, guest houses en dergelijke hebben allemaal blanke eigenaars die altijd een aardig aantal zwarten in dienst hebben, negentig procent van de gasten is ook blank. De apartheid mag dan zijn afgeschaft, dat betekent hier nog niet dat iedereen werk op hetzelfde niveau heeft.
Voor ons is Zuid-Afrika een lekker goedkoop land. Het is ons nog niet gelukt om in een restaurant een rekening te krijgen van meer dan 480 Rand, 48 euro (dat is exclusief tip, je wordt geacht 10% bij de rekening op te tellen). En dat voor ons samen, en in over het algemeen de wat betere restaurants.
Overigens is 480 Rand voor de gemiddelde (zwarte) Zuid-Afrikaan een flink kapitaal.
Lees verder: Kaapstad 2911/2: Slaapstadje Greyton
|
26 dec 2011 |
 Ontbijten, inpakken en wegwezen, we gaan naar Oudtshoorn.
Oudtshoorn ligt een stukje het binnenland in, eerst terug naar George en vandaar de pas weer over de bergen in. In George tanken we voor de zekerheid maar even, volgens de teller kunnen we nog 200 kilometer rijden maar benzinepompen zijn alleen in woonplaatsen te vinden en niet zomaar ergens langs de weg. Een liter benzine kost hier 10.40 Rand, dus ongeveer 1 euro per liter; kunnen we in Nederland alleen maar van dromen.
In Oudtshoorn aangekomen gaan we richting centrum om bij een toeristenbureau informatie te vragen. Die is dicht want tweede kerstdag is ook in Zuid-Afrika een nationale feestdag. Dat mag de pret niet drukken, tegenover dat bureau zit een restaurantje met daarbij een guest house. Terwijl we er langs lopen zit Vincent zich te vergapen aan de ijsjes die er op tafel staan en dan gebeurt het: hij stapt in een gat in de weg en valt, met een flink aantal schrammen op zijn knie en been tot gevolg. Om van de schrik te bekomen gaan we op het bewuste terrasje zitten en bestellen een kop koffie. Het is best een leuk plekje en we besluiten te vragen of we hier een nachtje kunnen blijven.
Vincent regelt een en ander en zegt tegen mij even de auto te halen want er staat een poort open waar we de auto kunnen parkeren. Ik geef een paar Rand aan de parkeerwachter en stap in de auto. En weer uit want waar ik was gaan zitten zit geen stuur en geen pedalen. Shit, haastige spoed…
Waarom zij we naar Oudtshoorn gereden? Het is bekend van grotten 25 kilometer verderop en de struisvogels. Doel van vandaag is: de grotten beleven.
En dat was een belevenis. Je kunt kiezen uit twee wandelingen in de grotten, de gewone en de avontuurlijke, we kiezen natuurlijk voor de laatste. We wisten dat het bijzonder moest worden maar toen we eenmaal de kaartjes hadden en de waarschuwingen lazen, toen wisten we zeker dat we aan een avontuur begonnen waren.
Voor de spannende route is het handig als je:
- lichter bent dan 85 kilo,
- geen last hebt van hoogtevrees,
- geen tas bij je hebt,
- door een sleuf van 27 centimeter hoogte kunt,
- niet ouder bent dan 50 jaar,
- en geen last van claustrofobie hebt.
Ik had een tas bij me met fotospullen en ben tegen de 83 kilo; Vincent is 50 jaar, heeft hoogtevrees en heeft zijn been bezeerd. Dat wordt lachen.
Ik breng mijn tas met fotospullen maar terug naar de auto, dat vind ik eigenlijk mijn grootste avontuur, een kapitaal aan spulleboel achterlaten in een land waar je constant wordt gewezen op (on)veiligheid; Vincent maakt zich vooral zorgen om zijn hoogtevrees.
Na een uur wachten mogen we dan eindelijk naar binnen, het eerste stuk is samen met de gewone tour, en simpel. Wel erg mooie formaties van stalactieten en stalagmieten; ook laat men zien met hoeveel licht de ontdekkers van de grot vroeger hun speurtochten moesten doen, vrijwel niks dus. Ook waren er toen geen mooie geplaveide paden en trappen zoals nu.
Al snel worden de avonturiers gescheiden van de rest en gaan we de diepere delen van de grotten in. Eerst gaat het via een steile trap omhoog en moet je door een smalle, lage doorgang. Daarna door een zeer lage ruimte, je moet er voorover gebogen en door je knieën gezakt doorheen (de back-breaker). De volgende onderneming is de Tunnel of Love, een zeer smalle doorgang waar je alleen zijdelings doorheen kunt.
Tot nu toe gaat het allemaal wel, ook redelijk kleine kinderen doen gewoon mee – sterker, omdat ze klein zijn passen ze overal makkelijk doorheen. Maar nu komt het lastigste, the Chimney (schoorsteen). Dit is een klein gat dat steil schuin omhoog gaat. Met enige moeite wurm je je in het gat waarna je met je rechtervoet op een richel moet gaan staan om je omhoog te duwen; vervolgens moet je je linker been omhoog tillen en steun zoeken met je knie. Is dat gelukt dan hang je licht voorover met je buik op de rotsen in het gat, nu moet je je met je handen aan de gladde wanden iets omhoog zien te werken en dan weer met je rechtervoet op een hoger punt weer steun zien te vinden. Is dat gelukt dan verandert het gat van rond naar smal en moet je met een rare draai verder zien te komen. Het lukt me redelijk, Vincent komt na mij en ik help hem hier en daar een stukje omhoog.
Het duurt even, maar op een gegeven moment is iedereen door het gat en gaan we richting letter box, de brievenbus. En dat slaat in dit geval op een smalle gleuf waar we allemaal doorheen moeten. Het is zoals gezegd 27 centimeter hoog, je kruipt er op je buik naar toe en als man ga je er eerst met je hoofd doorheen. Achter de opening van de brievenbus gaat het steil naar beneden, je laat je als van een glijbaan op de buik naar beneden zakken. Vrouwen gaan met de benen eerst door de gleuf want het is volgens de gids vandaag ‘not national boobs day (geen nationale borsten dag)’.
Hierna zijn we op het verste punt aangekomen en gaan we via een iets andere route weer terug. Het was echt een avontuur, maar je moet het niet doen voor de pracht en praal van de grotten, dat zie je het beste in het eerste deel van de route die voor iedereen toegankelijk is.
Dit keer is niemand blijven steken, maar dat schijnt wel eens te gebeuren. Ooit wilde een dik stel deze tocht ook doen, tegen alle adviezen in, en er raakte er een bekneld; het heeft tien uur geduurd om het probleem op te lossen, 23 anderen hebben zo lang moeten wachten voor ze weer naar buiten konden…
Vincent en ik zijn er beide erg trots op dat we dit gedaan en gehaald hebben!
Terug bij het guest house doen we ons tegoed aan een enorme berg ijs, heerlijk.
‘s Avonds eten we struisvogel, onderweg van en naar de grotten hebben we ontelbaar veel van die beesten gezien, ze worden hier gehouden zoals wij dat met koeien, varkens en kippen doen.
Weer een zeer geslaagde dag.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Nationale borstendag?
|
25 dec 2011 |
 Er staat één activiteit op het programma: een stevige wandeling in de bergen, de Kingfisher Trail.
Om half twaalf lopen we de deur uit, de zon schijnt volop. Al snel pikken we de wandelroute op en komen door een rietveld aan de lagune, na een paar kilometer begint dan het echte stuk in de heuvels waar de rivier doorheen loopt. De rivier komt uit in de lagune en komt uit de bergen; enkele kilometers landinwaarts ligt een waterval en daar willen we naar toe.
Onder aan de heuvels mag je betalen, gelukkig hebben we een pasje van het guest house mee gekregen, dat scheelt weer 88 Rand per persoon. Dat zijn trouwens toeristen tarieven, lokale bewoners zijn veel goedkoper uit.
Er zijn drie routes die je kunt lopen, wij beginnen met een route die een eind van de rivier afwijkt. Het blijkt een route te zijn met veel hoogteverschillen, het wordt ongelofelijk zweten. Gelukkig heeft de zon zich verscholen achter een laagje wolken.
Na enige tijd komt het spoor dat wij volgen weer bij de rivier uit en nemen het pad naar de waterval. Dat is eenvoudig te lopen, er zitten veel stukken met vlonders en trappen in terwijl het eerste pad dat wij volgden een smal paadje was met zeer laag overhangende bomen en struiken; trappen waren er niet, stammetjes en rotsblokken dienden als op- en afstapjes.
En daar was de waterval! Eigenlijk waren er twee, een kleine hoger gelegen waterval en een wat grotere die daarop aan sloot. Er tussen in zat een klein meertje waar de meesten gingen zwemmen, ik was zo stoer om met enige moeite via de rotsen naar de grotere waterval te klauteren. Het water was lekker fris en heb het lekker op mijn hoofd laten kletteren.
De terugweg ging via het eenvoudige pad, voor we wisten stonden we weer aan het begin van de tocht. We zijn blij dat we op de heenreis voor het moeilijke en zware pad gekozen hebben.
Het guest house heeft voor ons een tafel gereserveerd in restaurant Sails een stuk verderop aan het strand. We besluiten er naar toe te wandelen, de eigenaars van het guest house waarschuwen ons nog dat het nogal ver is, maar we gaan toch.
Onderweg naar het strand zien we op een groot grasveld allemaal zwarte mensen zich vermaken en aan het barbecuen (een braai in het Afrikaans), ook aan het begin bij het strand is het een drukte van jewelste. We wandelen als enige blanken door de groepen mensen heen en worden vriendelijk begroet.
Later horen we dat de zwarten twee keer per jaar hier een feest houden: eerste kerstdag en nieuwjaarsdag.
Na ruim een uur wandelen tegen de wind in op het strand zijn we er eindelijk. Het restaurant is gesloten wordt ons verteld maar als we zeggen dat we een reservering hebben mogen we naar binnen. En daar blijkt dat er geen reservering is! Kennelijk is er iets fout gegaan maar men doet niet moeilijk, we moeten 20 minuten wachten en dan mogen we aan tafel.
Halverwege de maaltijd komt iemand naar ons toe en vertelt dat de eigenaars van het guest house ons willen laten weten dat ze ons wel op willen komen halen als we dat willen, we vallen van verbazing bijna van onze stoel. Na het eten maken we er graag gebruik van, we waren sowieso al van plan een taxi te bellen, maar dit is veel makkelijker.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Kerstwandeling
|
24 dec 2011 |
 ‘s Ochtends raak ik aan de praat met de eigenaar van het guest house, hij is een Engelsman en geëmigreerd naar het plaatsje Montagu. Ik vertel hem dat ik me elke dag weer verbaas over de vriendelijkheid van iedereen, gister werden we vaak begroet door blanke maar ook veel zwarte mensen. Volgens de eigenaar zijn de zwarten ook echt zo vriendelijk, ze zijn redelijk blij met het leven wat ze hebben ondanks dat ze arm zijn. Wat gister waarschijnlijk wel de vrolijkheid versterkte was dat het de laatste werkdag voor de grote vakantie was, het leven gaat nu ongeveer 3 weken plat zoals tijdens de zomervakantie in Nederland. Bovendien heeft iedereen zijn geld gekregen en alvast een drankje gedronken op de start van de vakantie en natuurlijk het aanstaande kerstmis.
Rond 11 uur stappen we in de auto richting ons volgend verblijf aan de kust. Vincent heeft dit van tevoren in Nederland al geregeld omdat het kerstavond is en we geen idee hebben of alles dan vol zit danwel gesloten is.
De route loopt weer door de bergen en we genieten weer volop van de prachtige uitzichten. Het is erg stil op de weg, het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat het zaterdag 24 december is, de dag voor kerst.
Onderweg maken we nog een tussenstop voor een kopje koffie.
Bij de kust aangekomen, we zijn dik 4 uur onderweg geweest, gaat het stijl naar beneden en vinden we al snel ons guest house aan de lagune van het plaatsje Wildernis.
De eigenaars praten ons nogal bang over overvolle en gesloten restaurants rond deze tijd (daar waren we zelf ook wel een beetje bang voor), en bieden aan nog wat voor ons te regelen. ‘Doe maar’ zeggen wij en zodoende komen we in restaurant ‘The Girls’ terecht. Een prima restaurant waar we heerlijk gegeten hebben, maar vol zat het absoluut niet en er waren genoeg andere restaurants open; paniek om niks.
De eigenaars van het guest house leggen ons omstandig uit wat er allemaal te doen valt in Wildernis, hanggliden, kanoën, wandelen, en nog veel meer.
Morgen kijken we wel wat we gaan doen, maar de grootste kans maakt een wandeling naar een waterval in de bergen.
Opvallend is de gemoedelijkheid en het vertrouwen dat we elke keer weer meemaken. Drankjes bij de guest houses kun je gewoon pakken uit de koelkast, men vertrouwt erop dat je het opschrijft en later afrekent. De taxi van een paar dagen geleden was ook al zoiets: naar het restaurant toe hebben we niks betaald, dat hoefde pas aan het eind van de terugreis.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Koffie onderweg
|
22 dec 2011 |
 We hadden in Nederland een reisbureau, Zuid-Afrika Online, in de arm genomen om deze eerste nachten te regelen, en iets van een wijntour. Dat gaat vandaag gebeuren: fietsend langs wijnhuizen en proeven maar.
Ik verwachtte een voorgekookt programma dat afgewerkt moest worden tussen 10 en 2 uur vandaag, maar dat bleek niet helemaal het geval. Om 10 uur worden we opgehaald door chauffeur Joepie, een gezellig babbelende man die ons naar het startpunt van de trip brengt.
Fietsen – dat doe je het liefst bij droog weer, maar dat was ons niet gegund, het begon licht te regenen. Als de verwachtingen uit komen dan is dit de enige regendag van onze vakantie, maar ook wel de slechtste.
Bij het beginpunt ontmoeten we vier mensen uit Kaapstad die ook met de trip mee gaan. We krijgen allemaal een mountainbike en een helm, daarna kunnen we onderweg.
De eerste wijnproeverij is bij Spier, het is in een gloednieuw gebouw dat er prachtig uit ziet. We krijgen drie wijntjes om te proeven; ze zijn lekker maar halen het niet bij onze Knorhoek wijnen.
De proeverij ligt tegen een cheetah reservaat waar we nog even naar binnen gelopen zijn om deze hardlopers te bekijken. Het zijn de snelste roofdieren op aarde, ze kunnen tot 110 kilometer per uur lopen!
Helaas worden ze met uitsterven bedreigd, daarvoor is veel aandacht in dit reservaat.
Voordat we naar de volgende proeverij vertrekken vraagt de gids ons of we mee willen lunchen, ook vraagt hij hoe laat wij weer opgehaald worden. Dat is hem kennelijk allemaal niet gemeld. Als we zeggen dat we om twee uur weer opgehaald worden zegt hij dat het qua tijd wel uit komt om te gaan lunchen; wij willen wel, net als de rest van de groep. De lunch blijkt niet bij de tour inbegrepen.
Bij het laatste stukje fietsen naar het restaurant begint het echt te regenen, Vincent is zo slim geweest een regenjack mee te nemen, ik word gewoon lekker nat.
Hier wordt ook bier gebrouwen, dus hoort ook bierproeven erbij. Na het bestellen van het eten stelt onze tourguide voor om nu eerst te gaan wijnproeven, dan kan de kok ondertussen het eten klaar maken.
De proeverij blijkt twee deuren verderop te zitten, we mogen vijf wijntjes proberen. Na de vierde is kennelijk het eten klaar en moeten we weer verhuizen naar het restaurant; het regent ondertussen pijpenstelen…
Na het eten is het nog 5 minuten fietsen naar het eindpunt, het regent nog steeds en weer drijfnat komen we aan. Het is niet echt koud, dus echt erg is het niet.
Joepie komt al snel aanrijden om ons weer naar Knorhoek te brengen. We hebben ons prima vermaakt.
We besluiten in het plaatsje Stellenbosch te gaan eten. Met enige moeite wordt een taxibedrijfje gevonden dat ons wel wil brengen en halen.
Om stipt zeven uur worden we opgepikt door Johan, het is niet echt een taxi maar een klein privé vervoersbedrijfje. Het maakt ons niet uit, de prijs is van tevoren afgesproken.
In Stellenbosch lopen we, voor we gaan eten, nog even door de hoofdstraat, Dorpsstraat genaamd, en vinden eigenlijk dat we hier nog wel een middag hadden kunnen doorbrengen; het ziet er nu in de avond een beetje saai uit maar overdag zal het ongetwijfeld een gezellig stadje zijn. Er is veel, heel veel beveiliging op de weg, op ongeveer elke straathoek staat een stadswacht die ook helpt bij parkeren. Bij de ingang van een winkelcentrum vind je ook bewaking.
We eten bij de volkskombuis, een restaurant dat bekend staat om het typisch Zuid-Afrikaans eten. We nemen een samengesteld gerecht met onder andere boboti, erg lekker. Het toetje bestaat ook uit vier verschillende gerechten, onder andere koeksister – wij zouden het oliebol noemen. Het is allemaal lekker, ik vrees dat we zwaarder thuis komen dan dat we weg gegaan zijn.
Johan zou ons om tien uur weer op komen halen maar hij is niet op tijd terug van het vliegveld, hij stuurt zijn vrouw om ons naar huis te brengen.
Prima.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Wijnfietsen
|
21 dec 2011 |
 ‘s Ochtends om acht uur word ik wakker, ik heb blijkbaar zo’n 7 uur geslapen, dat valt niet tegen! Vincent heeft het met een paar uurtjes moeten doen. Na een redelijk ontbijt, weer met metalen bestek, landen we ongeveer een half uur voor op schema.
Zonder noemenswaardige vertraging en een stempel rijker, komen we door de douane en gaan we op naar de bagageband. Nu wordt het even spannend, op Heathrow werden we naar de balie gestuurd in verband met mogelijke problemen met de bagage. Kennelijk hadden we niet helemaal op de juiste manier via internet ingecheckt waardoor de bagage niet automatisch doorgestuurd werd naar de aansluitende vlucht. Achter de balie werden de bagage stickers overgetikt in de computer en gekoppeld aan onze tweede vlucht.
Gelukkig komen na enige tijd onze koffers op de band tevoorschijn.
Ook de huurauto ophalen gaat zonder problemen. We waren hiervoor ook al een beetje bang gepraat door twee vrouwen van wie de auto de dag voor vertrek gecanceld werd omdat de auto’s op waren…
De volgende etappe is de autorit naar Knorhoek, de wijngaard waar we twee nachten blijven. En dat is toch een behoorlijk spannende rit want de bestuurder zit rechts in de auto en je moet links op de weg rijden. Het gaat me aardig af, de meest gemaakte fout is het richting aangeven, de hendels van de ruitenwisser en richting aangeven zijn verwisseld; ondanks het mooie weer heb ik regelmatig de ruitenwissers aan gehad. Ook lastig is het schakelen met de linker hand, hoe vaak ik met rechts wel niet de deur geraakt heb…
Rond 12 uur lokale tijd (het is hier een uur later dan in Nederland) zijn we op Knorhoek, een van de vele wijnboeren hier in het gebied rond Stellenbosch. De kamer is uitstekend en in de middag maken we een wandeling langs de wijnranken.
Bij de wijnmaker mogen we 5 van zijn wijnen proeven voor 15 Rand, nog geen €1.50. We kopen na het proeven twee flessen waarna de proefglaasjes gratis blijken te zijn.
Eten doen we bij het gasthuis, er is een vast menu met kip. We raken met de kokkin aan de praat en het blijkt dat we toch aardig met elkaar kunnen communiceren. Wij praten Nederlands, zij Zuid-Afrikaans, we hoeven maar een enkele keer een woordje in het Engels te vertalen. Het eten was baai lekker (erg lekker betekent dat).
Trouwens, van het norse gedrag van het cabinepersoneel heb ik vandaag bij de andere mensen helemaal niks terug kunnen vinden, iedereen is aardig.
Lees verder: Kaapstad 2011/2: Knorhoek
|
20 dec 2011 |
 We gaan naar Kaapstad!
Elk jaar doen we een stedentrip rond kerst en/of nieuwjaar en dat is dit keer niet anders.
Afgelopen zomer zaten we op een terrasje in Barcelona en raakten aan de praat met twee mannen uit Zuid-Afrika. Zij vertelden ons dat ze altijd met de jaarwisseling naar Kaapstad gaan omdat het daar uitbundig gevierd wordt. Vincent en ik hadden het al vaker over een vakantie in Zuid-Afrika gehad, en dit was de druppel: dit jaar gaan we!
Een beetje betaalbare vlucht vinden voor deze periode valt niet mee, het is er hoog zomer in deze tijd en blijkbaar erg populair, hoe dichter bij januari hoe hoger de prijzen.
Onze heenreis gaat vandaag van Schiphol naar Heathrow met British Airways, en daar vandaan met South African Airways naar Kaapstad.
Het verloopt allemaal voorspoedig, zonder problemen met de trein naar Schiphol, zonder vertraging op weg enaar Londen, zelfs niet cirkelen boven Londen maar gelijk landen, en twee uur later (acht uur ‘s avonds Engelse tijd) volgens plan zijn we onderweg naar Kaapstad.
Het cabinepersoneel komt een beetje nors over, er kan nauwelijks een glimlach af en je wordt geacht mee te werken aan hun manier van doen. Grote verrassing voor mij was echter het metalen bestek bij de maaltijd, dat is heel lang geleden dat ik dat gehad heb. Het eten was niet bijzonder, maar over de wijnen die we erbij kregen waren we zeer te spreken: een Anura Sirah en Anura Cabernet Sauvignon.
In de moderne Airbus 330 kun je een keus maken uit tientallen films, ik kies voor Cowboys & Aliens (een zes plus) en ga daarna proberen te slapen.
|
13 dec 2011 |
 The Rum Diary; Freelance journalist Paul Kemp (Johnny Depp) weet dat hij keuzes moet maken voor zijn leven en carrière, maar schuift dat moment zo ver mogelijk voor zich uit. Hij besluit naar zonnig Puerto Rico te vertrekken, om daar bij The San Juan Star te gaan werken. Paul’s nieuwe, ietwat vreemde collega’s maken hem wegwijs in de wondere wereld waarover de krant dagelijks de kolommen vult. Bij gebrek aan nieuws op het ongeorganiseerde eiland komt dat er vooral op neer dat ze hun dagen slijten op het terras van hun favoriete bar. Paul kan het al snel zo goed vinden met collega Bob Sala (Michael Rispoli) dat ze huisgenoten worden. Maar dan raken ze verwikkeld in een dubieus ontwikkelingsplan van de rijke Amerikaan Sanderson (Aaron Eckhart). Dat Sanderson een bloedmooie vriendin (Amber Heard) heeft maakt het voor Kemp niet makkelijker. Haar verschijning maakt direct een onuitwisbare indruk op Paul’s troebele geest en zet hem er zelfs toe aan eindelijk eens een richting te kiezen.
Gebaseerd op het gelijknamige boek van Hunter S. Thompson.
De film The Rum Diary krijgt een ruime zes, aardige film, mooie sfeer maar niet onderhoudend genoeg. Vincent geeft een 6.5
|
6 dec 2011 |
 Deze nieuwe animatiefilm van DreamWorks Animation (Kung Fu Panda, Madagascar) vertelt het hilarische en dappere verhaal van een van de meest geliefde karakters uit de Shrek reeks: Puss in Boots / De Gelaarsde Kat (Antonio Banderas). Samen met zijn vrienden, de ongelooflijk slimme Humpty Dumpty (Zach Galifianakis) en de sluwe straatkat Kitty (Salma Hayek) beleeft hij een spannend avontuur, wanneer hij de beroemde Gans, die gouden eieren legt, probeert te stelen.
De film Puss in Boots krijgt een 6.5, animaties zijn prachtig, zo nu en dan leuke humor, maar geen sterk verhaal. Vincent geeft een 7.
|
29 nov 2011 |
 Anonymous dat zich afspeelt in de politieke slangenkuil ten tijde van het Elizabethaanse Engeland, speculeert over een kwestie waarover academici en briljante geesten zoals Mark Twain, Charles Dickens en Sigmund Freud eeuwenlang hun hoofd gebroken hebben, namelijk: wie heeft echt het werk geschreven dat toegeschreven wordt aan William Shakespeare? Experts hebben erover gedebatteerd, er zijn boeken over geschreven en geleerden hebben hun leven gewijd aan het beschermen of ontmaskeren van theorieën rond het auteurschap van de meest vermaarde werken uit de Engelse literatuur. Anonymous legt één mogelijk antwoord waarbij de nadruk ligt op een tijd waarin scandaleuze politieke intrige, onwettige romances in het Koninklijk Hof en de snode plannen van hebzuchtige edelen die streefden naar de macht van de troon aan het licht gebracht werden op de meest onwaarschijnlijke plek: de London stage.
De film Anonymous krijgt een vier. Traag, niet te begrijpen, niet boeiend. Vincent geeft een zes.
|
22 nov 2011 |
 De ouders van Bruno en Ferdinand, twee 11-jarige jongens, komen op een avond samen om een uit de hand gelopen ruzie tussen de twee vrienden op een volwassen manier op te lossen. Bruno zou Ferdinand met een stok twee tanden uit de mond hebben geslagen, omdat hij niet werd toegelaten tot de ‘gang’ van Ferdinand. Naarmate de avond vordert loopt het gesprek tussen de ouders uit de hand en ontstaat er grote chaos.
De film Carnage krijgt een 7.5 – sterke grappige dialogen, de complete film speelt zich af in een huiskamer; zelfs geen achtergrondmuziek.
|
15 nov 2011 |
 Brad Pitt speelt in Moneyball Billy Beane, de manager van het honkbalteam Oakland Athletics, die op geheel eigen wijze en met een baanbrekende analyse een succesvolle honkbalploeg samenstelde. Gebaseerd op het boek van Michael Lewis – Moneyball: The Art Of Winning An Unfair Game.
De film Moneyball krijgt een 6.5, leuk inzicht in de honkbalmanagementwereld; einde kan sterker. Vincent geeft een zesje.
|
8 nov 2011 |
 De nieuwe film van Almodóvar gaat onder je huid zitten… Een briljant plastisch chirurg, die geobsedeerd is door trauma’s uit zijn verleden, probeert deze te overwinnen met een medische uitvinding. Na jaren research in zijn privé laboratorium, heeft hij eindelijk zijn missie volbracht. Zijn doorbraak lijkt hem zelfs in staat te stellen zijn grote liefde nieuw leven in te blazen, maar niets is wat het lijkt ….
De film ‘la piel qui habito’ krijgt een 7.5, het vreemde verhaal valt langzaam op zijn plek. Vincent geeft een 8.
|
1 nov 2011 |
 Een grote verzekeringsbank verkoopt, ondanks de grote risico’s en de vele waarschuwingen, riskante investeringspakketten aan hun cliënten. Op een late avond ontdekken twee jonge advocaten dat het onderpand van de bank om eventuele verliezen te kunnen compenseren (de margin) doorbroken is en dat het bedrijf op een grote ramp afstevent. Omdat geheel Wall Street van deze vergiftigde investeringen probeert af te komen, realiseren ze zich tot hun grote schrik dat de markt op het punt staat in te storten. Er wordt een nachtelijke meeting gerealiseerd met het management, waarbij gekozen moet worden tussen twee opties: de bank ten onder laten gaan of toch proberen hun gevaarlijke bezittingen te verkopen. Hun cliënten zullen worden geruïneerd, maar zij kunnen blijven bestaan. Als de nacht vordert wordt het pijnlijk duidelijk dat hun beslissing een domino-effect kan veroorzaken dat consequenties heeft voor de hele wereld.
De film Margin Call krijgt van mij een 6.5, Vincent geeft een 8. Veel zaken bleven mij te vaag, waar werd bijvoorbeeld in gehandeld?
|
25 okt 2011 |
 Driver (Ryan Gosling) is stuntcoureur in Hollywood, die bijverdient als bestuurder van vluchtauto’s in het criminele circuit. Hij wordt verliefd op zijn mooie buurvrouw Irene (Carey Mulligan), een jonge moeder die wordt meegesleept in de onderwereld praktijken van haar man, de ex-gedetineerde Standard (Oscar Isaac). Wanneer een klus gruwelijk fout gaat, moet Driver doen waar hij goed in is om Irene en haar zoontje te redden: Drive. Gebaseerd op het gelijknamige boek van James Sallis.
De film Drive begint met spannende aktie maar het tempo is er snel uit. Na de pauze wordt het een stuk beter en bloediger, ik geef een zeven. Vincent geeft ook een zeven.
|
18 okt 2011 |
 Eén aanraking, één seconde, en een dodelijk virus wordt doorgegeven. Op een vliegveld neemt een reizigster iets uit een schaal met snacks voordat ze haar creditcard aan een ober geeft. Een zakelijke meeting begint met een rondje handen schudden. Een man hoest in een drukke bus. Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) is weer terug in Minneapolis, na een zakenreis naar Hong Kong. Ze voelt zich niet lekker, maar denkt dat het door de jetlag komt. Twee dagen later overlijdt ze op de afdeling spoedeisende hulp. De artsen vertellen haar ontroostbare echtgenoot (Matt Damon) dat ze voor een raadsel staan. Niet lang daarna vertonen meer mensen dezelfde symptomen: eerst hoesten en koorts, gevolgd door een toeval en een hersenbloeding en uiteindelijk de dood. In Minneapolis, Chicago, Londen, Parijs, Tokio en Hong Kong neemt het aantal slachtoffers razendsnel toe, als gevolg van de talloze interacties die een mens elke dag heeft. Het mondt uit in een wereldwijde epidemie. Onderzoekers van het Amerikaanse instituut voor volksgezondheid proberen de code van de unieke en constant muterende ziekteverwekker te kraken. Cheever (Laurence Fishburne), adjunct-directeur van dit instituut probeert de groeiende paniek te beperken. Hij maakt zich grote zorgen als hij een van zijn jonge artsen (Kate Winslet) op pad stuurt. Tegelijkertijd gebruikt dr. Leonora Orantes (Marion Cotillard) van de Wereldgezondheidsorganisatie haar netwerk om de bron van de besmetting te achterhalen. Het aantal doden blijft stijgen.
Contagion is een aardige film over wat kan gebeuren als een nieuw virus zich verspreidt. Ik geef een 7, Vincent ook.
|
11 okt 2011 |
 Wanneer de populaire student Nathan Harper (Taylor Lautner) een foto uit zijn jeugd terugvindt op een website met vermiste personen, belandt hij in een levensgevaarlijke situatie. Vastbesloten gaat Nathan op zoek naar zijn echte identiteit, maar vlak na een confrontatie met de vrouw die zich al jaren voordoet als zijn moeder, wordt hun huis belaagd door gewapende mannen en slaat hij op de vlucht. Samen met zijn beeldschone vriendin Karen wil hij, koste wat het kost, de waarheid over zijn leven bovenhalen. Nathan voelde zich altijd al een beetje anders, maar het idee dat hij geadopteerd zou zijn, vond hij een rare gedachte. Wanneer zijn studiegenootje Karen voor een project op een website over vermiste kinderen belandt, stuit zij op een kinderfoto van een jongetje die verdacht veel op Nathan lijkt. Nathan herkent het shirt dat het lachende kereltje draagt en is volkomen van slag. Eén simpele foto gooit zijn leven overhoop. Wat volgt is een spannende zoektocht van Nathan en Karen, terwijl ze worden achtervolgd door de geheime dienst. Ze durven niemand meer te vertrouwen, maar samen ontrafelen ze de ingewikkelde puzzel over de grootste leugen in zijn leven.
De film Abduction krijgt een 4; het verhaal is deugt van geen kanten, alles gaat volgens toeval. Vincent geeft een 6.
|
4 okt 2011 |
 Oliver (Ewan McGregor) heeft er na enkele teleurstellende relaties en een heleboel ex-vriendinnen inmiddels wel genoeg van. Wanneer zijn 75-jarige vader Hal (Christopher Plummer) uit de kast komt en met volle teugen van zijn nieuwe leven geniet, wordt het er voor Oliver niet echt makkelijker op. Eenzaamheid ligt op de loer, maar dan ontmoet hij de betoverende Anna.
Ik vond de film ‘Beginners’ een mooie film en geef een 7. Vincent geeft een 6.
|
27 sep 2011 |
 Twee broers, ex-marinier Tommy (Tom Hardy) en voormalig MMA-vechter Brendan, hebben al jaren geen contact meer. Dat verandert als ze beide besluiten mee te doen aan het grootste MMA toernooi in de geschiedenis. Met ieder hun eigen drijfveren spelen ze het gevecht van hun leven. Ex-marinier Tommy besluit na veertien jaar terug te keren naar de plek waar hij is opgegroeid. Met hulp van zijn vader (Nick Nolte) traint hij voor een belangrijk MMA toernooi. Hij vecht vrij eenvoudig zijn weg door het toernooi. Zijn broer Brendan, die na zijn vechtcarrière leraar is geworden, besluit vanwege het enorme geldbedrag dat te winnen is ook mee te doen. Wanhopig staat hij in de ring om zijn gezin te redden van een financiële ondergang.
Brendan wordt in het bloedstollende toernooi al snel als underdog bestempeld en weet een plekje in de finale te bemachtigen. Daar worden de broers met elkaar geconfronteerd en volgt een bloedstollend gevecht.
Ondanks dat de film Warrior traag is, krijgt hij toch nog een zeven door het sterk emotionele einde. Vincent geeft een acht.
|
20 sep 2011 |
 Twintig jaar. Twee mensen. 15 juli 1988. Na één dag samen te hebben doorgebracht, ontstaat er tussen Emma Morley (Anne Hathaway) en Dexter Mayhew (Jim Sturgess) een vriendschap voor het leven. En dat terwijl het tegenpolen lijken te zijn. Emma is een idealistisch en ambitieus type, dromend van een betere wereld. Dexter daarentegen is een rijke charmeur die de wereld als zijn eigen grote speeltuin ziet. Twee decennia lang kijken we op 15 juli hoe het met Em en Dex gaat en hoe hun levens met elkaar verwikkeld zijn. Hun relatie verschuift in de loop der jaren, totdat ze zich op een bepaald punt in hun leven realiseren dat hetgeen waar ze naar zoeken en op hopen, dichterbij is dan ze al die tijd hebben gedacht. Totdat die ene dag in 1988 voor altijd een andere betekenis krijgt… One Day is een meeslepend verhaal over de onverwachte wendingen die de liefde en het leven kunnen nemen.
De film One Day krijgt een 5, het laatste stuk redde de film van een 4. Vincent geeft een 7.
|
13 sep 2011 |
 Op haar 10de zag Cataleya Restrepo hoe haar ouders in Colombia werden afgeslacht door drugsbaron Don Luis. Ze groeit op als keiharde huurmoordenaar voor haar oom Emilio in Chicago. Maar in haar vrije tijd is ze op zoek naar het enige dat haar drijft: het vinden van de moordenaars van haar ouders.
De film Colombiana krijgt een 6.5. Goede aktiefilm maar het verhaal is een beetje te onwaarschijnlijk. Vincent geeft een 7.
|
|
|
