Vluchtnummer 424 Vluchtnummer 425
Het is een weekeinde vol vliegactiviteiten, op Texel is een flyin en op Lelystad wordt de DONAC gehouden, dat zijn de aerobatics wedstrijden waar ik graag aan mee had willen doen, maar dat niet door kon gaan door het akkefietje met de propeller.
John en ik besluiten om vandaag beide evenementen te vereren met een bezoekje van ons. Eerst vlieg ik naar Texel, John naar Lelystad en ik weer naar Hilversum.
Vorig jaar ben ik met Hans Faas naar de flyin op Texel geweest, ik heb het idee dat het toen veel drukker was. Oorzaak zal zeker ook het weer zijn, vandaag is het prachtig, maar gister was het slecht en morgen wordt ook slecht weer verwacht. Ik neem aan dat veel afzeggingen binnen zijn gekomen voor dit weekeinde vanwege het weer. Jammer.
Desondanks een gezellige sfeer en zijn veel bekenden van Hilversum aanwezig.
We eten een uitsmijter in het restaurant en vervolgen dan onze reis naar Lelystad. We moeten eigenlijk nog steeds vluchten van minimaal een uur maken om de motor goed in te draaien, we besluiten om een stukje over de waddeneilanden te vliegen om niet veel te snel in Lelystad te zijn. Vervolgens bleek dat, toen we eenmaal richting zuiden draaiden, er een flinke wind stond vanuit het zuiden zodat we uiteindelijk maar 75 knopen grondsnelheid hadden in plaats van tegen de honderd. We hadden dan ook bijna anderhalf uur nodig om op Lelystad te komen – er in een rechte lijn gelijk naar toe vliegen was slimmer geweest.
Ook bij de aerobatics wedstrijden hadden ze vandaag geluk – een prachtige dag. Gister is niet gevlogen vanwege het weer en vandaag proberen ze het grootste deel van het programma te vliegen zodat ze niet afhankelijk zijn van het weer van morgen.
We blijven niet al te lang en gaan weer richting Hilversum, dit keer het minimaal een uur vliegen aan onze laars lappend. Na 25 minuten staan we alweer aan de grond op onze thuisbasis.
Woody Allen’s nieuwste film MIDNIGHT IN PARIS (openingsfilm Cannes 2011), met o.a. Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Kathy Bates en Carla Bruni, is een ode aan de magische stad Parijs.
Gil (Wilson) is een aspirant schrijver die met zijn verloofde Inez (McAdams) en haar ouders een bezoek brengt aan de stad van de liefde. In tegenstelling tot de welgestelde Inez, die niets ziet in een onzeker kunstenaarsbestaan, valt Gil direct na aankomst al voor de artistieke charme van de lichtstad. Wanneer hij tijdens een nachtelijke wandeling op een wel heel bijzondere wijze wordt meegevoerd in de bruisende geschiedenis van Parijs, is dit voor Gil reden om zijn huidige situatie eens onder de loep te nemen: is het leven daar nu echt zoveel mooier, of lijkt dat maar zo?
De film ‘Midnight in Paris’ krijgt van mij toch nog een zeventje, met name door de tijdreisparadoxen. Vincent geeft een zesje.
Zo nu en dan moeten leerkrachten bijgeschoold worden – en dat gebeurt niet altijd in de vakantie maar ook tijdens schooldagen. Vandaag hebben de leerkrachten van de basisschool van Wouter en Casper een studiedag, of ik me een dag met de jongens wil vermaken. Ik heb de jongens gevraagd wat ze met me zouden willen doen, na een dagje nadenken kwam het antwoord: het Tikibad in Duinrell.
Daar zijn we dus naar toe geweest. Het Tikibad staat op het terrein van Duinrell, je moet een kaartje kopen voor het park Duinrell en vervolgens per uur nog bijbetalen voor het gebruik van het Tikibad. We kiezen voor 4 uur – geen idee of we het vol houden, we zien wel.
Het Tikibad heeft ongeveer een kilometer (!) aan glijbanen, verdeeld over milde, snelle en supersnelle versies. We hebben ze allemaal gedaan:
Blits Een lekkere snelle baan.
Flits Begint zeer steil! Erg leuk om te doen, we hebben hem meerdere keren gedaan.
Cannon ball Kort maar krachtig; ook vaak gedaan.
Cycloon Mijn favouriet: je begint met een snelle glijbaan en komt daarna bovenin een trechter terecht. In die trechter draai je nog een aantal rondjes waarbij je langzaam naar beneden zakt en uiteindelijk door het gat onderin in het water valt.
Family Slide Voor ons erg saai – bedoeld voor families met kleine kinderen die op schoot mogen.
Super Slide Iets sneller dan de family slide, maar nog steeds niks voor ons. Te saai.
Moonlight Deze is ook erg leuk, ook meerdere keren gedaan. Je gaat naar beneden op een band in de vorm van een acht, je kunt er met zijn tweeën op zitten. De baan zelf is erg donker – geen idee over wanneer welke bocht komt.
Starfright Lijkt erg veel op de Moonlight, maar dan iets minder spectaculair.
Pelikaanduik Wow, korte glijbaan hoog boven het water. Je maakt een flink stuk vrije val. Leuk om te doen, alleen kreeg ik elke keer zeer veel water in mijn neus en dat sloeg op mijn voorhoofdholtes en oren. De jongens hebben hem iets vaker gedaan dan ik.
Tyfoon Supersnelle glijbaan met lekker wat G-krachten.
X-stream Alweer een zeer bijzondere ervaring: je staat in een hokje, druk op een knop en de bodem valt onder je weg. Na een stukje bijna vrije val wordt de glijbaan horizontaal en stopt het alweer. Het is kort maar erg heftig.
Lazy river Ooh, heerlijk uitrusten op een band; laat je door de waterstroom meeneme en doe even lekker niks.
Ik vond het een geweldig idee van Casper en Wouter, ik wil nog wel een keer (en de jongens ook ben ik bang).
Zomer, 1971. Bruno en Valeria zijn getuigen van de lotgevallen van hun moeder, Anna, die door haar jaloerse echtgenoot op straat is gezet nadat ze was verkozen tot ‘mooiste mama van het strand’. Vanaf dat moment leidt Anna samen met haar kinderen een onzeker bestaan met talloze verhuizingen en verschillende minnaars. Heden. Het einde van het leven van de nog altijd strijdlustige en vrolijke Anna nadert. Valeria haalt Bruno over om terug te keren naar hun geboortestad Livorno en voor hun moeder te zorgen. Deze hereniging haalt een hoop emoties naar boven en zorgt voor onverwachte gebeurtenissen; een huwelijk, een verloren zoon, een scheiding en een verzoening. Deze zomerse en liefdevolle film was de Italiaanse Oscar inzending voor Beste Buitenlandse Film.
La Prima Cosa Bella krijgt netaan een vijf, te chaotisch, teveel Italiaans gepraat, vreemde lenskeuze nu en dan. Vincent geeft een zeven.
Vluchtnummer 421 Vluchtnummer 422
Het is lang geleden dat ik een leuke tocht gemaakt heb, en dat had toch ook vooral te maken met het feit dat de propeller krom was geraakt. Dat gedoe met de propeller is alweer drie maanden geleden gebeurd, en vorige week pas vloog de PH-MBW weer voor het eerst.
De kist vliegt dan wel weer, dat betekent niet dat we alles mogen doen en laten met het vliegtuig; de motor is helemaal nagekeken, heeft een nieuwe krukas gekregen en moet nu opnieuw inlopen. Dat moeten we in de eerste 25 uur na de revisie doen door vluchten van minimaal 1 uur te maken met een toerental van 2500; dat is iets meer dan normaal, het is dan ook een beetje lastig omdat je gehoor steeds tegen je zegt dat de motor te snel draait, maar dat hoort dus zo. Als je je niet aan deze inloop periode houdt dan heb je kans dat de motor een oliezuiper wordt.
John en ik hebben gelijk vorige week wat uren op de klok gezet en we merkten het verschil al na die uren: de motor wordt minder warm doordat de motor soepeler gaat lopen en dus minder wrijving heeft; we zijn er erg blij mee, de motor start en loopt als een zonnetje.
Vandaag ben ik van plan flink wat motortijd te maken. Ik heb mijn zus uitgenodigd om met me mee te gaan naar Texel; niet zomaar – vanaf Hilversum via de zuidkant van Rotterdam naar de kust en dan omhoog naar Texel. Daar lunchen, en vervolgens van Texel via Vlieland, Terschelling, Ameland, en Schiermonnikoog terug over het vasteland naar Hilversum.
De heenreis doen we in 1 uur en 40 minuten; Amsterdam Info staat op en zonder noemenswaardige problemen komen we op Texel aan. Wel even een mooie zijwindlanding maken, het waait hard en de wind staat verre van recht op de baan.
Voordat we aan de terugreis beginnen lopen we nog even via Ed de Bruin op de toren. Na de landing had ik Ed gevraagd hoe ik toestemming kan krijgen om over Vlieland te vliegen; dat is niet triviaal want doordeweeks is dat een militair oefengebied. Ed belt de militaire basis op, maar er wordt niet opgenomen. Een teken dat de Restricted Area niet actief is. We moeten Dutch Mil oproepen en om een klaring vragen.
Zo gezegd, zo gedaan. In de lucht neem ik contact met Dutch Mil op en ik mag gelijk de Restricted Zone in. We hebben dit eerste stuk flink wind mee; op de snelheidsmeter in de kist staat 95 knopen, de GPS zegt zo nu en dan 125; dus 40 knopen (74 km/uur) gratis snelheid. Het is schitterend om zo over de waddeneilanden te vliegen, ik ben alleen wel continu bezig om tussen de vogeltjesgebieden door te vliegen – ze zouden eens kunnen schrikken van het vliegtuig en dat kan mij een flinke bekeuring opleveren.
Boven Schiermonnikoog rechtsaf richting Hilversum, weer tussen de vogeltjesgebieden door; nu gaat het niet zo hard meer omdat we nu zijwind hebben. in totaal duurt de terugvlucht 1 uur en 50 minuten.
Dus vandaag 3 uur en 20 minuten op de motor bijgeschreven; we zijn weer wat dichter bij de 25 vlieguren. Als die voorbij zijn dan mogen we weer wat kortere vluchten maken, en mag ik weer met de kist over de kop!
The First Grader vertelt het waargebeurde verhaal van een 84-jarige Keniaanse dorpsbewoner en voormalig vrijheidsstrijder die vecht voor het recht op de opleiding die hij nooit heeft gehad. De hoofdonderwijzeres steunt zijn strijd om toegang tot de school te krijgen. Maar ze ondervinden veel weerstand van ouders en instanties die de schaarse schoolplekken niet willen laten bezetten door een oude man.
The First Grader krijgt op de valreep toch nog een zes door het sterke emotionele einde. Vincent geef een zeven.
Hoeveel attracties kun je op een dag in Walibi doen? Maarten en ik gaan op onderzoek.
Maarten, mijn oudste neefje, zit al in de tweede klas van de middelbare school terwijl zijn jongere broertjes nog op de basisschool zitten. Dat betekent dat Maarten een week langer vakantie heeft dan zijn broertjes; of ik in die week Maarten een dag onder mijn hoede wil nemen. Dat wil ik wel, maar dan moeten we natuurlijk wel iets leuks gaan doen; het wordt een dagje Walibi!
Het plan is om zo vroeg mogelijk in het park te zijn, en zo veel mogelijk attracties te doen. Om kwart over tien ‘s ochtends zijn we er en kan de pret beginnen.
Aan het eind van de dag blijken we de volgende 10 attracties gedaan te hebben:
Goliath
Het is nog rustig in het park, en we kunnen zo doorlopen naar de Goliath, de grootste achtbaan van het park. Helaas besluit het personeel net om een extra wagen in te zetten; op zich prima maar het duurt even voordat dat geregeld. Daarna genieten van het steile begin en de snelheid!(Nee, ik heb geen van de filmpjes zelf gemaakt)
Space Shot
Met een enorme vaart omhoog geschoten worden gevolgd door een val naar beneden. Heerlijk!
Robin Hood
De houten achtbaan van Walibi. Dat merk je vooral aan het geschud, er zit nauwelijks een mooi vlak stukje in deze baan. Het is wel een lekkere lange achtbaan en als je uitstapt heb je echt het gevoel dat je iets heel wilds gedaan hebt.
Sky Dive
Wow, dit is echt bijzonder. Maarten en ik moeten een soort schort om doen die als ligmat dienst doen. Achter onze ruggen worden touwen vastgemaakt waaraan we vervolgens 54 meter boven de grond gehesen worden. En dan komt het moment dat je los gelaten wordt – we vallen met dik 100 kilometer per uur naar beneden! Dan voel je dat je aan een touw hangt en denk je: gelukkig… Wat een waanzinnig gevoel als je los gelaten wordt; en wat een uitzicht.Voor deze attractie moet je wel bijbetalen, maar het is het meer dan waard.
Crazy River
Een echte water-achtbaan met zelfs een stuk achteruit varen. Op het eind een flinke val waarbij je gegarandeerd nat wordt.
Speed of Sound
Een erg snelle achtbaan. Je wordt achteruit omhoog getakeld en vervolgens losgelaten waarna je na een aantal loops weer omhoog gaat en helemaal naar boven getrokken wordt. Dan doe je dezelfde baan nogmaals, maar dan achteruit. Alweer een heerlijke ride!
Rattle Snake
Hmm, foutje eigenlijk, dit is een kinder-achtbaan. Niet echt spannend.
The Tomahawk
Hier moet je wel tegen kunnen, draaien en schommelen tegelijk. Maarten en ik genieten ervan!
El Rio Grande
Als laatste nog maar een keer nat worden, varend over een wild-water-baan.
We hebben dus 10 attracties gedaan. ‘s ochtends konden we overal snel in, maar ‘s middags was het toch wel flink in de rij staan. Ach, we hebben ons uitstelend vermaakt en daar gaat het natuurlijk om.
Het is zomer 1979. Een groepje vrienden is getuige van een catastrofaal treinongeluk in een klein stadje in Ohio, terwijl ze een 8 mm-filmpje aan het maken zijn. Ze vermoeden al snel dat het geen ongeluk was. Wanneer kort daarna ook nog mysterieuze verdwijningen en onverklaarbare gebeurtenissen plaatsvinden, probeert de hulpsherrif achter de angstaanjagende waarheid te komen.
Super 8 zakt nogal in na de pauze doordat het verhaal steeds onwaarschijnlijker wordt en krijgt van mij een zeven. Vincent geeft een acht.
Het tweede deel van het zevende boek zal Harry Potter (Daniel Radcliffe) dichter bij de dood brengen dan ooit, terwijl hij ervoor kiest om zijn zoektocht naar de Gruzielementen voort te zetten, met de hulp van Ron (Rupert Grint) en Hermelien (Emma Watson). Maar ondertussen woedt de oorlog voort, terwijl steeds meer geliefden van Harry het loodje moeten leggen. Maar de tovenaarswereld zal opstaan voor nog een laatste slag, de slag waarin de ultieme confrontatie tussen De Jongen Die Bleef Leven en de Heer van het Duister (Ralph Fiennes) zal plaatsvinden. Zal het Harry lukken om Voldemort weer sterfelijk te maken en hem voorgoed te verslaan?
De cijfers voor Harry Potter: Sietse 8.5, Vincent 8.0, Janna 8.0, Maarten en Wouter geven een 9.0.
Vanavond gaan we weer richting Utrecht – eerst met de nachttrein van Barcelona naar Parijs, daarvandaan morgen met de TGV van Parijs naar Schiphol. Vanaf schiphol met een gewone trein naar Utrecht.
Op deze laatste dag in Barcelona maken we nog een wandeling door hartje centrum, hier zijn de straatjes een stuk smaller dan in de rest van de stad. Bij toeval komen we in een zijstraat van de Ramblas terecht waar nog een bouwwerk van Gaudi staat: Palau Güell. Het is een paleis dat Gaudi voor de succesvolle zakenman Eusebi Güell heeft ontworpen.
We besluiten het paleis te gaan bekijken, onze trein richting Parijs vertrekt pas vanavond om negen uur, tijd zat dus.
Eenmaal binnen lopen we wat hulpeloos rond, wat moet je nou precies bekijken? Wat is er hier zo bijzonder? Andere mensen lopen met een audioset rond, wij besluiten er ook een paar te halen; dat was een goed idee, op zo’n dertig verschillende plekken in het paleis krijg je uitleg over bijzonderheden op die plek. En het is absoluut bijzonder, het paleis bevat veel kamers waarvan de meesten een eigen doel en stijl hebben. De ene kamer heeft een heel bijzonder bewerkt plafond, de ander speciaal ontworpen pilaren, of een geniaal systeem bij het raam om de hitte buiten te houden. Gaudi heeft zich heerlijk uit kunnen leven met houtsoorten, steensoorten, kleuren, stijlen, technieken en andere zaken.
Aan het begin van de avond vertrekken we per taxi van het hotel, waar de koffers nog staan, naar het treinstation. Normaliter zouden we met openbaar vervoer gaan, maar een deel van de metrolijn die we nodig hebben is afgesloten vanwege werkzaamheden.
Rond kwart over acht komt onze trein het station binnen, en vanaf half negen kunnen we in de rij. Vincent heeft in Nederland al treinkaartjes gekocht in combinatie met 3 dagen treinreizen in Spanje. Er zit ook een reservering bij voor deze nachttrein naar Parijs, wat kan er fout gaan… Nou, het kan fout gaan. Reservering of niet – de man die de kaartjes controleert voordat je de trein binnen mag is onverbiddelijk – onze reservering in combinatie met de 3 dagen treinreizen in Spanje is wat hem betreft ongeldig. Hij stuurt ons uit de rij richting een loket voor kaartverkoop.
De man achter het loket kan er ook weinig meer van maken, de enige optie om met deze trein weg te komen is nieuwe kaartjes kopen en dat doen we dan maar. Het kost maar liefst 375 euro terwijl we dus in feite al kaartjes hebben! Bij een ander loket krijgen we nog wat stempels en papierwerk mee waarmee we in Nederland kunnen proberen de boel recht te zetten.
Nu weer snel terug naar de trein, het is bijna negen uur. Nu laat de beste man ons wel door en kunnen we naar onze wagon die bijna aan het andere eind van de trein is. En het is me toch een lange trein, de laatste wagon is vanaf het begin van de trein niet eens te zien, we halen het net. De conducteur die ons de wagon binnen laat leidt ons naar een andere dan die op het kaartje staat, we krijgen zelfs een complete wagon voor onszelf.
Al snel vertrekt de trein, wij moeten nog even bijkomen van wat ons net overkomen is: 375 euro uitgegeven voor iets waarvan wij ervan overtuigd zijn dat we het al betaald hadden. We hebben een coupé met twee stoelen; boven de deur is ruimte voor de koffers. We worden zelf niet geacht de stoelen neer te klappen en er twee bedden van te maken, dat gaat de conducteur later vanavond voor ons doen.
Eten doen we nog een keer op Spaanse tijden, rond elf uur ‘s avonds gaan we richting restauratiewagen en genieten we van een prima maaltijd die door een kok een wagon verderop in een keukentje vers wordt bereid.
Als we na het eten terug komen in de coupé blijken de stoelen verdwenen en hebben we twee bedden; kijken of we kunnen slapen.
(Naschrift: na de vakantie heeft Vincent een brief geschreven naar de organisatie waar we de treinkaartjes van gekocht hadden. De kaartjes waren wel degelijk geldig, alleen had Vincent ergens een verkeerde datum ingevuld. We hebben al het bedrag teruggestort gekregen, netjes!)
Sitges is zo ongeveer de gay capital van Spanje, wij besluiten daar op strandbezoek te gaan. Eerst met de trein naar het stadje, en vervolgens een flinke wandeling naar het strand met de regenboogvlag. Het ligt erg afgelegen, je moet langs de spoorbaan een heuvel over wandelen waar de treinen vlak naast je voorbij schieten. Je komt dan op een klein knus strandje uit waar je ligbedden en parasols kunt huren. Ook is er een bar voor je natje en droogje. De prijzen zijn stevig, maar er is geen weg naar dit strand aangelegd, dus aan- en afvoer is lastig.
De zee is heerlijk, absoluut niet koud en lekkere hoge golven. We moeten er voor een volgende keer wel aan denken om speciale zwemschoenen mee te nemen, hier liggen allerlei kiezelstenen op de grens van de zee en het strand en het is pijnlijk aan je voeten als je eroverheen loopt.
Na enkele uren wandelen we terug naar het stadje. Terrasjes zitten lekker vol, we kunnen er nog net bij.
Het laatste avondmaal in Spanje is weer in een klein restaurantje in de buurt van ons hotel. Het was er erg rustig, slechts één tafel bezet, en er was maar één man in de bediening. Zoals ons wel vaker overkomt begint de zaak plotseling vol te stromen als wij ergens gaan zitten; ook vaak als we als enigen op een terrasje gaan zitten dan komen er plotseling anderen bij zitten, ik vind eigenlijk wel dat we daar korting voor zouden moeten krijgen…
Maar goed, we zitten in het restaurant en door de plotselinge drukte kan de jongen het maar nauwelijks aan; niet lang daarvoor was de tweede bediende in de zaak naar huis gegaan omdat het zo rustig was. Geeft niet, we zitten er goed, het eten is lekker en we hebben aanspraak van de buren. Het is alweer na twaalf uur voordat we uitgegeten zijn, we zullen weer terug moeten naar het Nederlandse ritme: een uurtje of vier, vijf eerder eten.
Aan de zuidkant van Barcelona aan de kust ligt de Montjuïc, een heuvel met daarop een paleis, een kasteel en een aantal sportcomplexen die in 1992 gebruikt zijn tijdens de olympische spelen in Spanje.
Vanuit ons hotel wandelen we richting de heuvel; vlak voor de heuvel staat een voormalige stierenvechtersarena, het is tegenwoordig een groot winkelcentrum met een dak waarop je rond kunt lopen.
Als je de heuvel op loopt kom je eerst bij het Palau Nacional, een paleis dat nu als museum dienst doet; daarna kom je bij het sportcomplex uit. Het is een groots complex dat deels al in de dertiger jaren gebouwd is voor de olympische spelen in 1936, die toen vanwege de burgeroorlog niet in Spanje gehouden zijn; in 1992 dus wel. Het complex ligt hier prachtig met mooie vergezichten.
Vanaf het sportcomplex gaan we met een kabelbaan nog hoger richting het Castello. Daar blijven we niet lang en we beginnen de afdaling richting haven en strand. Onderweg komen we een tweede kabelbaan tegen die vanaf de heuvel richting zee gaat. Die nemen we uiteraard; de kabelbaan gaat over de haven heen naar de zee en eindigt op het punt waar het strand vanuit het zuiden begint.
Na een drankje op een terrasje waar verdacht veel Nederlands wordt gesproken, inclusief de bediening, gaan we langs het strand helemaal naar het noordelijke deel van het strand, een flinke tippel; vandaar uiteindelijk met de metro terug naar het hotel.
Gelukkig komen we vanavond weer een in perfect restaurantje terecht, een heerlijk driegangenmenu inclusief een flesje wijn voor drieënveertig euro voor twee personen. Waar vind je dat nog? Dat vindt Vincent in Barcelona dus.
Gaudi is een zeer beroemde architect die zijn stempel op Barcelona heeft achtergelaten. Wij bezoeken vandaag twee objecten van zijn hand, te beginnen met de Sagrada Família. Dit bouwwerk is een kerk in Barcelona die nog steeds niet af is, eind 19e eeuw is een andere architect begonnen met de kerk, maar al gauw werd Gaudi gevraagd het werk over te nemen. Gaudi begon de oorspronkelijke plannen aan te passen naar zijn eigen ideeën, de meeste kerken hebben een standaard opbouw, grote pilaren met daarop bogen die het dak ondersteunen. Gaudi pakte het anders aan, hij maakt heel veel gebruik van parabolen en hyperbolen waardoor hele andere vormen ontstaan. Hij is ook heel erg bezig met het gebruik van natuurlijk licht in de kerk door op veel plekken ramen te maken – zelfs in de koepel van de kerk.
We komen rond half twee bij de Sagrada Família aan. Het is een apart gezicht, een kerk waar nog aan gebouwd wordt. De eerste delen zijn al meer dan honderd jaar geleden gemaakt en dat zie je duidelijk, andere bouwstijl en andere verkleuringen. Er staat een rij, we gaan erin staan. Blijkt de rij rond driekwart van de kerk te gaan! Uiteindelijk zijn we bij de kassa, of we ook kaartjes willen voor de lift naar boven in één van de torens. Doe maar – maar even later blijkt dat we twee uur moeten wachten voor de lift!
Mijn mond valt open als ik de kerk binnen ga – het is schitterend. De pilaren, de bogen, de muren, de ramen, trappen, het lichtspel, de lampen, alles is werkelijk prachtig. De twee uur verplichte wachttijd heb ik bijna volledig gebruikt voor het maken van foto’s. De kerk is nog lang niet af, afhankelijk van de donaties kan dat nog 15 tot 40 jaar duren; desondanks is de kerk ingewijd door de paus en in gebruik genomen.
Na het bezoek aan de kerk gaan we naar het park Guell. Dit park ligt op een heuvel en dat verklaart dat de metro niet echt in de buurt stopt. Vanaf de metrohalte wandelen we naar het park, het gaat plotseling steil omhoog. Tot mijn verbazing zitten er roltrappen tussen de gewone trappen omhoog! Dat vind ik flauw en ik neem dan ook gewoon de trappen.
Eenmaal in het park word je getracteerd op prachtige uitzichten over Barcelona richting de zee, de klim meer dan waard. Wij waren via een zijingang het park binnengekomen; op een gegeven moment komen we bij het gedeelte waar allerlei Gaudi bouwwerken staan, waaronder enkele gebouwtjes en een hele lange bank in een driekwart circel. Het is in onmiskenbaar Gaudi, maar de kerk die we gezien hebben is niet te overtreffen.
‘s Avonds willen we wat gaan eten in Barceloneta, een buurt aan zee met heel veel visrestaurantjes. De mooiste restaurants zijn ook gelijk de duurste, die laten we maar even links liggen. Een restaurant dat ons wel aan staat wil ons niet meer hebben, de keuken gaat dicht. Zijn we te laat? Het is nog net geen elf uur. Hebben we ons iets teveel aangepast en eten we nu te laat? Valt mee, we strijken neer in restaurant Barceloneta, maar het is geen groot succes. Het blijkt een mega groot restaurant, niet goedkoop en geen geweldige kwaliteit. Jammer, volgende keer weer een klein restaurantje ergens zoeken.
Het ontbijt gister was zo goed bevallen dat we vanmorgen weer een plekje buiten de deur zoeken (dat ons hotel geen ontbijt serveert is uiteraard ook een goede reden). Er zijn allerlei terrasjes bij ons in de buurt en we strijken neer op een plek waar het gezellig druk is. Helaas valt het eten erg tegen, kennelijk hebben we gister geluk gehad. Jammer.
Op naar de trein, we gaan weer met 300 kilometer per uur onderweg naar Barcelona. De reis is 617 kilometer, duurt twee uur en drie kwartier en er is slechts één tussenstop, het is een ideale manier van reizen hier in Spanje.
In Barcelona aangekomen kopen we voor nog geen 9 euro een 10-rittenkaart voor de metro, alweer geen geld. Een duidelijk verschil tussen de metro in Madrid en Barcelona is dat de metro hier minder geschikt is voor reizigers met koffers. Er zijn veel trappen waar geen roltrap in de buurt is, en sommige roltrappen werken niet. Dat was in Madrid gelukkig wel anders.
Vincent heeft weer een bijzonder hotel gevonden: hotel Axel. Het is een heterovriendelijk hotel en het is prachtig. We hebben een mooie ruime kamer met een erkertje waarin gekleurd glas is verwerkt, boven is er een dakterras met bar, zwembad en bubbelbad, en beneden is er een health club en gym. Het dakterras met bar en bubbelbad klinkt uitstekend, gym wat minder want het is vakantie.
Gelijk na aankomst maar even naar boven en lekker bubbelen en een cocktailtje. Dat laatste moeten we maar niet al te vaak doen, een cocktail is 13 euro per glas!
Het is nog lang geen tijd om te eten, daarom wandelen we nog even de stad in. Het verschil met Madrid is erg groot: in Madrid heb je allemaal smalle straatjes, in Barcelona zijn ze erg breed; gebouwen in Barcelona ogen veel groter; het is hier bijna 10 graden koeler; de voertaal is Catalaans, niet Spaans; je ziet hier veel meer toeristen dan in Madrid. Het is er erg druk op de Ramblas en met enige moeite komen we bij de zee uit; Vincent zoekt bij de vele kiosken een Volkskrant maar helaas: niet gevonden.
Ik ben zo’n twintig jaar geleden in Barcelona geweest, in mijn beleving was de Ramblas breder. Toen was er ook een vogeltjesmarkt, nu heb je alleen verkopers van fluitjes waarmee ze vogelgeluiden kunnen maken. Het is toch anders.
Aan het eind van de Ramblas aan zee blijkt een compleet nieuw gebied gemaakt te zijn, Port Vell, waarop onder andere winkelcentra, een megabioscoop en een museum gebouwd is. We wandelen er doorheen en nemen daarna de metro terug naar ons hotel waar we in de buurt een restaurantje zoeken en genieten van biologische Catalaanse tapas en een lekkere fles wijn..
Volgens het weerbericht zijn er vandaag regen- en onweersbuien in Barcelona, dat hadden we gister al gezien en we besloten daarom twee nachten in Madrid te blijven. Wat te doen? Enkele jaren geleden waren we ook al in Madrid rond de kerstdagen dus we moeten iets verzinnen wat we toen nog niet gedaan hadden.
Toen we gister met de trein aan kwamen zag ik een hoge toren, misschien kunnen we daar wel in en van het uitzicht over de stad genieten. Na enig googelen blijkt het de ‘Faro de Madrid’ te zijn, de 92 meter hoge vuurtoren van Madrid. Het ligt bij metrohalte Moncloa, dus daar gaan we naar toe.
Maar eerst naar treinstation Atocha om zitplaatsen te reserveren voor de trein morgen naar Barcelona, onderweg genieten we op een terrasje van een heerlijk Spaans ontbijt: een spaanse omelet en een broodje met een soort tomatenspread en rauwe ham. Het reserveren van de kaartjes duurt lang, als je vandaag wilt reizen kun je gewoon in de rij gaan staan voor een balie maar voor reserveringen voor andere dagen moet je een nummertje trekken. Er blijken nog ruim honderd wachtenden voor ons! Maar na bijna een uur zijn we aan de beurt en reserveren we kaartjes voor de trein van morgen half een.
Eenmaal bij Moncloa aangekomen blijkt dat de Faro de Madrid gesloten is, op internet had ik al gelezen dat hij regelmatig voor onderhoud gesloten is, en dat is nu dus ook het geval. Jammer. Dan maar ter plekke een plan B bedenken; het wordt een bezoek aan het beroemde Prado museum, dat heeft ook als voordeel dat het binnen en dus niet zo heet is; ook goed voor mijn verbrande plekken. Het Prado is niet helemaal wat ik er van gehoopt had, er hangen heel veel schilderijen van Spaanse en Vlaamse schilders uit de zestiende en zeventiende eeuw, ik had op meer diversiteit gehoopt. Wel leuk om in dit beroemde museum geweest te zijn.
Als we aan het eind van de middag buiten komen is het een stuk warmer geworden, dit is het heetste deel van de dag. Onderweg terug naar het hotel krijgen we ons dagelijks ijsje en doen we nog even een gezellig terrasje aan voor een biertje.
Volgens Spaans gebruik gaan we lekker laat eten, het is erg druk in de stad. Het is zaterdagavond, dat zal ermee te maken hebben. Zelfs als we naar het hostal terug lopen is het zeer druk in de stad, op onze kamer horen we heel veel geluid van terrasjes; het duurt tot na 6 uur ‘s ochtends voordat het helemaal stil is in de straat.
We gaan Marbella verlaten. Het uiteindelijke doel is Barcelona, maar goede directe treinen zijn er niet, alles loopt via Madrid. Madrid ligt in het midden van een netwerk hogesnelheidstreinen, Malaga en Barcelona zijn onderdeel van dit netwerk. Vanuit Malaga ben je in twee en een half uur in Madrid.
Eerst moeten we op het juiste treinstation in Malaga zien te komen. Het handigste blijkt eerst met de bus van ons hotel naar het grote busstation aan de autosnelweg. Daarna met de bus naar het vliegveld van Malaga en vandaar met de trein naar het station met de hogesnelheidstreinen. Voor de bus naar het vliegveld zijn we samen nog geen 10 euro per persoon kwijt – wel wat anders dan de bijna 80 euro met de taxi.
De trein vanaf het vliegveld hoeven we niet te betalen, dat is onderdeel van de interrail kaartjes die we hebben. Voor de hogesnelheidstrein moeten we een tientje per persoon bijbetalen – geen geld.
De reis verloopt vlot, de snelheid ligt steeds tussen de 200 en 300 kilometer per uur en er is over de hele afstand maar één tussenstop in Cordoba. Je kunt het mooi volgen op de displays in de trein. Ook de buitentemperatuur zie je en loopt op, tot zo’n 38 graden.
Na nog geen twee en een half uur staan we in Madrid, station Atocha, en we reizen per trein door naar halte Sol; daarvandaan is het een minuut of tien lopen naar ons hostal. Vincent heeft in de trein met behulp van de Spartacus een hostal uitgezocht en telefonisch gereserveerd – zo dynamisch kan het gaan. We hadden niet eerder een hotel in Madrid geboekt, simpelweg omdat we niet eerder wisten of we wel aan zouden komen. Wie weet was er helemaal geen plek meer in de hogesnelheidstrein.
Uiteindelijk hebben we zo’n 7 uur gereisd, het had een uur korter gekund als we de trein van tevoren hadden geboekt, we moesten op station Malaga een uur wachten omdat de eerstvolgende trein vol was.
Het hostal dat Vincent geregeld heeft is prima; het is een klein hotelletje op de vierde verdieping van een gebouw aan de Calle Santa Cruz. De kamer is niet al te groot, en de badkamer is helemaal volgepropt; ontbijt moet je buiten de deur regelen. De prijs is er ook naar: 55 euro per nacht voor twee personen; prima!
‘s avonds zitten we op een terrasje wat te drinken. Op de vier hoeken van het terras staan ventilatoren met watersproeiers om het een beetje dragelijk te maken, het is erg warm in Madrid. Eten doe je hier laat; als we tegen half tien een restaurantje zoeken zijn ze nog bijna allemaal leeg, sommigen zijn pas na 9 uur open. We passen ons graag aan.
Het gezellige avondje wreekt zich, veel teveel drank en mijn hoofd en maag protesteren. De dag komt dus voor mij erg langzaam op gang.
Doel voor vandaag is een bezoek aan een naaktstrand zo’n 12 kilometer verderop. Buslijn 220 komt erlangs en eenmaal bij de bushalte aangekomen blijkt dat de bus elk moment langs kan komen. Goed geregeld. Het spannendst is waar je uit moet stappen, de chauffeur helpt ons daar een handje bij. Reizen met de bus is niet duur, deze trip kost enkele reis 1.39 euro per persoon.
Nu nog het naaktstrand vinden. Dat lukt ook na een kleine omweg; er is een strandtentje met ligbedden en parasols, lijkt mij een prima plan. Aan het eind van de dag voel ik de zon een beetje branden, tijd om me in te smeren. Maar dit was blijkbaar toch een beetje aan de late kant, in de loop van de avond begin ik echt op een kreeft te lijken. Met name borst, buik en benen zijn erg gevoelig. Beetje dom van mij, het is altijd al zo geweest dat ik in de loop van de avond veel roder wordt, ik had me veel eerder in moeten smeren – parasol of niet.
‘s avonds zwerven we weer door het oude stadje op zoek naar een restaurant. Het lukt niet echt en we komen uiteindelijk terecht bij Garum, het café-restaurant waar Lei op gezette tijden zingt met Carin, het Carly duo (maar niet vanavond). Prima eten en drinken aan de boulevard.
Onderweg hadden we een bar gezien met een regenboogvlag waar we na het eten nog even wat wilden drinken. Ik vroeg me af of we het ooit terug zouden kunnen vinden na alle omzwervingen, maar voor Vincent een peuleschil, we lopen er in één keer zomaar naar toe.
Het is vakantie en het enige plan van vandaag is uit eten met Lei en Robert. Dus lekker uitslapen en zeer rustig aan doen.
We verkennen de oude binnenstad een beetje en wandelen langs de kust. De drukte valt me eerlijk gezegd mee, ik dacht dat het hier hoogseizoen was maar lang niet alle stranden en terrasjes zitten vol. Wij gaan bij een strandtentje zitten om te genieten van de zon, de zee en een paar biertjes. Het is een rare gewaarwording: een strak-blauwe lucht, lang niet gezien.
Aan het eind van de dag ontmoeten we Lei en Robert, we bekijken hun penthouse op de 10e verdieping van een flatgebouw met uitzicht op zee. Het appartement is prachtig ingericht, het lijkt me hier prima wonen.
Lei heeft een tandartspraktijk in Marbella, één van de 67! Het barst ervan, als je over straat loopt zie je overal Clinica Dental staan, het is hier kennelijk hard nodig. Hier en daar zien we reclameborden van Lei op de boulevard staan.
We eten in een restaurantje in de binnenstad en drinken hier en daar nog wat, het was erg leuk om Lei en Robert weer eens te zien en om met ze uit te gaan. De hondjes Dolce, Diva en Daisy zijn ook mee; als Robert een plastic fles in zee gooit gaan twee erachteraan en brengen de fles samen terug. Later in een bar zitten ze gedrieën tussen Robert en Vincent op een bank, erg schattig.
Het is niet de vakantie geworden die we voor ogen hadden, het plan was om met het eigen vliegtuig richting Zweden te vliegen en zo twee weken rond te hobbelen van plek naar plek. Maar het mocht niet zo zijn, de kist staat nog steeds zonder propeller in de hangaar.
We besluiten naar een plek te gaan waar het vrijwel zeker goed weer is: Spanje. En dat kunnen we dan combineren met een bezoek aan Lei en Robert die vier jaar geleden naar Marbella verhuisd zijn.
Vincent maakt er weer een bijzondere vakantie van, we vliegen met een enkele reis van Eindhoven naar Malaga, en vandaar door naar Marbella. Na een paar dagen vertrekken we en gaan met de trein naar Barcelona met een interrail kaartje. Vanuit Barcelona vertrekken we dan weer met de nachttrein naar Parijs, en vandaar met de TGV naar Schiphol. Maar zover is het nog niet.
Vandaag vertrekken we per trein naar Eindhoven en vliegen vanaf Eindhoven Airport met Transavia naar Malaga. Met drie kwartier vertraging staan we uiteindelijk klaar voor vertrek; de startbaan is voor de deur bij de terminals, dus geen verloren taxitijd. Maar dat heeft ook een nadeel, de safety demonstratie is niet op tijd klaar, dus we staan al op de baan om te vertrekken maar we gaan nog niet omdat de erg langzaam pratende purser het verhaaltje nog niet af heeft.
En dan begint de horror: schreeuwende kinderen! En niet zomaar eventjes, nee de hele vlucht van twee en een half uur. Misschien is het wel vijf minuten stil geweest, verder schreeuwde er minimaal 1 kind maar meestal meerdere tegelijk. Later horen we van Lei dat andere mensen op deze vlucht zich ook geërgerd hadden aan het enorme geschreeuw.
Vanaf Malaga kun je met de bus naar Marbella, maar die gaat ‘s avonds om 10 uur en kwart voor twaalf terwijl wij half elf bij de bushalte staan. Dan maar met de taxi, 78 euro inclusief 6 euro tol.
Ons hotel, hotel Central, is uitstekend ondanks dat het maar een 2-sterren hotel is, het ligt in het oude stadje van Marbella en niet tussen alle mega-hotels. Om half twaalf lopen we de stad nog even in om wat te eten en te drinken, en we zijn niet eens de laatsten – Spanjaarden eten meestal laat. De ober van het restaurant waar we zijn gaan zitten beveelt ons een gegrillde vis aan voor twee personen – en dat was een uitstekende tip, we krijgen beide een kant van een heerlijke vis.
Kinderen gaan hier kennelijk ook laat naar bed, als wij om half twee richting hotel lopen zien we nog altijd kinderen spelen.
Na de moord op de populaire Amerikaanse president Abraham Lincoln worden zeven mannen en één vrouw gearresteerd. De enige vrouw die wordt beschuldigd, Mary Surrat (Robin Wright), heeft een pension waar voorafgaand aan de moord, John Wilkes Booth (Toby Kebbell) en anderen elkaar ontmoet hebben om de aanslag te beramen. De 28-jarige advocaat Frederick Aiken (James McAvoy) gaat met tegenzin akkoord om Mary Surratt te verdedigen voor het tribunaal. Hij realiseert zich steeds meer dat zij misschien wel onschuldig kan zijn. De enige verdachte die wist te ontsnappen is Mary’s zoon John (Johnny Simmons). Om hem in de val te laten lopen, moet ze een zware beproeving doorstaan. Het hele land keert zich tegen haar. Ze zal moeten vertrouwen op Aiken die er alles aan doet om de waarheid te ontmaskeren en haar leven te redden.
De film The Conspirator krijgt een 6. Traag maar je bent wel benieuwd naar de afloop. Vincent geeft een zeventje.
Cyril is bijna twaalf en wil maar één ding: zijn vader terugvinden die hem in een kindertehuis heeft gestopt. Tijdens zijn zoektocht ontmoet hij Samantha. Ze runt een kapperszaak en is bereid om hem in het weekend in huis te nemen. Cyril beseft nog niet dat Samantha echt om hem geeft, maar heeft haar liefde nodig om zijn te woede sussen.
De film Le gamin au vélo krijgt een zeven, Vincent geeft een acht.
In Cars 2 steken super raceauto Bliksem McQueen en zijn beste vriend Takel de Grote Oceaan over om te gaan racen tijdens de allereerste Grand Prix in de wereld. De race moet bepalen wie de snelste raceauto ter wereld is. Wanneer Takel in een internationaal spionnenavontuur verzeild raakt, blijkt de weg naar succes boordevol valkuilen, omleidingen en hilarische verrassingen te zitten. Takel bevindt zich met het ene wiel in de belangrijke race van Bliksem McQueen en met het andere wiel in een super geheime spionagemissie. Hij komt in een explosieve achtervolging terecht wat hem dwars door de straten van Japan en Europa leidt. Naast de bliksemsnelle actie is er in Cars 2 een kleurrijke nieuwe auto-cast toegevoegd bestaande uit onder andere geheime agenten, gevaarlijke boeven en internationale raceconcurrenten. John Lasseter keert terug in de bestuurdersstoel en regisseert het nieuwe vervolg op Cars (Winnaar Golden Globe® in 2006). Cars 2 wordt mede geregisseerd door Brad Lewis (producent van de Oscar® winnende film Ratatouille) en ook visuele effecten expert Denise Ream (co-producent Up; eind-producent visuele effecten Star Wars:Episode III-Reveng of the Sith) werkt mee aan de totstandkoming van deze nieuwe animatiefilm.
De film Cars 2 is een knap gemaakte 3D animatiefilm, maar het verhaal en de humor is niet leuk genoeg. Een vijf.
Tom (Stef Aerts) en Lucas (Maarten Mertens) zijn broers en lijden aan dezelfde genetische ziekte die hun longen langzaam sloopt.
Tom worstelt met zijn korte levensverwachting en hangt rond met een bende tuig uit zijn buurt. Tijdens zijn zoveelste verblijf in het ziekenhuis ontmoet hij Xavier (Wouter Hendrickx – De helaasheid der dingen), die lijdt aan dezelfde ziekte als hij maar die zich gedraagt als een topatleet. Zijn levenslust straalt af op Tom en de twee worden vrienden. Xavier is een onverbeterlijke optimist, zelfs wanneer zijn vriendin Anneleen (Marie Vinck – Loft) hem verlaat. Tom valt op zijn beurt voor de eigenzinnige Eline (Anemone Valcke) die al maanden in een quarantaine kamer zit. Ze kunnen elkaar niet aanraken, maar worden toch verliefd op elkaar.
Dan overlijdt Tom’s broer Lucas tijdens een longtransplantatie. Tom, ontroostbaar door dit grote verlies, verschuilt zich bij zijn ruige vrienden, ontloopt Xavier en breekt met Eline. Maar het duurt niet lang voordat hij opnieuw het pad kruist van Xavier, die hem zijn passie voor het leven probeert terug te geven… Adem, geproduceerd door de makers van Aanrijding in Moscou, is een meeslepend, romantisch, grappig en hartverscheurend drama over weinig tijd hebben en niets willen missen.
De film kreeg op internationale filmfestivals zeer positieve kritieken en won diverse prijzen.
De film ‘Adem’ krijgt een ruime zes, de tweede helft en vooral het einde maakt veel goed. Vincent geeft een 8.
La Conquête is een genadeloos portret van Nicolas Sarkozy. De film volgt Sarkozy in zijn race naar het presidentschap, boordevol vuile trucs en conflicten achter de schermen. Het verhaal van een man die een machtsstrijd wint en zijn vrouw Cécilia verliest.
De film ‘De Verovering’ krijgt een 4. Saai, en het einde is ook al niet verrassend. Vincent geeft een 5 (hij kon niet wakker blijven).
De familie Cameron is het perfecte voorbeeld van een gelukkig Amerikaans gezin. Alles loopt voorspoedig tot het moment dat de veertien jaar oude Annie (Liana Liberato) haar eerste vriendje, Charlie, leert kennen via internet. Na maanden van onschuldig communiceren via het web besluit Annie, in een weekend dat ze alleen thuis is, af te spreken met Charlie. Dan komt ze er op een afschuwelijke manier achter dat Charlie (Chris Henry Coffey) niet is wie hij aanvankelijk is. Geschokt door wat hun dochter aangedaan is, gaan Annies ouders (Clive Owen en Catherine Keener) de strijd aan om hun dochter in het reine te laten komen met wat er gebeurd is in haar tot dan toe onschuldige leventje. Een strijd die het hele gezin dreigt te verscheuren….
De film Trust krijgt van mij een 8.5 – ongelofelijk sterke film. Janna geeft 8.
We vliegen pas om vier uur vanmiddag, er is dus nog tijd voor een activiteit. Koffers alvast inpakken, vier pleisters onder mijn voeten, en naar buiten; zoals we wel vaker doen in een stad pakken we de metro en reizen helemaal naar het eindstation. We komen helemaal in het zuid-oosten van de stad bij de ring naar boven, het blijkt een groot busstation te zijn. Het ziet er niet uit, alles is vervallen, zit onder de graffiti, het is gewoon een zooitje. We vinden een cafeetje en nemen een kopje koffie voordat we de buurt verder gaan verkennen.
Het gebied rond het station staat helemaal vol met auto’s, op parkeerterreinen staat men zelfs dubbel geparkeerd. Ik hoop dat men in de juiste volgorde uit de stad terug komt; zo niet dan heeft een aantal mensen gigantisch pech als ze met hun auto verder willen reizen. Een stukje van het station verwijderd wordt de buurt wat beter en er staan behoorlijke kasten van huizen, toch is het niet een buurt waar ik zou willen wonen.
Terug in centrum Rome halen we de koffers en lopen naar de ingang van het treinstation Termini. Weer verbaas ik me erover hoe lang de rij is voor de bemande kassa’s terwijl voor de kaartjesautomaten nauwelijks wachttijd is. Italianen lijken nog niet warm te lopen voor automaten. Op naar de trein, en dat is een hele tippel want onze trein vertrekt van spoor 28 en dat is maar liefst 400 meter verderop.
Redelijk op tijd komen we op het vliegveld aan, de treinreis duurt een klein half uur. Het vliegveld ligt ten zuidwesten van de stad, de andere kant dan waar we pas nog met de metro waren. Bagage inchecken gaat vlot, nu op naar gate D5 – althans dat is wat ons (en anderen) verteld wordt. Daar aangekomen blijkt het een vlucht richting Duitsland te zijn; een blik op de schermen leert ons dat het C16 moest zijn! Weer een heel eind terug lopen, we zien ook anderen uit de richting van D5 komen.
Een ding moet ik EasyJet wel nageven: het vliegtuig wordt snel gevuld en slechts met vijf minuten vertraging vertrekken we. Daar zag het niet naar uit, we moesten lang wachten voordat er een bus kwam om ons van de gate naar het toestel te brengen. Op de heenreis vertrokken we zelfs vóór de officiële vertrektijd.
Nu wordt het tijd om weer eens een paar weken te gaan werken.
Als je aan Rome denkt, dan denk je ook aan het Vaticaan, het is een staatje midden in de stad aan de andere kant van de Tiber dan waar wij zitten.
Wij doen altijd erg veel lopend als we op stedentrip zijn, maar vandaag gaan we toch maar met de metro. Dat heeft vooral met de staat van mijn voeten te maken, een blaar onder mijn rechter voet, en een blaar op beide kleine tenen. Misschien had ik toch niet naar mijn zomerschoenen moeten wisselen toen ik in Rome aan kwam, mijn voeten zijn niet aan die schoenen gewend en protesteren door middel van blaren.
Het is op het plein van het Vaticaan voor de kathedraal de Sint Pieter erg druk. Het plein is voor driekwart rond, het laatste kwart is de toegang tot de kathedraal. Voor de ingang staat een lange rij mensen, bijna de driekwart cirkel rond. Wij komen het plein op vlak voor de ingang, de keuze is: helemaal achteraan sluiten en lang wachten, of op een of andere manier onopvallend bij de rij aanschuiven. We kijken elkaar aan en schuiven vooraan in de rij mee, op één Amerikaan na zegt niemand er wat van en we lopen zo mee richting de veiligheidscontroles.
Op de borden staat duidelijk aangegeven wat wel en wat niet mag: wapens zijn verboden, paraplu’s niet. Korte broeken of weinig verhullende jurken zijn verboden, driekwart broeken of langer niet.
Vlak voor je de kathedraal in gaat wordt gekeken of je kleding door de beugel kan; zo niet dan word je subiet naar de uitgang verwezen. Je zal maar de driekwart cirkel hebben afgewacht en dan vanwege een te korte jurk worden weggestuurd.
De Sint Pieter is erg indrukwekkend, het is hoog, staat vol met beelden, heeft veel muurschilderingen maar het meest opvallend vind ik de staat waarin alles verkeert. Het ziet er allemaal perfect uit, niks is afgebladderd of ziet er verkleurd uit, zelfs de vloer is in perfecte staat ondanks de grote hoeveelheid mensen die hier elke dag over de vloer schuifelen. Het verbaast mij ook dat je hier gewoon mag fotograferen, vaak is dat in kerken verboden.
Terug bij de Tiber nemen we nog een kijkje in het Castel Sant’Angelo, een groot rond gebouw dat als kasteel, fort en gevangenis dienst heeft gedaan. Je loopt in een grote spiraal naar boven en van daaruit heb je weer een mooi uitzicht over de stad.
Op de weg terug naar het hotel stoppen we eerst voor ons dagelijkse ijsje, en later voor een biertje op een terrasje. Voordat het bier komt krijgen we een hele berg hapjes op tafel, het is weer eens zover: het wordt een duur biertje. Dan maar geen tweede, 8 euro voor een glaasje bier is een beetje veel.
Ik geef mijn voeten rust terwijl Vincent nog even een sauna bezoekt, met vier blaren wordt lopen steeds lastiger. Omdat je anders gaat lopen krijg je plotseling ook spierpijn op andere plekken. Maar na een paar uur rust gaan we in de loop van de avond weer op stap om ergens wat te gaan eten. Vincent had een restaurantje op het oog en dat was weer een gouden greep. Heerlijk en niet duur.
Ik had me aan het begin van de vakantie voorgenomen om in ieder geval pizza, lasagne en spaghetti te gaan eten, en dat is gelukt. Op de eerste avond heb ik mijn favoriete quattro stagione pizza gehad, op de tweede avond was er lasagne bij de EPOA receptie en vanavond heb ik op zijn Italiaans spaghetti carbonara als voorgerecht gehad. Heerlijk.
We drinken nog een paar cocktails bij het homobuurtje vlakbij het Colosseum en sluiten daarmee de laatste dag in Rome af.
Het officiële gedeelte van vandaag is het bijwonen van de parade van Europride. Dat is pas tegen half vijf vanmiddag en tot die tijd kunnen Vincent en ik nog een en ander beleven in Rome. Vincent bedenkt een drie-bezienswaardigheden-plan en we gaan er op uit.
Eerst ontbijt op het dakterras, tenminste dat was het plan. Maar het regent! Dat is niet de bedoeling! Weersverwachting bekijken gaat weer eens niet want zoals meestal hier ligt internet er weer uit. Hopen dat het weer opknapt.
Het eerste doel van vandaag is Piazza di Spagna, de Spaanse trappen, we gaan er vanaf treinstation Termini met de metro naar toe. We hadden geloof ik net zo goed bovengronds naar het plein kunnen gaan, eerst in de rij voor kaartjes en vervolgens een enorm eind lopen voordat we bij de metro zijn die ons naar het spaanse plein moet brengen.
Het weer hierop het Spaanse plein is uitstekend, hopelijk blijft dat ook zo in de rest van Rome. Piazza di Spagna is vooral bekend om zijn trappen die naar de Franse kerk Trinità dei Monti leiden, het is kennelijk een must-see want het is hier ontzettend druk; het is mooi maar ik vind het nou niet het meest indrukwekkende van Rome. Wel grappig is dat de straat Via Condotti tegenover te trappen de duurste modewinkels van Rome heeft, merken als Gucci, Prada, Armani en Cartier zijn hier te vinden.
Vanaf dit plein wandelen we naar een andere zeer touristische attractie: Fontana di Trevi, ofwel de Trevifontein. Het is een mooi gemaakte samenstelling van een aantal beelden tussen allerlei watervallen. Leuk om te zien en dat vinden meer mensen, het plein voor de fontein zit afgeladen vol met kijkers.
Dan onderweg naar het derde doel, het plein Piazza Navona. Toen Vincent dit voorstelde had ik het niet door, maar gister had ik dit plein ook al gezien. Onderweg kwamen we ook weer langs het Pantheon, het geeft niet, het is bijzonder genoeg om het nog eens te bekijken.
Als we weer richting hotel lopen komen we langs het grote witte gebouw Vittoriano, gisteren ben ik er langs gelopen, nu gaan we de trappen op. Het blijkt dat je aan de achterkant van het gebouw met een lift nog veel hoger kan, tot op het dak, en het uitzicht hier vandaan is echt prachtig.
Het wordt tijd om richting Piazza Republica te gaan, daar gaat aan het eind van de middag de parade van de Europride van start. Zo tegen half vijf zet de zoals gewoonlijk zeer bonte stoet van homo’s en lesbiennes zich in beweging, en het duurt bijna twee uur voordat de het eind van de parade voorbij komt. We lopen dezelfde route als de parade en halen ze gaandeweg in. Het is druk aan de kant van de weg, de stoet trekt veel bekijks onderweg naar het Colosseum.
De parade eindigt bij Circo Massimo, daar wordt vanavond een groot feest gevierd met onder andere Lady Gaga. Gister ben ik ook langs Circo Massimo gelopen, de plek waar vroeger paardenraces werden gehouden; vanavond is het dus een groot feestterrein. En groot is het, wij zijn er vrij vroeg en hebben een leuk plekje niet te ver van het podium op een heuvel kunnen bemachtigen. Het duurt wel lang, we hebben er een paar uur gezeten voordat de voorstelling begon, en al die tijd bleven de mensen maar binnenstromen. Bier is duur: vijf euro per glas; water wordt vanaf het binnenterrein gratis uitgedeeld.
Dan is het eindelijk zover, daar waar veel mensen op afgekomen zijn: Lady Gaga! Het wordt wat mij betreft nogal een teleurstelling, ze houdt een ellenlange toespraak en zingt twee liedjes waarbij ze zichzelf begeleidt achter de piano. Zingen kan ze, absoluut, maar ik had wel wat meer van haar willen zien en horen. En reclame maken voor de jurk van Versacci die ze aan had vond ik ook een beetje overdreven.
Het was wel zeer indrukwekkend hoeveel mensen op deze Europride afgekomen zijn!
Het is al laat en onderweg terug naar het hotel duiken we een terrasje op om wat te eten. Het blijkt een visrestaurant en het gevoel bekruipt me dat het wel eens duur zou kunnen worden. Het is van tevoren wat lastig inschatten als je op een terrasje gaat zitten wat het allemaal gaat kosten, maar dit keer valt het gelukkig mee, prima eten en drinken voor een overkomelijke prijs.
Ik ben helemaal onvoorbereid naar Rome gekomen, wat moet ik allemaal bekijken? Gewoonlijk is Vincent mijn reisleider maar hij zit vandaag de hele dag op het congres. Gisteravond heb ik in een tweet gevraagd wat ik allemaal moet zien en daar kwam wel wat reactie op.
Ik had gister nog snel even een app op mijn iPhone gezet met de kaart van Rome. Deze app is ook voorzien van allerlei touristische informatie en ik besluit de aanbevolen wandeling te maken die langs de 10 meest bezienswaardige gebouwen gaat. Gezien de ligging van het hotel begin ik bij punt zeven (zie kaartje hieronder), onderweg daar naar toe beleef ik al van alles. Het verkeer bijvoordbeeld: levensgevaarlijk. Een zebrapad betekent niet dat de auto’s voor je stoppen, je moet gewoon de straat op lopen waarna de auto’s en brommers voor en achter je langs schieten. Rome is een brommer-stad, er zijn zelfs heel veel brommer-parkeerplaatsen ingericht waar ze met tientallen achter elkaar of naast elkaar staan.
Bij een verkeersongeluk staan tig agenten te bellen en zenuwachtig te doen; het slachtoffer ligt op de grond, maar niemand doet echt wat.
Op weg naar mijn route kom ik langs een prachtig groot indrukwekkend wit gebouw, Vittoriano aan piazza Venezia; waar je ook loopt en kijkt, er is altijd een imposant gebouw te zien.
Punt zeven is de ‘column of Marcus Aurelius’, een standbeeld op een hoge van onder tot boven bewerkte paal. Daarna door naar het Pantheon, een indrukwekkende koepel met een gat bovenin dat een prachtig lichtschouwspel geeft. Dan op naar Piazza Navona, een groot plein met fonteinen. Er wordt een podium gebouwd, helaas haalt dat een groot deel van de charme van het plein weg.
Ik wijk af van de route en wandel richting rivier; onderweg kom ik door prachtige kleine straatjes waar eindelijk eens geen verkeer is. Ik loop een heel eind langs de rivier richting zuiden en kom uiteindelijk bij punt 1 uit: de Piramide van Cestius. Raar idee: een piramide hier zomaar midden in de stad. Op naar het volgende punt: Circus Maximus; dit is een groot terrein waar in oude tijden paardenraces werden gehouden. Ik kon er niet veel van zien, er wordt veel verbouwd en er staan schuttingen in de weg. Misschien later maar een keer terug komen voor een bezoekje.
Mijn laatste doel voor vandaag is punt 5: het Colosseum, ongetwijfeld het bekendste object in de stad; het is het grootste amfitheater dat ooit gebouwd is, indrukwekkend!
Daarna terug naar het hotel om mijn voeten rust te geven, de eerste blaren dienen zich aan…
Aan het begin van de avond neemt Vincent me mee naar de receptie van Europride. Daar eten en drinken we wat en daarvandaan lopen we nog via de homobuurt en het Pride park richting het hotel; mijn voeten hebben er nu wel moeite mee, ik denk dat ik in totaal wel aan de 20 kilometer zit vandaag.
Eigenlijk is het wel heel erg, we zijn net terug uit Tallinn en nu gaan we alweer naar Rome. Vincent is nog lid van EPOA, de Europese Pride Organisation, en wil nog graag vanuit zijn werk bij de homo-lesbische groep van de Abva-Kabo aanwezig zijn bij het congres dat morgen, vrijdag, wordt gehouden. Ik vind het niet verantwoord dat hij alleen gaat en offer mij op om hem te begeleiden.
We hebben vluchten via EasyJet geregeld, het wordt voor ons de eerste ervaring met deze budget vliegmaatschappij. Het eerste wat opvalt is dat bij het inchecken een enorme rij staat. Naast die rij stonden borden voor Quick Checkin en Baggage Dropoff, dus wij gaan niet in de rij staan maar lopen gelijk door naar die balie omdat we thuis al ingecheckt hadden. Dat lukt prima en ik verbaas me erover waarom niet meer mensen dit doen. Zijn EasyJet vliegers geen thuis-incheckers?
Het tweede wat ik merk van vliegen met EasyJet is dat we niet naar pier A, B, C of D gaan, maar naar M, daar zijn kennelijk de gates waar low-cost carriers gebruik van maken. Het is totaal anders dan wat wij gewend zijn bij de andere pieren, er zijn maar heel weinig winkeltjes en al helemaal geen restaurants. Je kunt alleen wat eten uit schappen kopen, wij pakken twee sushi pakketten en gaan bij anderen aan een tafeltje zitten bij gebrek aan lege tafels.
Het gatenummer is nog niet bekend, dat komt pas op het laatste moment. Zodra onze vlucht op de borden verschijnt gaan we naar de gate zodat we als een van de eersten aan boord kunnen. Het viel ons al op dat er geen stoelnummer op het incheckformulier stond, de zitplaatsen in het vliegtuig zijn vrij; het begint wel heel erg op busvervoer te lijken.
Bij de gate vindt strenge controle plaats op de handbagage, alles wat iets te groot lijkt moet moet in een rek geplaatst worden. Past het er niet in dan moet de bagage alsnog ingecheckt worden. En men is erg streng, ook al steekt er maar een klein dingetje uit, zoals een handvat, waardoor het niet past: inchecken. Er is ook duidelijk aangegeven dat je maar één stuk handbagage mag hebben en dat wordt ook streng gecontroleerd. Bij elkaar in proppen of inchecken.
Voor de rest is het een normale vlucht; beetje beenruimte maar dat is voor een kleine twee uur wel te doen.
In Rome pakken we de trein naar station Termini in het centrum van de stad. Eerst een kaartje kopen; er staat een enorme rij voor een verkooppunt, wij wandelen naar automaten waar het iets rustiger is. De trein vertrekt over zeven minuten, maar het wordt spannend als Spanjaarden voor ons het niet voorelkaar krijgen met hun pasje aan de automaat te betalen. Uiteindelijk hebben we kaartjes, rennen naar de trein, en onderweg naar de stad. En dan blijkt dat je gewoon in de trein bij de conducteur ook een kaartje kan kopen; als we dat geweten hadden…
Het is laat en veel restaurants sluiten al; gelukkig vinden we er nog een die open is en kan ik aan mijn eerste Italiaanse maaltijd beginnen: een grote pul bier en pizza!
Rabat is een roadmovie die de kijker meeneemt op de reis van de drie vrienden Nadir (Nasrdin Dchar), Abdel (Achmed Akkabi) en Zakaria (Marwan Chico Kenzari).
Als Nadir van de ene op de andere dag de oude taxi van zijn vader van Amsterdam naar Rabat moet rijden, nodigen zijn twee beste vrienden zichzelf uit om met hem mee te gaan. De reis voert het drietal door het Europese landschap naar de Marokkaanse hoofdstad.
Nieuwe werelden, ontmoetingen onderweg en het geheime reisdoel van Nadir zetten de vriendschap naarmate ze dichter bij Rabat komen steeds verder onder druk.
De film Rabat krijgt een zesje, soms wat langzaam, aardig verhaal, soms grappig. Vincent geeft een 6.
We gaan weer naar huis, helaas met een minder aangename vlucht dan de heenreis. De heenreis was direct van Schiphol naar Tallinn, nu zitten we met een tussenstop op Kopenhagen met enkele uren wachttijd. We reizen weer in plukjes, wij zitten in de eerste lichting van 13 personen. Op Kopenhagen worden we ook nog een keer gesplitst, enkelen kunnen gelijk door naar hun vlucht naar Schiphol, wij moeten dus nog enkele uren ons zien te vermaken.
Op de geheugenkaartjes van mijn fototoestel staan zo’n 600 foto’s, het wordt nog een hele opgave om ze allemaal te bekijken, leuksten eruit te zoeken, te bewerken als dat nodig is, en in verschillende albums op internet te zetten.
Voor Panchanter is het nog niet helemaal afgelopen, in november komt het koor nog een keer bij elkaar voor de Grande Finale. De aanhang heeft aangekondigd er ook bij te willen zijn, nog één keer de gezelligheid en warmte van het koor ervaren.
Voor de zangers van Panchanter begint de dag erg vroeg, ze zijn uitgenodigd om mee te zingen bij de vlaggenceremonie, samen met nog drie Estse koren. Aanvangstijd: zeven uur ‘s ochtends. Het is mij te vroeg, ik slaap lekker door.
Elk jaar wordt op 4 juni gevierd dat in 1884 de Estse vlag is ingewijd en dat gebeurt op Toompea, daar waar de regering gehuisvest is. Op de toren die op Toompea staat wordt de vlag gehesen in het bijzijn van hoogwaardigheidsbekleders, de koren en publiek.
Verder is er overdag geen programma en besluiten Vincent en ik nog wat plekjes van Tallinn te ontdekken die we vorige keer gemist hebben. Het eerste doel is de beklimming van de toren van de Olav kerk; je moet 258 treden op en als je dat volbracht hebt dan kun je genieten van een prachtig uitzicht over de stad. We zien onder andere de haven met een vijftal enorme veerboten, aan de andere kant van de toren hebben we een prachtig uitzicht over de hoge oude stad.
Volgende onderdeel van onze vrije dag is met een tram naar een ander deel van de stad reizen. Opdracht één daarbij is uitvinden hoe het werkt met kaartverkoop; het blijkt dat je in een kiosk openbaar vervoerkaartjes kunt kopen, die moet je in de tram afstempelen. Daar hadden we wat moeite mee, als je het kaartje in de stempelautomaat doe, dan gebeurt er niks. Of we doen het fout, of we hebben een ander apparaat nodig. Verderop in de tram hing inderdaad een ander apparaat, maar ook als je daar het kaartje in steekt gebeurt er niks. Gelukkig wil een andere passagier ons wel helpen: kaartje in de gleuf steken, gleuf naar je toe trekken, kaartje eruit halen. Het kaartje krijgt hierdoor een stel gaatjes en is daarmee ‘afgestempeld’.
De reis gaat richting zee, bij het eindpunt aangekomen wandelen we naar de kust en lopen een stuk langs het strand terug richting stad. Het strand ligt er niet mooi bij, daar is veel meer van te maken. Het wordt ook wel duidelijk waarom er niks aan gedaan wordt: verderop aan zee staat een raffinaderij en dat ruik je. Niet echt lekker om een paar uur op het strand te gaan liggen.
Om half vijf wordt het koor verwacht in de Niguliste kerk voor de laatste repetitie voor het laatste officiële optreden van Panchanter. Het regelmannetje Ülo is er ook en vertelt dat er vanavond een bijzondere gast aanwezig is. Spannend.
Om zes uur is het dan zover, het laatste optreden van Panchanter. Het koor zingt onder andere werk van de Estse componist Veljo Tormis en je raadt het al: hij zit in het publiek! Dat legt extra druk op het koor, het moet, MOET nu echt helemaal goed gaan. En het lukt uitstekend, Tormis vindt het prachtig.
Het laatste lied is net als gister Bridge Over Troubled Water, het besef dringt door dat dit niet alleen het laatste lied is van de avond, maar het laatste lied van een dertigjarig tijdperk. Je kunt de emoties duidelijk aflezen op de gezichten van de zangers en zangeressen.
Gelukkig is er vanavond een bonte avond gepland om nog één keer flink lol te maken. Drie maanden geleden waren Vincent en ik aanwezig bij een borrel van de Holland Business Club in Tallinn en daar kwamen we in contact met de manager van de Three Sisters, een vijf-sterren hotel en restaurant. Wij gingen er een beetje vanuit dat eten in dit hotel het budget flink zou overstijgen, maar dat bleek erg mee te vallen. Dus zitten we deze laatste avond met 39 personen in een vijf-sterren restaurant en we mogen van de manager zoveel lawaai maken als we willen, hij heeft de kamers boven het restaurant vrij gehouden. En als het laat wordt kunnen we ook nog de wijnkelder in zodat echt niemand ons kan horen.
Het was een erg leuke avond, heerlijk eten en drinken. De organisatie had iedereen gevraagd iets met een letter te doen en het is ongelofelijk hoe creatief men geweest is om hun letter te presenteren door middel van voordrachten, liedjes, scetches en muziek.
Toch bleken we meer geluid te maken dan verwacht, dus dachten wij de kelder in te duiken, maar dat bleek plotseling niet te mogen. Dan maar terug naar ons hotel voor de afsluitende bedankjes. Om niet teveel lawaai te maken in het centrale deel van het hotel klappen we door de handen langs elkaar te zwaaien – dat maakt geen geluid en is erg grappig. Hoewel het een beetje raar was de vele dankwoorden halverwege te onderbreken en ergens anders verder te gaan had iedereen er uiteindelijk wel plezier in hoe dit zo stil mogelijk kon worden afgemaakt in ons hotel.
Afsluitend zijn we zoals elke dag afgedaald naar de bar onder ons hotel; ook daar werden we er op een gegeven moment min of meer uitgezet hoewel het pas half vier was.
Op het zangprogramma van vandaag staat een concert gepland in een kerk in Viljandi, een plaatsje dat ongeveer 150 kilometer ten zuiden van Tallinn ligt. Het concert is om zeven uur vanavond en het plan is dat we om half twee met een bus richting zuiden vertrekken zodat we genoeg tijd over hebben om nog wat in de stad rond te lopen en het koor nog wat tijd heeft om daar in te zingen.
De dag begint met een repetitie van het koor, dat betekent dat de aanhang weer een vrije ochtend heeft. Ik doe het lekker rustig aan terwijl veel anderen op onderzoek gaan in de stad; rond twaalf uur zitten we als aanhang weer bij elkaar bij het hotel te wachten op het koor, en als dirigent Wim aan komt lopen roept hij uit ‘ze maken me soms zoooo moe’ – als dat vanavond maar goed gaat.
Je hoopt altijd dat het jou niet overkomt, maar soms heb je pech en gebeurt het toch: een lekke band. Na een lekkere lunch bij een tentje, dat we drie maanden geleden gevonden hadden, lopen we met zijn allen naar de bus en kunnen we onderweg naar Viljandi. Het duurt even voor we de stad uit zijn, maar daarna kan de bus lekker doorrijden.
Tot we 33 kilometer onderweg zijn. We horen een knal gevolgd door een sissend geluid, dat kan maar één ding betekenen: een lekke band. De chauffeur zet de bus veilig aan de kant, en kan de schade opgenomen worden; het blijkt een lekke voorband te zijn. Hoe lang gaat het allemaal duren? We zitten natuurlijk wel aan een tijdschema vast, vanavond zeven uur is het concert en daarvoor zouden we de stad verkennen. Van de chauffeur worden we niet echt wijzer, hij spreekt bijna geen buitenlands, en is continu aan het bellen. Hij begint wel met het losmaken van het wiel maar het lijkt erop dat hij op hulp wacht. Ook probeert hij met het kapotte wiel op twee blokken hout te rijden, we staan er met zijn allen met de neus bovenop maar het hogere doel ontgaat ons. Geluk bij een ongeluk: het is een zonovergoten dag.
Er is een restaurantje in de buurt, het grootste deel van de ploeg gaat daar wat drinken. Uiteindelijk komt er versterking, inclusief een nieuw voorwiel; hij heeft ook een krik bij zich en nu wordt duidelijk waarom hij op de blokken wilde rijden: anders past de krik niet onder de as. Het lijkt nu een fluitje van een cent, maar…. de versterking heeft een wiel met de verkeerde bandenmaat meegenomen! Gelukkig verschijnt binnen 10 minuten een auto met een nieuw wiel en kunnen we snel weg, we zijn bijna 2 uur kwijt geraakt. Dat betekent dat we geen tijd meer hebben om de stad Viljandi te verkennen, de bus rijdt linea recta naar de kerk waar het koor gelijk in kan zingen; de aanhang maakt foto’s van het leuke kerkje en hangt buiten wat rond in het zonnetje.
Altijd spannend, hoeveel publiek komt op het concert af? Ülo, de man die we hier drie maanden geleden ontmoet hebben, heeft dit geregeld, hij komt zelf uit de buurt van Viljandi en regelt hier wel vaker voorstellingen. Het valt een beetje tegen, zo’n dertig mensen in het publiek, inclusief aanhang. Maar het koor zingt uitstekend, de akoestiek is prima en het publiek geniet. Iedereen is laaiend enthousiast over het slotnummer Brigde Over Troubled Water, erg mooi gezongen.
In het centrum van Viljandi gaan we wat eten. We komen terecht in City Lokaal, een klein restaurantje dat met 39 personen gelijk helemaal vol zit. We krijgen een soort dagmenu met schnitzel, aardappelen en groente, prima. Het enige wat node gemist wordt zijn alcoholische versnaperingen; we moeten wachten tot we terug zijn in de bar onder het hotel.
Als je met een koor op stap bent dan weet je dat er gezongen moet worden, en er kan niet opgetreden worden zonder dat er gerepeteerd is. Vanmorgen om 10 uur moesten de koorleden in een kerk verschijnen voor de eerste repetitie in Tallinn, ik zing niet mee en ben lekker in bed blijven liggen. Het grootste deel van de 25 koorleden was op tijd aanwezig; één koorlid leefde nog op Nederlandse tijd, en een paar koorleden verdwaalden onderweg naar de kerk. Desondanks is er gerepeteerd zodat later vanmiddag het eerste optreden plaats kan vinden.
We moeten al om 1 uur de bus in, en de repetitie duurde tot kwart over twaalf, weinig tijd dus om uitgebreid te gaan lunchen. Gelukkig had de organisatie dit onderkend en waren in het hotel lunchpakketten klaar gemaakt die we buiten snel naar binnen werkten. Het optreden is vanmiddag in het Merivälja Pensionaat, wat wij vroeger een bejaardentehuis zouden noemen. Het pensionaat ligt iets buiten het centrum van Tallinn, vandaar dat we er met de bus naar toe gebracht worden; tijdens de rit vertelt de reisleidster onder weg een en ander over Tallinn. De route gaat onder andere een stuk langs de Oostzee, grote schepen richting Helsinki en Stockholm varen af en aan. Wist je dat het maar 2 uur varen is van Tallinn naar Helsinki?
De zaal waarin Panchanter gaat zingen in het pensionaat is wel erg leeg als we aankomen, hopelijk gaat dat straks wel veranderen. Eerst nog een beetje repeteren in deze zaal, ik vind het erg leuk om te zien hoe dirigent Wim bezig is met het koor. Hij laat duidelijk blijken wat hij goed vindt gaan, en wat anders moet; daarnaast weet hij er ook nog een schep humor aan toe te voegen. Na de repetitie is het wachten op publiek, buiten is het prachtig weer en we gaan lekker met zijn allen in het zonnetje zitten.
Zo tegen de tijd dat het concert gaat beginnen rolt de zaal vol. Onze Estse reisleidster introduceert het koor en kondigt elk liedje aan. Het koor zingt zelfs een liedje in het Ests en dat wordt natuurlijk zeer gewaardeerd. Volgens de reisleidster had het publiek het Estse liedje uitstekend kunnen verstaan – ik vraag het met af, al was het alleen al gezien de gemiddelde leeftijd van het publiek en de bijbehorende gehoortoestand.
Eenmaal terug bij ons hotel staat een stadswandeling onder leiding van een Nederlands sprekende gids op het programma. De gids heeft enkele jaren in Nederland gewoond bij gastgezinnen, vandaar dat ze goed Nederlands spreekt. Ze neemt ons mee naar een aantal mooie plekjes van de stad, ik kende de meeste wel maar toch ook wel eens leuk om er wat uitleg bij te krijgen. We stappen nog een keer in de bus en gaan naar Lauluväljak – de Song Festival Grounds. Het is een groot terrein met een enorme hoge tribune waar veel concerten gehouden worden; vóór de val van de Soviet Unie (1991) werd hier heel veel gezongen voor de vrijheid van Estland, en dat werd dus in 1991 beloond. Een must-see voor het koor, uiteraard hebben ze op deze beroemde plek ook nog een lied ten gehore gebracht.
De avond is op eigen gelegenheid; gisteravond hebben we met een grote groep op het centrale plein van de stad gegeten, veel mensen willen nu individueel of in kleinere groepjes wat gaan eten. We wachten beneden een tijdje om te kijken of er nog iemand met ons mee wil; kennelijk zijn we aan de late kant want er komt ongeveer niemand meer het hotel uit. Uiteindelijk gaan we samen ergens wat eten en zoals dat wel vaker gebeurt, vindt Vincent weer een geweldig Ests restaurant: niet druk, heerlijk eten en voor een zeer fatsoenlijke prijs – zeker vergeleken bij het eten gister op het grote plein: kwaliteit middelmatig, prijs te hoog.
In de bar onder het hotel druppelen later op de avond de koorleden langzamerhand weer naar binnen voor een afzakkertje.
O, wat ging de wekker vanmorgen weer vroeg. Op vakantie gaan is leuk, maar het blijft een marteling om voor dag en dauw uit je bed te moeten om een vliegtuig te halen.
We gaan weer naar Tallinn. ‘Weer’ omdat we drie maanden geleden ook al in Tallinn waren, toen om vooronderzoek te doen voor het koor Panchanter waar Vincent in mee zingt. Het koor bestaat 30 jaar en dat moet gevierd worden; zoals je waarschijnlijk al kunt bedenken gaat dat gebeuren in Tallinn, hoofdstad van Estland. Waarom de keuze op Tallinn voor dit lustrum is gevallen, is ook nog goed te begrijpen: Tallinn is in 2011 culturele hoofdstad van Europa.
Op Schiphol aangekomen zien we al snel de eerste medereizigers. De totale groep die naar Estland gaat bestaat uit 39 personen (koorleden plus aanhang) die in vier grote groepen reizen, naast een aantal die individueel al wat eerder gegaan zijn. Het lukt niet om in één keer voor zo’n grote groep een vlucht te regelen, als je dat probeert dan gaat plotseling de prijs flink omhoog. De truc om voor een grote groep online vliegtickets te bestellen, zonder dat de prijs omhoog schiet, blijkt te zijn: de groep splitsen en via verschillende aanbieders en vluchten richting bestemming zien te krijgen.
Vincent en ik zitten samen met nog een stuk of 10 anderen in de eerste groep en bij de incheckbalie kunnen we beginnen met ‘Hee, leuk je weer te zien!’. Koffers afgeven, niet langs de douane (Estland hoort helemaal bij de EU), en een prima vlucht naar Tallinn.
We hadden het al gezien – het is heet in Tallinn, 30 graden. Eenmaal uit de taxi moesten we in de hitte nog een stuk met de koffer zeulen om bij het hotel te komen, dit omdat de binnenstad afgezet is vanwege allerlei culturele activiteiten deze week. Warm dus in de stad, wat een verschil met 3 maanden geleden toen hier nog enorme sneeuwhopen lagen. En overal zijn terrasjes gebouwd, die waren er toen ook nog niet; erg mooi allemaal.
Na het inchecken pakken we even een biertje op het terras voor de deur van het hotel, en maken daarna nog een heerlijke wandeling door de stad. Drie maanden geleden vond ik het al prachtig, nu is het zo mogelijk nog mooier door de vele terrasjes en activiteiten die plaats vinden. Het is een feest der herkenning, alle leuke plekjes en uitkijkpunten zijn er nog. Bij één van die uitkijkpunten stond toen een iglo waar je een warm drankje kon kopen, nu is het een terras met parasols waar je iets verfrissends kunt krijgen.
In de loop van de dag komen allerlei plukken mensen van het koor en hun aanhang aan; het begroeten kan nog even doorgaan.
‘s Avonds om half tien is de officiële start van het Panchanter lustrum met een drankje in de bar onder het hotel; de dirigent Wim komt als laatste binnen met zijn vrouw omdat zij op de laatste vlucht zaten, en wordt in stijl (zingend dus) binnengehaald.
Met hoofdrollen voor een mix van zowel Franse als Italiaanse acteurs, draait Tous Les Soleils van Philippe Claudel om Alessandro.
Deze Italiaan doceert barokke muziek en leeft in Straatsburg met zijn broer en zijn vijftienjarige puberdochter Irina. Broer Crampone is een onschuldige anarchistische idioot die sinds Berlusconi aan de macht kwam, politiek asiel probeert te verkrijgen. Soms heeft Alessandro het gevoel dat hij twee tieners moet opvoeden. Terwijl hij een modelvader probeert te zijn en geniet van het gezelschap van zijn grote groep vrienden, is hij vergeten hoe hij weer een liefdesleven opbouwt.
Wanneer zijn dochter echter voor het eerste verliefd wordt, komt Alessandro’s leven op zijn kop staan.
De film Tout les Soleil krijgt van mij een 4 en dan mogen ze nog blij zijn, typische eind-goed-al-goed film. Vincent geeft een 7.
Militair Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) wordt met een schok wakker in een trein op weg naar Chicago. Hoewel de passagiers hem lijken te kennen heeft hij geen idee waar – of wie – hij is. Het laatste wat hij zich herinnert is een helikoptermissie in Irak. Nu zit hij in het lichaam van iemand anders, maar voor hij iets kan doen vernietigt een bomexplosie het complete treinstel en alle passagiers. Vlak na de treinexplosie komt Colter bij in een isolatiekamer, ingesnoerd op een stoel in zijn militaire gevechtstenue. Hij heeft nog steeds geen idee wat hem overkomt, behalve dat hij toegesproken wordt door commandant Carol Goodwin (Vera Farmiga). Zij stelt hem kalm een paar vragen waar Colter tot zijn verbazing het antwoord op weet. Dan komen computers tot leven en is Colter plots weer terug in de trein. Op exact hetzelfde moment als de vorige keer, voortrazend richting Chicago. Colter ontdekt dat hij zich in een simulator moet bevinden en net zo vaak de aanslag mee moet maken tot hij weet wie de dader is. Tegelijk wil Colter uitvinden hoe dit heen en weer springen in de tijd privé in zijn voordeel kan werken. Hij moet dringend zijn vader spreken en wil ook wel meer tijd met zijn mooie medepassagier Christina (Michelle Monaghan)…
De film Source Code krijgt een kleine acht – boeiend tot het einde. Vincent geeft een zeven.
Rien à déclarer is de nieuwe komedie van én met Dany Boon, (eerder verantwoordelijk voor de best bezochte film in Frankrijk ooit, Bienvenue chez les Ch’tis) en gaat over twee douanebeambten die begin jaren ’90 te horen krijgen dat hun kleine douanepost op de grens tussen Courquain (Frankrijk) en Koorkin (België) zal verdwijnen.
De Belg Ruben Vandevoorde (Benoît Poelvoorde – C’est arrivé près de chez vous), overijverige douanier én zelfverklaard francofoob, krijgt tot zijn afgrijzen te horen dat hij samen met de Franse Mathias Ducatel (Dany Boon) de binnenwegen in het grensgebied in de gaten moet gaan houden, op zoek naar drugkoeriers en andere smokkelaars. Wat Ruben echter niet weet is dat Mathias al een jaar een geheime relatie heeft met Rubens zus Louise en haar ten huwelijk heeft gevraagd. Mathias besluit zich volledig in te zetten voor de nieuwe douaneopdracht, om zo Rubens goedkeuring te krijgen voor zijn liefde voor Louise.
Maar is die liefde wel bestand tegen alle hilarische misverstanden die volgen…?
Rien à Déclarer krijgt een 6.5 – bij tijd en wijle toch erg grappig.
Propellerschade? Had de propeller niet net een opknapbeurt gehad?
Tja, het kan verkeren.
Wat is er gebeurd?
John, de eigenaar van de andere helft van ons vliegtuig de PH-MBW, wilde afgelopen woensdag, eind van de dag, nog even lekker de lucht in; er moest eerst getankt worden, dus op naar de pomp. Het tankplatform is een plaat beton met daarin een sleuf met roosters rond de pomp voor de afvoer van het water. De roosters hebben een lengte van ongeveer een meter per stuk, maar door de slechte staat van het beton liggen ze niet altijd netjes recht in de sleuf.
John had waarschijnlijk de pech dat hij net met het neuswiel het eindpunt van een rooster opreed waardoor het rooster aan de andere kant opwipte en gepakt en weggeslingerd werd door de propeller. Er was een enorme knal, en nadat de boel uitgezet was bleek de tip van één propellerblad deels afgebroken en deels flink verbogen te zijn. Er was gelukkig niemand vlakbij de pomp, niemand werd geraakt.
Uiteraard is het vliegtuig niet meer vliegbaar; de propeller is niet meer te repareren en wordt vervangen. Een ander punt is de staat van de motor, die heeft een flinke tik gehad en het is de vraag of het inwendige van de motor beschadigd is door de ‘shockload’. Volgens het handboek moet na zo’n klap de motor geïnspecteerd worden en dat gaat binnenkort gebeuren. Vandaag is de motor van het vliegtuig afgehaald en wordt morgen naar België gebracht voor inspectie. Mocht de motor geen verdere schade opgelopen hebben, dan is die binnen een paar weken weer terug; de propeller duurt helaas langer, mogelijk een week of zes. Voorlopig staan we dus weer aan de grond.
Het is gewoon een kwestie van pech, en een stuk slecht onderhoud van het tankplatform op Hilversum; gelukkig is niemand gewond geraakt en is het verder verzekeringswerk.
Hieronder staan de foto’s van de schade, het rooster dat de schade veroorzaakte en de plek waar het rooster lag (om een of andere reden staan de foto’s in de verkeerde volgorde, begin onderaan). Of nog beter: kijk op deze fotogalerij.
Vluchtnummer 424
