Canada 2006: dag 19

Weer thuis
Onze vlucht kwam mooi op tijd in Frankrijk aan. Ook hier duidelijk verscherpte controles, extra paspoort controles en mijn schoenen moesten uit bij de security check. Er was verder geen vertraging.

Nog een paar dingen die me bij gebleven zijn van de vakantie:
– Canadezen zijn ontzettend aardig en behulpzaam.
– De sfeer is erg relaxed, geen gejaag, geen stress.
– In het verkeer zijn ze erg rustig, en geven wandelaars en fietsers heel vaak voorrang.
– Er is relatief weinig politie op straat, niet nodig blijkbaar. Ook hoor je bijna nooit sirenes.
– Ondanks waarschuwingen dat in Quebec maar weinig mensen Engels spreken lukte het toch om met bijna iedereen met wie we te maken hadden Engels te spreken.
– Steden en dorpen worden goed onderhouden, je vindt er bijna geen krotten.
– Ik heb redeiljk wat bedelende mensen op straat gezien; wel heb ik regelmatig het idee dat het gelegenheidsbedelaars zijn.

Als laatste, dit zijn de adressen waar we geslapen hebben:

Montreal:
Maison Desjardins
1365 Logan,
Montréal H2L 1X4

Niagara on the Lake:
Mc Clure’s Chambers
8 Nelles Street
Niagara-on-the-lake L0S 1J0

Berthierville:
Days Inn Berthierville
760 Gadoury
Berthierville J0K 1A0

Caplan:
Gite de Lilas,
108 chemin des Lilas
Caplan GOC 1H0

Percé:
Manoir de Percé
212, Route 132
Percé G0C 2L0

Québec:
Le 253 Bed & Breakfast
253 Rue de la Reine
Québec City G1K 2R1

Canada 2006: dag 18

Dag van vertrek
Onze vlucht gaat pas om 8 uur vanavond, Vincent wilde nog wel een bezoekje brengen aan Ile Notre Dame (waar ik al geweest was en een wandeling over het Formule I circuit gemaakt heb).
Na anderhalf uur gewacht te hebben in een soort cafeetje tot het weer op zou drogen, zijn we het eiland opgelopen. Dit keer niet over het circuit maar dwars over het eiland langs het casino, het meer, en de vele tuinen.

Op beeldschermen in de metro zag Vincent allerlei berichten over tereurdreiging in Engeland en gecancelde vluchten. Gelukkig hadden we er weinig last van, en waren we via internet van tevoren op de hoogte van de extra beveiligingsmaatregelen: geen vloeistof of cremes mee aan boord nemen, dus al dat soort dingen in de koffer gestopt.
Voor de security check hebben we ongeveer een uur in de rij gestaan; zelfs flesjes water mochten niet mee naar binnen.
In de duty free winkeltjes waren parumafdelingen en dergelijke gesloten.
Ondanks de verscherpte beveiliging vertrok onze vlucht zo goed als op tijd; ook werd niet moeilijk gedaan over 8.5kg teveel bagage; op Schiphol op de heenreis werd over 5kg wel moeilijk gedaan.

Lees verder: Canada 2006: dag 18

Canada 2006: dag 17

Waterval bij Quebec; terug naar Montreal
Bij Quebec liggen ook een paar watervallen, een daarvan hebben we vereerd met een bezoekje. Het is lang niet zo groot als de Niagara falls maar wel leuk om te zien; via een loopbrug kun je over de waterval heen lopen. Ook word je nog getracteerd op een prachtig uitzicht over Quebec.

Na dit bezoek gaan we weer onderweg naar Montreal, maar door het missen van een afslag moesten we weer door Quebec. Op zich niet erg, kunnen we nog een beetje van de stad genieten.
De rit duurde 2:55 uur en was 267 kilometer (inclusief bezoekje aan de waterval).

Voordat we vertrokken uit Montreal vorige week hadden we met de bed&breakfast al afgesproken dat we graag nog een nachtje terug wilden komen, en dat was geen probleem. Dus weer naar Rue Logan gereden, bagage uitgeladen, auto terugbrengen naar het verhuurbedrijf, ijsje halen en op naar de terrasjes voor de laatste pitcher Bierre Rousse voor deze vakantie.
De laatste maaltijd was bedoeld bij een Thais restaurant in Rue St. Catherine; die hadden we 2 weken geleden ook al overwogen, maar het was er zo druk dat we besloten daar op onze laatste avond op bezoek te gaan. En toen bleken ze drie dagen dicht te zijn – helaas.
Het eten bij een ander aziatisch restaurant dat in de buurt zat was wel lekker, maar was niet wat ik gehoopt had voor de laatste avond.

Lees verder: Canada 2006: dag 17

Canada 2006: dag 16

Er op uit in Quebec
Quebec is een wat vreemde stad – er is een hoog deel en een laag deel. Het hoge deel is ommuurd, het lage deel aan de waterkant heeft een gracht om zich te beschermen. Achter het hoge ommuurde stuk is later de stad verder uitgebouwd, en in dat deel zat onze bed&breakfast.
Vanuit onze b&b richting oude stad kom je al snel een hoge rotswand tegen, met een lift (of trap) kun je naar boven. Van daaruit ga je dan nog een stuk omhoog richting de gezellige straat St. Jean.
Als je die straat uit loopt richting rivier kom je bij een poort in de muur die de hoge stad omringt, voorbij de poort kom je in het echte oude deel terecht. Het is een mooi onderhouden oud centrum met vele restaurantjes en winkeltjes.
De oude lage stad kun je bereiken met een soort lift op wieltjes die schuin naar beneden gaat. Ook beneden kom je in een prachtig onderhouden oud stadje uit.
Quebec doet erg Europees aan; dat zijn uiteraard de Franse invloeden.
De ommuring stamt uit de 18e eeuw; die was nodig om aanvallen van Engelsen vanuit Amerika af te slaan.

Uiteindelijk hebben we dik vier uur door de stad gewandeld; vervolgens wat bier op een leuk terrasje, en lekker uit eten.
In Perce had ik een man kreeft zien eten en dat zag er heerlijk uit. Ik had spijt dat ik dat daar niet genomen had. Om het een beetje goed te maken besloot ik hier in Quebec kreeft te eten (Vincent ging aan de sneeuwkrab). De ober haalde een levende kreeft uit een aquarium en zette hem op een weegschaal om het gewicht te bepalen. De weegschaal stond naast en tafeltje waar twee vrouwtjes zaten te eten – die schrokken zich helemaal wild toen ze die levende kreeft naast zich zagen! Later toen ze weggingen wensten ze ons veel succes met de kreeft…

Lees verder: Canada 2006: dag 16

Canada 2006: dag 15

Van Perce naar Quebec
Er stond een lange reis voor de boeg, 752 kilometer. Het verkeer zat dit keer erg mee (op de spits in Quebec na) en 8:25 later stonden we voor een bed&breakfast in Quebec.
Saillante details: de eigenaar van de bed&breakfast in Montreal had ons een B&B aangeraden in Quebec – die twee bleken achteraf ex-vrienden te zijn. Toen ik vanuit de auto hem belde voor een kamer bleek hij vol te zitten; hij raadde ons aan een andere B&B te bellen – en die bleek van zijn broer te zijn. Daar zijn we terecht gekomen.

De eerste indruk van Quebec is die van een leuk provinciestadje; een relatief klein centrum en erg gezellig. Morgen gaan we meer indrukken opdoen, vandaag bleef het bij wat biertjes op een gezellig terras (met veel mensen die in Montreal aan de games hadden mee gedaan) en ergens wat eten.

Lees verder: Canada 2006: dag 15

Canada 2006: dag 14

Walvis spotten
Vanmiddag gaan we met een boot walvis spotten; tot die tijd gaan we een wandeling maken in de heuvel achter Perce. Er zijn meerdere routes uitgezet, en we kiezen er een die niet al te lang is omdat we op tijd bij de boot moeten zijn. Onderweg hebben we genoten van prachtige uitzichten over Perce, het eilandje voor de kust en de bijzondere rotsformatie.

‘s middags dus met de boot de zee op – ik lekker optimistisch met korte broek en korte mouwen, maar op zee was het toch een stuk kouder dan ik verwacht had.
Na een half uur varen zagen we een stel dolfijnen zwemmen; na nog ruim een half uur waren we bij een walvis aangekomen. Een walvis kan ongeveer 4 minuten onder water, daarna komt hij weer boven om te ademen. Dus elke vier minuten stond iedereen de zee af te speuren waar hij nou weer boven zou komen, erg leuk. Een paar keer nam hij een duik waarbij even zijn staart boven water kwam en was iedereen in extase; helaas heb ik er geen foto van kunnen maken.
De boottocht duurde bijna twee en een half uur.

‘s avonds hebben we gegeten in het restaurant bij het hotel en dat was echt uitstekend. Heerlijk eten en voor de verandering kundig en efficient personeel.

Lees verder: Canada 2006: dag 14

Canada 2006: dag 13

Naar de rots van Perce
Na prima pannekoeken als ontbijt begonnen we onze laatste stint naar Perce. Er was 155 kilometer te gaan, en dat hebben we geklaard in 2 uur. Hier waren gelukkig genoeg vrije kamers, dus zochten we een leuk hotel uit met uitzicht op zee.
Het weer is fenomenaal, er is gister een koufront over getrokken en daarachter is heldere droge lucht aangevoerd. De lucht is echt staalblauw en steekt prachtig af bij de donkerblauwe zee en de kleuren van het vaste land.

Voor de kust van Perce ligt een eilandje en een schitterende rotsformatie; als het eb is kun je er naar toe wandelen. Dat was vandaag van kwart voor drie tot kwart voor vier, en dat hebben we dus gedaan.
Voor de rest een rustige dag en ‘s avonds lekker uit eten in een restaurant met typische Canadese bediening: zeer inefficient dus. Maar het eten was prima.

Al sinds gistermorgen zitten we zonder GSM, dat is in deze contreien blijkbaar nog niet volledig doorgedrongen. Dus mijn ouders maar eens ouderwets via een vaste telefoon en een telefoniste gebeld vanaf de hotelkamer. Ik ben me wel continu bewust van het feit dat ik niemand zomaar kan bereiken, en dat ikzelf onbereikbaar ben.
Ook het bijwerken van deze blog op internet loopt hierdoor vertraging op. Het zal tot overmorgen eind van de dag duren voordat ‘normale’ comminicatiemogelijkheden weer hersteld zijn – als het goed is komen we dan aan in Quebec.

Lees verder: Canada 2006: dag 13

Canada 2006: dag 12

Onderweg naar Perce
Het ontbijt in het hotel mocht je zelf bijelkaar zoeken op een plastic bord, en er was plastic bestek; sinasappelsap kwam uit een automaat in plastic drinkbekers; het enige leuke aan het ontbijt was het oude vrouwtje die erg haar best deed om het je, ondanks alles, erg naar de zin te maken door bijvoorbeeld veel koffie aan te bieden.

Onderweg naar Quebec besloten we door te rijden naar Perce, slechts 750 kilometer na Quebec. Het is een plaatsje aan de oostkust van Canada in een prachtige omgeving; een van de attracties is walvis kijken.

Carola meldde een te rijden afstand van zo’n 865 kilometer; we besloten onderweg te gaan en te stoppen als we geen zin meer hadden verder te rijden.
De lange tocht bracht ons door vele dorpjes (ergens halverwege hield de snelweg op), over bergen en langs de zee; op zich allemaal mooi om te zien – alleen de tweede helft van de tocht regende het pijpestelen.

In het plaatsje Carleton wilden we gaan overnachten, het zag er vriendelijk en gezellig uit. Helaas was alles vol omdat er een blues festival (in de stromende regen) gaande was; ook de volgende plaatsen zaten vol. Uiteindelijk kwamen we bij een bed&breakfast terecht in Caplan via een informatieburo. Niet echt ideaal, maar vooruit. Een restaurant zat kilometers verderop en de badkamer moesten we delen met meerdere andere kamers.
‘s avonds na het eten hebben we nog op onze kamer een lekkere fles wijn opgemaakt die we bij de Niagara falls hadden gekocht.

We hebben vandaag 789 kilometer afgelegd in 8:50 uur.

Lees verder: Canada 2006: dag 12

Canada 2006: dag 11

Via Amerika richting Perce
We gaan weer onderweg, richting noord-oosten. We zien wel hoever we komen.
Voor de afwisseling rijden we niet terug via Toronto, maar gaan we door de staat New York in Amerika. Bij Niagara zijn er meerdere bruggen die van Canada naar Amerika leiden, en omdat we daar geen files op zagen staan leek het een leuk en goed plan.
Maar helaas.
Ondanks dat er helemaal niet zo’n lange rij voor de grens stond duurde het toch behoorlijk lang voor we bij de overgang waren. En toen werden per buizenpost ook nog onze paspoorten naar een ander gebouw gestuurd waar wij ook naar toe moesten. Daar vervolgens papieren invullen, vingerafdrukken maken, foto maken, veel stempels ontvangen en 6 dollar per persoon inleveren. De hele exercitie bij de grens heeft ons bijna een uur gekost, en dat kwam mijn humeur niet echt ten goede.

De tocht door de staat New York verliep verder voorspoedig, en de grens over naar Canada was in 1 minuut gebeurd.

Bij Montreal in de spits weer wat files, mede door een pechgeval op de middelste rijstrook.
Rond half acht hebben we de snelweg verlaten en zijn we op zoek gegaan naar een hotel; we vonden er een bij Berthierville – niet echt bijzonder maar ach, we zijn er op doorreis. Volgens Carola zijn er wel meer hotels in de buurt, maar dan aan de zuidkant van de rivier; dan zouden we eerst met een pontje over moeten, maar daar hadden we geen zin in.

Bijzonder bij uit eten gaan blijft dan je vrijwel altijd gratis water aangeboden krijgt; het wordt nog bijzonderder als je weet dat het zwaar gechloreerd kraanwater is; niet te zuipen dus.

Vandaag hebben we 746 kilometer afgelegd in 9:50 uur.

Lees verder: Canada 2006: dag 11

Canada 2006: dag 10

Fietsend naar de Niagara watervallen
Het ontbijt was wat aan de vroege kant in onze bed&breakfast – van half 9 tot 9, maar was verder prima verzorgd.
Vincent leek het leuk om per fiets naar de watervallen te gaan, een fietstocht van zo’n 25 kilometer.
Zo bedacht, zo gedaan; om 11:45 zaten we op de fiets. Maar al snel kwam voor Vincent de man met de hamer, en halverwege vond ik het eigenlijk beter om maar terug te keren, en met de auto te gaan. Maar Vincent hield vol en rond half drie waren we uiteindelijk bij de Niagara Falls.

Tijd om wat te eten en te drinken.
Een thermometer gaf aan dat het zo’n 32 graden was bij de watervallen.
Vervolgens zijn we met een boot heel dichtbij de watervallen geweest; iedereen had een regencape gekregen; zoniet dan was je doorweekt geweest. Het was een prachtige indrukwekkende boottocht tot vlakbij (althans zo leek het) de plek waar het water neerstortte.

De terugweg op de fiets ging een stuk beter; de wind was ons goed gezind, en er was nu meer bergafwaarts dan bergopwaarts. En de zon stond een stuk lager. We deden er nu maar 1:45 over, en hebben ook nog tijd kunnen vinden om onderweg wat wijn te proeven en te kopen.
Bij het inleveren van de fietsen werd ons verteld dat de temperatuur uiteindelijk opgelopen was tot 41 graden!
In totaal hebben we overdag tijdens het fietsen ongeveer 4 liter water per persoon gedronken.

Lees verder: Canada 2006: dag 10

Canada 2006: dag 9

Van Montreal naar Niagara-on-the-lake
Op tijd opstaan, ontbijten, koffers inpakken en auto (een Toyota Corolla) halen.
Na betalen en koffers in de auto laden konden we onderweg naar de Niagara watervallen. Montreal lag al snel achter ons, en we schoten flink op richting Toronto, ondanks dat de maximum snelheid 100 km/uur is (bijna niemand houdt zich daaraan). Rond spitsuur moesten we door Toronto; we waren flink gewaarschuwd door inwoners van die stad voor files rond die tijd, maar eigenlijk viel het ontzettend mee. Het heeft 3 kwartier extra gekost om door de stad te komen in verband met ongelukken.
Carola, onze GPS in de auto, hielp ons door de tijd door bij te houden hoeveel kilometer we nog moesten.

Onderweg was het kennelijk heet, tegen de 40 graden volgens de thermometer in de auto. In de auto met airco hebben we daar gelukkig weinig van gemerkt.
De reis van Montreal naar onze eindbestemming heeft uiteindelijk 662 km en 8:10 uur geduurd.

Onderweg zagen we vele, vele wijnboerderijen, kennelijk is dit een uitstekende plek voor druiven.

Volgens The Rough Guide was het niet zo’n goed plan om in het plaatsje Niagara een plekje te zoeken omdat het er zo vreselijk vercommercialiseerd zou zijn; op aanraden van The Guide zijn we naar Niagara-On-The-Lake gegaan, en dat is inderdaad een lieflijk klein stadje in de buurt van de watervallen. Via Tourist Information vonden we een prima Bread and Breakfast; na een prima maaltijd in het centrum van het stadje, met heerlijke wijn uit de streek, zijn we op tijd naar bed gegaan in een uitstekende kamer met een compleet stille airco.

Lees verder: Canada 2006: dag 9

Canada 2006: dag 8

Te voet over de Mont Royal
Dit is voorlopig onze laatste dag in Montreal, morgen gaan we een auto oppikken en wat andere plekken in Canada bezoeken.
Deze laatste dag hebben we veel gewandeld; we zijn te voet de Mont Royal op, halfrond en af gegaan. Mont Royal is een heuvel midden op het eiland waarop Montreal ligt; vanaf verschillende plekken op de berg heb je een prachtig uitzicht op delen van de stad.

‘s avonds zijn we niet veel verder gekomen dan wat eten bij een mexicaan en een paar biertjes op een terras. Al rond half 10 waren we weer thuis…

Lees verder: Canada 2006: dag 8

Canada 2006: dag 7

Naar de top van de toren
Op de eerste vrije dag van Vincent was het gelijk raak – uitslapen tot kwart voor elf, dus snel aan het ontbijt.
Daarna heel lang gedaan over douchen en lezen enzo zodat we pas in de loop van de middag de deur uit kwamen.

Het grote stadion waar de opening was geweest heeft een hoge toren; daar zijn we bovenin geweest, en hebben we genoten van het prachtige uitzicht.

Aan het begin van de avond was er nog een receptie van het Nederlands consulaat waarvoor Vincent ook uitgenodigd was. Als aanhang mocht ik ook mee. Dat was best grappig, we zijn veel utrechters tegen het lijf gelopen.

Later op de avond was er nog de parade; een bonte optocht in relatie met de conferentie en de outgames.
De avond werd besloten met een etentje met een aantal Nederlanders die met de conferentie hadden meegedaan.

Lees verder: Canada 2006: dag 7

Canada 2006: dag 6

Wandeling over het F1 circuit; opening outgames
Op het eilandje Ile Notre Dame ligt het Formule 1 circuit Gilles Villeneuve en het leek me leuk een rondje circuit te wandelen. Dus met de metro eerst naar het eilandje Ile St Helene waar ik woensdag naar het pretpark was geweest, en dan te voet over de brug naar Ile Notre Dame.
En wie kwam ik onderweg tegen: onze achterbuurman Martin!
Na een kopje koffie samen gedronken te hebben ben ik in precies een uur tijd het circuit rond gewandeld. Het is vooral in gebruik voor fietsers en skeelers. Het circuit is grotendeels intact, maar op een aantal plekken zijn de muren en vangrails weggehaald.
Op dit eiland vinden ook andere sportactiviteiten plaats zoals zwemmen en kano varen. In het midden ligt een meertje met strand waar het flink druk was.

Om half 2 zou de afsluitende lunch zijn van de conferentie waar Vincent bij is; dat werd half 3, maar toen zat de conferentie erop, en had ook Vincent vakantie.

‘s avonds waren we onderdeel van de openingsceremonie van de outgames (zeg maar een soort olympische spelen voor homo’s, lesbiennes enz.), wij mochten met mede-conferentiegangers als laatste ‘land’ het grote stadion binnen komen.
Er werd een prachtige show opgevoerd door allerlei artiesten, dat konden we allemaal van dichtbij meemaken.

Lees verder: Canada 2006: dag 6

Canada 2006: dag 5

Vliegen!
Wat gister niet lukte ging vandaag wel goed: een vliegtocht met een instructeur!
Met een Cessna-172, de C-GUCU, zijn we opgestegen vanaf St. Hubert en hebben we eerst een rondje gemaakt boven Montreal. Dat ging maar net omdat plukken bewolking toch nog vrij laag zaten.
Vervolgens zijn we naar het noorden gevlogen richting heuvels en meren, en daarna door naar het veld Lac a la Tortue dat aan een meer ligt.
Vanaf dat veld (of eigenlijk: meer) wordt ook met watervliegtuigen gevlogen, leuk om naar te kijken. Ik had ook gevraagd of ik een les in een watervliegtuig zou kunnen krijgen, maar dat is helaas niet gelukt.

Het weer was ondertussen helemaal opgeknapt, alle bewolking dreef richting zuiden weg.
Na een kopje koffie zijn we weer onderweg gegaan richting St. Hubert waar we rond 7 uur weer aankwamen. In totaal heb ik 2 uur en 5 minuten gevlogen. Heerlijk!

Vliegen in Canada is een stuk goedkoper dan in Nederland: een vlieguur op een C-172 met instructeur kost in Nederland al gauw 200 euro per uur, hier in Canada is dat 120 euro per uur.

Lees verder: Canada 2006: dag 5

Canada 2006: dag 4

Vliegen – helaas niet…
Pech.
Het weer heb je niet in de hand.
Enkele weken geleden was ik begonnen met het emailen met een vlieginstructeur van Cargair op het vliegveld St. Hubert, zo’n 50 kilometer vanaf het centrum van Montreal. Vandaag zou ik gaan vliegen en de seinen stonden ‘s ochtends nog op groen. Dus ben ik er per metro en bus naar toe gegaan, maar het bleek uiteindelijk te heiig.
Morgen proberen we het nog een keer.

‘s avonds gaan we eten en drinken met organisaties die aanwezig zijn op de conferentie.

Lees verder: Canada 2006: dag 4

Canada 2006: dag 3

La Ronde; openings-diner van de conferentie
Vincent begint vandaag met de conferentie, ik heb een vrije dag tot half zeven ‘s avonds.
Gister vanaf l’horloge had ik al een pretpark zien liggen met een flink aantal achtbanen. Het leek me een goed plan om daar vandaag naar toe te gaan.
Het park heet La Ronde en ligt op een klein eilandje, Ile St. Helene genaamd; vlakbij ligt het eilandje Ile Notre Dame, op dat eiland ligt het circuit Gilles Villeneuve waar elk jaar een grand prix verreden wordt.

Ik heb me prima vermaakt in La Ronde, alleen gaat het in- en uitstappen in de attracties erg inefficient. Ondanks dat het niet beestachtig druk was duurde het toch allemaal erg lang. Veel in de zon staan, en dus een verbrande kop en nek…

Canadezen ronden bedragen niet af, en dat leidde tot lange rijen bij de ingang van het pretpark. De prijs was 41.07 dollar; de cassieres wisselen zich suf.

‘s avonds mocht ik meedoen met de borrel en het openingsdiner van de conferentie. De maaltijd voor zo’n 1000 mensen werd een paar keer onderbroken door lange speeches; dat zorgde ervoor dat het diner pas om half twaalf afgelopen was.
De conferentie gaat over de mensenrechten van LGBT – Lesbians, Gay, Bisexuals, Transgenders; sprekers vanavond waren onder andere de organisatoren, de burgermeester van Montreal, de minister van justitie en de hoge commissaris voor de mensenrechten van de VN, Lousie Arbour.
De conferentie met vele workshops wordt bijgewoond door bijna 1600 mensen waar Vincent er dus een van is.

Lees verder: Canada 2006: dag 3

Canada 2006: dag 2

Inschrijven voor de conferentie; Montreal verkennen
Luc, de eigenaar van ons hotelletje, is erg behulpzaam bij het ontbijt, en hij heeft allerlei lekkere dingen klaar staan. Prima geregeld zo!
Na het ontbijt gaan we naar het Palais de congres – daar waar de conferentie van Vincent plaats vindt. We moeten ons accrediteren – ik ook omdat ik me als “accompagnateur” van Vincent heb ingeschreven. Ik mag dan met een aantal activiteiten mee doen, en ik mag vrij reizen met de metro.

Met onze accreditatie op zak (of beter: om onze nek) maken we een wandeling door de stad. Via de mooie, oude binnenstad komen we terecht bij de jachthaven, en lopen we door naar l’horloge. Dat is een klok die aan het water staat en wordt gezien als de poort naar Montreal. Ben je l’horloge voorbij gevaren, dan ben je in de stad. We hebben de 192 treden beklommen in de toren en genoten van het uitzicht. Onder andere zie je de Mont Royal prachtig liggen.

Na een plensbui nog even terug naar het hotel, en vervolgens op zoek naar nederlandse mede-congresgangers van Vincent. Met hun zijn we nog even ergens wezen eten, en hebben we een pitcher (grote kan met bier) opgemaakt.

De eerste indruk van Montreal van gister is vandaag bevestigd: veel dingen zien er Amerikaans uit (wegen, auto’s, moderne gebouwen), maar er heerst veel meer een Europese sfeer; het is rustiger en gemoedelijker dan in Amerika.
In de provincie Quebec, waar wij zijn, is de voertaal Frans, maar iedereen hier in Montreal spreekt prima Engels. Dat schijnt buiten de stad wel anders te zijn.

Lees verder: Canada 2006: dag 2

Canada 2006: dag 1

Op naar Canada
Vincent gaat naar een conferentie in Montreal, en ik heb me opgeofferd om hem bij te staan in die moeilijke tijd.
Vandaag is de grote reis naar Canada. We vliegen met Air France en hebben een overstap in Parijs.
Ondanks wat kleine incheck computerprobleempjes en bijna een uur vertraging in Parijs verliep de reis erg voorspoedig en waren we slechts een kwartier te laat in Montreal.

We zouden worden opgehaald bij het vliegveld, maar er was niemand die ons opwachtte; bellen naar ons guesthouse Maison Desjardins leverde alleen maar een antwoordapparaat op. Dus maar een taxi genomen. Wat bleek: de man die ons op kwam halen stond te wachten bij een KLM vlucht uit Amsterdam, maar wij kwamen dus met Air France uit Parijs…

‘s avonds hebben we nog heerlijk gegeten in een vietnamees restaurant in het homo-uitgaanscentrum van de stad, The Village.