Caribbean 2014 – 10: Zeedag, rondleiding over het schip

De wekker gaat weer om 7 uur ‘s ochtends ondanks dat het de derde zeedag is. Vincent heeft weer wat leuks geregeld: een rondleiding door de boot, we gaan onder andere naar de keukens, opslag, machinekamer, wasserij, crew bars, en jawel: de brug!
De tour begint om twintig over negen, eerst ontbijten en dan naar het verzamelpunt.
We zijn de tweede groep deze ochtend, elke dag worden twee van deze rondleidingen gegeven om deze tijd.

Daar gaan we!
Eerst naar de keukens, we zien hoe in enorme ketels soep gemaakt wordt, hoe voorbereidingen getroffen worden voor het avondeten, we zie de afdeling koekjes waar zo’n dertigduizend koekjes per dag (ja, per dag) gemaakt worden. Gebakjes, ijs voor de ijssalon, alles wordt hier aan boord vers gemaakt.
Er is geen gas aan boord, koken gebeurt elektrisch en met hete stoom afkomstig van de motoren.

We dalen langzaam af in de boot en komen bij de opslagruimtes, hier liggen alle voorraden zoals vlees, vis, groente, fruit, enz enz. Alles in eigen koelcellen op de juiste temperaturen, het vlees wordt bijvoorbeeld bij -20 bewaard.
We zien slagers aan het werk, machines die sla snijden en wassen, en nog veel meer. We mogen overal naar binnen en zoveel foto’s maken als we willen.

Bij de afvalverwerking krijgen we te horen dat zo ongeveer alles gerecycled wordt, blik wordt verzameld en verkocht op het land waarbij de opbrengst naar het personeel gaat, etensresten worden vermalen en aan de vissen gevoerd, restafval wordt verbrand in twee grote ovens. Je ziet door het hele schip heen dat afvalscheiding al begint bij de bron, de afvalemmers.

Dan komen we bij de engine control room, hier vandaan worden alle grote systemen in de gaten gehouden. De dienstdoende engineer vertelt honderduit over hoe het schip werkt.
Het hart zijn 6 enorme dieselgeneratoren, alles aan boord is elektrisch en wordt dus gevoed vanuit deze generatoren. Ook de drie achterschroeven en vier boegschroeven; dat is vrij bijzonder, het zijn dus elektromotoren, de schroeven worden niet met een as vanuit de motor aangedreven.
Het heeft een enorm voordeel, omdat de schroeven niet op een as zitten kunnen ze gedraaid worden. Het schip heeft geen roer, om te sturen worden de motoren een stukje gedraaid, ze kunnen 360 graden rondgedraaid worden en daardoor is het schip heel goed manoeuvreerbaar.
Ook de airco units lopen op stroom van de generatoren, ze houden het hele schip op 23 graden.
Verder wordt vanuit de control room ook de waterzuivering bestuurd, de boot neemt zeewater in en vormt het via twee verschillende processen om naar drinkwater.

We zakken af tot onder de waterlijn, bij de wasserij hoor je allemaal getallen voorbij komen, het begint aardig te duizelen. Handdoeken van de hutten, beddengoed handdoeken bij de zwembaden, het gaat om gigantische aantallen die elke dag weer gewassen worden in een enorme wasmachine met negen trommels. De was gaat van trommel naar trommel en krijgt in elk deel een aparte behandeling. Daarna moet er nog gestreken en geperst worden, daar staan ook grote machines voor om dat voor elkaar te krijgen.

We stijgen weer op en komen bij het Amber theater uit, achter de coulissen dan. Gister zagen we hier een prachtige voorstelling, Blue Planet, nu zien we de rekwisieten die gebruikt zijn. De opper-toneelman vertelt ook honderduit over hoe dingen werken en laat ons de kleedkamers zien. Zo nu en dan realiseer je je dat je op een schip zit, niet in theatergebouw.

Aansluitend komen we bij de ruimtes waar het personeel zich kan vermaken als ze niet werken. Er zijn maar liefst drie bars voor ze aan boord, er is een personeelsrestaurant en ze hebben een soort van spelletjesruimte. Bij een van de bars krijgen we een glaasje champagne aangeboden. Die bar sluit aan aan het heli platform, daar mogen even naar toe. Ook leuk!

En dan dat waar iedereen het meest naar uit kijkt: we gaan een kijkje nemen op de brug. We gaan met de gastenlift naar de twaalfde, we krijgen een full body check (kregen we ook bij de engine control room), en dan mogen we naar binnen.
Het is een hele grote open ruimte met in het midden een instrumentenpaneel en twee grote stoelen. Dat valt een beetje tegen, ik verwachtte veel meer. Alle informatie staat op enkele grote schermen, en met 4 hendels kunnen de 3 achterschroeven en de boegschroeven bediend worden. Dat is het ongeveer.
De dienstdoende mevrouw op de brug is ook al enthousiast aan het vertellen als er plotseling een doordringende telefoon gaat. We worden snel in een hoek gestuurd, het blijkt de alarmtelefoon te zijn. Gelukkig redelijk loos alarm, en het verhaal wordt hervat.
Nog een detail, het schip heeft aan beide zijden een vin die uitgeklapt kan worden onder de waterlijn. De vinnen worden gebruikt om het schip stabiel te houden, aan de ene kant om passagiers niet ziek te laten worden, maar ook om er tijdens voorstellingen met acrobatiek ervoor te zorgen dat de grond niet onder de acrobaat verdwijnt door het golven van het schip. Of als een schoonspringer van 17 meter hoogte in het zwembad duikt, dan wil je wel dat het bad er nog ligt als de sprong begonnen is. Daarvoor worden de de vinnen uitgeklapt.

Ik heb zeer veel foto’s gemaakt tijdens de tour, hieronder vind je een uitgebreide selectie.

Ik ga na de rondleiding richting solarium, Vincent heeft nog kans op een prijs: hij heeft een gok gedaan naar de prijs van een kunstwerk en vanmiddag is de uitslag. Wat denk je? Juist, niet gewonnen.
Verder doet hij nog mee met een danslesje met als doel plotseling een voorstelling te geven op de Royal Promenade. Om vijf uur gebeurt het, een heel stel mensen begint spontaan te dansen, erg grappig, omstanders vinden het ook leuk.


Beginnen met een heerlijk ontbijtje aan zee
20140503-182059.jpg

Eerste blik in de keuken, nu nog rustig
20140503-182201.jpg

Er wordt elektrisch en met stoom van de motoren gekookt
20140503-182235.jpg

Voorbereidingen
20140503-182446.jpg

Enorme emmer met soep
20140503-182608.jpg

Voorbereiding van de tapas voor vanavond
20140503-182656.jpg

Deze machine maakt in 6 seconden dit bord vol bolletjes deeg
20140503-182740.jpg

Drukte in de ontbijtkeuken
20140503-182906.jpg

Vriescel voor vlees, -20 graden celcius. Bijna leeg aan het eind van de cruise week
20140503-182948.jpg

De slager aan het werk
20140503-183001.jpg

Emmertje aardappelen
20140503-183041.jpg

Sla snijden en wassen
20140503-183105.jpg

Fruitopslag
20140503-183152.jpg

Engine Control Room
20140503-183229.jpg

Engine Control Room
20140503-183336.jpg

Pers- en strijkmachine
20140503-183506.jpg

Een kleine wasmachine of droger
20140503-183538.jpg

De echte wasmachine met 9 trommels naast elkaar, de was doorloopt alle voor de verschillende stadia
20140503-183550.jpg

Decor voor Blue Planet
20140503-183620.jpg

Decor voor Blue Planet
20140503-183651.jpg

Kleding voor de acteurs
20140503-183718.jpg

Tuigjes voor de acrobatiek
20140503-183742.jpg

Een van de drie bars voor het personeel
20140503-183811.jpg

Vermaak voor het personeel
20140503-183827.jpg

Het helikopterplatform, alleen toegankelijk vanaf personeelsbar
20140503-183927.jpg

Op het voorste punt van het schip
20140503-183944.jpg

Omhoog kijken vanaf het helikopterplatform
20140503-184001.jpg

De brug op deck 12
20140503-184127.jpg

Zij mag het schip vandaag besturen
20140503-184331.jpg

Hiervandaan wordt het schip bestuurd
20140503-184401.jpg

Controle paneel waarmee de motoren worden bediend
20140503-184511.jpg

Uitzicht vanaf de zijkant van de brug
20140503-184528.jpg

Laatste blik voor we van de brug af moestene
20140503-184557.jpg

Vincent doet mee met een flash line dance
20140503-185510.jpg

Vincent doet mee met een flash line dance
20140503-185627.jpg

Vincent doet mee met een flash line dance
20140503-185758.jpg

Caribbean 2014 – 9: Zeedag fotodag

Heerlijk, we hebben weer een zeedag. Niks hoeft, behalve dan weer een beetje netjes eten, het is weer jacket&dress night. Vincent doet aan hardlopen op de hardlooptrack op deck 5, ik sta in de sportschool. Na het eten lukt het nog om een nieuwe voorstelling ‘Blue Planet’ bij te wonen, zang, dans, acrobatiek, het is een prachtige voorstelling in het Amber Theater.

Verder niks te vertellen, daarom nu geen lang verhaal maar foto’s van decks 3, 4, 5, 6 en 8; hogere decks heb ik al eerder foto’s van gepost.

Op deck 3 zit een conferentie centrum, en zit de hoofd-eetzaal. De eetzaal strekt zich verder uit over deck 4 en 5; verder geen echt vertier.

Op deck 4 zit het casino, is de ingang van het Amber theater, zit de een zaal voor standup-comedians, de nightclub en andere uitgaansgelegenheden.

Deck 5 heeft het bovengedeelte van het Amber theater, de Royal Promenade, een ‘straat’ met allemaal winkeltjes, bars, informatiebalie, de Starbucks en nog veel meer. Ook de champagne bar zit hier, waar we onze dagelijkse Dorothy meeting hebben.
Op deck 5 is buiten een (hard)loop parcours rond het schip gemaakt.

Deck 6 is voor sport en gezondheid, er is fitness, een soort van sauna, en je kunt allerlei behandelingen krijgen. Aan de andere kant van het schip ligt de boardwalk, met fast-food restaurants, onze vaste ijswinkel, een klimwand en het aquatheater waar we eerder deze week de spectaculaire duikshow hebben gezien. Voordat we naar blue planet gingen kregen we daar een spektakel van de fonteinen en muziek voorgeschoteld.

Deck 7 heeft alleen hutten; deck 8 is de binnentuin, Central park. Aan deze tuin zitten ook weer vele barretjes en restaurants, hier zit dus ook het barretje waar we elke dag een afzakkertje nemen voordat we naar bed gaan.

Maar goed, hier zijn de foto’s.

Alle decks met wat er te doen is op een rijtje
20140503-145213.jpg

Het casino
20140503-145231.jpg

Het casino
20140503-145318.jpg

Het casino
20140503-145346.jpg

Standup comedian ruimte
20140503-145407.jpg

Hoofdingang Amber theater
20140503-145442.jpg

Elke trap, elke verdieping zijn eigen schilderij
20140503-145514.jpg

Lifthal met 6 liften, er zijn 4 van deze hallen, dus 24 liften
20140503-145526.jpg

Spa en fitness
20140503-145630.jpg

Spa en fitness
20140503-145701.jpg

Hardloopbaan rond het schip op deck 5
20140503-151317.jpg

Karaoke songs lopen continue voorbij
20140503-145736.jpg

Royal Promenade met op de voorgrond de starbucks
20140503-145832.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-145942.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-145953.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-150020.jpg

Central Park, de binnentuin
20140503-150051.jpg

Dazzles, een van de cafés waar elke dag live muziek is
20140503-150135.jpg

Draaimolen achter op deck 6
20140503-150219.jpg

Toegang tot achter op deck 6
20140503-150251.jpg

Klimwand gezien vanaf deck 6
20140503-150301.jpg

Liftschacht vanuit de lift gezien
20140503-150341.jpg

Liftschacht vanuit de lift gezien
20140503-150349.jpg

Binnentuin en bar-lift gezien vanaf deck 14
20140503-150358.jpg

Bar-lift halverwege zijn tocht omhoog van Promenade naar Binnentuin
20140503-151429.jpg

Het spijt me dat ik je hiermee moet confronteren
20140503-151712.jpg

Ik word gepijnigd op het solarium
20140503-151807.jpg

En weer zo’n avond
20140503-152008.jpg

En weer zo’n avond
20140503-152119.jpg

Binnentuin-bij-nacht
20140503-151625.jpg

Als we op onze kamer komen vinden we weer een kunstwerk van Raj
20140503-152316.jpg

Caribbean 2014 – 8: Sint Maarten en hoe start je een quad?

Het is maar een klein stukje van de Maagdeneilanden naar Sint Maarten, gisteravond vertrokken en vanmorgen vroeg alweer aangemeerd.
Voor mij betekent Sint Maarten maar één ding: op naar het vliegveld aan Maho Beach en genieten van zeer laag over het strand aankomende vliegtuigen.

Het eiland Sint Maarten is opgesplitst in een Nederlands en een Frans deel. Net als de Maagdeneilanden is Sint Maarten ontdekt door Columbus, en was het daarvoor bewoond door Indianen. Het eiland is meerdere malen (zo’n zestien keer) van eigenaar gewisseld, maar uiteindelijk is het dus Nederland/Frankrijk geworden.

Ik wil graag naar het vliegveld in het Nederlandse gedeelte, maar we hebben handicaps vandaag: het is 1 mei, en dus de dag van (geen) arbeid, veel winkels en dergelijke zijn gesloten. Maar nog veel verontrustender: het is carnaval en dat betekent dat het verkeer volkomen tot stilstand komt door de optocht door de stad Phillipsburg.
Als we aan land komen en bij een infostandje informatie willen vragen, raken we in gesprek met iemand; hij vraagt wat we willen – naar het vliegveld; hoe komen we daar? We kunnen een taxi nemen – maar hij verhuurt ook bikes. Waarom niet? Op de fiets hebben we ook geen last van de optocht.
We gaan met hem mee, de fietsen staan op 1 minuut met de auto verderop, hij brengt ons er naar toe.
Fietsen?? O jee, hij heeft het over wat wij quads noemen: vierwiel aangedreven brommers! Wat nu?
Ach waarom ook niet – een stukje avontuur extra, en op en quad heb je vast minder last van de optocht dan in een taxi. Doen dus! Het kost 85 dollar, maar dan krijg je er wel een stukje avontuur voor terug.
De verhuurder (iemand anders dan waar we in eerste instantie mee gesproken hebben) vraagt een creditcard voor borg, en een rijbewijs. Oeps, ik heb die van mij niet bij me – wie heeft op een cruise nou een rijbewijs nodig? Maar hoe is het mogelijk, Vincent heeft de zijne wel bij zich. Niet dat hij gaat rijden, hij gaat achterop; het zal de verhuurder een zorg zijn. Mijn creditcard, Vincent zijn rijbewijs – we kunnen weg!
De verhuurder legt uit hoe het werkt. De versnellingen, hoe te starten, en dat was het. Vol getankt moeten we de quad terug brengen. We krijgen een eierdopje als helm op ons hoofd, en gaan met die banaan! De quad is niet in perfecte staat, het display met snelheid enzo is stuk, tijdens het rijden zijn er rare tikkende geluiden, de rem heeft heel veel kracht nodig, maar we komen vooruit. Vincent met de kaart achterop en gaan!
Er is maar één weg over het eiland, en in het Nederlandse deel volgens de kaart precies 1 kruispunt met stoplichten. Verder een aantal rotondes. Richtingsborden zijn schaars, het is in het begin een beetje gokwerk over welke kant je op moet. Gelukkig is dat Vincent zijn specialiteit, en na een half uurtje zijn we op onze plek van bestemming: Maho Beach!

DE attractie voor Maho Beach is dat de landingsbaan van het vliegveld van het Nederlandse gedeelte gelijk begint na een klein stukje strand en een weggetje. Landende vliegtuigen komen zeer laag over het strand aan vliegen, maar het wordt nog veel leuker als een vliegtuig vertrekt: het vliegtuig staat aan het begin van de baan, vlakbij het strand, geeft vol gas, blaast een stel mensen omver die bewust in de straalstroom gaan staan, en gaat dan de lucht in. Op youtube zijn filmpjes te vinden van mensen die tegen het hek aan staan, zich niet vast kunnen houden, over de straat geblazen worden, tegen de betonnen rand slaan tussen de straat en het strand, en flink gewond raken. Ik blijf maar op veilige afstand uit de straalstroom, leuk is het zeker!
Helaas maken we de echt grote kisten niet mee, we kunnen niet al te lang blijven want de boot wacht niet, en de optocht gaat ook onverbiddelijk door. Op tijd terug dus.

Goed. Terug bij de quad. De versnelling (het is een automaat) moet in neutral, contactsleutel op ‘aan’, remmen inknijpen, en dan starten. Starten. Maar wat is ook weer de startknop? Allerlei knopjes en hendeltjes aan het stuur, maar welke is ook weer de startknop? Jeetje. Gelukkig kun je hem ook handmatig starten door aan een koord te trekken, als een grasmaaier zeg maar.
Maar na het proberen van enkele knopjes heb ik de juiste: de startmotor draait!
Het eerste deel van de reis terug verloopt soepel, maar bij de stad aangekomen lopen we, zoals verwacht, vast bij de parade. We hebben ruim de tijd, we zijn om kwart over een van het strand vertrokken, en de boot gaat pas om half vijf weg. Moet lukken.
We zien auto’s een afslag nemen, en via een zandpaadje parallel tegen de parade in rijden. We besluiten dat ook te doen, wie weet kunnen we daardoor de parade vermijden. Maar helaas, aan het eind van het zandweggetje kunnen we niet verder; rechts van ons is de parade, voor ons houdt de zandweg op. Wat te doen? Terug rijden en een andere route zoeken? Er staan een paar sheriffs aan het eind van het zandpad, ik stuur Vincent naar ze toe om te vragen hoe we bij de boot komen. Als ze door krijgen dat we met een quad zijn krijgen we toestemming om dwars door de parade over te steken en links af te slaan – die weg brengt ons direct naar de haven waar de boot ligt en waar we de quad gehuurd hebben. Helemaal geweldig!

En zo komen we dus ruim op tijd bij de boot aan, we hebben zelfs nog tijd om een cache te doen zodat we onze sporen achter kunnen laten op Sint Maarten.
Uiteindelijk vertrekt de boot nog veel later, om een of andere reden moeten we wachten op een ambulance die ook vast staat in de parade…
We vragen ons trouwens wel af wat er gebeurt als je echt te laat terug bent; zo zagen we gister, toen we net vertrokken, nog een taxi aankomen – wat gebeurt er met mensen die echt te laat zijn? Geen idee.

We hebben nog tijd voor het solarium, het tikken van een blog, en een bezoek aan Dorothy. Het wordt steeds drukker, 13 Dorothy gangers vanavond, en 6 no-shows. Als iedereen tegelijk langs komt dan wordt het een probleem in de champagne bar, dat gaat lastig passen.

Aan tafel hebben we vanavond alleen het echtpaar uit Tennessee. Bediende Roger doet goed zijn best en verkoopt ons een heerlijke steak buiten het standaard menu om; inclusief een fles wijn. We mogen onze seapasses trekken dus vanavond. Roger toont ook nog een prachtig decanteer-dingetje op de fles wijn en doet zijn best dat ook aan ons te verkopen. Dat lukt nog net niet.
Het smaakt weer uitstekend, de opgaande trend in de kwaliteit van het eten is nog steeds aanwezig. We raken aan de praat met Manolo, de assistent-bediende. Het blijkt dat men 7 dagen per week moet werken, 10 uur per dag, en dat 7 maanden achter elkaar. Dan 10 weken vakantie en op naar de volgende cruise. Je moet het maar willen en leuk vinden. Er zijn veel Filippijnse bedienden aan boord, het zal voor hun begrippen wel goed betalen.

Vincent heeft geprobeerd nog wat entertainment te regelen via de tv op onze kamer. Zo ongeveer alles blijkt al volgeboekt te zijn tot het einde van de cruise – een leermoment, bij de volgende cruise op tijd reserveringen doen.
We doen nog een poging bij standup comedians, het is zo dat als je een reservering hebt, je een kwartier voor aanvangstijd aanwezig moet zijn; daarna wordt je plek vergeven aan mensen die in de rij zijn gaan staan voor de degenen die niet op komen dagen. We komen niet aan de beurt.

Nog een afzakker bij een andere Filippijn aan de bar in de binnentuin, en we mogen naar bed.

De stoere motormuizen
20140503-005418.jpg

Het beroemde strand en straatje; het bordje waarschuwt je voor de jetstream van de vliegtuigmotoren
20140503-004644.jpg

Vliegtuigje vlak boven het strand
20140503-005118.jpg

Vliegtuig vlak boven het strand
20140503-005338.jpg

Vliegtuig vlak boven het strand
20140503-005152.jpg

Zodra de kist gas geeft worden mensen op het strand weggeblazen
20140503-005357.jpg

Heel ander landschap vlak naast het vliegveld
20140503-005244.jpg

Ons stalen ros
20140503-005303.jpg

Die van ons is lekker groter!
20140503-004521.jpg

Caribbean 2014 – 7: de Maagdeneilanden

In de loop van de ochtend meert onze boot aan op het eilandje St. Thomas, één van de Maagdeneilanden. Een half uur lopen verder ligt het het stadje Charlotte Amalie, we gaan de uitdaging aan in de brandende zon. Onderweg staan bordjes: nog 25 minuten, nog 20 minuten, om de moed erin te houden. In de haven van het stadje liggen 2 cruiseschepen, dat is gemeen, zij hoeven geen half uur te lopen.
We zoeken een cafeetje voor een kopje koffie. Als we goed en wel zitten en willen bestellen krijgen we te horen dat ze geen koffie verkopen. Huh, dit is toch een café? We worden naar een ander café verwezen maar dat blijkt niet open te zijn. Dan maar ergens een biertje, er ligt ‘toevallig’ nog een cache ook.

De Maagdeneilanden werden net als de Bahama’s bewoond door indianen; in 1493 kwam Columbus hier langs waarna de eilanden door verschillende mogendheden bezet zijn, onder andere Spanje, Frankrijk en Nederland. Denemarken heeft uiteindelijk de Maagdeneilanden lange tijd in bezit gehad, maar heeft ze in januari 1917 verkocht aan de Verenigde Staten voor 25 miljoen dollar, zodat Amerika er een onderzeebootbasis van kon maken tegen oprukkende Duitsers. Sindsdien zijn deze Virgin Islands Amerikaans grondgebied (daarnaast zijn er ook nog Britse Virgin Islands).
Grappig is dat men hier nog wel links op de weg rijdt.

Het eiland komt veel netter en schoner over dan de Bahama’s. Geen vieze dieseldampen, de auto’s zijn een stuk moderner en schoner.
We willen een stukje de heuvels in wandelen naar een uitzichtpunt, Drake Seat, maar het wordt ons nogal afgeraden; we belanden in een museum over Blauwbaard. Blauwbaard was een gevreesd piraat die de Caribische wateren twee jaar lang onveilig gemaakt heeft. Uiteindelijk heeft het leger hem in 1718 in de val weten te lokken en hebben ze hem onthoofd. Zoals wel vaker met gevangen piraten werd zijn hoofd ergens publiekelijk opgehangen om andere piraten af te schrikken.
De mevrouw van het museum kon het verhaal prachtig vertellen; na een lunch in het museum keren we langzamerhand weer terug naar de boot.
We zien nog tientallen juwelierswinkeltjes, dat is kennelijk DE business hier.

Na een gezellig borreltje bij in de Champagne bar met de Friends of Dorothy vertrekken we naar tafel 171. Die zit vol vandaag, een stel uit Tennessee, een stel uit Miami en wij dus. Het smaakt prima, het eten lijkt elke dag beter te worden.
De tafels worden elke avond door dezelfde mensen bediend: wij hebben Roger uit India, en zijn assistent-bediende Manolo uit de Filippijnen. Ze doen hun uiterste best te onthouden wat we de vorige dag aten en dronken en proberen daar op in te spelen. Dat is leuk, geeft je toch een welkom gevoel. Gister hielden alle bedienden een optocht door het restaurant, we vragen of ze dat vanavond weer gaan doen, maar nee, staat niet op het programma. Dan komt Roger met een alternatief: hij legt een stel tandenstokers op tafel in twee driehoeken. Door 1 tandenstoker te verplaatsen moeten er 4 driehoeken van gemaakt worden, zo houdt hij ons toch nog bezig.

Nog een afzakkertje in de binnentuin, en dan naar bed.


Aankomst bij de Maagdeneilanden
20140502-152152.jpg

Onze kapitein legt met akelige precisie de boot aan aan deze kade
20140502-152227.jpg

Daar ligt ‘ie dan
20140502-152309.jpg

Links het stadje Charlotte Amalie, rechts de twee cruise schepen
20140502-152436.jpg

Typische open taxi’s op dit eiland
20140502-152510.jpg

De verschrikkelijke Blauwbaard
20140502-152616.jpg

Dagopvang voor getrouwde mannen
20140502-152705.jpg

Rechts in de verte, op een half uur lopen, ligt de Allure of the Seas
20140502-152752.jpg

Prachtige zonsondergang, elke dag weer
20140502-152812.jpg

Onze kamerjongen Raj heeft zich weer eens uitgeleefd
20140502-152839.jpg

Caribbean 2014 – 6: Eerste zeedag: sporten

We hebben vrij vandaag! Dat betekent beginnen met heerlijk uitslapen, uitgebreid ontbijten in restaurant Windjammer, flink wat persoonlijke verzorging op onze kamer en dan naar de sportschool.

Wat??

Ja, sportschool. Ook die hebben we aan boord, en om de kilo’s in bedwang te houden gaan Vincent en ik sporten. Eerst hardlopen waarna Vincent het voor gezien houdt, daarna ga ik nog wat fitness doen op de apparaten. Het is wel duidelijk waarom Vincent niet verder mee gaat doen met fitness – hij is te vinden bij de verkiezing van de-meest-sexy-man-in-zwemkleding.

En vervolgens naar het solarium, het zonnedek voor op de boot dat met glazen panelen afgeschermd wordt voor de toch wel harde wind. De cocktails smaken goed, ik heb tijd om mijn blog bij te werken, en er is zowaar een beetje tijd om wat te lezen. Ik heb 9100 boeken bij me (echt waar!), maar kom nauwelijks aan lezen toe deze vakantie.

Om half acht hebben we weer een voorstelling: een watershow op het achterdek. Een stuk of 18 atleten laten hun kunsten zien vanaf lage en hoge duikplanken en op trampolines. Het is een werkelijk prachtige show, ik heb met volle teugen genoten. Vele malen leuker dan de musical Chicago van gister.

Dan is er nog maar even tijd voor de Friends of Dorothy waarna we alweer aan tafel 171 moeten. We zijn met zijn tweeën, de twee andere echtparen hebben kennelijk elders eten geregeld. Geen klachten vanavond, het eten smaakte prima.
Nog een afzakkertje bij de bar in de tuin (er zijn maar liefst 37 bars aan boord) en het is bedtijd.

Hieronder onder andere een impressie van decks 15 en 16, de decks met faciliteiten voor zwembaden, bubbelbaden, zonnen, bars, snackbars en nog veel meer. Op het solarium zijn al 3 zwem/bubbelbaden, op het open gedeelte zeker 5 zwembaden, en ook nog een stel bubbelbaden. Er zijn twee flowboard banen, twee klimwanden, er is een voetbal/basketbal ruimte, 6 tafeltennistafels, een speelhal, en dat allemaal op deck 14/15/16 dus!


Solarium, gezien van buiten het solarium
20140501-002914.jpg

Solarium, gezien van binnen
20140501-003702.jpg

Wandeldeel van voor naar achter op deck 16
20140501-003009.jpg

Zwembad op deck 15
20140501-003115.jpg

Nog een zwembad op deck 15 (er zijn er nog veel meer)
20140501-003128.jpg

Minigolfbaan
20140501-003141.jpg

Eén van beide flowboard banen
20140501-003212.jpg

Vincent op de loopband in het fitness center (deck 6, voorin)
20140501-003243.jpg

Achterdeel van het schip in de schemering, gezien vanaf deck 6
20140501-004020.jpg

De acrobatenduikshow op deck 6
20140501-004112.jpg

De gang naar onze hut op deck 14
20140501-003543.jpg

Onze hut, gezien vanaf de deur.
20140501-003558.jpg

Onze hut, gezien vanaf het bed. Rechts naast de deur een kledingkast, links de douche/wc
20140501-003609.jpg

Caribbean 2014 – 5: Nassau (Bahama’s) & Dorothy

Vakantie – voor mij redelijk synoniem met uitslapen.
Helaas geen vakantie vandaag, de wekker gaat om zeven uur. ‘s ochtends. Al na één nacht varen zijn we op onze eerste bestemming, de havenstad Nassau op de Bahama’s, en we worden half twee vanmiddag alweer terug verwacht op de boot; daarom op tijd het bed uit.
We hebben niks qua tour op het eiland geregeld, dus ontbijten we in ons eigen tempo op deck 15 bij een eenvoudige snackbar. Niks mis mee, er is van alles te eten. En geen seapass nodig.
Bij onze komen we Raj tegen. Raj (van Rajesh, net als in de Big Bang Theory) is onze ‘stateroom attendant’, hij staat dag en nacht voor ons klaar als er iets is met onze hut. Het is een zeer aardige jongeman, maakt een gezellig praatje met ons en benadrukt nogmaals dat we hem vooral moeten bellen als er iets met onze hut is.

Zo rond negen uur verlaten we de boot en wandelen we het stadje Nassau in. Vincent heeft een plattegrond in de hand en we wijken gelijk van de geijkte route af; het gevolg is dat we in een niet-toeristische buurt uit komen en dat geeft gelijk een, naar ik aanneem, realistisch beeld van het eiland. Slechte wegen, vervallen huisjes en vooral veel, heel veel verkeer door de krappe straatjes. Het verkeer bestaat uit veel taxibusjes, ze zijn oud, zien er niet uit, en roken en stinken als een gek.
Oh, en ze rijden aan de linkerkant van de weg – de Engelse invloed.

De Bahama’s werden oorspronkelijk bewoond door indianen tot in 1492 Columbus voet aan wal zette. De Spanjaarden zetten de indianen aan het werk in mijnen waar de meesten stierven, de eilanden raakten onbewoond tot in de zeventiende eeuw ruzie uitbrak in Engeland en veel Engelsen een nieuw leven zochten op de Bahama’s. Sinds 1973 zijn de Bahama’s een zelfstandige staat.

De wandeltocht leidt ons langs een fort; je denkt nou krijgen we het maar het stelt naar onze maatstaven niet veel voor. Het levert wel een mooi uitzicht over de haven waar vier enorme cruiseschepen blijken te liggen. Er is dus even een invasie van misschien wel bijna 10.000 toeristen op het eiland.
Vanaf het fort zien we Paradise Island liggen, en de grote hoge brug naar het eiland toe. We horen een tour guide vertellen dat op het eiland een hotel staat waar een kamer 25.000 dollar per nacht kost, met een minimum afname van 4 nachten. De prijs van een compleet huis op de Bahama’s voor vier nachten!

Tijd voor koffie. Er is een Dunkin Donuts in de buurt, wie weet kunnen we daar een lekker bakje koffie krijgen; hopelijk beter dan de Amerikaanse slappe hap. Niet dus, voor Vincent is het helemaal erg, hij bestelt koffie met suiker, maar dat smaakt vooral als suiker met water – echt niet te drinken. De donuts daarentegen gaan er wel in.
We doen nog een paar caches, en bezoeken een informatief museum over de Caribische zeepiraten.
Op de terugweg naar de boot zien we een standbeeld van Columbus, en vervolgens komen we in het winkelcentrum voor de toeristen, dat ziet er heel anders uit dan de buurten waar we eerder doorheen gelopen zijn. Hier is het wel prima onderhouden, hier moet dan ook het geld verdiend worden van al die toeristen die even een paar uur langs komen.

Terug op de Allure of the Seas lopen we naar de Starbucks. Jawel, onze boot heeft een Starbucks, als enige cruiseschip ter wereld. We vragen een kopje koffie sterker dan een Amerikaans bakkie, maar minder sterk dan een espresso. Daar weet de Starbucks mevrouw wel wat op, we krijgen inderdaad, na swipen uiteraard van de seapass, een lekker kopje koffie.

Van andere cruise gangers hadden we gehoord dat er iets als Friends Of Dorothy bestaat. Het is een code om aan te geven dat er samen met andere homoseksuele mannen en vrouwen een drankje gedronken kan worden in een bar. In de centrale hal, The Royal Promenade, hangt een soort van prikbord, en toen we er langs liepen zagen we inderdaad een dagelijkse Dorothy bijeenkomst om 19:45 in de Champagne bar. Vanavond maar even kijken.

Na enkele uren relaxen in het Solarium, het voorste deel van het schip dat door glazen wanden uit de wind wordt gehouden maar wel lekker in het zonnetje ligt, gaan we ons klaar maken voor het diner. Het is niet zomaar een diner vanavond, je moet eigenlijk in pak en galajurk komen. Dat had Vincent mij van tevoren verteld, maar ik had daar totaal geen zin in. Nu we richting champagne bar en avondeten gaan blijkt zo ongeveer iedereen compleet uitgedost te zijn. Zelfs kinderen van 5 lopen in pak of avondjurk.
Overal kun je professionele foto’s laten maken (uiteraard tegen professionele prijzen), en dat gebeurt dus massaal. Ik voel me een beetje opgelaten, ik heb alleen maar t-shirts bij me. Het is per slot elke dag 30 graden, wat moet ik met een pak en stropdas? Om toch een beetje mee te doen koop ik in een winkeltje een opvallend overhemd, heb ik toch nog iets speciaals.

In de champagne bar ontmoeten we rond de Dorothy tijd inderdaad andere homo stellen, leuk om even kennis te maken en om te ontdekken dat we niet het enige mannenstel op deze cruise zijn.
Om half negen gaan we eten aan een andere aan ons toegewezen dinertafel, tafel nummer 171. Het is een zes persoons tafel waar één stel uit Miami aan zit, het andere stel eet ergens anders vanavond. Het is een gezellig echtpaar, een leuk en redelijk lekker diner vanavond.

Maar het programma voor vandaag is nog steeds niet afgelopen, gisteravond hebben we een reservering gemaakt voor het theater vanavond, we gaan naar de musical Chicago. De verwachting is hoog, er wordt veel over gepraat, maar het valt mij erg tegen. Het is een wel erg traditionele musical met half geklede dames, veel zingen en verder totaal geen attributen of decor wisselingen op het toneel. Ik ben (net als Vincent geloof ik) enkele keren in slaap gevallen. Het viel me ook op dat nogal wat mensen tijdens de show weg liepen. Nou ja, het idee dat er een musical aan boord van een schip is, is op zich al erg bijzonder.


Aangemeerd in de haven van Nassau
20140430-103631.jpg
Watertoren bij het fort
20140430-103659.jpg

Vier aangemeerde cruise schepen, gezien vanaf het fort
20140430-103749.jpg

Links Paradise Island met de brug er naar toe
20140430-103821.jpg

Vertrek uit de haven
20140430-103835.jpg

Bij de musical Chicago
20140430-103848.jpg

Dit troffen we aan op onze kamer – met dank aan Raj
20140430-103928.jpg

 

Caribbean 2014 – 4: Inschepen

Het gaat eindelijk gebeuren, de reden waarom we naar Florida gevlogen zijn: inschepen voor onze cruise!

We gaan op stap met de maatschappij Royal Caribbean en gaan varen op de boot Allure of the Seas. Het is een vrij nieuw schip, in 2010 is het in de vaart genomen, gebouwd in Finland en heeft Nassau (Bahama’s) als thuishaven. Er kunnen 5200 passagiers mee bij 2 personen per hut; zitten alle hutten helemaal vol dan zijn er 6400 passagiers aan boord. Er gaan 2400 personeelsleden mee, gemiddeld dus ongeveer 1 personeelslid per 2 gasten.
De boot is 320 meter lang en 47 meter breed, heeft een diepgang van 9 meter en rijst 65 boven de waterlijn uit. Snelheid is 20 knopen, ofwel 37 km/uur.
Er zijn 16 decks (maar de hoogste heet 17, deck 13 bestaat niet), de meesten daarvan zitten vol met hutten, een ander deel is bedoeld voor het vertier van de duizenden passagiers.

We laten ons per taxi naar de haven brengen. Je waant je op een luchthaven, er zijn incheckbalies per deck, je moet door een security check zoals op een vliegveld, zakken leeg en door een poortje, je rugtas door een scanner.
De koffers hadden we al eerder aan iemand afgegeven, die worden door anderen naar je hut gebracht, je hoeft zelf niet te zeulen. Later blijkt dat koffers ook nog door een scan heen gaan, sommige koffers werden in quarantaine gezet omdat er spul in zat (of leek te zitten) dat niet mee mocht naar je hut. Hadden wij gelukkig geen last van.

En dan eindelijk de boot op. We zitten op deck 14, hut 275. De koffers staan er nog niet, maar we gaan dan ook nog lang niet weg. De hut is klein en heeft geen ramen; als we dat hadden gewild dan was de hut ongeveer 2x zo duur geweest. We zijn toch niet van plan hele dagen in de hut te zitten, er is genoeg vertier.
Dus snel weer naar buiten en het schip verkennen. We vallen van de ene verbazing in de andere; de vele decks met de vele bars, restaurants, zwembaden, tafeltennis, voetbal, basketbal, waveboarden, klimwanden, sauna, sportschool, bibliotheek, schoonheidsbehandelingen, bars, bars en nog eens bars. We lopen zo nu en dan langs onze hut – zijn de koffers er al?
Gelukkig, een uur voor vertrek staan ze voor onze deur.

Om vijf uur is de afvaart. Maar voor we vertrekken is er eerst nog een security drill, iedereen moet naar een verzamelpunt gaan, wij moeten naar G2 – dat is op deck 6 achterop aan de rechterkant. Het gaat behoorlijk geordend, overal staan mensen met gele hesjes je naar de juiste plek te leiden. Eenmaal op de juiste plek aangekomen gebeurt er verder eigenlijk weinig. We worden door de kapitein via het intercom systeem toegesproken, maar verder geen oefening of informatie over hoe je bijvoorbeeld een reddingssloep in moet. Na een klein half uur is de oefening officieel voorbij en mag je je eigen ding weer gaan doen.
Er liggen nog een paar enorme cruise schepen in de haven en we moeten nog even wachten met de afvaart tot een van de andere schepen de haven uit is. En dan gaan we! Wat een geweldig gevoel om op zo’n enorm schip de haven uit te varen.

Om half negen is onze tafel beschikbaar voor het diner. Het ligt van tevoren al vast, je kunt bij het boeken aangeven hoe laat je wilt eten (6 uur of half 9) en dat is voor de rest van je week je tafel en diner tijd. Wij hebben tafel 313 in zaal Adagio toegewezen gekregen, het staat zelfs op het pasje dat je krijgt – een pasje waarmee je je hut in kunt en waarmee je alles wat je aan boord koopt kunt betalen; het wordt je ‘seapass’ genoemd.
Tafel 313 is een vier-persoons tafel, en we blijken ingedeeld te zijn met een Oekraïns stel. De man doet nog enige poging tot communicatie maar hij spreekt maar ongeveer 3 woorden engels, zij zegt helemaal niks. Niet de meest gezellige tafel, we besluiten morgen te vragen of we een wat leukere tafel kunnen krijgen.
Het eten is al betaald, voor drankjes moet je je seapass trekken. Je kunt kiezen uit een aantal voor-, hoofd- en nagerechten, het wordt geserveerd alsof het uit een gaarkeuken komt. Maar wat wil je, er moeten 5000 mensen van eten voorzien worden. Het smaakt redelijk, maar is geen haute cuisine.

We nemen nog een afzakkertje in de binnentuin, dan is het tijd om te gaan slapen.


De Allure of the Seas
20140429-160323.jpg
Vertrek uit de haven
20140429-155453.jpg

Vanaf het achterdeck
20140429-155623.jpg

De Promenade
20140429-155701.jpg

De eerste cocktail aan boord
20140429-155746.jpg

We verlaten Ft. Lauderdale
20140429-155809.jpg

Prachtige zonsondergang
20140429-155822.jpg

Caribbean 2014 – 3: Wandeling richting haven

Het lijkt ons leuk om een lange wandeling richting zuiden te maken. Eerst langs het strand, daarna door naar de haven waar de grote cruise schepen aanleggen. Kijken of we daar kunnen komen.

Maar eerst ontbijt, alweer een aparte ervaring. Ook dit appartementencomplex heeft geen restaurant, maar je kunt er wel ontbijten. In een keukentje staat een koelkast, een koffiezetapparaat, een broodrooster, wat beleg, wat beagles en andere broodachtigen (maar geen brood), en wat cereals. Je pakt maar wat je wilt, zet het op een dienbord en gaat het ergens op het complex opeten. Het keukentje zit vrijwel naast ons appartement en we besluiten het eten mee te nemen naar ons onderkomen.

En dan gaat het gebeuren, we gaan beginnen met de wandeling. Volgens google gaat het enkele reis 1 uur en 40 minuten duren, we zullen zien. Insmeren en wegwezen.
Eerst langs het strand, het is er niet echt druk. Het zand is prachtig wit en wordt goed schoon gehouden, als ik de borden mag geloven dan is dat om ervoor te zorgen dat de schildpadden ongestoord op het strand kunnen leven. Nou ja, wat heet ongestoord.
Er staan veel lifeguard gebouwtjes op het strand om de zwemmers goed in de gaten te houden. Geen leuke strandtentjes zoals wij dat aan onze kusten kennen, hoogstens een klein verkooppunt voor frisdrank. Alcohol is verboden op het strand, ook zelf meegebrachte drank mag niet.Huisdieren ook niet, de enige beesten die op het strand mogen zijn ‘trained service animals’.
Geen wonder dat het zo stil is op het strand – je mag er niks.
Aan de zuidkant mag er dan weer wel wat: barbecue. Overal rook, het is zaterdag en als lunch wordt er flink wat vlees aangebrand. Het ziet er her en der gezellig uit.

Onderweg pikken we een paar geocaches mee, we zijn er nou toch.
En dan komen we bij een grote hoge brug; vanaf die brug heb je een mooi uitzicht over de haven waar de grote cruiseschepen aanmeren. Er liggen er drie, die van ons ligt er nog niet.
We besluiten na de brug terug te keren, de verwachting is dat we niet echt in de buurt van de schepen kunnen komen (en dat blijkt later inderdaad niet zomaar te kunnen).

Na een biertje bij hetzelfde tentje als gister, The Deck, even boodschappen doen – er is immers geen restaurant of bar bij het appartementencomplex; ‘s avonds is het tijd voor een lekker stuk vlees op zijn Amerikaans.
Als we thuisgekomen in de spiegel kijken vragen we ons af wie dat zijn – onze koppen hebben totaal andere kleuren gekregen. Alleen jammer van die rode rand waar het t-shirt bij de hals eindigde, en de rode kuiten, dat was niet de bedoeling.

We hebben vandaag bijna 20 kilometer lopend afgelegd.
Lekker slapen dus.

 

Strandwachterhuisje
20140429-101542.jpg

Geen alcohol en geen beesten op het strand
20140429-101601.jpg

Ft. Lauderdale Beach
20140429-101621.jpg

Klein stukje van het havengebied van Ft. Lauderdale
20140429-101732.jpg

Klein stukje van het havengebied van Ft. Lauderdale
20140429-101748.jpg

Mijn horloge kan niet goed tegen dit klimaat, het glas is van binnen beslagen
20140429-101755.jpg

Caribbean 2014 – 2: Openbaar vervoer in Amerika

Helaas hebben we maar weinig tijd om te genieten van Miami Beach, de prachtige witte stranden en de kleurrijke figuren die paraderen over de straten langs de kust. Skate boarders, fietsers op driewielers, dure auto’s, lawaaiige radio’s in de auto’s, het hoort er hier allemaal bij. Prachtige motorfietsen, waterskiërs, windsurfers, alles is hier te vinden.

Maar zoals gezegd hebben we nauwelijks tijd om hiervan te genieten. We ontbijten bij een Cubaans restaurant aan het straatje waar ons hotel aan zit – nog zo’n eigenaardigheid van ons hotel: geen restaurant, dus geen ontbijt. Maar dat geeft niet, gelegenheden zat hier in de omgeving. We laten ons het traditionele Cubaanse ontbijt welgevallen en pakken onze koffers weer in. We gaan proberen zo veel mogelijk met openbaar vervoer naar onze bestemming in Ft. Lauderale te komen.

De af te leggen afstand is 60 kilometer, met een taxi gaat dat wel een en ander kosten. We stappen op de bus richting het vliegveld van Miami. daar pakken we de metro naar het dichtstbijzijnde treinstation van de Tri-Rail. Vervolgens uitstappen in Ft. Lauderdale. Daar blijkt de bus naar het centrum nog even op zich laat wachten, en we hebben geen idee of we dan een beetje in de buurt van het hotel zijn. Toch maar een taxi vanaf het treinstation naar het hotel.
Openbaar vervoer is niet duur, of beter: erg goed koop; het buskaartje kostte maar $2.65 p.p., ongeveer €1.90. Zelfde voor de tram, de trein was maar liefst $3.00. De taxi nog eens $18. Je bent wel even onderweg, maar je ziet nog eens wat, je beleeft nog eens wat en je bespaart wat. Het was best wel een leuke ervaring.

Ons hotel is een men-only resort, weer op loopafstand van het strand. Inchecken en dus weer tijd voor een wandeling strand. We stranden al snel bij een kroeg en gaan lekker aan het bier.
De eerste indruk is dat Ft. Lauderdale meer haven is, er is een groot waterrijk gebied waar de rijke Amerikanen hun enorme boten aan een steiger achter hun huisje kunnen aanleggen. Het is allemaal uitstekend onderhouden en ziet er prachtig uit.
In deze stad moet ook een bruisend uitgaanscentrum aan de Wilton Drive zijn voor mannen die iets met mannen hebben. We laten ons er per taxi naar toe brengen (lopen is echt te ver) en we schrikken nogal van wat we zien. Een winkelcentrum met wat bars, veel kabaal, en veel ongezelligheid. De verwachting was een gezellig buurtje met leuke kroegjes – niet dus.
We lopen een stukje weg van het winkelcentrum en belanden bij een tentje genaamd ‘Naked Grape Wine Bar’. Het blijkt weer eens een gouden greep te zijn van Vincent – heerlijke wijnen en tapas. Dat werd toch nog genieten dus.

Tijdens de hapjes gebeurt er iets vreemds op straat: er komen plotseling een paar honderd fietsers voorbij! En dat in Amerika. Men weet ons te vertellen dat het een fietstocht is om HIV onder de aandacht te brengen en te houden, en om geld in te zamelen. De tocht wordt twee keer per week gefietst.

Cubaans ontbijt
20140427-112154.jpgFt. Lauderdale
20140427-112221.jpg

Caribbean 2014 – 1: Onmenselijke tijden

Ik vind het onmenselijk.
Echt waar.
De wekker gaat om 02:45, en niet 1 maar 2 tegelijk. Zowel de telefoon van Vincent als die van mij schreeuwen ons wakker, het is tijd om op te staan om de trein van 4 uur te halen.

Met drie uur slaap achter de kiezen sta ik op, en gaat Vincent koffie zetten; het wordt een hele lange dag vandaag. Zeer vroeg op en Nederlandse tijd laat naar bed
Maar het is voor het goede doel: een cruise door het Caribisch gebied!
Kwart voor vier lopen we de deur uit, de nachttrein vertrekt om zeven over vier. Het gaat dit keer goed – meestal rijden de treinen niet als we op vakantie willen, maar vandaag een keer wel.
De koffers inchecken op Schiphol is een nieuwe ervaring; tot nu toe liep je naar een balie waar iemand zat om je koffers te labelen en op de band richting het innerlijk van Schiphol te zetten. Niet meer, er staat een machine waar je je koffer in moet zetten, en waar een label met streepjescode uit komt die je zelf aan het handvat van je koffer moet vastmaken. Als dat gebeurd is gaat er een deur over je koffer dicht, wordt gecontroleerd dat het label leesbaar is, en verdwijnt je koffer. Op hoop van zegen dan maar.

Vervolgens naar de gate, daar krijg je, zoals dat bij vluchten naar Amerika gaat, een persoonlijk gesprek met iemand die je enkele vragen stelt. Hebt u zelf de koffer ingepakt? Heeft iemand gevraagd om iets voor hem mee te nemen? En nog een paar vragen, het stelt niet veel voor en even later zitten we in de vertrekruimte.
Mooi op tijd taxiet het vliegtuig naar de baan en zijn we onderweg naar Detroit, een tussenstop want de eindbestemming van de vliegreis is Miami.
In Detroit krijgen we de standaard Amerikaanse plichtplegingen: vingerafdrukken (alle 10 vingers) achterlaten, je wordt op de foto gezet, en douane formulier inleveren; het gaat allemaal erg voorspoedig.
Ook de vlucht Detroit-Miami is geen bijzonderheid, alles is op tijd en de koffers komen inderdaad aan.

Nu nog naar het hotel zien te komen. Vincent heeft The Clay Hotel uitgezocht op Miami South Beach, maar hoe komen we daar? Er blijkt een soort van shuttle bus te rijden: een busje waar ongeveer 9 passagiers in passen die langs gevraagde bestemmingen rijdt. Het is minder duur dan een taxi (we waren 32 dollar kwijt voor 2 personen samen), maar heeft dan wel als nadeel dat je met anderen in een busje zit en dat je langs andere bestemmingen rijdt. Dat laatste hadden we geluk mee, we werden als eerste afgezet.

The Clay Hotel is een vrij bijzonder hotel, vanuit de lobby kun je niet bij de kamers komen. Je moet weer naar buiten, een straat in lopen en ergens een smal trappetje beklimmen. Maar dan heb je ook wat, een uitstekende ruime kamer aan een leuk straatje met allerlei prima restaurants. En op enkele minuten lopen van het strand.

We kwamen kwart voor vier ‘s middags lokale tijd aan, een goed moment om nog even een strandwandeling te maken en te genieten van de strak-blauwe luchten en de temperatuur van ongeveer dertig graden en de geneugten van Miami South Beach. Heerlijk!
We eten in het straatje van het hotel en gaan uiteindelijk rond middernacht slapen. Dat betekent dat we ongeveer 27 uur (min of meer) wakker zijn geweest. Echt tijd om te gaan slapen dus.

20140427-092334.jpg
20140427-092354.jpg

20140427-092436.jpg

20140427-092651.jpg