Frankrijk 2013: De vluchten

frankrijk2013

 
Op het plaatje zie alle 15 vluchten van onze Frankrijk vakantie. Dit zijn ze:

 

Nr
Datum
Van/naar
Plaatsnamen
Verslag
1
14/07
EHHV – EHMZ
Hilversum – Midden-Zeeland
Quatorze Julliet
2
14/07
EHMZ – LFAC
Midden-Zeeland – Calais
Quatorze Julliet
3
15/07
LFAC – LFRG
Calais – Deauville
Vestingstad St. Malo
4
15/07
LFRG – LFRD
Deauville – Dinard/St. Malo
Vestingstad St. Malo
5
17/07
LFRD – LFFI
Dinard/St. Malo – Ancenis
Inspannende vlucht
6
17/07
LFFI – LFBH
Ancenis – La Rochelle
Inspannende vlucht
7
19/07
LFBH – LFBE
La Rochelle – Bergerac
Wel of geen onweer?
8
19/07
LFBE – LFDH
Bergerac – Auch
Wel of geen onweer?
9
21/07
LFDH – LFSL
Auch – Brive-la-Gaillarde
Nieuw veld Brive
10
21/07
LFSL – LFLC
Brive-la-Gaillarde – Cleremont-Ferrand
Nieuw veld Brive
11
23/07
LFLC – LFLH
Cleremont-Ferrand – Chalon
Controlled area
12
23/07
LFLH – LFSM
Chalon – Montbeliard
Controlled area
13
25/07
LFSM – LFGT
Montbeliard – Sarrebourg
Militair actief
14
25/07
LFGT – EDRT
Sarrebourg – Trier
Militair actief
15
27/07
EDRT – EHHV
Trier – Hilversum
Code oranje in NL

 

Frankrijk 2013: Code Oranje in Nederland

We willen vandaag terug naar Nederland, maar er is een code oranje voor extreem weer voor heel Nederland. Flinke onweersbuien worden verwacht, en als we wakker worden blijkt inderdaad een flinke buienlijn over Nederland te trekken.
De verwachting is wel dat het in het begin van de middag wat beter moet worden, dus we vertrekken toch maar richting vliegveld in de hoop dat we het vandaag gaan halen. Normaliter zouden we de vlucht in twee benen splitsen maar vanwege het weer besluiten we er maar één been van te maken. In Duitsland is het weer goed, als we Hilversum niet halen dan kunnen we nog wel naar een veld hier in Duitsland uitwijken.

Maar zo ver komt het niet, op vliegveld Trier dienen we een vliegplan in dat na anderhalf uur in gaat; als we de buienradar bekijken en enkele uren vooruit zetten, dan zien we dat als we in Nederland aankomen, de buien al ver voorbij Hilversum moeten zijn. We vertrekken 12:45 uit Trier en steken precies een uur later de Nederlandse grens over. Er hangen prachtige kleine witte wolkjes boven het land, we vliegen er boven overheen. Ten noordoosten van ons zien we nog de donkere achterkant van het slecht weer – en wij vliegen in de zon.

Het plan was om nog even over de camping van John te vliegen, maar het leek alsof in het westen een nieuwe bui in de maak was, en we wilden toch echt Hilversum halen; dus toen toch maar voor de directe route gekozen.
Bij Hilversum aangekomen worden wij gewaarschuwd voor een ontzettend natte en gladde baan in verband met de regen die dus pas geleden gevallen is, maar het valt mee, ik zet de kist zonder enig probleem aan de grond.
Even later hoor ik dat het veld eigenlijk nog gesloten was, en dat ik de eerste was die het veld mocht gebruiken na de buien.

In deze vliegvakantie hebben we vliegend geen enkele drup regen gehad, en dat staat in schril contrast met de vliegvakantie van vorig jaar naar Zweden: toen hadden we bij zo ongeveer elke vlucht regen onderweg. Geef mij dit (hete) droge weer maar!

 


De route van Trier naar Hilversum
20130728-111607.jpg

Onweer waar we op moesten wachten
onweer

Frankrijk 2013: Bratwurst en Weinstube

Het is toch een beetje raar, de titel zegt Frankrijk, maar we zijn in Duitsland. En ik moet zeggen, het bevalt me wel. Ik kan weer met de mensen communiceren en het eten smaakt een stuk beter.
De vorige keer dat ik in Frankrijk was, was ik in Parijs en had ik de indruk dat men wat beter Engels sprak dan vele jaren geleden. Dat blijkt dan alleen in Parijs zo te zijn, vrijwel niemand, ook niet in de horeca, spreekt Engels, en mijn Frans is wel heel erg roestig. Duits gaat me een stuk beter af.
En vanmorgen eindelijk een fatsoenlijk ontbijt, de franse ontbijtjes zijn erg karig, vandaag weer een zeer uitgebreid buffet. Heerlijk.

Het regent vanmorgen, dus lekker lang binnen blijven. Daarna de stad in, wat boodschappen doen (broeken en schoenen kopen), bezoek aan de Porta Nigra en de Kathedraal van Trier, wijntjes proeven in Weinstuben, bratwurst eten, caches vinden en verder niks bijzonders. Oh, en weer een nieuw foursquare record: 416 punten! Dat zal wel lange tijd blijven staan denk ik.

Het plan is morgen, zaterdag, terug te vliegen naar Nederland. Er wordt veel gepraat over onweer, we hopen voordat het onweer komt weer terug te zijn. Het is 1 uur en 45 minuten vliegen als we de vlucht in één keer doen. Kijken of het lukt.


Porte Nigra
20130726-234248.jpg

20130726-234303.jpg

Bratwurst
20130726-234512.jpg

Cathedraal

20130726-234602.jpg

Frankrijk 2013: Landen in een militair active gebied

De tijd in Montbéliard zit erop – tenminste als het weer meewerkt. Als we om 8 uur wakker worden regent het pijpestelen, en op ons volgende veld Sarrebourg en bij onze bestemming Trier zijn nogal wat onweersbuien actief. Maar geen paniek, het lijkt erop dat het in de loop van de dag gaat wegtrekken.
Sterker, als we klaar zijn met het ontbijt is de lucht volledig blauw in Montbéliard; dat geldt nog niet voor de volgende velden, maar de verwachtingen zijn goed.

Op het veld aangekomen maken we ons klaar voor vertrek. De vlucht is goed voorbereid, met de kanttekening dat het veld Sarrebourg in militair gebied LFR150 ligt. Ik heb geen bericht (NOTAM) kunnen vinden dat het gebied actief is, dus is de aanname dan maar dat het niet actief is en dat we probleemloos naar dat veld kunnen als tussenstop.
Op Montbéliard landt een Duits vliegtuig, we maken een praatje. Men is stinkend jaloers als we zeggen dat we al 12 dagen onderweg zijn, en nog 2 te gaan hebben. WAAAT? Geen kinderen zeker?

Zodra we hangen roep ik Bale Information op en meld waar ik naar toe wil. ‘Will call you back’ is zijn antwoord; even later komt hij terug en zegt dat alles ok is. Hij is kennelijk voor ons uit gaan zoeken of we naar Sarrebourg mogen, en dat mag. Ik vraag voor de zekerheid of LFR150 active is, en het antwoord is JA, maar we hebben toestemming.
In de buurt van het veld worden we overgezet op Phalsbourg Approach – zij helpen ons in het actieve militaire gebied. Ik geef aan dat ik op 4000 voet wil blijven vliegen en daar houdt hij ons aan, ik moet strak die hoogte aanhouden.
Bij Sarrebourg mogen we overschakelen naar dat veld, ik geef aan dat ik denk over anderhalf uur bij hem terug te komen voor het vervolg van onze reis. Hij vindt het prima.

We kiezen een baan om te landen (er is natuurlijk niemand om ons iets te vertellen), maar de wind verandert nogal en op het moment dat we willen landen blijk ik nogal wat tailwind te hebben. Bovendien was het circuit vrij kort, dus het ziet er niet naar uit dat ik voor het einde van de baan stil zal staan. Ik maak een go-around, en dat is heeeeeel lang geleden dat dat een keer nodig was.
Op de radio hoor ik nog wel wat Frans gepraat, alsof er nog iemand wil landen. Maar dat gebeurt niet, wel zien we een helicopter langs komen.

Er is echt minder dan helemaal niks te beleven op het vliegveld van Sarrebourg. Er staat een auto, maar het clubgebouw is potdicht, net als de hangars, het komt erg doods over. We gaan voor het gebouwtje in de schaduw zitten – de biscuits uit Nederland voor dit soort velden komen weer van pas.
Er moet een vliegplan ingediend worden want we gaan bij de volgende vlucht de Frans-Duitse grens over. Ik bel het vliegplan door, nu nog een uur wachten voor we de lucht in mogen.
Ondertussen komt een militaire helikopter over, ik verdenk de heren ervan dat ze het een mooie oefening vinden om even te kijken wat die Hollanders in dit militaire gebied te zoeken hebben.
In de verte horen we nog wat donderslagen, dat is van de bui die hier eerder geweest moet zijn, en die beweegt van ons af. Geen probleem.

Precies op de starttijd van het vliegplan hangen we weer in de lucht en roep ik weer Phalsbourg Approach op en vraag het vliegplan te activeren. Dat doet hij en we kunnen op weg naar Duitsland.
Het veld Trier ligt achter een paar heuvelruggen, gezien vanaf het zuiden. Op de buienradar hadden we gezien dat er een buitje richting Trier ging, en het was bij elke heuvelrug even spannend of we erachter tegen een bui zouden aanlopen. Maar dat gebeurde niet, het was in Trier ook al prachtig weer. De enige vlieg-rimpel vandaag was dat er naar Trier was gebeld of wij wel aangekomen waren – we weten zeker dat we alles goed telefonisch doorgegeven hebben, maar misschien had de Fransman iets niet goed gehoord of opgeschreven. Verder niks aan de hand.
We binden de kist vast, en gaan weer voor twee nachten de stad in.

In maart waren we ook al even in Trier geweest voor een sauna bezoek (vanuit een korte vakantie in Luxemburg). Dat was toen niet zo’n succes en we waren dan ook een beetje bang dat Trier tegen zou vallen. Niet dus – het is een prachtig stadje, we zijn toen gewoon niet in het mooie gedeelte geweest.
Ik wil een schnitzel en die krijg ik dan ook. Met een tweede bord erbij met alleen maar rauwkost – daar was ik aan toe! Heerlijk.


Ons einddoel voor vandaag: Trier
20130725-235458.jpg

De route van Montbéliard naar Sarrebourg
20130808-233105.jpg

Niets te doen op Sarrebourg

20130725-235924.jpg

20130725-235936.jpg

De route van Sarrebourg naar Trier
20130808-233113.jpg

Uitpakken en vastzetten op Trier

20130726-000307.jpg

20130726-000315.jpg

20130726-000322.jpg

De Moesel en een paar foto’s uit Trier
20130726-003303.jpg

20130726-003311.jpg

20130726-003318.jpg

20130726-003430.jpg

Frankrijk 2013: Labyrint, museum en sauna

Het is vaste routine geworden: een dag vliegen en een dag rust.
Als we in het begin van de middag eindelijk van de kamer af komen gaan we eerst een gebakje eten – het eerste gebakje van de vakantie. Het mocht dus wel weer eens.
Daarna een trechter gekocht, morgen ga ik de olie aanvullen in de motor van het vliegtuig.

We zijn weer te vroeg, de Franse variant van de Blokker gaat pas kwart over twee open, dus dan eerst maar een ijsje. Daarna lukt het om een trechter (entonnoir volgens Google translate) te kopen.

In het stadje staat een soort van kasteel op een verhoogd stuk. Daar zijn we naar toe geweest en hebben in het museum enkele tentoonstellingen bekeken, waaronder een leuke expositie genaamd KM/H over allerlei vormen van vervoer.

Vervolgens een cache oppikken in een doolhof, dat is een dubbele opgave maar het lukt prima.

Het hotel heeft een sauna en daar maken we graag even gebruik van; alsof het buiten nog niet heet genoeg is – het is weer prachtig weer na een enorme hoosbui afgelopen nacht.

We eten voor de tweede keer in dit stadje, beide keren in een lokaal Frans restaurantje. Het komt een beetje minimalistisch over, gister kregen we als hapje vooraf een stukje stokbrood met niks – helemaal niks, vandaag een uiterst klein bakseltje (maar wel lekker). Bij het hoofdgerecht gister frites en een stuk vlees met sjalotjes – geen groente, en ook vandaag bij het hoofdgerecht geen groente. Gister aardbeien als toetje met alleen een beetje suiker, vandaag had ik een kaasplankje met drie stukken kaas. Maar dan wel drie stukken van dezelfde kaas. Beetje vreemd allemaal.

Morgen landen we als het goed is in Duitsland in Trier.


Treinstation
20130724-235122.jpg

Kasteel
20130724-235141.jpg

Kasteel
20130724-235146.jpg

Doolhof
20130724-235152.jpg

Frankrijk 2013: Van Clermont-Ferrand naar Montbéliard

We willen vandaag weer een stuk gaan vliegen en omdat later op de dag onweer wordt verwacht besluiten we redelijk op tijd richting vliegveld te gaan zodat we voor het onweer op plaats van bestemming kunnen zijn. En om een keer geen last te hebben van het twaalf-tot-twee-kun-je-niet-tanken-probleem.
De taxi brengt ons naar een achteringang van het veld, dat scheelt weer gedoe met security checks tussen het ‘gewone’ publiek. Bij de achteringang moet je weliswaar ook door de security check maar dat is met zijn tweeën toch een stuk prettiger dan in een drukke vertrekhal.
We moeten de landing en handling gaan betalen; dat kost enige moeite want ons type vliegtuig staat niet in hun computersysteem, het is niet te vinden. Hij bedenkt een prijs voor de landing, de twee dagen stalling en de handling, het komt uit op bijna vijftig euro. Hij belt met de brandstofman die even later, als we de kist weer ingepakt hebben, komt aanrijden.

Al voor twaalf uur hangen we in de lucht en gaan richting Chalon-sur-Saône, de tussenstop voor vandaag. We vliegen ruim om het veld Saint-Yan heen, maar het gevolg is dat we daardoor een classe D gebied in vliegen waarbinnen radiocontact verplicht is. Dat had ik kennelijk even gemist, maar men kon ons via een andere frequentie vinden waardoor we uiteindelijk toch nog met de juiste persoon in contact kwamen. Oeps. Volgende keer nog beter de kaart bekijken!
Bij Chalon reageert niemand op mijn radio-oproep, dus over het veld heen vliegen, windzak opzoeken, kijken waar de wind vandaan komt en de landingsbaan bepalen. Na de landing lopen we het gebouw bij het veld binnen en er zit zowaar iemand! Het is nog wel tussen 12 en 2! We mogen 8 euro afrekenen voor de landing, en als we vragen waar we een ijsje kunnen eten zegt hij dat het hier in het gebouw kan. Hij loopt van het kantoor naar de bar, en verkoopt ons ijsjes en wat drinken. Van alle markten thuis zullen we maar zeggen.

Op de route van Chalon naar Montbéliard ligt een laagvlieggebied van de Franse luchtmacht, en die is active. Op 5500 voet (een kleine 2 km) kunnen we over dat laagvlieggebied heen en dat doen we dus ook. We staan in concact met Bale Information (jawel, dat is Basel, we zijn vlakbij Zwitserland), en die waarschuwt ons ook voor de zekerheid voor het active laagvlieggebied. Na dat gebied blijkt ook nog een militair gebied actief te zijn. Het stomme is dat ik daar niks van op de kaart kan vinden; gelukkig leidt hij ons om dat gebied heen tot vlakbij het veld van Montbéliard. Ik roep op, en jawel, antwoord. Dat is handig, kan zij ons vertellen welke baan in gebruik is.
Na de landing zetten we de kist in het gras, draaien haken in de grond, en binden het vliegtuig daar aan vast. Verderop in de heuvels ziet het er zeer dreigend uit, daar hangt een flinke bui. Die bui is uiteindelijk niet in Montbéliard terecht gekomen.

Montbéliard is een lief stadje met heel veel bloemen en planten. Allerlei parkjes en pleintjes zijn opgesierd met veel bloemen, aan huizen hangen plantenbakken met veel kleurige planten erin. Hier moeten we ons weer een hele dag zien te vermaken.


Het vliegtuig moederziel alleen op Clermon-Ferrand
20130724-123632.jpg

20130724-123705.jpg

De route Clermont-Ferrand naar Chalon
20130724-124253.jpg

De route van Chalon naar Montbéliard (kijk eens hoe dichtbij Basel is)
20130724-124320.jpg

Vast gemaakt in het gras
20130724-125122.jpg

20130724-125132.jpg

Impressie van Montbéliard
20130724-125311.jpg

20130724-125321.jpg

20130724-125339.jpg

20130724-125348.jpg

20130724-125333.jpg

20130724-125401.jpg

20130724-125419.jpg

Frankrijk 2013: Niks doen in Clermont-Ferrand

Vakantie zoals vakantie hoort te zijn; uitslapen, beetje wandelen door de stad, wat geocaches vinden, ijsje, biertje en eten. Clermont-Ferrand heeft een aardig oud binnenstadje met een prachtig parkje, maar is verder geen bijzondere stad.

Om toch nog iets nuttigs te doen ben ik een aantal iPad apps voor het vliegen aan het vergelijken, binnenkort een verslag.

Enkele foto’s van Clermont-Ferrand.


Dit is nou een pispaaltje
20130722-233140.jpg

Typisch Frans straatje in de oude binnenstad
20130722-233326.jpg

Deze berg zijn we misschien wel vliegend overgestoken
20130722-233434.jpg

Eten op straat
20130722-233704.jpg

We bestelden Pierrades; dat bleek steengrillen te zijn.
20130722-233839.jpg

Frankrijk 2013: Auch – Clermont-Ferrand

Niet alle vluchten zijn even enerverend, vandaag was zo’n dag dat het niet echt spannend was.
Vincent had een bestemming uitgezocht, Clermont-Ferrand, met als tussenstop het veld Brive-la-Gaillarde. Het weer is overal uitstekend, en voegt dus niks toe aan het spannend maken van de vlucht.

Ons was al verteld dat Brive een vrij nieuw veld was, en dat blijkt ook als je aan komt vliegen. Het terrein waarop het veld ligt is nog redelijk maagdelijk, en druk is het er ook niet. Als we aan komen vliegen beantwoordt niemand mij op de radio, het veld is kennelijk dicht dus dan maar over het veld heen vliegen, kijken hoe de windzak erbij hangt en zelf besluiten welke baan het beste is. We kiezen voor baan 11 en zonder met verder iemand contact te hebben gehad landen we, en zoeken een parkeerplekje.
We willen wat drinken, of nog liever: een ijsje, maar dat zit er niet in. We kunnen van het veld af via een draaipoort, maar of we daarna ooit weer het veld op komen… Bovendien is er (nog) geen restaurant op het veld. We besluiten airside te blijven en wat water en koekjes (speciaal voor dit soort velden meegenomen uit Nederland) tot ons te nemen. Alles is duidelijk nieuw hier, en nog maar niet of nauwelijks in gebruik.

Als we weer weg willen landt er een private jet op de baan; er staan zelfs mannetjes om de kist te helpen parkeren. Ik roep op de radio en tot mijn grote verbazing krijg ik antwoord van de toren. Het is na twee uur, daar zal het wel mee te maken hebben. De uiterst vriendelijke man op de toren helpt ons op weg richting Clermont.

We gaan nu een stuk over het Franse Centraal Massief – en dat merken we. Het landschap stijgt, en wij zijn dan ook het grootste deel van de vlucht bezig met langzaam stijgen om maar boven de grond te blijven. Vlakbij Clermont is dan uiteindelijk ons hoogste punt, we vliegen op 6000 voet hoogte (ongeveer 2 km) net over de bergen heen. Genieten!
Vlak voor het hoogste punt krijgen we radiocontact met Clermont Approach. Bij Brive had ik me op het ergste voorbereid, Clermont is een groot veld met flinke lappen tekst instructie. Ik had alles gelezen en wist wat op me af zou kunnen komen.
En dan valt het natuurlijk mee; het was rustig op het veld en zodra Clermont Approach ons overzette op Clermont Tower was het allemaal zo gepiept. Direct naar base leg baan 08, en snel landen. We worden overgezet op Clermont Ground.
We melden Ground dat we 2 nachten willen blijven; daar schrikt men kennelijk van want Ground meldt ‘Will call you back’. Hij moet even ruggespraak houden. We mogen parkeren op S12, en hij is behulpzaam bij het vinden van die parkeerplek. Ik vraag me af waarom hij ruggespraak moest houden; er staat werkelijk NERGENS een vliegtuig geparkeerd, we zijn de enigen!

Na het uitpakken van de kist worden we door handling opgehaald en naar de terminal gebracht. Men is uiterst vriendelijk en behulpzaam, we krijgen zelfs telefoonnummers van ze mee voor het geval we ze nodig hebben. Wat deze vriendelijkheid ons gaat kosten gaan we dinsdag beleven.

Vincent zoekt op het vliegveld onder het genot van een halve liter bier een hotel uit via booking.com, en niet lang daarna zitten we in een taxi naar het hotel. De chauffeur laat het eerste stukje van de route de ramen open, maar zodra we wat snelheid kunnen maken gaan de ramen dicht en de airo aan. Dat gaat goed tot we in de stad Clermont zijn – bij stoplichten staat hij al verdacht vaak wat extra gas te geven, maar op een gegeven moment gaat het toch echt fout: er komt blauwe rook onder de motorkap vandaan! De chauffeur zet snel de airco uit en de ramen open; even later houdt het roken op. De airco is duidelijk aan een servicebeurt toe…

Tot mijn spijt ben ik overal vergeten foto’s te maken; daarom alleen de routes en twee foto’s van de kathedraal in Clermont.


Kathedraal in Clermont.
20130722-000820.jpg

Route Auch – Brive. Klik op de kaart voor Google Maps.
20130808-231229.jpg

Route Brive – Clermont. Klik op de kaart voor Google Maps.
20130808-231242.jpg

Nogmaals kathedraal in Clermont
20130722-000901.jpg

Frankrijk 2013: Bezoek aan Montesquiou en de familie Niestadt

Weer een rustdag vandaag, we wandelen overdag naar het zeer stille plaatsje Montesquiou en terug, en wandelen naar het huis van de familie Niestadt die ons gister onder andere zo geholpen hebben met het onderbrengen van het vliegtuig in een hangar. Het wordt een heerlijke duik in het zwembad, een heerlijke maaltijd en zeer prettige gesprekken. Een topavond!


Ons kasteel
20130720-235227.jpg

Weersverwachting vandaag
20130720-235243.jpg

Wandeling naar Montesquiou
20130720-235253.jpg

Wandeling naar Montesquiou
20130720-235310.jpg

Montesquiou
20130720-235332.jpg

Montesquiou
20130720-235324.jpg

Montesquiou
20130720-235340.jpg

Terug naar ons kasteel
20130720-235351.jpg

Links het langwerpige huis van de familie Niestadt
20130720-235406.jpg

Iedereen geniet van het uitzicht van huize Niestadt
20130720-235413.jpg

Frankrijk 2013: Wel of geen onweer?

Ik had allerlei Zweden visioenen vanmorgen. Ik had nog zo gezegd: we gaan daar naar toe waar de zon schijnt zodat ik me een keer geen zorgen hoef te maken over regen onderweg zoals vorig jaar bij zo ongeveer elke vlucht.
Vandaag willen we van La Rochelle naar Auch, maar onderweg wordt gewaarschuwd voor mogelijke onweersbuien waarin hagel kan zitten. Daar zit ik dus absoluut niet op te wachten. Wat te doen? Nog een nacht in La Rochelle blijven? Of toch proberen?
We willen een tussenstop maken op Bergerac, juist daar wordt gewaarschuwd voor flinke onweersbuien in de middag.

Al aan het begin van onze vakantie had ik contact met Ben, een van de huurders van de PH-MBW. Hij gaat op vakantie in Zuid-Frankrijk in de buurt van Auch. Ik had hem verteld dat we in principe als einddoel het veldje Condom hadden, en hij vertelde dat als we iets doorvliegen naar Auch, dat hij dan wel een en ander voor ons kan regelen.
We besluiten op zijn aanbod in te gaan, vandaar de vlucht vandaag naar Auch.
Ben vliegt regelmatig vanaf Auch, en vandaag haalt hij zelf-vliegend zijn vrouw van vliegveld Bergerac. Ik bel Ben dan ook regelmatig vandaag over de weercondities.

Het lijkt uiteindelijk allemaal wel wat mee te vallen.Er hangen flinke regenbuiten ten oosten van La Rochelle, maar die drogen op voordat ze het stadje bereiken.
Dus op naar het veld, kijken of we een beetje op tijd kunnen hangen zodat we de mogelijke buien voor kunnen zijn.
Helaas.
Ik had het kunnen weten.
We komen kwart over twaalf op het veld aan, en zoals altijd in Frankrijk is het lunch van 12 tot 2. We kunnen niet tanken tot het 2 uur is.
Er zit niks anders op dan wachten.

Als we dan uiteindelijk vertrekken is er nog steeds geen spoor van buien te bekennen boven Bergerac, als we daar na ongeveer een uur vliegen aankomen schijnt de zon. Niks aan de hand – alleen een stuk ten oosten van Bergerac is wat gaande, maar daar hebben wij geen last van.
Op de route van Bergerac naar Auch wordt geen regen verwacht, dus we maken ons op voor vertrek.

Het is weer typisch frans; op Bergerac is niemand die we de landing kunnen betalen; briefje invullen en in de brievenbus doen is het enige.
Omdat dit veld ook grote verkeersvliegtuigen ontvangt moeten ook wij weer door de security check heen. Eerst worden we achteraan een rij mensen gezet die met een lijnvlucht mee moeten, gelukkig worden we eruit gepikt en mogen we ‘voordringen’. Het levert toch weer een stuk vertraging op.

De vlucht zelf ging verder prima, zoals elke keer gigantisch zweten in de kist zodat we lekker stinkend aankomen op Auch.
Ben komt al snel met de auto aanrijden, en zorgt ervoor dat ons vliegtuig in een hangar gestald kan worden. Ideaal! Verder heeft Ben voor ons twee overnachtingen geregeld in een kasteeltje, we mogen zelfs zijn auto de komende dagen gebruiken. Hoe luxe wil je het hebben.


Route La Rochelle – Bergerac; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130719-230553.jpg

Route Bergerac – Auch; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
Noot: het stukje Auch naar de blauwe punt hoort er niet bij; het blauwe puntje geeft aan waar ons kasteeltje is.
20130719-230607.jpg

Een stil Auch
20130719-230625.jpg

Ons kasteeltje; het torentje op de voorgrond is onderdeel van onze kamer
20130719-230638.jpg

Frankrijk 2013: Rustdag in Rochelle

We doen het rustig aan vandaag, zelfs zo rustig dat we een telefoontje van roomservice krijgen: of we nog van plan zijn onze kamer te verlaten zodat men de kamer kan schoonmaken.

Vooruit dan maar.

Hierbij een fotoimpressie van het stadje La Rochelle.

20130718-223206.jpg

20130718-223220.jpg

Een bijzondere brug: hij rolt als het ware achterover op de weg, geen bewegende delen onder het wegdek. Deze constructie kende ik nog niet.
20130718-223227.jpg

20130718-223233.jpg

20130718-223240.jpg

20130718-223257.jpg

20130718-223304.jpg

20130718-223312.jpg

Vincent kijkt in de middag live Tour de France via de Ziggo app
20130718-223321.jpg

Frankrijk 2013: Inspannende vlucht naar La Rochelle

De lucht is strak blauw – het ziet er naar uit dat we vandaag gewoon kunnen vertrekken naar een volgende bestemming. Het wordt La Rochelle, een leuk plaatsje aan de kust, met als tussenstop Ancenis.
Eigenlijk was een tussenstop op Montague gepland, maar toen ik belde naar het veld of we welkom waren kreeg ik een zeer vreemd telefoongesprek. Een mevrouw nam op en ik vroeg of we langs konden komen op het vliegveld. Vliegveld? Dan moet u naar Nantes. Nee, mevrouw, Montague heeft een eigen veld. Nou, zegt ze, ik ben van de gemeente, en er is hier geen vliegveld. Ik vraag het voor de zekerheid nog even na. Nee, er is hier geen veld. Mevrouw, ik weet het zeker, er is in Montague een vliegveld. We zijn er niet uit gekomen, dus uiteindelijk maar besloten een ander veld te kiezen.
Telefonisch contact met Ancenis lukte niet, maar ik zag geen reden om niet naar dat veld te gaan, dus op weg!

Na takeoff van het veld Dinard konden we de kust prachtig zien liggen; eergister was de kust verdwenen onder een mistlaag. Ik vraag de toren of ik een rondje om Saint Malo mag maken, met enige aarzeling krijg ik toestemming. Leuk!
De vlucht van Dinard naar Ancenis verloopt voorspoedig, we worden keurig van frequentie naar frequentie overgezet, en men heeft steeds alle informatie aan elkaar overgedragen. Dat doen ze hier goed – pluim voor de Franse begeleiding in de lucht.

Ancenis is een typisch do-it-yourself veldje. Er zit niemand op de toren, radio is air-to-air, en alleen in het Frans. Je wordt geacht over het veld heen te vliegen, naar de windzak te kijken en zelf te bepalen welke baan je kiest. Bij het uitluisteren van de frequentie hoorden we een vliegtuig landen op baan 07, daar kiezen wij dan ook maar voor. Dat wat ik weet in het Frans zeg ik in het Frans op de radio, zodat anderen kunnen horen wat mijn bedoeling is. Daar waar ik de Franse woorden niet voor ken zeg ik het maar in het Engels, elke piloot mag je toch wel van verwachten dat ze de typische vliegtermen in het Engels ook wel kennen.

In een clubgebouw mogen we een blikje drinken uit een koelkast pakken, als we dan maar 1 euro per blikje doneren in een geldbakje. Geen probleem natuurlijk. Als we vragen waar we de landing kunnen betalen kijkt men ons hulpeloos aan – er is niemand om het landingsgeld aan te betalen, dus laat maar. Wel graag even een formuliertje invullen, en onder de deur door schuiven van het kantoortje van het veld.
We bereiden ons voor op La Rochelle, een veld met een aantal reporting points. Dus maar weer goed voorbereiden – welke opdrachten zou je van de toren kunnen krijgen?

We gaan weer onderweg en in de buurt van La Rochelle roepen we Approach op. Dat gaat prima, en hij stuurt ons inderdaad naar reporting point N. Daar aangekomen worden we overgezet op de frequentie van Tower. Ik roep op maar geen antwoord, waarschijnlijk waren twee vliegtuigen tegelijk aan het zenden. Tweede poging – ook geen antwoord. En plotseling toch antwoord: ‘PH-MBW please hold your position at N due to a lot of traffic in the control zone’. Ok, ik maak een 360 (een rondje). Ondertussen meldt een tweede kist zich die N nadert.
Vervolgens krijg ik de opdracht op om langs de kust te gaan vliegen en me te melden op right-hand downwind 27. Ik maak me een beetje zorgen om de kist achter mij, dat is een Piper en die vliegt een stuk sneller dan ik kan met mijn Fuji. De toren meldt de kist achter mij meerdere keren dat hij achter mij moet blijven (en dat doet hij ook).
Als ik eenmaal op downwind zit meldt de kist achter mij zich ook op downwind; verder is er nog een kist op final, maar daar maak ik me geen zorgen om. En dan komt er nog een Boeing 737 van Ryan Air aan, en die krijgt voorrang op mij. De toren geeft mij de opdracht om downwind te extenden – ofwel nog even niet landen maar parallel aan de baan doorvliegen. En inderdaad zien we enige tijd later de Ryan Air rechts voor ons tegemoet komen.
De kist achter ons krijgt van de toren de opdracht om een 360 linksom te gaan maken; gelukkig, die zit mij niet meer op de hielen.
Als de kist ons voorbij is mogen wij rechts indraaien richting de baan, we zijn ondertussen alweer ruim 7 nm (ongeveer 13 km) van de baan verwijderd, we hebben ruim 4 minuten nodig om terug te viegen naar de baan.
Volgende punt is dat de Ryan Air voor ons dan wel geland is, hij moet nog wel van de baan af. De kist heeft de hele baan gebruikt, moet aan het eind van de baan omkeren en terugrijden. De toren geeft de Ryan Air opdracht om dat zo snel mogelijk te doen zodat ik geen go-around hoef te maken. Dat lukt, een halve minuut voor mijn landing is de boeing van de baan af.
De kist achter mij is ondertussen ook met de laatste loodjes van de landing bezig, en landt ook vlak nadat ik van de baan af ben.
Nou nog even parkeren ergens in het gras, en nu even bijkomen. Er is veel gebeurd in de laatste paar minuten en ik heb even tijd nodig om dat te verwerken. Dan inpakken, en naar de aankomst/vertrek hal om een biertje te scoren, en om Vincent een hotelletje te laten zoeken.

Als we staan te wachten op een taxi, komt er een bus aanrijden. Die gaat naar het centrum van La Rochelle, die nemen we maar. In de stad nog een stukje lopen en dan zit het erop!

Na het inchecken maken we nog een wandelingetje door de stad en eindigen we op het strand voor nog meer bier. Dan nog lekker eten in een vis-restaurant met een fles wijn en zit deze dag erop. Wat zal ik lekker slapen vannacht.


Saint Malo vanuit de lucht; rechts de pier, op de voorgrond het eiland dat alleen bij eb bereikbaar is.
20130718-120450.jpg

Route Dinard – Ancenis; klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130808-223023.jpg

Route Ancenis – La Rochelle. Duidelijk zichtbaar zijn de 360 en de extended downwind.
Klik op de kaart voor een interaktieve Google Maps kaart.
20130808-223029.jpg

Geparkeerd op La Rochelle, op de achtergrond de Ryan Air
20130718-120544.jpg

Verdiend biertje op het strand
20130718-120553.jpg

Frankrijk 2013: Mist in Saint Malo

Als ik wakker word ben ik benieuwd hoe het zit met de mist. Niet goed, als ik naar buiten kijk zie ik de toren van de kerk bij ons in de buurt niet. Nou ja, we hoeven vandaag toch niet weg.

Saint Malo is een klein stadje aan de kust; het is volledig ommuurd, je kunt over die muur de hele stad rond. In de binnenstad heb je drukke en rustige gebieden; de drukke gebieden zijn de straatjes met winkeltjes, hotels en veel restaurants en bars. Op andere plekken is het juist onverwacht rustig. Het erg leuk om zo van gebied naar gebied te wandelen.

De mist bleef hangen tot een uur of 6 ‘s avonds. In de avond zijn we een pier op gelopen zodat we konden genieten van het zicht op de stad. Nou ja, eigenlijk was dat bijzaak, we gingen de pier op om een geocache te vinden…
Er ligt ook een eilandje vlakbij het stadje. Bij vloed is de weg er naar toe overstroomd, maar bij eb kun je de oversteek maken. En dat was ‘s avonds, dus na het bezoek aan de pier ook nog even het eiland op geweest – en een cache gevonden.


Op de muur; zie de laaghangende wolken linksachter
20130716-230954.jpg

De haven
20130716-231014.jpg

Typisch straatje in Malo
20130716-231022.jpg

Saint Malo vanaf de pier
20130716-231111.jpg

Saint Malo gezien vanaf het eiland. Let op het weggetje rechts, dat staat bij vloed onder water.
20130716-232654.jpg

Het stadje in de avondzon
20130716-232808.jpg

20130716-232916.jpg

Frankrijk 2013: Calais – Dinard/St. Malo

Calais spreekt ons niet echt aan; vooral langs de kust is de boel erg in verval en de binnenstad is ook niet echt bijzonder. De grote boten die af en aan varen zijn wel leuk.
Dus maar op zoek naar een nieuwe plek. De kaart komt tevoorschijn en zoeken maar.
Het doel wordt uiteindelijk het veld Dinard-St Malo. Het stadje Saint Malo schijnt bijzonder te zijn omdat het een vestingstadje is; een stadje binnen een grote muur. Laten we het maar eens bekijken.
Op de route ligt Deauville – daar willen we een tussentop maken voor een ijsje.

Op Calais gaan we eerst tanken. Dat duurt even, vlak voordat wij per taxi terug waren op het veld, landden een lading engelsen die onderweg waren naar Essen. En ze moesten allemaal tanken. En daarna afrekenen – dat duurde zo mogelijk nog langer.
Overigens is afrekenen hier geen straf – de brandstof is hier 80 cent goedkoper dan in Nederland, dat vertaalt zich in bijna 25 euro per vlieguur, een aanzienlijk verschil.

Tijdens het wachten zitten we in het gras de laatste voorbereidingen te doen, lijnen op de kaart, bellen naar Deauville om te kijken of we welkom zijn, departure en arrival prodecures bestuderen.
Uiteindelijk vertrekken we tegen twee uur, weer op zijn do-it-yourself’s, bedenk een baan waar je van wilt vertrekken en meld het op de radio. Een andere Nederlander zit in de lucht en wil landen, we melden elkaar wat onze intenties zijn, uiteindelijk zelfs maar gewoon in het Nederlands.
Net als gister zitten er veel vogels op de baan, en net als gister mis ik ze gelukkig allemaal. Onderweg naar Deauville!

Vincent ontpopt zich als een uitstekende co-piloot, hij ontfermt zich over de kaarten, trekt lijnen, zoekt informatie uit de Jeppesen voor me bij elkaar, luistert goed mee op de radio, regelt voor mij de frequenties op de radio en regelt de transponder. Heerlijk.

Deauville is en gecontroleerd veld, en er zit zowaar iemand op de toren. We moeten ons eerst bij Deauville Info melden, die stuurt ons richting reporting point NG en zet ons over naar Deauville Tower; die stuurt ons naar punt ED; daar vandaan mogen we direct ‘left hand base 30, call me on final’. Ik denk: dat klopt niet; vanuit punt ED, ten noordoosten van de baan, moet het een ‘right hand base’ zijn; ik herhaal wat hij zegt, maar vraag daarna nogmaals: ‘did you say left hand?’. Gelukkig, hij komt terug met ‘Oh sorry, sorry, you are coming from the north, so right hand base’. Daarna was het een fluitje van een cent en stonden we even later aan de grond.

Deauville Airport is redelijk groot, er landen ook lijntoestellen, en dat betekent verhoogde security. Als we een ijsje willen moeten we van airside naar landside, en als we dan terug willen naar het vliegtuig moet ik mijn brevet laten zien. Gelukkig werd me dat op tijd verteld zodat ik nog even mijn brevet uit de kist kon halen voordat we door de controle gingen.

Na het ijsje werd inderdaad mijn brevet gevraagd, en moesten we door de metaaldetector poortjes. Ik had geen mes ofzo bij me, maar wat zou er gebeurd zijn als ik die wel bij me had?
En al die explosieven die ik in de kist zou kunnen hebben? Ik vind het nogal een wassen neus.

We hadden een beetje moeite de toren te begrijpen toen we weer weg wilden, dan maar een paar keer vragen en de man op de toren was herhaalde rustig zijn opdrachten. Eerst mocht een groot toestel opstijgen, een kleine kist nog landen, daarna mochten wij de baan op. Na het opstijgen maak ik een bocht naar links waarna de toren zegt ‘left turn approved’. Oeps, ik had eigenlijk toestemming moeten vragen…

Ook Dinard is een gecontroleerd veld met allerlei reporting points, maar daar doet men hier niet moeilijk over. Al bij het eerste radiocontact zegt hij gelijk ‘call me when field insight’. Hoezo reporting points. We krijgen right-hand baan 35; even goed uitkijken dat we niet per ongeluk baan 30 pakken.
We mogen in het gras parkeren; hier kan de kist mooi 2 nachten blijven staan, hebben wij de tijd om het vestingstadje St. Malo goed te bekijken.

Op de vliegkaartjes van de velden aan de Franse kust staat vaak de waarschuwing ‘Aerodrome likely to be covered by sea haze in a few minutes’, en we zagen het gewoon gebeuren op de landtong waarop Saint Malo ligt. Langs de kust hingen laaghangende wolken en mist over het land. Het veld zelf was nog helemaal buiten de mistlaag, geen probleem voor ons dus.
In de taxi naar Saint Malo reden we dus inderdaad van prachtig zonnig weer een dikke laag mist in; het was gelijk ook een stuk kouder. Heel apart.

Vincent had op zijn iphone op het vliegveld een leuk hotelletje uitgezocht. Na het inchecken hebben we een kleine wandeling door het stadje en over de muur om het stadje gemaakt; het is inderdaad een erg leuk plaatsje, ik hoop wel dat morgen de mist weg is.


Vluchtvoorbereiding op Calais
20130716-110857.jpg

Calais – Deauville
20130808-221322.jpg

IJsje halen op Deauville
20130716-110918.jpg

Deauville – Dinard/St. Malo
20130808-221327.jpg

Ryan Air vertrekt op Dinard/St. Malo
20130716-110926.jpg

Frankrijk 2013: Quatorze Julliet

Vincent en ik gaan weer zelf-vliegend op vakantie. Vorig jaar zijn we naar Zweden gevlogen en wat mij daarvan vooral is bijgebleven is de regen – we hebben geen enkele vlucht zonder neerslag gehad.
Daar heb ik dit jaar geen zin in, het statement van dit jaar is dan ook: we vliegen daar naar toe waar de zon schijnt. Ik heb alle Franse vliegkaarten en alle westelijke kaarten van Duitsland, ergens schijnt vast wel de zon.
Sterker, de zon schijnt volgens mij overal, en dat lijkt de de komende twee weken zo te blijven.

Tijdens het bijwerken van de boeken met alle vliegvelden van onder ander Frankrijk kwam ik een veld tegen dat mij wel erg bijzonder bijzonder in de oren klonk: Condom, dat hebben we dus maar als een soort van doel gesteld. Onder de voorwaarde dat de zon schijnt. Het veld ligt behoorlijk zuidelijk, in de buurt van de Pyreneeën.

Vandaag is het vertrek; in tegenstelling tot vorig jaar kunnen we gewoon op de geplande dag weg (vorig jaar hebben we tot maandagavond moeten wachten) – het enige is dat er wat laaghangende bewolking eerst moest oplossen; dat gebeurde uiteindelijk in het begin van de middag.

Vincent wil graag op de reis richting zuiden via de Franse kust, daarom wordt doel van vandaag gezet op Calais. Onderweg staat een stop gepland op Midden-Zeeland voor een ijsje, en het indienen van het vliegplan voor het oversteken van de Belgische en Franse grenzen.
We vertrekken rond kwart over twee vanaf Hilversum, en landen rond half zeven op Calais.

Het veld Calais Dunkerque is uitgestorven, het is gesloten voor grote luchtvaart van zondag t/m woensdag en verandert daarmee in een typisch Frans do-it-yourself vliegveld: niemand op de toren, de vliegtuigen melden wat hun intenties zijn om andere vliegtuigen te informeren, en daar moet je het mee doen. Gelukkig heb ik het vaker meegemaakt en is dat verder geen probleem.
Na de landing (en uitstappen) vragen we of we het vliegtuig in het gras mogen zetten zodat we het kunnen verankeren; dat mag.

De taxi richting Calais laat even op zich wachten, dus kunnen we nog een biertje nemen op het veld. Ongelofelijk – een behoorlijk groot veld, een fastoenlijke bar, en wij als enige gasten.
De chauffeur meldt ons dat vanavond groot vuurwerk is aan het strand. Oh ja, het is 14 juli!

Als we ‘s avonds zitten te eten horen zien we drommen met mensen richting strand lopen. Het begint om 23:00 en we zijn precies op tijd. Dat doen de Fransen goed: een prachtige vuurwerk show! Ik verbaas me erg over de muziekkeuze, eerder op de avond hoorden we allerlei franse chansons uit de luidsprekers schallen, maar tijdens het vuurwerk is het vooral Amerikaanse muziek. Ok, soms met een twist zoals bij het Star Wars thema: ‘Je suis ton père’.

De eerste dag zit erop; nog geen idee waar we morgen zijn.


Hilversum – Midden-Zeeland
20130801-235414.jpg

Midden-Zeeland – Calais Dunkuerque
20130801-235422.jpg

Het is hier uitgestorven
20130715-012240.jpg

uitpakken en wegwezen
20130715-012350.jpg

biertje nog opp het veld
20130715-012446.jpg

Calais
20130715-012506.jpg

Calais
20130715-012515.jpg

Mosselen eten (voorgerecht was slakken)
20130715-012552.jpg

Boten varen af en aan
20130715-012607.jpg

Boten varen af en aan
20130715-013809.jpg

Voorbereidingen voor het vuurwerk
20130715-012620.jpg

20130715-012628.jpg

20130715-012636.jpg

20130715-012643.jpg