Istanbul dag 6: Naar huis

We hebben nog een paar uur voor we naar het vliegveld gaan. De laatste keer lopen we richting centrum voor koffie met gebak.

Het weer is een stuk vriendelijker en er is veel straatleven. Overal waar we langs lopen blijken we vrienden te hebben en worden we uitgenodigd de winkel binnen te komen of op het terras te gaan zitten. Jongemannen demonstreren en verkopen overal Spirograph, dat is hier nu kennelijk erg populair; er zijn veel, heel veel, winkeltjes met zoete
waren; overal kun je tapijten kopen. Verder zijn er buurten met thema’s, plotseling zie je straten lang alleen maar schoenen, gereedschap of muziekinstrumenten. Je ziet veel fruitstandjes waar fruit vers voor je wordt geperst, op karretjes worden kastanjes gepoft en verkocht.
Arme mensen proberen je papieren zakdoekjes te verkopen of staan met een weegschaal op de stoep (een confrontatie die we nu nog niet aan durven). Een enkeling bedelt.

Jammer dat het mooie weer pas in de laatse twee uur van onze vakantie komt…

De terugreis was op tijd en geen bijzonderheden (geen Afrikaan aan boord met poeder op zijn benen en een spuit met chemicaliën); half negen ‘s avonds zijn we weer thuis.

Lees verder: Istanbul dag 6: Naar huis

Twitter bericht

We zijn weer op Schiphol

Twitter bericht

De openbaar vervoerroute van gister http://twitpic.com/valpl

Istanbul dag 5: Pasen?

Meerdere keren per dag hoor je plotseling lawaai uit de luidsprekers van de moskeeën en omdat iedere moskee zijn eigen luidsprekers en oproepers tot gebed heeft is het een kakofonie van geluid. Het begint al ‘s ochtends kwart over zes en herhaalt zich meerdere keren per dag.

Het ontbijt begint een beetje saai te worden, elke dag staat er hetzelfde en vlees is in geen velden of wegen te bekennen. De enige variatie van vandaag is dat de gekookte eieren allemaal gekleurd zijn: in de war met Pasen?
Overigens merk je weinig van kerst – niet zo gek natuurlijk in een islamitisch land. Wel hier en daar wat leuke gekleurde lampjes en een verdwaalde kerstboom en kerstman, dat is het dan ook wel.

Op het programma staat vandaag een rit met het openbaar vervoer naar een eindpunt, kijken in hoeverre het leven afwijkt van de touristische binnenstad. Onderweg stappen we uit bij de muur van Istanbul, een bouwwerk van acht kilometer tussen de Gouden Hoorn en de Marmarazee. Hier ben je al aardig uit het centrum, steeds minder borden zijn vertaald in het Engels. De lunch is ook echt Turks, heel anders en veel goedkoper dan in de binnenstad.
De muur is geen echte bezienswaardigheid dus we gaan weer richting tram om nog verder te reizen.

Tot onze verbazing zien we een tramhalte en een lijn die niet op de kaart staat. Bij de ingang van de halte is geen kaart te bekennen, waar gaat ‘ie naar toe? Met mijn camera lukt het me een kaartje op het perron op de foto te krijgen en flink uit te vergroten, het blijkt dat een andere tramlijn verlengd is naar dit station. Deze lijn nemen we en komen in de buitenwijken terecht. Het gehalte hoofddoekjes is hier toch echt veel groter dan in het centrum, de stad ziet er niet echt bijzonder uit.

Op de terugweg stoppen we  bij het einde van de Gouden Hoorn en wandelen naar een kabelbaan. Die brengt ons omhoog naar een punt met een prachtig uitzicht over de Gouden Hoorn en de stad Istanbul. Zo ongeveer alle bezienswaardigheden waar we geweest zijn zien we liggen.

Beneden stappen we op een veerboot die al zigzaggend over de Gouden Hoorn ons terug brengt richting de stad. Op- en afstappen is ook wel bijzonder, het is een behoorlijk grote boot die aan deze kleine opstapplekken helemaal niet aanlegt, nee, hij vaart met de boeg van de boot tegen de wal waarna je via een trap op de boeg kunt op- en afstappen. Binnen een minuut is de boot weer onderweg.

Ons laatste avondmaal in Istanbul is in een visrestaurant onder de brug die over de monding van de Gouden Hoorn gaat; het uitzicht is prachtig, bovendien zie je snoeren van de vissers op de brug op en neer gaan, al dan niet met aas of gevangen vis. Het eten is niet overweldigend maar door de plek en het uitzicht werd het wel de duurste maaltijd van de vakantie.

Lees verder: Istanbul dag 5: Pasen?

Twitter bericht

En als klap op de vuurpijl een vrouw tegenover ons die met een te kort truitje haar rolletjes toont. Eten en uitzicht buiten is heerlijk!

Twitter bericht

Hebben wij weer – eten in een visrestaurant met 12 vrouwen naast ons…

Twitter bericht

Tram, metro, kabelbaan, veerboot, we hebben op de taxi na alle vervoermiddelen gehad om het land in te trekken. En Turks geluncht.

Twitter bericht

Weinig van kerst meegekregen vandaag. Wel veel kabaal uit de luidsprekers van de moskeeën – het is dan ook vrijdag.

Twitter bericht

Dit is het beroemde kleipotje. http://twitpic.com/v0p8t http://twitpic.com/v0p61

Istanbul dag 4: het kleipotje

Istanbul ligt op twee continenten, Europa en Azië en wordt gescheiden door de Bosphorus. Ons hotel ligt in Europa en we willen uiteraard ook een bezoek brengen aan het Aziatische deel. We wandelen naar de veerboot die elke 20 minuten afvaart naar het stadsdeel Kadiköy en na iets meer dan een kwartier varen zijn we al in Azië. Niet dat dat nou echt heel anders is, maar het idee is leuk.
Dit gedeelte is naar mijn gevoel wel iets turkser, maar de wens kan ook de vader van de gedachte zijn. In ieder geval leuke straatjes met kleine winkeltjes en uistallingen op straat; de mensen lijken ook wat autentieker.

We varen met de boot terug, ook dat kost maar 75 eurocent. Veel openbaar vervoer (boot, tram, kabelbaan) kost 75 cent, maar ieder heeft een eigen betaalsysteem. Bijvoorbeeld op de heenreis met de boot moesten we muntjes kopen, voor de terugreis kaartjes.

Terug in Europa bekimmen we een torentje (ok, viervijfde deel met de lift) en genieten we van het uitzicht.

‘s Avonds eten we in een restaurant vlakbij Aya Sofya, op het menu staat een kleipotje (tedis kebab, cylay jar). Dat klinkt spannend dus dat gekozen. Even later wordt een soort dikke fles van klei gebracht op een nog brandende schaal, aan tafel wordt de kop van het kleipotje afgeslagen en de inhoud op onze borden gekieperd. De restanten van de kleipot krijgen smeulend een plekje op de tafel naast ons. Grappig en lekker.

In dit restaurant was het niet zo te merken maar over het algemeen heersen er strakke rangen en standen. De koks koken en mogen de keuken niet uit, jonge bediendes mogen het eten en drinken naar de tafels brengen maar het beslist niet serveren, ze moeten wachten op een oudere bediende die het dan van het dienblad afhaalt en op tafel zet.
Ik neem aan dat dat zich niet beperkt tot het horecawezen.

Lees verder: Istanbul dag 4: het kleipotje

Twitter bericht

Waar zijn we geweest vandaag? http://twitpic.com/uyvzo http://twitpic.com/uyvza

Twitter bericht

Even in Azië baklava gegeten.

Istanbul dag 3: de schoenenpoetsers

Zo rond half twaalf zijn we er klaar voor: we gaan de stad in richting paleis Topkapi, het ligt op niet meer dan een kwartiertje wandelen. Het paleis stamt uit de 18e eeuw en is groots opgezet, het bevat vele honderden kamers. Er is onder andere een harem-gedeelte dat alleen al 400 kamers telt.
Op een terrasje van het kasteel hebben we een kopje koffie gedronken met een prachtig uitzicht op de Bosphorus en de monding van de Gouden Hoorn.

Vanuit het paleis zijn we via het aangrenzende park naar het treinstation gelopen. Onderweg kwamen we een schoenenpoetser tegen die zijn borstel verloor. Vincent zag het en riep de man, hij raapte zijn borstel op; wij liepen door en hij ook, maar even later kwam hij terug en zei dat hij gratis de schoenen van Vincent wilde poetsen. Terwijl hij daarmee bezig was verschijnt plotseling een tweede poetser en die begint aan mijn schoenen. Die van Vincent is klaar en troggelt Vincent toch nog 20 TL af (bijna een tientje). Als die van mij klaar is wil hij ook geld zien, ik geef hem ook 20 TL maar daar is hij niet tevreden mee: dat is voor één schoen maakt hij duidelijk. Jaja, we lopen weg in de hoop dat er geen bonje van komt.

Na een kort bezoek aan het station lopen we naar de Grand Bazaar, een enorm groot winkelcentrum met wanzinnig veel kleine winkeltjes met (in mijn ogen) alleen maar prullaria. Leuk om gezien te hebben, maar niks gekocht.
We zijn er kennelijk rond theetijd, je ziet allerlei mannetjes rondrennen met dienbladen waarop kopjes thee staan. Ze brengen ze naar de winkeliers, en even later halen ze de lege theeglazen weer op.

We gaan eten in een buurt met alleen maar visrrstaurants, zo’n 40 stuks bijelkaar. De concurrentie is moordend, bij elk restaurant word je aangesproken en proberen ze je naar binnen te lokken (eigenlijk gebeurt dit overal in Istanbul, maar hier zijn ze het ergst). We kiezen er een uit en hebben heerlijk gegeten.

Lees verder: Istanbul dag 3: de schoenenpoetsers

Twitter bericht

De rillingen lopen nog over mijn rug – we zijn in de circumcisiekamer geweest van paleis Topkapi.

Istanbul dag 2: Hamam

De tweede dag begint met een verhuizing, we gaan naar een iets kleinere maar luxere kamer. Het ontbijt in ons hotel Sarniç is niet bijzonder maar wel te doen.

Het eerste doel van vandaag is de blauwe moskee, maar dat gaat gelijk mis: er wordt gebeden en we mogen pas over anderhalf uur naar binnen. Dus maar doorgelopen naar de moskee/kerk Aya Sofya, ons eigenlijke tweede doel. Volgens de Rough Guide kent dit gebouw een rijke historie: vele malen veroverd, vernield en verbouwd. Op dit moment wordt het ook gerenoveerd omdat Istanbul volgend jaar culturele hoofdstad is. De binnenkant kan inderdaad een flinke opknapbeurt gebruiken.
Doordat het paleis vele malen veroverd en verbouwd is zie je islamitische en katholieke dingen naast elkaar – bijzonder.

Het derde doel is een ondergrondse wateropslag, de Yerebatan Sarniçi. Het is een grote ruimte met 336 pilaren die in het water staan; er zijn wandelpaden boven het water gemaakt voor de toeristen, de pilaren zijn in de donkere ruimte mooi verlicht.

Op naar ons eerste doel: de schoenen gaan in een plastic zakje mee de blauwe moskee in. Het eerste wat opvalt is dat de moskee van binnen ook niet echt blauw is: een rood tapijt op de grond en wat mozaïeken aan de muur die (inderdaad) blauwe structuren bevatten. Het is een grote ruimte, uiteraard met een apart gedeelte voor de vrouwen. Er is verder weinig te zien, niet een plek om lange tijd rond te hangen.

We willen nu per tram de Gouden Hoorn oversteken naar het stadsdeel Beyoglu. Je kunt hier met een soort OV-kaart reizen, alleen als we zo’n kaart willen kopen worden we van hot naar haar gestuurd – tevergeefs want er zijn technische problemen. Dan maar losse muntjes gekocht à 1,50 Tl (ongeveer 75 cent).
De reis gaat prima, en aan de andere kant van de brug met een kabeltrammetje naar boven alwaar we in een grote winkelstraat terecht komen. Hier drinken we ergens een cocktail die totaal anders smaakt dan zoals het hoort, Turkije is geen cocktailland.

We besluiten voor het eten naar een hamam te gaan, het wordt het badhuis GalataSaray. Bij binnenkomst moet je kiezen uit een menu: wil je gesopt worden, wel of geen schuim, wel of geen massage enz. Ik ga voor de full-service. Schoenen uit, slofjes aan, naar een kleedhokje, uitkleden en lendendoekje om. Uit het kleedhokje ga je richting de badkamer, weer andere slofjes aan. We mogen gaan liggen op een enorme verwarmde stenen tafel en na enige tijd komt er een stevige Turk op me af die me begint in te zepen en te masseren – en wel zeer hardhandig. Daarna worden we met een ruw washandje afgeboend en vervolgens ingezeept; afspoelen gebeurt met een paar flinke pannen met water.

We blijven nog even zitten en kijken met veel leedvermaak toe hoe de volgende gasten afgewerkt worden.
Na een kopje thee weer aankleden, enige dissonant was dat terwijl je je aan het aankleden bent, iemand binnen komt en alvast een tip voor de masseur komt vragen.

In deze buurt nog wat eten en drinken, met een andere kabeltram naar beneden en weer terug naar het hotel.

Lees verder: Istanbul dag 2: Hamam

Twitter bericht

We zijn weer schoon na een bezoek aan de hamam. Ben zeer hardhandig gemasseerd, geschrobd en gesopt.

Twitter bericht

Hmmm, cocktails smaken hier in Istanbul toch heel anders dan in andere delen van de wereld. Nog maar eentje proberen

Twitter bericht

We hebben net het 8 uur journaal, dat thuis met mythtv (een soort videorecorder) opgenomen is, op de iPhone bekeken via wifi van het hotel.

Istanbul dag 1: waterpijpen

Drie jaar geleden hebben we rond kerst een bezoek gebracht aan Parijs, twee jaar geleden aan Madrid, vorig jaar Londen en dit jaar gaan we naar Istanbul.
Ons vliegtuig vertrekt om 9:20, de grote vraag is of we wel op Schiphol komen, en of de vlucht wel door gaat: Nederland is ondergesneeuwd, treinen rijden nauwelijks en veel vluchten zijn vertraagd of geannuleerd.
We slepen onze koffers door de sneeuw richting Utrecht Centraal, maar op de borden staan geen treinen naar Schiphol. We gokken op een trein richting Duivendrecht maar als die ook niet blijkt te komen lopen we naar de taxistandplaats en laten ons zo naar Schiphol vervoeren. Ook dat valt niet mee, we komen Utrecht met moeite uit en op de snelweg schiet het ook niet op.

Desondanks komen we een uur voor vertrektijd op het vliegveld aan en lijkt ons vliegtuig op tijd te gaan vertrekken.
En inderdaad vertrekken we met weinig vertraging en komen we slechts tien minuten te laat in Istanbul aan. We worden netjes door iemand van het hotel opgehaald en even later rijden we in Instanbul.
Het is hier een uur later dan in Nederland.

Na inchecken en dergelijke gaan we wandelend de stad in. Ons hotel ligt vlakbij de blauwe moskee (die niet van buiten blauw is) en die zie je dan ook gelijk liggen. De eerste indruk van dit deel van de stad is een beetje rommelig, ik had een wat mooiere omgeving verwacht. Verder waan je je redelijk in de westerse wereld: McDonalds, Burgerking, Döner Kebap.

Al wandelend komen we in wat leukere buurten uit; je ziet veel Turken op straat die je vriendelijk aanspreken (do you remember me sir?): het zijn allemaal verkopers die je hun winkel proberen binnen te sleuren.
Op de terugweg zien we een grappig plekje, we gaan er eten. Het zit tegen de blauwe moskee aan en als we eenmaal binnen zijn zien we plotseling een zaal vol waterpijprokers. Dat is nogal verbazingwekkend want ook Turkije kent een rookverbod. De eigenaar weet ons te vertellen dat hier nicotine-vrij wordt gerookt en dat dat mag.
Veel zaken in Is\’Sanbul zijn niet gemaakt voor de kou. Her en der staan wat straalkachels, zoöok in dit eet/waterpijp-etablissement (Sultanahmet aula Serbethane). De eigenaar bestempelde ons als ‘zijn vrienden’ en wilde ons na het eten niet laten gaan, hij bleef ons drankjes van het huis aanbieden.

Twitter bericht

Met slechts 10 minuten vertraging geland in Istanbul, we mogen niet klagen gezien het moeilijke weer in Nederland. Prima hotel, nu eten.

Twitter bericht

115 euro lichter maar deel twee van de reis is ook gelukt: we zijn op Schiphol. Voor onze vlucht wordt nog geen vertraging gemeld.

Twitter bericht

We gaan naar Istanbul. Deel 1 van de reis is gelukt, wandelend naar centraalnstation Utrecht. Deel twee niet: geen trein, we zitten in taxi