Vakantie: Moskou – Peking, dag 18

Om tien uur worden we in de bus geladen voor de reis naar het vliegveld, we gaan weer naar huis. Ondanks wat files in het centrum van Peking zijn we ruim op tijd op het vliegveld, en het kost niet al teveel tijd en moeite om door de formaliteiten heen te komen zodat we nog zo’n twee uur over hadden na de paspoortcontrole.
De vlucht richting Wenen vertrok een half uur te laat, maar komt desondanks op tijd aan.

Op naar de aansluitende vlucht, maar bij de security check gaat het fout: in Peking hadden we nog snel op het vliegveld twee flessen chinese wijn gehaald, en zie zaten dus in onze handbaggage. En dat komt niet door de check heen, het is meer dan 100 milliliter. Shit. Maar de beste man bij de controle was erg aardig en stelde voor dat we de flessen in 1 van onze rugtassen zouden stoppen, en de rest in de andere rugzak, en degene met de flessen alsnog als gewone bagage inchecken. Ik had daar niet zo’n zin in, maar Vincent heeft het toch gedaan. Nou maar hopen dat de flessen niet kapot gaan onderweg.

Mooi op tijd om half elf stonden we op Schiphol, en jawel, de flessen hadden de reis in het bagageruim overleefd; helaas mistten we op een paar minuten na de trein naar Utrecht, dus een half uurtje wachten. Om kwart over twaalf ‘s nachts waren we uiteindelijk thuis.

Vakantie: Moskou – Peking, dag 17

Alles voelt weer goed, ik heb zelfs honger. Kan ik op deze laatste dag ook nog wat genieten van de chinese keuken!
Alleen ging de laatste dag niet helemaal volgens planning. We zijn begonnen met fietsen huren, dat ging goed. We kwamen bij een soort tempel terecht op een heuvel met uitzicht over de verboden stad. Helaas was het weer nu wel extreem grijs en konden we helemaal niet ver kijken. En toe begon het te regenen, ook na een tijd wachten werd het niet droog, dus maar een paar regencapes gekocht en terug naar het hotel gefietst, en de fietsen ingeleverd ondanks de plannen van Vincent om nog wat dingen per fiets te bezoeken. Het zag er niet naar uit dat het nog droog zou worden.
Dat werd het dus wel, twee uur na het inleveren van de fietsen scheen zelfs de zon – balen! Toen maar met de metro naar de plek die we nog uitgezocht hadden. Het bleek erg toeristisch, dus ik stelde voor niet hier maar ergens anders even te gaan zitten; dat ging helaas ook niet goed, we belandden in een woonwijk (hutong) die vooral door toeristen bezocht werd en niet echt leek op wat wij elders gezien hadden. Geen terrasjes te vinden en we bleken ook nog de verkeerde kant op te lopen.
Na lang lopen belandden we uiteindelijk in de winkelstraat waar we eerder op het terras gezeten hebben. Prima.

Nu nog ergens eten, ik wilde wel weer naar een restaurant zoals gisteravond, dus met de metro naar een plek waar veel restaurants zouden moeten zitten. Dat was ook zo, maar dan vooral fastfood. Na veel omzwervingen kwamen we weer in de buurt van het hotel, en de tijd begon ook te dringen omdat rond half tien veel restaurants dicht gaan. Uiteindelijk hebben we nog wel lekker gegeten (ik heb een halve eend weggewerkt), maar het type restaurant is niet geworden wat ik wilde.

Nog iets over het verkeer in Peking. Net als in Mongolie wordt hier veelvuldig getoeterd, maar de chaos is iets minder groot. Fietsers hebben ruim baan, over het algemeen zijn de fietspaden erg breed.
Voetgangers is een ander verhaal, auto’s en voetgangers is net als water en vuur. Voetgangers steken over waar en wanneer ze willen, rood of groen, maakt niet uit. Maar ook al hebben voetgangers groen licht, dan komen auto’s die ook groen hebben luid toeterend aanzetten en geven totaal geen voorrang aan voetgangers, uitkijken geblazen.
Om dit weer wat te reguleren staan bij heel veel stoplichten mannetjes met vlaggen die je flink uitschelden als je het waagt over te steken zonder zijn toestemming.
Overigens zie overal veel officiele mensen op plateau’s in de houding staan, kennelijk moeten ze iets bewaken. Ik krijg vaak een Melkert-baan gevoel.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 17

Vakantie: Moskou – Peking, dag 16

Gelukkig hield het ‘s ochtends op en na wat thee en wat yoghurt zij we een stukje gaan wandelen richting het treinstation waar we aangekomen waren.
Vervolgens hebben we de metro genomen naar een buitenwijk om te kijken hoe het daar is. De metro is behoorlijk modern en kost maar liefst 3 Yuan (30) cent. We zagen hier een vorm van reclame die we in het westen nog niet tegen gekomen waren: in de tunnelbuizen zelf zijn enorme rijen beeldschermen aangebracht waarop reclame te zien valt. Door de reclameteksten met dezelfde snelheid over het scherm te laten bewegen als de metro rijdt lijkt het alsof de tekst stil staat. Erg grappig.
We moesten overstappen naar een metro die enkele meters boven de stad rijdt (en nieuwe kaartjes kopen), dat is leuk want dan zie je ook nog wat.
We stapten twee haltes voor het einde uit en we kwamen in een gezellig chinees straatje uit met kleine restaurantjes en handelaartjes. Dit is wat ik me meer voorgesteld had! We zijn per metro naar nog een andere buurt gereden waar we hetzelfde straatbeeld tegenkwamen.

Toch wel jammer dat mijn ingewanden niet zo meewerken, ik had graag wat meer willen genieten van de chinese keuken. Vanavond heb ik het bij een maissoep gehouden terwijl Vincent zich uitgeleefd heeft op een soort van rundvleesschotel…

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 16

Vakantie: Moskou – Peking, dag 15

We gaan op excursie naar de Chinese Muur (de chinezen zelf noemen hem The Great Wall). Om 9:00 moeten we in de lobby zijn en zodra we onze hotelkamer uit lopen zien we onze reisgenoten uit Mongolie weer, het gesprek gaat nog steeds over diarree, veel mensen hebben nog steeds last. Ook mijn buik werkt nog niet echt mee helaas.
De rit duurt ongeveer anderhalf uur inclusief een verplichte stop bij een staatsbedrijf waar ze mooi beschilderde koperen potten en dergelijke maken.
Ook bij de muur, 95 km uit het centrum van Peking, is het grijs en mistig en dat is erg jammer voor de foto’s. We kunnen kiezen: met de kabelbaan naar boven naar de muur of lopend. Wij besluiten met de kabelbaan omhoog en lopend naar beneden.

De muur is in de 16e eeuw voltooid en is 6300 kilometer lang. 90% van de muur is in verval en enkele stukken worden goed bijgehouden voor onder andere toeristen. Ook sponsoring doet zijn intrede, het stuk muur waar wij waren was ‘mede mogelijk gemaakt door Henkel’. Hetzelfde zag je ook al in de verboden stad.
De muur is gebouwd om vijanden buiten China te houden, het stuk waar wij waren was in heuvelachtig gebied en bestaat uit een aaneenschakeling van zeer ongelijkmatige trappen, erg lastig lopen. Om de zoveel meter is er een torentje. En dat 6300 kilometer lang, ongelofelijk.

Na het bezoek aan de muur werden we meegenomen naar een lunch, die hapjes die ik gehad heb smaakten prima, maar mijn ingewanden stribbelden nogal tegen.
Na een bezoek aan een winkelcentrum (waar naar mijn gevoel niemand zin in had, maar ja het hoorde bij het programma) was het tijd om echte Peking Duck te gaan eten. Vincent heeft ervan genoten, ik kon helaas weer nauwelijks een hap naar binnen krijgen.

‘s Nachts ging het bij mij helemaal mis, vele vele malen naar de wc…

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 15

Vakantie: Moskou – Peking, dag 14

Aaaah, eindelijk een dag zonder Nederlanders, we zijn vrij! De meesten hebben nog drie volle dagen met excursies, wij alleen morgen nog. Dus vandaag lekker rustig aandoen, en in de loop van de ochtend naar het internetcafe. Paspoort mee want je moet misschien aantonen dat je buitenlander bent, chinezen zelf mogen niet zomaar naar een internetcafe. De snelheid is uitstekend en de mail snel gelezen; sommige sites doen het niet, dat heeft misschien met de censuur te maken.
Vervolgens naar de Verboden Stad, een stad binnen Peking waar de keizers woonden. Het is een groot gebied met veel grote en kleinere pleinen en verblijven, je kunt hier dagen rondwaren en nieuwe dingen blijven ontdekken. Dit is wel typisch chinees, iets wat ik ook iets meer had verwacht van Peking zelf.
Wij moesten per persoon 40 Yuan entree betalen (4 euro), kinderen onder een meter twintig mogen gratis naar binnen.

Het leven in Peking is voor een westerling niet duur, een flesje water kost 15 cent, een fles bier van 660 ml kost 2 euro. Eten, inclusief drinken doe je voor 12 euro per persoon, soms zelfs minder.

Na het bezoek aan de Verboden Stad was het weer tijd voor een biertje; toen ik mijn derde (halve) flesje bestelde kwam me dat op een advies te staan van de eigenaresse: ‘Don’t drink too much, it is not good for your health’. Dat zul je bij ons niet vaak van een kroegbaas horen!
Een chinese familie kwam bij ons in de buurt zitten; plotseling komen de drie kinderen een voor een naast mij zitten en moet ik met ze op de foto. We worden als westerlingen regelmatig aangestaard, kennelijk zijn westerlingen hier nog steeds een bijzonderheid.
Het terrasje ligt in een duur erg westers aandoende winkelstraat waar nog flink aan verbouwd wordt. Grote delen van de stad, ook de verboden stad, worden opgeknapt omdat volgend jaar rond deze tijd de olympische spelen hier beginnen. We lopen een winkelcentrum binnen waar ook nog flink aan gebouwd wordt, hier blijken alle dure merken een winkel te hebben. Sport, kleding, sieraden, alles wat duur en westers is is er te koop; Vincent koopt nog een nette broek voor maar liefst 14 euro! Maar verder redelijk westerse prijzen.
Helemaal bovenin zitten restaurants, we kiezen er een uit die er wel grappig uit ziet, iedereen heeft een soort kookstel (hotpot) op tafel waarin ze hun eigen eten koken. Dat hebben wij dus ook gedaan, gelukkig kwamen ze ons een beetje op weg helpen, anders hadden we er nog uren gezeten.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 14

Vakantie: Moskou – Peking, dag 13

Eindelijk een keer op eigen gelegenheid wakker worden, we hoeven niet vroeg op. Buiten is het landschap totaal veranderd, we hebben de Gobi-woestijn achter ons gelaten en nu zien we veel landbouw. Er is hier dubbel spoor met elektriciteit, al hebben wij nog steeds een diesellocomotief. Het gekke is dat de treinen links van elkaar rijden, terwijl auto’s rechts rijden; later zien we ook dat roltrappen verkeerdom zijn: links naar boven en rechts naar beneden.

Kwart over twee komen we aan op het station in Peking, en worden we naar ons hotel gebracht waar we nog vier nachten zullen blijven. Eindelijk weer een eigen wc en eigen douche – zalig!

Na een heerlijke douche zijn we nog even gaan wandelen, ons hotel ligt op 20 minuten lopen van Tianamen Square, daar zijn we heen gewandeld. Wat opvalt in Peking is dat de stad groot en modern opgezet is, zeer brede straten, zeer grote gebouwen, veel moderne gebouwen, de stad voldoet totaal niet aan het beeld wat ik had, kleine straatjes met veel kleine winkeltjes a la Chinatown in een westerse stad.
Op en rond Tianamen Square is het allemaal zeer strak en clean, geen winkels, geen restaurants, alleen maar plein en gebouwen en een paar standjes waar je wat drinken kan krijgen. Er zijn zelfs vrijwel geen afvalbakken. Het plein is enorm groot: ongeveer 400 meter breed en 1 kilometer lang.

Het is extreem vochtig in Peking, de lucht is constant grijs alsof het continu mistig is. Het heeft onder andere te maken met het feit dat Peking vanuit drie richtingen omgeven is met bergen, de lucht blijft boven de stad hangen.

We zijn erg benieuwd naar het chinese eten, na een biertje op een terrasje op zoek naar een restaurant. In de straat waar wij liepen waren vooral hotels, allemaal enorm grote gebouwen met hun eigen restaurant. Uiteindelijk vinden we een restaurant onafhankelijk van een hotel – en het eten was heerlijk! Ik had een of ander rundvlees gerecht, Vincent had een zoetzuur vleesgerecht. De porties zijn als in Nederland, veel teveel dus.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 13

Vakantie: Moskou – Peking, dag 12

Weer vroeg op, 5 uur ontbijt (waar maar weinig mensen geweest zijn), 6 uur voor de laatste keer de hobbelrit in de bus naar Ulaan Baatar, en even na achten in een Chinese trein onderweg naar China. Overdag in de trein (onze coupe-genoten waren toevallig dezelfde als onze tentgenoten) heb ik veel geslapen, gelukkig is de diarree grotendeels weer voorbij. De tocht richting de grens gaat een heel eind door de Gobi-woestijn, veel zand, maar ook groene stukken en water. Niet echt het standaard beeld van een woestijn.
Aangekomen bij de grens staan we eerst ongeveer een uur aan de mongoolse zijde. Paspoorten worden weer ingenomen en meegenomen ter bestempeling, en om voor ons de tijd te doden begint de trein te rangeren: vooruit, wisselen, achteruit en nog een paar keer. Een leuk pauzeprogramma.
Aan de chinese kant werden we warm onthaald: uit de luidsprekers op het perron klinkt vrolijke fanfaremuziek en staan een hoop officiele mannen en vrouwen keurig in het gelid voor de witte lijn, een groots onthaal! De paspoorten werden weer ingenomen en we rijden weer weg, dit keer om het onderstel te wisselen omdat de spoorbreedte in China smaller is dan in Rusland. In een loods worden alle wagons losgekoppeld en een stukje uitelkaar gezet, vervolgens tillen vier liften de wagons op waardoor de twee onderstellen, die zo goed als los van de wagon zijn, los staan en worden weggereden. De nieuwe worden eronder gereden (in de loods liggen beide spoorbreedtes) en de wagon zakt op zijn nieuwe onderstellen. De hele operatie neemt nog geen 2 uur in beslag; alle wagons worden weer aanelkaar gehaakt en we gaan terug naar het perron. Nadat we de paspoorten terug hebben mogen we nog even de trein uit. Bij vertrek om 0:57 staan de officials weer keurig op een rijtje en klinkt er weer fanfaremuziek.
In totaal heeft de grensovergang vijf en een half uur geduurd; eten is er niet van gekomen, maar echt honger heb ik nog steeds niet (Vincent wel).

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 12

Vakantie: Moskou – Peking, dag 11

Het werd een woelige nacht op het kamp, ruim de helft deed aan overgeven en diarree, zo ook onze tentgenoten, en dat terwijl het de hele nacht weer flink regende. Dat het regende was maar goed ook want menigeen kon het overgeven niet inhouden tot bij de wc’s…
Vincent en ik hadden geen problemen, maar van slapen is niet veel gekomen. En dat terwijl er weer excursies gepland waren, om half negen vertrek. Uiteindelijk gaan er maar 25 mensen mee van de 38 excursisten, onze reisleidster Hischi vraagt of wij een ‘light’ programma willen, en het antwoord is volmondig JA, inclusief lichte lunch. Eerst naar een boeddha tempel, daarna naar een ger-tentenmakerij.
Tijdens de lunch kwam de eigenaar van de restaurants waar we de dagen daarvoor gegeten hadden verontschuldigingen aanbieden, dat was in ieder geval aardig.
Het regende ‘s ochtends nog licht, maar in de middag hield het op en kwam een dun zonnetje tevoorschijn. We zijn nog naar de zwarte markt geweest, een enorm groot terrein met heel veel winkeltjes waar je zo ongeveer alles kan kopen, van zonnepanelen tot varkenspoten, van satellietschotels tot alle soorten en maten kleding. Wel leuk en door de grootte wel bijzonder.

Het verkeer in Mongolie is een ongelofelijke chaos. Er schijnen verkeersregels te zijn, maar dat is niet te merken, je rijdt gewoon waar je rijden wilt, en een ander vooral geen millimeter ruimte gunnen. Een kruispunt oversteken is vooral een kwestie van stukje voor stukje vooruit tot anderen wel voor je moeten remmen, en natuurlijk veel, heel veel toeteren. Er zijn bijna geen onbeschadigde auto’s, zelfs met een volledig inelkaar gereden achterbak ga je gewoon de weg op.

‘s avonds blijkt dat het verhaal van het ziek worden van het eten niet op gaat, ook mensen die niet mee waren gister zijn ziek geworden al voordat wij terug waren. Het is waarschijnlijk een virus geweest, ook Vincent en ik moeten er uiteindelijk aan geloven en we krijgen diarree…

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 11

Vakantie: Moskou – Peking, dag 10

Dit wordt de dag van de excursies, eigenlijk is het gekkenwerk maar goed, iedereen die ingeschreven heeft voor de excursies, is om 9 uur paraat bij de bus.
Eerst naar het grote plein voor het parlementsgebouw, vervolgens naar het museum over de geschiedenis van Mongolie en een lunch in de vorm van een mongoolse barbecue. Dat laatste is flink nep, de mongolen barbecue-en heel anders dan wat in dit restaurant gebeurt, het blijkt een amerikaans concept te zijn. Maar het was wel lekker, alleen wat veel voor een lunch.
Het weer werkt vandaag niet mee, het regent pijpestelen. Het verhaal gaat dat de regen wordt opgewekt door iets in de wolken te schieten, dit om de enorme bosbranden die her en der woeden onder controle te krijgen. De branden ontstonden door de enorme hitte die hier vorige week heerste, temperaturen tot 45 graden.

Na de luch zijn we naar het zomer- en winterpaleis geweest, het wordt niet meer gebruikt en is opengesteld voor het publiek. Vervolgens naar het monument voor de gevallen (russische) soldaten in de tweede wereld oorlog dat wat hoger gelegen is waardoor je een mooi uitzicht over Ulaan Baatar hebt. Dat wil zeggen als het weer meewerkt, alles was nu grijs.
Volgende onderdeel is een bezoek aan een kashmir fabriek, daar hebben we gezien hoe van bijvoorbeeld kameelhaar een trui gemaakt wordt. Dit vond ik het leukste, indrukwekkende machines en heel veel dingen die met de hand gedaan worden, weefmachines aan de gang houden, kledingstukken weven, aanelkaar naaien, wassen, strijken en inpakken. Enorm veel handwerk. Overigens zou de hele fabriek plat gaan als de Arbo-dienst uit Nederland langs zou komen…
Toen nog naar een folklore voorstelling, niet echt mijn ding; ik vraag me dan altijd af wat Japanners in Nederland als folklore show te zien krijgen, en wat voor muziek ten gehore gebracht wordt.

Laatste onderdeel was een maaltijd in een restaurant, het duurde vreselijk lang voordat we eten kregen, en het was ook nog eens niet echt lekker. Verder was er niemand die echt honger had.
Kwart voor elf waren we weer terug in het kamp, een ontzettend lange dag.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 10

Vakantie: Moskou – Peking, dag 9

Weer een korte nacht, de wekker gaat om half zeven want als het goed is komen we half acht aan in Ulaan Baatar. Het wordt half negen.
Mongolie is vele malen groter dan Nederland, maar er zijn er maar 2.5 miljoen inwoners waarvan een miljoen in de hoofdstad Ulaan Baatar wonen. Als we na een ontbijt en geld wisselen (1500 Turuk voor 1 euro, er is zelfs nog muntgeld van onder de 1 Turuk) met in totaal 46 Nederlanders op weg gaan naar ons verblijf, zien we voor het eerst iets van het mongoolse leven. Het is een arm land en dat merk je aan bijvoorbeeld de infrastructuur: slechte tot zeer slechte wegen, en werkelijk overal ligt afval. Aan de buitenkant van de stad wisselen tenten en stenen huisjes elkaar af, het wonen in de zogenaamde ger-tenten is de traditionele manier van wonen. Een deel van de tenten heeft electriciteit, en her en der zie je satellietschotels naast een tent staan.
Buiten de stad worden de wegen nog slechter – en je moet nog tol betalen ook; gelukkig houdt de rotzooi langs de weg op (behalve in de buurt van dorpjes). De omgeving is heuvelachtig en redelijk groen met hier en daar plukken bomen.
Traditionele mongolen zijn nomaden, ze trekken met hun vee en tenten naar de gebieden waar genoeg gras is voor hun vee; ze trekken rond met paarden, koeien, schapen, geiten en yak’s – een soort langharige koeien. Daarnaast wordt veel kolen, koper en andere mineralen gedolven en geexporteerd, daar haalt het land aardig wat inkomsten mee binnen.

Na ruim een uur hobbelen in de bus komen we bij ons verblijf aan, het is een kamp dat is opgezet door de reisorganisatie Tiara Tours, we slapen met zijn allen in twee- en vier-persoons ger-tenten. De tenten zijn erg ruim van binnen, ze zijn rond en dat geeft veel ruimte. Er staan 4 traditionele bedden in, en nog wat meubulair zoals een tafel, wat krukjes en een hout-gestookte kachel. Sanitaire voorzieningen zijn in een centraal stenen gebouwtje, een grote tent is ingericht als restaurant; alles is prima in orde.

Aan het eind van de dag worden we meegenomen naar een rots in de vorm van een schildpad, ik ben niet echt onder de indruk; vervolgens zijn we naar een boeddistisch meditatiecentrum gebracht, dat wil zeggen dat de bus ons over een onmogelijk weggetje een heel eind brengt, en dat we het laatste stuk moeten lopen. Het meditatiecentrum ligt op een helling, eenmaal aangekomen heb je een prachtig uitzicht over het heuvellandschap. In de verte hoorden we een sopraan zingen, later zagen we haar zitten en zijn we er even naar toe gelopen, het is ongelofelijk hoe het geluid vanaf die plek door de bergen heen klinkt.
Als laatste zijn we op bezoek geweest bij een nomadenfamilie, iedereen had enige moeite om zomaar een tent binnen te lopen, maar uiteindelijk zaten we met een grote groep in een cirkel rond de kachel. Wij konden via de reisleidster vragen stellen aan de familie en omgekeerd, na afloop was er nog een fotosessie waarvoor de familie zich eerst nog even snel omkleedde.

De dag werd afgesloten met een maaltijd in de restaurant-tent en een paar glazen lekkere Mongoolse Chinghhis vodka.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 9

Vakantie: Moskou – Peking, dag 8

We moeten weer vroeg op, kwart voor vijf worden we opgehaald om de trein van 1:04 (Moskou tijd uiteraard, 6:04 lokale tijd) te halen. Hij blijkt al om 5:43 te vertrekken, verwachte aankomsttijd in Ulaan Baatar is morgen 7:30.
Het kostte veel tijd vor we onze cabine in konden in treinstel 5, Mongolen hadden vele cabines ingenomen! We waren er al voor gewaarschuwd, je moet ze gewoon uit je coupe jagen. Nou ja, gewoon… Die lui hadden flink ingeslagen in Rusland en hun hele hebben en houden moesten de coupe’s uit en naar, uh, waar? Eerst maar in het gangpad, coupe na coupe werd ontruimd,en als je niet oplette namen ze gelijk een andere coupe in beslag. Na een tijdje konden we onze coupe betrekken, en nog veel later kwam er enige ruimte op de gang. Hoe dit zo allemaal kan is mij een raadsel – alle plaatsen zijn gereserveerd, hebben ze wel een kaartje? Ons wagon-vrouwtje stuurt ze er in ieder geval niet uit.

Deze mongoolse trein is veel minder luxe dan de vorige trein, het ruikt muf, de matrassen zien er niet uit. De coupe’s zijn iets kleinder omdat er een coupe per treinstel meer is dan in de andere trein.
We reizen vandaag met twee Fransen die met een wereldreis bezig zijn die een jaar gaat duren. De jongen spreekt alleen frans, het meisje spreekt redelijk goed duits.

Onze mongoolse medereizigers beginnen de gang weer vol te zetten en slepen allerlei dozen, pakketten en linnen continu heen en weer tussen de wagons, iets wat het grootste deel van de reis door blijft gaan. In de coupe naast ons zit een Engelse jongen in zijn eentje, dat wil zeggen: binnen de kortste keren zit er een heel contingent Mongolen, uiteindelijk is de jongen vertrokken naar een andere coupe. Een mongoolse dikke vrouw heeft de regie, we noemen haar Big Mama.
Toen onze conductrice (provodnica) in de gaten kreeg dat de cabine naast ons nu vol Mongolen zat kwam ze een kijkje nemen, en schudde haar hoofd. Dit kan toch niet! Vervolgens zie ik een hand met geld uit de coupe komen; de provodnica neemt het geld aan en loopt weg…

In Ulan Ude wordt onze electrische locomotief vervangen door een diesel-versie, gelijk na Ulan Ude houdt de electrische bovenleiding op en wordt het grotendeels enkel spoor. Dus geen enorme hoeveelheden tegenliggend vrachtverkeer meer.
De grens met Mongolie nadert, en de gangen raken weer leeg, de Mongolen zijn hun handelswaar her en der aan het verstoppen, naar ieders idee om de douane te omzeilen. Luiken in de vloer worden geopend en allerlei handelswaar verdwijnt onder leiding van Big Mama onder de grond. Alle vakantiegangers staan er met hun fototoestel bovenop ook al willen ze niet dat ze gefotografeerd worden.

Aan de russische kant van de grens is de verwachte stoptijd zo’n 3.5 uur. Eerst moeten we in de trein blijven totdat alle paspoorten zijn opgehaald; het is hier bloedheet, tegen de 40 graden. Na het ophalen van de paspoorten mogen we uit de trein, maar het is buiten nauwelijks koeler.
Na ongeveer 4 uur stil staan, de avond begint ondertussen te vallen en de temperatuur zakt iets, worden we weer de trein ingestuurd. De paspoorten komen uiteindelijk terug, en dan begint een grote zoekaktie naar onder andere verstekelingen, eerst onder de trein en later wordt iedere coupe uitgekamd. Ook de luiken in de vloer gaan open, Big Mama erbij staan, maar er gebeurt verder niets, behalve dat een van de mongolen plotseling van drie ramen de zonwering half naar beneden doet. He? Waarom? Als de inspecteurs bij hun coupe in de buurt komen staat onze conductrice plotseling bij de zonwering, en doet een van de drie 2x naar boven en beneden, ongetwijfeld een signaal over wat de mongolen te wachten staat…

Na de inspectie staan we nog een tijdje te wachten, en dan gaan we eindelijk op weg, helaas is het ondertussen al donker. Ook krijgen we weer een nieuwe diesel-locomotief.
Niet lang daarna staan we alweer stil: we zijn bij de grens zelf aangekomen (een hek onder spanning) en nu inspecteren Mongoolse grenswachters de trein van buiten. Daarna op naar het eerste Mongoolse station, verwachte stoptijd: anderhalf uur, en dat wordt redelijk gehaald. Weer allerlei controles, paspoorten inleveren en papieren invullen. En weer een nieuwe diesel-locomotief. De hele grenstoestand heeft bijna 8 uur geduurd, voor het grootste deel in een ontzettende hitte; om twee uur ‘s nachts gaan we eindelijk naar bed, terwijl de Mongolen alweer met hun handel aan het heen en weer rennen zijn.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 8

Vakantie: Moskou – Peking, dag 7

‘s ochtends worden we weer opgehaald en, na een bezoek aan een openluchtmuseum over de huizenbouw van deze streek, worden we naar een hotel in Irkutsk zelf gebracht. Wij komen in een zeer luxe vier-sterrenhotel terecht, inclusief airco – heerlijk. Volgens mij zitten er trouwens alleen maar Nederlanders in het hotel.
De rest van de dag hebben we wat rond gewandeld door de stad, het is een mengelmoes van oude houten huisjes, verwaarloosde grote gebouwen en keurig onderhouden gebouwen. We zijn even over de markt gelopen, een stelsel van kleine winkeltjes, nauwe doorgangen en overdekt met zeil. Het is er zeer warm, maar ook in het centale shopping center is geen airco, het is er benauwd. Er zijn hier trouwens veel luxe artikelen te koop zoals mobiele telefoons, camera’s, merkkleding en dergelijke waarvan de prijzen op westers niveau zijn – niet voor de rus met de pet dus.

Vlakbij het hotel zit een restaurant dat aanbevolen werd; het zat uiteraard al vol toen wij er naar toe wilden. Dus zijn we doorgelopen naar de rivier de Angara (Irkutsk ligt niet aan het Baikal meer) waar we een steakhouse gezien hadden. De ingang was niet echt uitnodigend en toen we in het halletje kwamen zagen we een stel foto’s hangen die sterk aan een nachtclub doen denken. Waar zijn we nou weer beland?
Gelukkig viel het mee, later op de avond is het misschien een nachtclub, nu kun je er gewoon heerlijk eten. De rekening was wel ongeveer 2x zo hoog als wat we gewend zijn.

Als afzakkertje nemen we meestal een vodka-jus maar dat kennen ze in Rusland niet. In dit hotel maakten ze er voor ons wel een mix van, maar ergens anders kregen we een losse vodka en een losse jus. Maakt niet uit.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 7

Vakantie: Moskou – Peking, dag 6

Gisteren had de trein de anderhalf uur vertraging alweer goed gemaakt, en slechts een paar minuten te laat stoppen we in Irkutsk. De afgelopen dagen in de trein zijn omgevlogen, maar gister op het perron ergens met een lekker weertje deed me wel verlangen naar een tijdje uit de trein om even lekker van het weer te genieten. Op het perron zien we Victor nog lopen, en jawel, met een doosje vodka! Die had hij dus verborgen gehouden voor Galya.
Om half tien ‘s ochtends staan we voor het station, het is al 24 graden. Een bus brengt ons naar hotel Baikal in het plaatsje Litsvyanka op zo’n 70 kilometer van Irkutsk. Nu begin ik me pas vies en plakkerig te voelen, de afgelopen dagen is me dat helemaal niet opgevallen. Lekker douchen en badderen!

Rond het middaguur zijn we van het hotel richting het meer gelopen, na een paar kilometer vonden we een leuk plekje om even wat te eten – en jawel het zat vol met Nederlanders, maar toch lekker Baikal vis gegeten.

In de buurt is een ski-piste en kabelbaan waarvandaan je naar een punt kunt lopen waar je een prachtig overzicht over het Baikalmeer hebt. Dat leek ons wel wat, dus naar de kabelbaan en naar boven. De af te leggen afstand viel eigenlijk erg tegen, we hadden een flinke wandeling verwacht maar na 20 minuten stonden we al op het uitzichtpunt; door de heiigheid hadden we helaas niet het ultieme uitzicht.

Voordat we vertrokken richting Moskou waren we bij de GGD op bezoek geweest over benodigde prikken; DTP en Hepatitis A bleken voldoende, met de kanttekening dat er enge teken rond het Baikal meer te vinden zijn. Je kunt ervoor ingeent worden, maar daar moet je al weken van tevoren mee beginnen – daar waren we al te laat mee. Aan de andere kant werd het risico niet zo hoog ingeschat omdat we niet zo lang bij het Baikal meer zijn en omdat we geen trektocht door de bossen houden. Toch werd ons deet aangeraden voor preventie en een tekentang voor het verwijderen van teken. Beide hadden we bij ons, maar toen we eenmaal bij het uitzichtpunt waren realiseerden we ons dat de boel nog in de koffers lag, een beetje laat want we waren al meerdere keren door hoog gras en groen heen gewaad, en we moesten nog het een en ander voordat we weer terug waren. Handig…

Het is hier erg warm, rond de dertig graden en erg vochtig. Na een paar verkoelende biertjes bij het hotel, waar we ook nog twee bruidsparen voorbij zagen trekken, zijn we richting het dorpje Litsvyanka gelopen voor een maaltijd. Het dorpje blijkt erg klein te zijn, maar we vinden toch nog een restaurant aan het water om nog wat te eten.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 6

Vakantie: Moskou – Peking, dag 5

Ik werd om half elf wakker (Vincent was al een tijdje wakker) en ik kon gelijk de klok weer een uur vooruit zetten. Onze coupe-genoten waren nog in diepe slaap.

Het valt me mee hoeveel GSM-verbinding er nog is, ook buiten de steden is er vaak GSM signaal en in de buurt van de steden is meestal ook GPRS/UMTS dataverkeer mogelijk zodat ik op mijn telefoon wat kan internetten en Vincent een beetje bij kan blijven met de Tour de France. Er zijn meerdere stopcontacten in het gangpad, spullen opladen is dus ook geen probleem. Het schijnt wel dat de mooiste en best uitgeruste treinen tussen Moskou en Irkutsk rijden, op andere trajecten zouden de voorzieningen dus best wat minder kunnen zijn.

Onze trein bestaat uit een locomotief, een restaurant en 14 rijtuigen, genummerd van 2 tot en met 15, wij zitten in rijtuig 3, coupe 6 (van de negen), slaapbanknummers 21 en 22. Airco is aanwezig, maar werkt alleen als de trein rijdt. Elk rijtuig heeft 2 man personeel (meeest vrouwen) die elkaar afwisselen; ze houden de boel een beetje schoon (stofzuigen, ramen lappen, wc’s een beetje bijhouden) en doen de deuren open en dicht in de stations waar je even uit de trein mag. Je moet goed in de gaten houden wanneer de trein weer vertrekt, er is geen fluitsignaal ofzo, en koppen worden niet geteld. Gemist is gemist.

In de loop van de dagen zie je het landschap wat veranderen, vlak met bomen en lage struiken, moeras, en vandaag heuvelachtig en waarachtig enigszins bewoond. Voor het eerst in dagen zien we (buiten de steden) wegen lopen en een verdwaalde auto rijden. Dieren en vogels zien we helemaal niet.

Victor en Galya ontbijten met bier en vodka, maar beide dranken zijn al snel op en zorgen ervoor dat ze beide de rest van de dag niet meer aan de drank komen. Victor trilt helemaal van het alcoholgebruik en beseft dat ook, hij doet het rustig aan.
Aan het eind van de middag kopen Vincent en ik bij een stop nog een flesje bier maar we drinken het bij een stel andere nederlanders in rijtuig negen op om problemen met Galya te voorkomen.

In het restaurant raakt vanalles op, wat we wilden eten was er niet meer. Toch hebben we nog wel lekker gegeten; daarna kon de klok voor de laatste keer een uur vooruit.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 5

Vakantie: Moskou – Peking, dag 4

De afstand van Moskou naar Irkutsk is bijna 5200 kilometer, de trein gaat er 76.5 uur over doen, wat betekent dat we 3 hele dagen en 4 nachten in de trein aanwezig zijn. Verwachte ankomsttijd in Irkutsk is 9 uur ‘s ochtends, lokale tijd – er is 5 uur tijdsverschil met Moskou. In drie dagen tijd moet de klok dus 5 uur vooruit; om het wat ingewikkelder te maken is de dienstregeling van de spoorwegen on Moskou-tijd, volgens dienstregeling komen we om 4 uur ‘s nachts aan, lokale tijd dus 9 uur.

Victor heeft bier als ontbijt bij ons in de coupe, en het duurt niet lang voordat Pavel en Galya ook mee doen. Victor zit op de praatstoel, en praat uren achterelkaar; zodra zijn DVD-speler opgeladen is wordt in onze coupe weer een film opgezet.
Galya heeft alweer teveel op, jaagt de DVD-kijkers uit de coupe en gaat liggen slapen, wij hebben weer rust; het gebeurt vandaag nog een paar keer dat Galya al na een paar slokken bier instort en weer gaat slapen.

Vandaag zijn we Omsk gepasseerd, dat betekent dat we over de helft zijn van de trip naar Irkutsk, de klok is ondertussen 3 uur vooruit gezet. Sommige mensen, zoals wij, zetten de klok steeds op lokale tijd, anderen blijven op Moskou-tijd leven.
We hebben ondertussen zo’n anderhalf uur vertraging – er zijn hele stukken waar de trein heel langzaam rijdt, hetzij door werkzaamheden, hetzij door een andere trein die voor ons rijdt. Er is gigantisch veel goederenvervoer op dit traject.
Verder geen uitspattingen en rond middernacht naar bed om nog wat te lezen; dit is ook een truuk om te zorgen dat Victor niet meer bij ons neer ploft, en dat werkt. Hij wilde binnenkomen (met bier natuurlijk) maar zag dat wij al plat lagen, hij vertrok weer. Ook Pavel en Galya zijn vroeg gaan slapen.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 4

Vakantie: Moskou – Peking, dag 3

Het slapen in de trein viel erg mee, rond half negen werden we wakker en werd het langzaamaan tijd om op te staan en een kopje oploskoffie te nemen. In elk wagon staat een boiler waaruit je heet water kan tappen voor koffie, thee, soep en dergelijke. Er is een wc met een wastafeltje zodat je in ieder geval je tanden kunt poetsen; er schijnt in deze moderne trein zelfs ergens een douche te zijn, en kun je ergens internetten. We maken er (nog?) geen gebruik van.

De dag gaat snel voorbij, lezen, sudoku’s maken en hier en daar even uitstappen zorgen daarvoor. Zo nu en dan heb je 20 minuten op een station om even uit te stappen, foto’s te maken en inkopen te doen; er staan talloze vrouwen allerlei dingen te verkopen: fruit, bier, aardappelen, broodjes en vanalles en nogwat.

Aan het eind van de middag komt Victor binnen, een Rus die in een coupe verderop slaapt, met een fles vodka in zijn hand; of wij ook een glaasje willen. Tuurlijk. Maar het blijft niet bij 1 fles… Op het etiket staat zijn opa, kennelijk zit vodka maken in zijn familie; het is alleen voor vrienden en collega’s, het is niet te koop. Tijdens het drinken is de deur van de coupe dicht, als de deur open moet wordt de fles even opgeborgen.
Wij zijn op een gegeven moment maar gaan eten in de restauratiewagen, Victor, Pavel en Galya (onze coupegenoten) drinken lekker door. Toen we terug kwamen was Galya helemaal dronken. Nikita, hun zoontje, laten ze aan zijn lot over, hij is uiteindelijk in de coupe naast ons naar bed gegaan waar gister pa geslapen had. Ik denk dat hij niet eens eten gehad heeft.

Victor vond het tijd dat wij wat russische cultuur moesten opdoen, eerst muziek via zijn telefoon, later stukken russische misdaadfilms op zijn DVD-speler, naar onze maatstaven erg kneuterige opnames. Maar wel grappig. Gelukkig was de voorstelling in een andere coupe omdat dat wat stroomvoorziening betreft gunstiger was, zodoende konden wij gewoon naar bed terwijl de voorstelling, inclusief vodka, in de andere coupe door ging.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 3

Vakantie: Moskou – Peking, dag 2

De trein vertrekt pas vanavond om 23:25, we hebben dus de hele dag om ons te vermaken in Moskou. Na uitslapen, ontbijt en bad/douche (voorlopig de laatste) zijn we naar het Gorki park gegaan, bekend van een detective film. Het blijkt vooral een pretpark te zijn met achtbanen, reuzenrad en dergelijke.
Vervolgens op zoek naar een warenhuis voor wat boodschappen voor in de trein: oploskoffie, bekertjes en wijn. Het warenhuis wat Vincent gevonden had bleek een warenhuis van 4 verdiepingen te zijn waar alleen maar kinderspullen verkocht werden; dus verder zoeken en uitendelijk gevonden.
Na nog een drankje op ons terras van gisteravond terug naar het hotel. We wilden wat gaan eten in het nabij gelegen Science Park, maar we konden geen fatsoenlijk restaurant vinden; wel zagen we twee grote lijnvliegtuigen en een enorme raket staan. Verder was er veel vertier voor jongeren; het was ons niet helemaal duidelijk waar dit nou allemaal voor diende.

Na wat gegeten te hebben bij het restaurant van het hotel inpakken en wegwezen. Er rijden zo’n 20 Nederlanders mee met deze trein #10 naar Irkutsk, de kans is groot dat we bij twee medelanders in een coupe komen. Maar nee, wij zijn ingedeeld bij een russisch gezin, pa ma en zoontje van 10 jaar; pa slaapt in een andere coupe, maar de rest van de tijd is hij bij ons. We vinden het prima zo, hebben we niet 24 uur per dag Nederlanders om ons heen, en kunnen we 3 dagen lang een russisch gezin observeren.

Wij drinken voor het slapen gaan nog een glaasje wijn, de russen drinken samen een complete fles vodka weg. Ik ga in het stapelbed bovenin slapen, de jongen aan de andere kant ook.
Ma en Vincent kunnen niet slapen, en besluiten nog een potje te gaan kaarten; ma heeft kennelijk nog niet genoeg gedronken en vraagt nog wat wijn – dat leek Vincent niet zo’n goed idee…

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 2

Vakantie: Moskou – Peking, dag 1

Vandaag is de start van een nieuw avontuur: we gaan met de trein van Moskou naar Peking! Vorig jaar op een of ander feestje kwam deze trip ter sprake, en wij zeiden tegen elkaar: hee wat leuk, zullen we dat volgend jaar gaan doen? Dat idee hebben we niet meer los gelaten; ik heb een folder opgevraagd bij Tiara Tours over treinreizen door Siberie en zijn we op zoek gegaan naar een reis. Het is de Trans-Mongolie reis geworden: vliegen naar Moskou, dan met de trein naar Irkutsk, vervolgens naar Ulaan Baatar (Mongolie) en als laatste naar Peking.

Maar vandaag beginnen we met de vliegreis naar Moskou; de vlucht vertrekt 8:45, dus wekker op half vier en met de nachttrein naar Schiphol.
Omdat we vliegen met Austrian Airways gaan we eerst naar een winderig Wenen, en moeten we overstappen; wachttijd is minder dan een uur, dus geen probleem. Half vier ‘s middags lokale tijd landen we in Moskou, vanwege een stevige wind in de rug landen we ruim op tijd ondanks wat vertraging bij het vertrek. Paspoortcontrole was ook snel achter de rug.

En daarmee was de voorspoed afgelopen. We zouden opgepikt worden door iemand van Tiara Tours, maar er was niemand te bekennen. Gelukkig hadden we genoeg telefoonnummers meegekregen, en konden we Dmitri bereiken; hij moest ons ophalen, maar die bleek op het verkeerde vliegveld te staan – het was verkeerd aan hem doorgegeven, hij stond op het vliegveld te wachten waar KLM aankomt.
Hij stelde voor een taxi te nemen, een officiele bij stand 66. Pas na lang zoeken konden we die vinden en werden we naar Hotel Tourist gebracht – een rit van 50 minuten.

Na het inchecken hebben we gelijk de metro gepakt richting Rode Plein om ons terrasje van onze vakantie van drie jaar geleden te vinden en een biertje te drinken. Dat ging probleemloos, ook hebben we nog gegeten in een restaurant waar we drie jaar geleden gegeten hebben.

Lees verder: Vakantie: Moskou – Peking, dag 1