Spanje 2011: Ongeldige treinkaartjes

Vanavond gaan we weer richting Utrecht – eerst met de nachttrein van Barcelona naar Parijs, daarvandaan morgen met de TGV van Parijs naar Schiphol. Vanaf schiphol met een gewone trein naar Utrecht.

Op deze laatste dag in Barcelona maken we nog een wandeling door hartje centrum, hier zijn de straatjes een stuk smaller dan in de rest van de stad. Bij toeval komen we in een zijstraat van de Ramblas terecht waar nog een bouwwerk van Gaudi staat: Palau Güell. Het is een paleis dat Gaudi voor de succesvolle zakenman Eusebi Güell heeft ontworpen.

We besluiten het paleis te gaan bekijken, onze trein richting Parijs vertrekt pas vanavond om negen uur, tijd zat dus.
Eenmaal binnen lopen we wat hulpeloos rond, wat moet je nou precies bekijken? Wat is er hier zo bijzonder? Andere mensen lopen met een audioset rond, wij besluiten er ook een paar te halen; dat was een goed idee, op zo’n dertig verschillende plekken in het paleis krijg je uitleg over bijzonderheden op die plek. En het is absoluut bijzonder, het paleis bevat veel kamers waarvan de meesten een eigen doel en stijl hebben. De ene kamer heeft een heel bijzonder bewerkt plafond, de ander speciaal ontworpen pilaren, of een geniaal systeem bij het raam om de hitte buiten te houden. Gaudi heeft zich heerlijk uit kunnen leven met houtsoorten, steensoorten, kleuren, stijlen, technieken en andere zaken.

Aan het begin van de avond vertrekken we per taxi van het hotel, waar de koffers nog staan, naar het treinstation. Normaliter zouden we met openbaar vervoer gaan, maar een deel van de metrolijn die we nodig hebben is afgesloten vanwege werkzaamheden.
Rond kwart over acht komt onze trein het station binnen, en vanaf half negen kunnen we in de rij. Vincent heeft in Nederland al treinkaartjes gekocht in combinatie met 3 dagen treinreizen in Spanje. Er zit ook een reservering bij voor deze nachttrein naar Parijs, wat kan er fout gaan… Nou, het kan fout gaan. Reservering of niet – de man die de kaartjes controleert voordat je de trein binnen mag is onverbiddelijk – onze reservering in combinatie met de 3 dagen treinreizen in Spanje is wat hem betreft ongeldig. Hij stuurt ons uit de rij richting  een loket voor kaartverkoop.
De man achter het loket kan er ook weinig meer van maken, de enige optie om met deze trein weg te komen is nieuwe kaartjes kopen en dat doen we dan maar. Het kost maar liefst 375 euro terwijl we dus in feite al kaartjes hebben! Bij een ander loket krijgen we nog wat stempels en papierwerk mee waarmee we in Nederland kunnen proberen de boel recht te zetten.
Nu weer snel terug naar de trein, het is bijna negen uur. Nu laat de beste man ons wel door en kunnen we naar onze wagon die bijna aan het andere eind van de trein is. En het is me toch een lange trein, de laatste wagon is vanaf het begin van de trein niet eens te zien, we halen het net. De conducteur die ons de wagon binnen laat leidt ons naar een andere dan die op het kaartje staat, we krijgen zelfs een complete wagon voor onszelf.

Al snel vertrekt de trein, wij moeten nog even bijkomen van wat ons net overkomen is: 375 euro uitgegeven voor iets waarvan wij ervan overtuigd zijn dat we het al betaald hadden. We hebben een coupé met twee stoelen; boven de deur is ruimte voor de koffers. We worden zelf niet geacht de stoelen neer te klappen en er twee bedden van te maken, dat gaat de conducteur later vanavond voor ons doen.
Eten doen we nog een keer op Spaanse tijden, rond elf uur ‘s avonds gaan we richting restauratiewagen en genieten we van een prima maaltijd die door een kok een wagon verderop in een keukentje vers wordt bereid.
Als we na het eten terug komen in  de coupé blijken de stoelen verdwenen en hebben we twee bedden; kijken of we kunnen slapen.

(Naschrift: na de vakantie heeft Vincent een brief geschreven naar de organisatie waar we de treinkaartjes van gekocht hadden. De kaartjes waren wel degelijk geldig, alleen had Vincent ergens een verkeerde datum ingevuld. We hebben al het bedrag teruggestort gekregen, netjes!)

Spanje 2011: Sitges

Sitges is zo ongeveer de gay capital van Spanje, wij besluiten daar op strandbezoek te gaan. Eerst met de trein naar het stadje, en vervolgens een flinke wandeling naar het strand met de regenboogvlag. Het ligt erg afgelegen, je moet langs de spoorbaan een heuvel over wandelen waar de treinen vlak naast je voorbij schieten. Je komt dan op een klein knus strandje uit waar je ligbedden en parasols kunt huren. Ook is er een bar voor je natje en droogje. De prijzen zijn stevig, maar er is geen weg naar dit strand aangelegd, dus aan- en afvoer is lastig.

De zee is heerlijk, absoluut niet koud en lekkere hoge golven. We moeten er voor een volgende keer wel aan denken om speciale zwemschoenen mee te nemen, hier liggen allerlei kiezelstenen op de grens van de zee en het strand en het is pijnlijk aan je voeten als je eroverheen loopt.

Na enkele uren wandelen we terug naar het stadje. Terrasjes zitten lekker vol, we kunnen er nog net bij.

Het laatste avondmaal in Spanje is weer in een klein restaurantje in de buurt van ons hotel. Het was er erg rustig, slechts één tafel bezet, en er was maar één man in de bediening. Zoals ons wel vaker overkomt begint de zaak plotseling vol te stromen als wij ergens gaan zitten; ook vaak als we als enigen op een terrasje gaan zitten dan komen er plotseling anderen bij zitten, ik vind eigenlijk wel dat we daar korting voor zouden moeten krijgen…

Maar goed, we zitten in het restaurant en door de plotselinge drukte kan de jongen het maar nauwelijks aan; niet lang daarvoor was de tweede bediende in de zaak naar huis gegaan omdat het zo rustig was. Geeft niet, we zitten er goed, het eten is lekker en we hebben aanspraak van de buren. Het is alweer na twaalf uur voordat we uitgegeten zijn, we zullen weer terug moeten naar het Nederlandse ritme: een uurtje of vier, vijf eerder eten.

Spanje 2011: Kabelbanen

Aan de zuidkant van Barcelona aan de kust ligt de Montjuïc, een heuvel met daarop een paleis, een kasteel en een aantal sportcomplexen die in 1992 gebruikt zijn tijdens de olympische spelen in Spanje.
Vanuit ons hotel wandelen we richting de heuvel; vlak voor de heuvel staat een voormalige stierenvechtersarena, het is tegenwoordig een groot winkelcentrum met een dak waarop je rond kunt lopen.
Als je de heuvel op loopt kom je eerst bij het Palau Nacional, een paleis dat nu als museum dienst doet; daarna kom je bij het sportcomplex uit. Het is een groots complex dat deels al in de dertiger jaren gebouwd is voor de olympische spelen in 1936, die toen vanwege de burgeroorlog niet in Spanje gehouden zijn; in 1992 dus wel. Het complex ligt hier prachtig met mooie vergezichten.

Vanaf het sportcomplex gaan we met een kabelbaan nog hoger richting het Castello. Daar blijven we niet lang en we beginnen de afdaling richting haven en strand. Onderweg komen we een tweede kabelbaan tegen die vanaf de heuvel richting zee gaat. Die nemen we uiteraard; de kabelbaan gaat over de haven heen naar de zee en eindigt op het punt waar het strand vanuit het zuiden begint.

Na een drankje op een terrasje waar verdacht veel Nederlands wordt gesproken, inclusief de bediening, gaan we langs het strand helemaal naar het noordelijke deel van het strand, een flinke tippel; vandaar uiteindelijk met de metro terug naar het hotel.

Gelukkig komen we vanavond weer een in perfect restaurantje terecht, een heerlijk driegangenmenu inclusief een flesje wijn voor drieënveertig euro voor twee personen. Waar vind je dat nog? Dat vindt Vincent in Barcelona dus.

Spanje 2011: Dagje Gaudi

Gaudi is een zeer beroemde architect die zijn stempel op Barcelona heeft achtergelaten. Wij bezoeken vandaag twee objecten van zijn hand, te beginnen met de Sagrada Família. Dit bouwwerk is een kerk in Barcelona die nog steeds niet af is, eind 19e eeuw is een andere architect begonnen met de kerk, maar al gauw werd Gaudi gevraagd het werk over te nemen. Gaudi begon de oorspronkelijke plannen aan te passen naar zijn eigen ideeën, de meeste kerken hebben een standaard opbouw, grote pilaren met daarop bogen die het dak ondersteunen. Gaudi pakte het anders aan, hij maakt heel veel gebruik van parabolen en hyperbolen waardoor hele andere vormen ontstaan. Hij is ook heel erg bezig met het gebruik van natuurlijk licht in de kerk door op veel plekken ramen te maken – zelfs in de koepel van de kerk.

We komen rond half twee bij de Sagrada Família aan. Het is een apart gezicht, een kerk waar nog aan gebouwd wordt. De eerste delen zijn al meer dan honderd jaar geleden gemaakt en dat zie je duidelijk, andere bouwstijl en andere verkleuringen. Er staat een rij, we gaan erin staan. Blijkt de rij rond driekwart van de kerk te gaan! Uiteindelijk zijn we bij de kassa, of we ook kaartjes willen voor de lift naar boven in één van de torens. Doe maar – maar even later blijkt dat we twee uur moeten wachten voor de lift!

Mijn mond valt open als ik de kerk binnen ga – het is schitterend. De pilaren, de bogen, de muren, de ramen, trappen, het lichtspel, de lampen, alles is werkelijk prachtig. De twee uur verplichte wachttijd heb ik bijna volledig gebruikt voor het maken van foto’s. De kerk is nog lang niet af, afhankelijk van de donaties kan dat nog 15 tot 40 jaar duren; desondanks is de kerk ingewijd door de paus en in gebruik genomen.

Na het bezoek aan de kerk gaan we naar het park Guell. Dit park ligt op een heuvel en dat verklaart dat de metro niet echt in de buurt stopt. Vanaf de metrohalte wandelen we naar het park, het gaat plotseling steil omhoog. Tot mijn verbazing zitten er roltrappen tussen de gewone trappen omhoog! Dat vind ik flauw en ik neem dan ook gewoon de trappen.

Eenmaal in het park word je getracteerd op prachtige uitzichten over Barcelona richting de zee, de klim meer dan waard. Wij waren via een zijingang het park binnengekomen; op een gegeven moment komen we bij het gedeelte waar allerlei Gaudi bouwwerken staan, waaronder enkele gebouwtjes en een hele lange bank in een driekwart circel. Het is in onmiskenbaar Gaudi, maar de kerk die we gezien hebben is niet te overtreffen.

‘s Avonds willen we wat gaan eten in Barceloneta, een buurt aan zee met heel veel visrestaurantjes. De mooiste restaurants zijn ook gelijk de duurste, die laten we maar even links liggen. Een restaurant dat ons wel aan staat wil ons niet meer hebben, de keuken gaat dicht. Zijn we te laat? Het is nog net geen elf uur. Hebben we ons iets teveel aangepast en eten we nu te laat? Valt mee, we strijken neer in restaurant Barceloneta, maar het is geen groot succes. Het blijkt een mega groot restaurant, niet goedkoop en geen geweldige kwaliteit. Jammer, volgende keer weer een klein restaurantje ergens zoeken.

Spanje 2011: Het heterovriendelijke hotel

Het ontbijt gister was zo goed bevallen dat we vanmorgen weer een plekje buiten de deur zoeken (dat ons hotel geen ontbijt serveert is uiteraard ook een goede reden). Er zijn allerlei terrasjes bij ons in de buurt en we strijken neer op een plek waar het gezellig druk is. Helaas valt het eten erg tegen, kennelijk hebben we gister geluk gehad. Jammer.

Op naar de trein, we gaan weer met 300 kilometer per uur onderweg naar Barcelona. De reis is 617 kilometer, duurt twee uur en drie kwartier en er is slechts één tussenstop, het is een ideale manier van reizen hier in Spanje.

In Barcelona aangekomen kopen we voor nog geen 9 euro een 10-rittenkaart voor de metro, alweer geen geld. Een duidelijk verschil tussen de metro in Madrid en Barcelona is dat de metro hier minder geschikt is voor reizigers met koffers. Er zijn veel trappen waar geen roltrap in de buurt is, en sommige roltrappen werken niet. Dat was in Madrid gelukkig wel anders.

Vincent heeft weer een bijzonder hotel gevonden: hotel Axel. Het is een heterovriendelijk hotel en het is prachtig. We hebben een mooie ruime kamer met een erkertje waarin gekleurd glas is verwerkt, boven is er een dakterras met bar, zwembad en bubbelbad, en beneden is er een health club en gym. Het dakterras met bar en bubbelbad klinkt uitstekend, gym wat minder want het is vakantie.

Gelijk na aankomst maar even naar boven en lekker bubbelen en een cocktailtje. Dat laatste moeten we maar niet al te vaak doen, een cocktail is 13 euro per glas!

Het is nog lang geen tijd om te eten, daarom wandelen we nog even de stad in. Het verschil met Madrid is erg groot: in Madrid heb je allemaal smalle straatjes, in Barcelona zijn ze erg breed; gebouwen in Barcelona ogen veel groter; het is hier bijna 10 graden koeler; de voertaal is Catalaans, niet Spaans; je ziet hier veel meer toeristen dan in Madrid. Het is er erg druk op de Ramblas en met enige moeite komen we bij de zee uit; Vincent zoekt bij de vele kiosken een Volkskrant maar helaas: niet gevonden.

Ik ben zo’n twintig jaar geleden in Barcelona geweest, in mijn beleving was de Ramblas breder. Toen was er ook een vogeltjesmarkt, nu heb je alleen verkopers van fluitjes waarmee ze vogelgeluiden kunnen maken. Het is toch anders.

Aan het eind van de Ramblas aan zee blijkt een compleet nieuw gebied gemaakt te zijn, Port Vell, waarop onder andere winkelcentra, een megabioscoop en een museum gebouwd is. We wandelen er doorheen en nemen daarna de metro terug naar ons hotel waar we in de buurt een restaurantje zoeken en genieten van biologische Catalaanse tapas en een lekkere fles wijn..

Spanje 2011: De vuurtoren van Madrid

Volgens het weerbericht zijn er vandaag regen- en onweersbuien in Barcelona, dat hadden we gister al gezien en we besloten daarom twee nachten in Madrid te blijven. Wat te doen? Enkele jaren geleden waren we ook al in Madrid rond de kerstdagen dus we moeten iets verzinnen wat we toen nog niet gedaan hadden.

Toen we gister met de trein aan kwamen zag ik een hoge toren, misschien kunnen we daar wel in en van het uitzicht over de stad genieten. Na enig googelen blijkt het de ‘Faro de Madrid’ te zijn, de 92 meter hoge vuurtoren van Madrid. Het ligt bij metrohalte Moncloa, dus daar gaan we naar toe.

Maar eerst naar treinstation Atocha om zitplaatsen te reserveren voor de trein morgen naar Barcelona, onderweg genieten we op een terrasje van een heerlijk Spaans ontbijt: een spaanse omelet en een broodje met een soort tomatenspread en rauwe ham. Het reserveren van de kaartjes duurt lang, als je vandaag wilt reizen kun je gewoon in de rij gaan staan voor een balie maar voor reserveringen voor andere dagen moet je een nummertje trekken. Er blijken nog ruim honderd wachtenden voor ons! Maar na bijna een uur zijn we aan de beurt en reserveren we kaartjes voor de trein van morgen half een.

Eenmaal bij Moncloa aangekomen blijkt dat de Faro de Madrid gesloten is, op internet had ik al gelezen dat hij regelmatig voor onderhoud gesloten is, en dat is nu dus ook het geval. Jammer. Dan maar ter plekke een plan B bedenken; het wordt een bezoek aan het beroemde Prado museum, dat heeft ook als voordeel dat het binnen en dus niet zo heet is; ook goed voor mijn verbrande plekken. Het Prado is niet helemaal wat ik er van gehoopt had, er hangen heel veel schilderijen van Spaanse en Vlaamse schilders uit de zestiende en zeventiende eeuw, ik had op meer diversiteit gehoopt. Wel leuk om in dit beroemde museum geweest te zijn.

Als we aan het eind van de middag buiten komen is het een stuk warmer geworden, dit is het heetste deel van de dag. Onderweg terug naar het hotel krijgen we ons dagelijks ijsje en doen we nog even een gezellig terrasje aan voor een biertje.

Volgens Spaans gebruik gaan we lekker laat eten, het is erg druk in de stad. Het is zaterdagavond, dat zal ermee te maken hebben. Zelfs als we naar het hostal terug lopen is het zeer druk in de stad, op onze kamer horen we heel veel geluid van terrasjes; het duurt tot na 6 uur ‘s ochtends voordat het helemaal stil is in de straat.

Spanje 2011: 300 km per uur

We gaan Marbella verlaten. Het uiteindelijke doel is Barcelona, maar goede directe treinen zijn er niet, alles loopt via Madrid. Madrid ligt in het midden van een netwerk hogesnelheidstreinen, Malaga en Barcelona zijn onderdeel van dit netwerk. Vanuit Malaga ben je in twee en een half uur in Madrid.

Eerst moeten we op het juiste treinstation in Malaga zien te komen. Het handigste blijkt eerst met de bus van ons hotel naar het grote busstation aan de autosnelweg. Daarna met de bus naar het vliegveld van Malaga en vandaar met de trein naar het station met de hogesnelheidstreinen. Voor de bus naar het vliegveld zijn we samen nog geen 10 euro per persoon kwijt – wel wat anders dan de bijna 80 euro met de taxi.

De trein vanaf het vliegveld hoeven we niet te betalen, dat is onderdeel van de interrail kaartjes die we hebben. Voor de hogesnelheidstrein moeten we een tientje per persoon bijbetalen – geen geld.

De reis verloopt vlot, de snelheid ligt steeds tussen de 200 en 300 kilometer per uur en er is over de hele afstand maar één tussenstop in Cordoba. Je kunt het mooi volgen op de displays in de trein. Ook de buitentemperatuur zie je en loopt op, tot zo’n 38 graden.

Na nog geen twee en een half uur staan we in Madrid, station Atocha, en we reizen per trein door naar halte Sol; daarvandaan is het een minuut of tien lopen naar ons hostal. Vincent heeft in de trein met behulp van de Spartacus een hostal uitgezocht en telefonisch gereserveerd – zo dynamisch kan het gaan. We hadden niet eerder een hotel in Madrid geboekt, simpelweg omdat we niet eerder wisten of we wel aan zouden komen. Wie weet was er helemaal geen plek meer in de hogesnelheidstrein.
Uiteindelijk hebben we zo’n 7 uur gereisd, het had een uur korter gekund als we de trein van tevoren hadden geboekt, we moesten op station Malaga een uur wachten omdat de eerstvolgende trein vol was.

Het hostal dat Vincent geregeld heeft is prima; het is een klein hotelletje op de vierde verdieping van een gebouw aan de Calle Santa Cruz. De kamer is niet al te groot, en de badkamer is helemaal volgepropt; ontbijt moet je buiten de deur regelen. De prijs is er ook naar: 55 euro per nacht voor twee personen; prima!

‘s avonds zitten we op een terrasje wat te drinken. Op de vier hoeken van het terras staan ventilatoren met watersproeiers om het een beetje dragelijk te maken, het is erg warm in Madrid. Eten doe je hier laat; als we tegen half tien een restaurantje zoeken zijn ze nog bijna allemaal leeg, sommigen zijn pas na 9 uur open. We passen ons graag aan.

Spanje 2011: De kreeft

Het gezellige avondje wreekt zich, veel teveel drank en mijn hoofd en maag protesteren. De dag komt dus voor mij erg langzaam op gang.

Doel voor vandaag is een bezoek aan een naaktstrand zo’n 12 kilometer verderop. Buslijn 220 komt erlangs en eenmaal bij de bushalte aangekomen blijkt dat de bus elk moment langs kan komen. Goed geregeld. Het spannendst is waar je uit moet stappen, de chauffeur helpt ons daar een handje bij. Reizen met de bus is niet duur, deze trip kost enkele reis 1.39 euro per persoon.

Nu nog het naaktstrand vinden. Dat lukt ook na een kleine omweg; er is een strandtentje met ligbedden en parasols, lijkt mij een prima plan. Aan het eind van de dag voel ik de zon een beetje branden, tijd om me in te smeren. Maar dit was blijkbaar toch een beetje aan de late kant, in de loop van de avond begin ik echt op een kreeft te lijken. Met name borst, buik en benen zijn erg gevoelig. Beetje dom van mij, het is altijd al zo geweest dat ik in de loop van de avond veel roder wordt, ik had me veel eerder in moeten smeren – parasol of niet.

‘s avonds zwerven we weer door het oude stadje op zoek naar een restaurant. Het lukt niet echt en we komen uiteindelijk terecht bij Garum, het café-restaurant waar Lei op gezette tijden zingt met Carin, het Carly duo (maar niet vanavond). Prima eten en drinken aan de boulevard.

Onderweg hadden we een bar gezien met een regenboogvlag waar we na het eten nog even wat wilden drinken. Ik vroeg me af of we het ooit terug zouden kunnen vinden na alle omzwervingen, maar voor Vincent een peuleschil, we lopen er in één keer zomaar naar toe.

Spanje 2011: Het weerzien

Het is vakantie en het enige plan van vandaag is uit eten met Lei en Robert. Dus lekker uitslapen en zeer rustig aan doen.

We verkennen de oude binnenstad een beetje en wandelen langs de kust. De drukte valt me eerlijk gezegd mee, ik dacht dat het hier hoogseizoen was maar lang niet alle stranden en terrasjes zitten vol. Wij gaan bij een strandtentje zitten om te genieten van de zon, de zee en een paar biertjes. Het is een rare gewaarwording: een strak-blauwe lucht, lang niet gezien.

Aan het eind van de dag ontmoeten we Lei en Robert, we bekijken hun penthouse op de 10e verdieping van een flatgebouw met uitzicht op zee. Het appartement is prachtig ingericht, het lijkt me hier prima wonen.

Lei heeft een tandartspraktijk in Marbella, één van de 67! Het barst ervan, als je over straat loopt zie je overal Clinica Dental staan, het is hier kennelijk hard nodig. Hier en daar zien we reclameborden van Lei op de boulevard staan.

We eten in een restaurantje in de binnenstad en drinken hier en daar nog wat, het was erg leuk om Lei en Robert weer eens te zien en om met ze uit te gaan. De hondjes Dolce, Diva en Daisy zijn ook mee; als Robert een plastic fles in zee gooit gaan twee erachteraan en brengen de fles samen terug. Later in een bar zitten ze gedrieën tussen Robert en Vincent op een bank, erg schattig.

Spanje 2011: Eindhoven – Malaga

Het is niet de vakantie geworden die we voor ogen hadden, het plan was om met het eigen vliegtuig richting Zweden te vliegen en zo twee weken rond te hobbelen van plek naar plek. Maar het mocht niet zo zijn, de kist staat nog steeds zonder propeller in de hangaar.

We besluiten naar een plek te gaan waar het vrijwel zeker goed weer is: Spanje. En dat kunnen we dan combineren met een bezoek aan Lei en Robert die vier jaar geleden naar Marbella verhuisd zijn.

Vincent maakt er weer een bijzondere vakantie van, we vliegen met een enkele reis van Eindhoven naar Malaga, en vandaar door naar Marbella. Na een paar dagen vertrekken we en gaan met de trein naar Barcelona met een interrail kaartje. Vanuit Barcelona vertrekken we dan weer met de nachttrein naar Parijs, en vandaar met de TGV naar Schiphol. Maar zover is het nog niet.

Vandaag vertrekken we per trein naar Eindhoven en vliegen vanaf Eindhoven Airport met Transavia naar Malaga. Met drie kwartier vertraging staan we uiteindelijk klaar voor vertrek; de startbaan is voor de deur bij de terminals, dus geen verloren taxitijd. Maar dat heeft ook een nadeel, de safety demonstratie is niet op tijd klaar, dus we staan al op de baan om te vertrekken maar we gaan nog niet omdat de erg langzaam pratende purser het verhaaltje nog niet af heeft.

En dan begint de horror: schreeuwende kinderen! En niet zomaar eventjes, nee de hele vlucht van twee en een half uur. Misschien is het wel vijf minuten stil geweest, verder schreeuwde er minimaal 1 kind maar meestal meerdere tegelijk. Later horen we van Lei dat andere mensen op deze vlucht zich ook geërgerd hadden aan het enorme geschreeuw.

Vanaf Malaga kun je met de bus naar Marbella, maar die gaat ‘s avonds om 10 uur en kwart voor twaalf terwijl wij half elf bij de bushalte staan. Dan maar met de taxi, 78 euro inclusief 6 euro tol.

Ons hotel, hotel Central, is uitstekend ondanks dat het maar een 2-sterren hotel is, het ligt in het oude stadje van Marbella en niet tussen alle mega-hotels. Om half twaalf lopen we de stad nog even in om wat te eten en te drinken, en we zijn niet eens de laatsten – Spanjaarden eten meestal laat. De ober van het restaurant waar we zijn gaan zitten beveelt ons een gegrillde vis aan voor twee personen – en dat was een uitstekende tip, we krijgen beide een kant van een heerlijke vis.

Kinderen gaan hier kennelijk ook laat naar bed, als wij om half twee richting hotel lopen zien we nog altijd kinderen spelen.