Thailand 2006: Dag 21

We zijn duidelijk niet op een binnenlandse vlucht, het is weer in de rij staan. Toen we klaar waren met inchecken bleken we plotseling nog 500 bath per persoon te moeten betalen aan luchthavenbelasting. Dat hadden we nog net, maar dat betekende wel dat we verder niks meer konden kopen.

Bij de douane word je weer op de foto gezet (gebeurde op de heenreis ook), er wordt flink gestempeld en handtekeningen gezet, en uiteindelijk door naar de gate.

Ik ben dood- en doodmoe, maar slapen zit er nog even niet in. In het vliegtuig krijgen we eerst nog wat drinken en eten, en dan eindelijk slapen.
Halverwege de nacht werd plotseling omgeroepen dat het een ‘non-smoking flight’ – het rook naar sigarettenlucht. Kennelijk zat iemand op de wc te roken.

Na zo’n elf en een half uur vliegen stonden we tegen 9 uur in de ochtend weer op Nederlandse bodem. Voor het eerst maakte ik mee dat er een paspoortcontrole direct aan het eind van de slurf was; dat gaf nogal wat vertraging. Maar verder liep de reis naar huis met trein en taxi prima.

Post uitzoeken, koffers uitpakken, wasmachine aan de gang helpen en foto’s op internet zetten.

Dit is de laatste dag van de vakantie, en de traditie van een singha blijft ook vandaag in ere: Vincent heeft hier flesjes Singha gekocht! Smaakt nog steeds prima!
‘s avonds een kaasfondue gemaakt door Vincent, de afsluiting van een perfecte vakantie.

Morgen allebei weer aan het werk…

Thailand 2006: Dag 20

Nu is het dan toch echt bijna voorbij. De koffers worden ingepakt en achtergelaten bij het hotel. Pas vanavond half twaalf worden we per vervoer van het hotel naar het vliegveld gebracht voor de reis terug naar huis.
Deze laatste dag gaan we met de sky-train naar de eindpunten van de langste lijn. Het is een leuke tocht omdat je ook nog wat ziet, de trein rijdt boven de wegen. Op een van de eindpunten moest het er maar van komen: McDonalds! De frietjes en BigMac smaakten als in nederland, maar het menu was nogal anders wat drinken betreft. En de prijs is anders: het kost minder dan de helft van wat het in Nederland kost.

Vanaf het andere eindpunt van de sky-train zijn we met de metro teruggegaan naar het park waar we gister ook waren – weer een beetje opwarmen. De airco staat op vriezen in de metro.
Vervolgens verder opwarmen in sauna Babylon, eten bij een restaurant waar we al een keer eerder goed gegeten hadden en voor de laatste keer naar The Balcony.

Nu rest alleen nog de tocht terug naar huis.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 20

Thailand 2006: Dag 19

De wekker moest weer gezet worden – om 11:20 vertrekt onze vlucht naar Bangkok. Inchecken en dergelijke, en de vlucht verliepen net zo vlot als de vlucht naar Phuket.
In Bangkok per taxi naar het hotel waar we ook de vakantie begonnen zijn; we zouden dezelfde kamer krijgen, suite 2a, maar we kregen per ongeluk suite 7. En die was mooier dan 2a! Dat troffen we dus.

In de middag zijn we naar het park Lumphini geweest. Het was zondag en dat betekende veel families die aan het picknicken waren, en twee airobics klasjes waar je gewoon bij kon gaan staan en mee kon gaan doen. En veel hardlopers, waarvan een deel zo langzaam hardliep dat wandelaars ze nog in haalden…

‘s avonds naar onze vertrouwde plek The Balcony waar we ook wat gegeten hebben, en niet al te vroeg naar bed – het is per slot vakantie.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 19

Thailand 2006: Dag 18

O jee, een onderbreking van het ritme van afgelopen dagen. Niet meer uitslapen en onder de parasol, maar op tijd naar Patong Beach om daarvandaan naar een plek gebracht te worden waar we op een speedboot gezet werden voor een tocht naar een klein onbewoond eiland. En klein en onbewoond is het zeker: een paar rotsen en wat strand.
Daar zaten we met een man of 60 (inclusief bedienend personeel) op een heel beperkt gebied. De stemming moest er nog een beetje inkomen, en net toen ieder zich een beetje begon te vermaken, onder andere omdat je in de zee echt tussen de vissen stond, begon het te regenen en vrijwel niks om te schuilen…
Dat duurde zo’n 3 kwartier, daarna was het regenen over maar het bleef wel bewolkt. Dat was voor ons en vele anderen niet zo erg omdat er nogal wat verbrande mensen waren.

Drank en eten (BBQ) waren bij de trip inbegrepen, en de stemming begon erin te komen. Het werd tijd om te verkassen naar een ander eiland – vooral ook omdat door de vloed zo ongeveer al het strand onder was gelopen!
Vincent liep bij het in de boot klimmen een flink bloedende snee op, en kreeg vervolgens veel aandacht van de anderen; gelukkig bleek het uiteindelijk wel mee te vallen.

‘s avonds zijn we met Paul en Andre wezen uit eten in Sea hag, en dat was gezellig en lekker.
Op de terugweg met de tuk-tuk bleven we plotseling staan onderaan de heuvel van ons hotel: hij durfde niet verder! Wij bleven maar roepen dat het wel kon en dat we dat wel vaker gedaan hadden, maar dat kon hij natuurlijk niet verstaan. Bellen met het hotel lukte hem ook al niet, dus toen probeerde hij het toch maar. Boven aangekomen keek hij erg opgelucht…

Lees verder: Thailand 2006: Dag 18

Thailand 2006: Dag 17

Net als gister een echte vakantiedag: uitslapen, ontbijten, met een tuk-tuk naar Patong Beach, aan het strand onder de parasol liggen, en een paar biertjes drinken. En we hebben beide een prima thaise massage gehad.

We gaan redelijk op tijd naar huis en wat eten bij het hotel. Lekker maar de volgende keer weer wat meer thais.
Na 10 uur was de keuken officieel dicht maar de jongen ter bar was nog wel bereid om voor ons een banana split als toetje te maken, en dat smaakte prima.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 17

Thailand 2006: Dag 16

Een echte vakantiedag: uitslapen, ontbijten, met vervoer van het hotel naar Patong Beach, aan het strand onder de parasol liggen, en een paar biertjes drinken.
En jawel: er liepen 2 Belgische vrienden van Vincent voorbij, Paul en Andre. Die hebben gezellig een tijdje bij ons gezeten, en later op de avond, na het eten, op een terrasje nog even.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 16

Thailand 2006: Dag 15

Gister hadden we gezien dat je vanaf Kata Beach met een long-tail boot naar Patong Beach kan varen; op Patong Beach is een stukje homostrand en dat gaan we proberen te vinden.
Het was totaal niet duidelijk hoe je een boot regelt, maar uiteindelijk vonden we er een die ons wel wilde brengen. Ons gevoel was dat het niet al te ver was, maar de tocht over zee duurde uiteindelijk toch nog drie kwartier. Een prachtige boottocht.
Toen nog een flinke wandeling over het strand waarna we zijn gaan zitten onder een parasol op het homostukje. We zijn er tot na zonsondergang gebleven.

In Chiang Mai hadden we de tip gekregen om langs Connect te gaan, een bar met informatie voor toeristen. De plattegrond van Patong Beach lag nog in het hotel, maar Vincent had toch in no-time de juiste straat gevonden, terwijl we ook nog een buitje over ons heen kregen.
Er kwam iemand bij ons zitten die ons een boottrip langs 2 eilandjes voor zaterdag aanraadde, en dat gaan we doen.

We hebben heerlijk gegeten bij La Diva; enig geduld moest opgebracht worden, kennelijk wordt alles vers klaar gemaakt en dat duurt even. Het resultaat was ernaar!

Op ons boottochtje van drie kwartier had de zon aardig huis gehouden, benen armen en hoofden zijn behoorlijk rood.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 15

Thailand 2006: Dag 14

Op naar Phuket!
Maar eerst wakker worden. Gisteravond was het weer erg gezellig aan een barretje, en beide merkten we daar de gevolgen van.

De reis ging zeer voorspoedig; om 10 uur met vervoer geregeld door het hotel, naar het vliegveld waar we zo rond 10:20 aan kwamen. Inchecken ging ook zeer vlot, 10:35 zaten we te wachten bij de gate.
11:00 bogon het instappen en 11:17 werden we weggeduwd van de gate. Zeer vlot en efficient allemaal. Een kleine 2 uur later stonden we op Phuket.

Nu nog een uur durende autoreis naar het hotel. Hotel CC Blooms ligt vlakbij Kata Beach en Karon Beach, een klein stukje de heuvels in. Het hotel is prachtig: zwembad, gezellige bar, mooie kamer met uitzicht op zee. Het hotel biedt ook gratis vervoer aan van en naar de stranden in de buurt. En ik kan met mijn PDA vanaf het zwembad gratis wireless internetten.

‘s avonds zijn we beneden in het dorpje wezen eten. Het doet erg niet-thais aan: nette schone straten en winkeltjes. Geen eetstalletjes aan de kant van de weg.

Hoewel we moe waren konden we toch niet vroeg naar bed: Vincent is straks jarig!

Lees verder: Thailand 2006: Dag 14

Thailand 2006: Dag 13

Gister kwam het er niet van, maar vandaag wel: de berg Doi Suthep op voor de tempel Wat Prathat Doi Suthep.
Het duurde even voor we boven waren met de rode bus-taxi want er was veel verkeer op de weg. Ook de 300 treden tellende trap stond helemaal vol met mensen, het is nog steeds schoolvakantie en de families zijn er blijkbaar op uit getrokken.
Wat Prathat Doi Suthep is een mooie tempel, er hangen veel klokken die geluk brengen als je ze luidt. En dat vonden de kinderen natuurlijk erg leuk, het was een kabaal van jewelste.
Er treedt wel een tempel-vermoeidheid in, we hebben er nu al zoveel gezien. Het mooiste vond ik toch het uitzicht over de stad Chiang Mai en het vliegveld.

Op de terugweg hadden we kennelijk de verkeerde bus-taxi te pakken, hij stopte onderaan de berg. Uiteindelijk zijn we daarvandaan helemaal teruggelopen naar ons hotel met onderweg zo nu en dan een biertje.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 13

Thailand 2006: Dag 12

Op de berg bij Chiang Mai staat een tempel die het bekijken waard is, maar al snel vinden we het te laat om er vandaag nog naar toe te gaan.
Eerst rustig de was van gister ophalen (3.5 kg was voor 1.80 euro, gestreken en wel!), en een kopje koffie.

Ik besluit me maar eens lekker Thais te laten masseren, anderhalf uur lang. Het vrouwtje pakt me stevig aan, maar na afloop voelt het allemaal goed, de spieren en gewrichten zijn weer los gemaakt.

Aan het eind van de middag door naar de sauna, in de stad ergens wat eten, en nog wat drinken bij wat bars in de buurt van ons hotel.

Lees verder: Thailand 2006: Dag 12

Thailand 2005: Dag 11

Al voordat we op reis gingen had ik een email gestuurd naar Jan en Pongsak die bij Chiang Mai wonen. Ik ken ze van mijn Thailand vakantie in 2003, en vroeg of ze het leuk zouden vinden om met zijn vieren ergens wat te gaan eten. Als antwoord kreeg ik een uitnodiging om bij hun, samen met een aantal Thai uit hun dorp, oud en nieuw te gaan vieren. Dat leek ons hardstikke leuk, en dat gaat vanavond dus gebeuren.

Omdat de batterij-oplossing voor mijn PDA niet goed werkt gaan we toch maar op zoek naar een adapter; Jan wist wel wat bij ons hotel in de buurt, en inderdaad, ik heb weer een adapter, en alles werkt weer!

Onze was brengen we naar een Laundry Service die het voor 30 bath (60 cent) per kilo schoon gaat maken.

Jan komt ons om 5 uur ‘s middags halen bij ons hotel Duangtawan; tot die tijd wandelen we nog wat door de stad, laten ons per tuk-tuk naar wat tempels brengen waar we getuige zijn van een nieuwjaarsceremonie, en drinken nog ergens een biertje.

‘s avonds bij Jan en Pongsak wordt er door de Thai heerlijk gekookt. Er zijn gemiddeld zo’n 25 Thai, het is een komen en gaan; er zijn vier buitenlanders: Jan, een amerikaan Mario, Vincent en ik. Er wordt veel Thaise whiskey gedronken, en iedereen is vrolijk.
Een van de hoogtepunten is het oplaten van ballonnen. Ze zijn van een papierachtig spul, en open van onderen. Onderin hangt een soort kaars die de ballon vult met warme lucht. Daar hangen ze vuurwerk onder, steken een lont aan, en laten hem dan opstijgen. Hardstikke leuk!

Na de jaarovergang worden we weer naar ons hotel teruggebracht door Mario en zijn vriend Taeng.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 11

Thailand 2005: Dag 10

De wekker gaat om 6 uur; we gaan vandaag met de bus naar Chiang Mai, een rit van 580 kilometer. Kwart over zeven staan we gevoed en wel op een taxi te wachten, om 8 uur worden we verwacht op het treinstation bij het reisburo waar we de busreis geboekt hebben.
Van daaruit worden we met een taxi naar de busopstapplaats gebracht; daar waren we nog voor half negen omdat het verkeer nu eens niet vast stond: in verband met nieuwjaar hebben de Thai een lang weekeinde vrij.
Kwart over negen zijn we onderweg, maar niet voor lang. We stoppen weer bij een andere opstapplaats, nog steeds in Bangkok. Er kwam ook een stewardess aan boord die later een man in een stewardess-pakje bleek te zijn.

Pas om half elf vertrokken we weer, en ging het in een redelijk tempo richting Chiang Mai. Tot aan Ayutthaya, daar waren 2 ongelukken gebeurd, dus flink in de file. Iedereen begint van links naar rechts te schieten, en de vluchtstrook blijkt plotseling ook bruikbaar als rijstrook. Onze chauffeur deed trouw mee met het zigzaggen. Banden die op de vluchtstrook liggen om auto’s van de vluchtstrook af te houden verhogen de zigzagvreugde.

Ergens halverwege stopt de bus, de enige plaspauze van de rit, waarbij we ook nog een maaltijd aangeboden krijgen. Dat smaakte wel.
De kilometers tellen af.
In het noorden moeten we over een berg heen. De bus kruipt naar boven, maar eenmaal over de top krijgt de chauffeur haast en gaat met een noodgang kronkelend naar beneden. Vincent waant zich in een kermisattractie.
Uiteindelijk komen we heelhuids om kwart over negen in Chiang Mai aan, we hebben er 14 uur durende reis op zitten.
De hele rit heeft maar liefst 17 euro per persoon gekost!

Nog even ergens eten, een afzakkertje, en naar bed.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 10

Thailand 2005: Dag 9

Ontbijt kent ons hotel, Jitvilai Place, niet, we worden doorgestuurd naar een ander hotel. Daar eten we wat, en hadden zo kunnen vertrekken; niemand die in de gaten houdt of je daar slaapt of betaalt. We leggen 160 bath op tafel en vertrekken.

Ons vrouwtje, haar chauffeur en de tuk-tuk staan om 10 uur klaar voor ons hotel, en we gaan op ons verzoek eerst naar het station waar we onze baggage achter laten. Dat blijkt vaak te gebeuren, er is een speciale ruimte voor baggageopslag, voor toeristen die 1 dagje langs komen en ergens met de koffers naar toe moeten.

Ayutthaya was vroeger de hoofdstad van Thailand. Het was een zeer florerende stad met vele prachtige boeddha-tempels. Ook de nederlandse Oost-indische compagnie had hier een eigen aanlegplaats voor de schepen, net als vele andere landen.
Maar in 1767 veranderde dat: de stad werd veroverd door Burma, en die lieten van de stad geen spaan heel.
En dat is wat we vandaag vooral gezien hebben met ons vrouwtje: veel ruines die vroeger prachtige tempels geweest moeten zijn. Drie uur lang zijn we per tuk-tuk van (oud)-tempel naar tempel gereden. Het moet hier vroeger absoluut erg indrukwekkend geweest zijn.

Na het kopen van de treinkaartjes nog even langs ons goochelvriendje, en weer op naar Bangkok, waarvandaan we morgen per bus naar Chiang Mai gaan.
We stapten in in een coupe waar de airco aan stond. Het bleek 2e klasse te zijn, maar we hadden 3e klasse kaartjes. Voor 20 bath (40 cent) pp. bijbetalen mochten we 2e klasse blijven zitten, en dat hebben we dus gedaan.
De treinreis begon zeer vlot, maar eenmaal in Bangkok aangekomen ging het steeds langzamer. Het lijkt wel of de trein, net als de rest van het verkeer, eeuwig voor stoplichten moet wachten.

Eenmaal aangekomen hebben we ons hotel Plaza Hotel opgezocht en de koffer, die we bij vertrek uit Bangkok hadden achter gelaten in het vorige hotel aan de overkant van de straat, opgehaald.

Na lekker opfrissen en een provisorische voeding maken voor mijn PDA (voeding vergeten helaas) waar ik deze teksten op schrijf, zijn we lekker ergens gaan eten en hebben we ‘onze’ kroeg “The Balcony” weer opgezocht voor een afzakkertje.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 9

Thailand 2005: Dag 8

Heel vroeg in de ochtend was er een berg kabaal in de waterleiding, blijkbaar was het probleem alweer verholpen.

Na een voor ons doen vroeg ontbijt zijn we door de huis-taxi van Pong-Phen voor 40 bath (80 cent) naar het busstation gebracht. De bus vertrok om 10:30, maar 5 minuten later stonden we alweer stil, en werd de motor uitgezet. We hebben zo’n 20 minuten stilgestaan bij een halte, een paar honderd meter vanaf het station. De reden ontgaat mij volledig.

Daarna door naar Suphanburi, en overstappen op de bus naar Ayutthaya waar we rond 3 uur aan kwamen. We waren wel 80 bath (1.60 euro) per persoon kwijt voor de hele reis!
We werden al snel door een vrouwtje opgepikt die ons een hotel aanprees. Op de foto’s zag het er wel goed uit, dus daar hebben we ja tegen gezegd. Het hotel is ok; het barst niet van de luxe, maar voor 500 bath wel een eigen wc en douche.
Het vrouwtje bood ons voor de volgende dag ook een tour aan door de stad; we hebben maar tot 16:00 de volgende dag, dus dat leek ons wel een goed idee.

Met de boot zijn we overgestoken naar het station om te kijken hoe laat morgen onze trein gaat. Op de terugweg vanaf het station even een biertje drinken. Dat bleek de rest van de middag/avond te worden: de eigenaar kende een paar (goochel-)truukjes die ons de rest van de avond bezig hielden…

Lees verder: Thailand 2005: Dag 8

Thailand 2005: Dag 7

De laatste dag bij de River Kwai. Vincent wilde wel een of ander dagtocht doen, maar dat betekent: 8:00 vertrek (dus veel vroeger opstaan), veel in auto zitten, en 18:00 weer terug waarbij je dan 3 dingen ziet. Op zich best leuk, maar ik had er niet zo’n zin in.
Gelukkig was Vincent wel over te halen om wat anders te gaan doen: fietsen!
Dus lekker uitslapen, en vervolgens de fiets gepakt en de omgeving verkend. Ook zijn we naar het busstation gefietst om te kijken hoe laat de bussen gaan richting Ayutthaya; die blijkt ongeveer elk half uur te gaan. Geen probleem dus.

Per fiets naar de beroemde brug; en die zijn we vervolgens te voet overgestoken. Dat kan en mag hier allemaal zomaar.
Later zijn we per fiets aan de andere kant van de brug beland, en konden we een trein aan horen komen. Die ging stapvoets over de brug om de mensen die per voet de brug aan het oversteken waren de kans te geven van de rails af te gaan en naast de spoorbaan te laten wachten tot hij voorbij was. Zoiets zou in nederland onmogelijk zijn, maar in Thailand gelden hele andere veiligheidsregels dan in Nederland.

Verder rustig aan (het is per slot vakantie), eten bij het hotel, en nog een drankje bij de lege karaoke boten.
Op de terugweg kwamen er fonteintjes water uit de weg omhoog: lekke waterleiding. In het hotel aangekomen bleek dat er nog maar een klein beetje water uit de kraan kwam, en even later helemaal niks meer.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 7

Thailand 2005: Dag 6

De dag begint niet al te vroeg. Lekker rustig aandoen, en vervolgens zijn we richting het oorlogsmuseum (Thailand-Burma Railway Centre, ook wel Death Railway Museum genaamd) gelopen. Daar wordt uitgelegd wat er in de jaren 41 tot 45 gebeurd is met de aanleg van spoorbaan, onder wat voor omstandigheden, en wat de gevolgen voor de arbeiders waren: meer dan 100.000 doden.

Het museum grenst aan de gedenkplaats waar onder andere de Nederlanders, Engelsen en Amerikanen herdacht worden die overleden zijn als arbeider en krijgsgevangene van de Japanners. Voor iedere overledene ligt er een gedenksteen.

Van heel andere orde was het tripje dat werd georganiseerd vanuit ons hotel naar een tijgerschool. Daar worden beesten die in het wild gevangen zijn (niet alleen tijgers) in leven gehouden. De meeste beesten lopen los, alleen de tijgers zitten in kooien. Behalve tussen 1 en 5 ‘s middags, dan lopen ze in een vallei los rond onder toeziend oog van een stel bewakers. Onder begeleiding van een bewaker mag je dan zelfs naar ze toe en mag je ze aanraken. Een andere bewaker maakt dan foto’s.
Vincent heeft het aangedurfd.

Toen we ‘s avonds terug liepen van de brug naar ons hotel (we hadden bij de brug gegeten) bleken 2 tegenover elkaar gelegen veldjes omgetoverd te zijn tot bioscoop. In beide ‘zalen’ was bijna niemand; het geluid stond belachelijk hard, het was niet uit te staan. Geen idee welke films getoond werden, we zijn snel doorgelopen, vooral vanwege het onuitstaanbare volume. Je zult er maar in de buurt wonen of je hotel hebben…

Verder een rustige avond met wat spelletjes jenga en 4 op een rij bij ons hotel.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 6

Thailand 2005: Dag 5

Vandaag een reisdag: op weg naar Kanchanaburi aan de River Kwai!
De taxichauffeur kon maar moeilijk begrijpen waar wij naar toe wilden. Vervolgens vroeg hij via een tekeningetje of we de bus of treinstation wilden. Hij wees op zijn tekening en zei “poen poen”. Wij zeiden nee, “tsjoek tsjoek”. En dus werden we bij het busstation afgezet.
Met enige moeite en uiteindelijk met het woordenboek erbij snapte hij de we de trein wilden. Poen poen is dus de thaise versie van tsjoek tsjoek.
Toen het volgende probleem: hij wist niet waar het station was! Maar na 2x vragen kwamen we er dan toch.

De 3 uur durende treinreis was hardstikke leuk, je blijft je verbazen. Over de natuur, de mensen, de tempels, de oude techniek, gebrek aan veiligheid en vooral over de hoeveelheid mensen met wie ze de werkzaamheden uitvoeren. 4 man op het perron om een trein te laten vertrekken.

Tijdens de reis naar Kanchanaburi kregen we al vele folders in onze handen gedrukt van hotelletjes bij de rivier, en 1 daarvan kozen we. Het leven is hier veel goedkoper dan in Bangkok, het hotel hier kost een tiende van het hotel in Bangkok…

‘s avonds hebben we nog een wandeling gemaakt naar de nachtmarkt en naar de beroemde brug over de rivier. In de boeken had ik al gelezen dat de brug minder indrukwekkend was dan je zou verwachten, en dat is ook zo. Hij is niet erg groot, maar door de historie van de brug en de spoorlijn is het toch bijzonder om hem te zien.

Ook Kanchanaburi is erg op toerisme ingesteld, veel – heel veel bars en restaurants en overal schalt loeihard de muziek. De auto’s en tuktuks van Bangkok zijn vervangen door doorelkaarheen spelende muziek van bars en restaurants.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 5

Thailand 2005: Dag 4

Pas diep in de ochtend gingen de gordijnen open, op de terugweg uit de sauna had het bier rijkelijk gevloeid en dat moest verwerkt worden. Ontbijt ruim gemist, dus maar een brunch ergens onderweg genomen.

Doel voor vandaag is het verkennen van het treinstation vanwaar we morgen gaan vertrekken; de trein vertrekt rond half 2 – een mooie tijd.
Vervolgens nog even de “sky train” en de metro testen. De sky train rijdt een meter of 10 boven de weg, en is een snelle manier om ergens te komen. Alleen rijdt hij in een beperkt gebied van de stad, er zijn 2 lijnen.
De metro kent 1 lijn, en die is nog brandnieuw: in 2003 geopend. En dat kun je zien: alles ziet er keurig en modern uit.

Onderweg kwamen we nog langs een werkelijk gigantisch winkelcentrum: Siam Paragon. Alle grote merken van luxe artikelen staan zeer luxueus uitgestald. De prijzen zijn gewoon westers of nog duurder – zeker niet voor de gewone Thai dus.
Het gebouw is nog niet af, veel merken hebben borden met “Opening soon” staan. Ook komt er nog onder andere een theater in.

Het bezoek aan China Town viel een beetje tegen, we waren blijkbaar te laat want alles was dicht. Wel lekker bij een chinees aan het water gegeten.

Prijsverschillen in Bangkok zijn enorm: het ene moment betaal je 99 Bath voor 2 kopjes koffie (2 euro), het andere moment 49 Bath voor een taxirit van een kwartier. De koffie was een beetje duur dus…

Lees verder: Thailand 2005: Dag 4

Thailand 2005: Dag 3

In het centrum bij de rivier ligt het koninklijk paleis en dat is het doel voor vandaag. Met de lijnboot varen we van halte 1 naar halte 8 en blijken vervolgens het paleis niet in te mogen vanwege een of andere ceremonie. Of om het eerlijker te zeggen: het paleis mag je zowiezo niet in en de bijbehorende tempel is tot 2 uur gesloten.

We werden in een tuk-tuk gedirigeerd om tot die tijd 2 andere dingen te bekijken: Wat Saket (een tempel die maar 1x per jaar voor het publiek open is) en een 45 meter hoge Boeddha.
Het hotel had ons gewaarschuwd voor “naughty tuk-tuks”, maar deze zou ons voor 20 bath (40 cent) alles laten zien. Moet kunnen. Maar naast onze reisdoelen werden we ook een sieradenwinkel in gestuurd, bij een kleermaker en bij een duty-free winkel. Daar krijgt hij natuurlijk commissie voor.

Uiteindelijk zijn we dan toch bij het paleis beland, en hebben we daarna de Wat Pho bezocht. Wat Pho is een vriendelijk ogende tempel met onder andere een enorme liggende boeddha; deze tempel ligt naast het paleis en zijn bijbehorende tempel.

Dit was wel weer genoeg sight-seeing voor vandaag in een warm Bangkok met een flets zonnetje. Met de boot terug richting hotel, en vervolgens door naar sauna Babylon.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 3

Thailand 2005: Dag 2

We landen een half uur te vroeg door een flinke puist wind in de rug om 6:45 lokale tijd (tijdverschil is 6 uur). Daarna door het stroperige verkeer in Bangkok naar ons hotel Residence aan de Surawong Road.
Ondanks het plan wakker te blijven zijn we in slaap gevallen, en om een uur of 12 de stad in gegaan.

Het hotel ligt niet al te ver van de rivier, en daar zijn we naar toe gelopen. En vervolgens met een longtail boot 2 uur lang door de kanalen van Bangkok gevaren.
Er zaten nog een paar tussenstops in: bij een slangen- en krokodillenboerderij, een tempel (Wat Arun), en bij een soort museum met drakenboten die vooral voor bepaalde feestelijkheden gebruikt worden.

Bij terugkomst zijn we nog wat gaan wandelen en hebben onze eerste Singha gedronken (Thais bier).
Door de straat van ons hotel verder in te lopen, van de rivier af, kwamen we in een paar straatjes met het homoleven van Bangkok uit. Daar hebben we lekker heet gegeten en hier en daar nog wat gedronken.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 2

Thailand 2005: Dag 1

Het is zo ver, we gaan naar Thailand! Ik ben er al een keer geweest in 2003, maar voor Vincent is het een nieuw vakantieland. We gaan een aantal verschillende plaatsen bezoeken/ en beginnen in Bangkok.

Vandaag is inpak- en reisdag. Pas vanochtend zijn de koffers tevoorschijn gekomen en die waren in rap tempo gevuld; rond half twaalf op de bus/trein naar Schiphol en om 14:25 met China Airlines vlucht CI0066 de lucht in.
Op een schreeuwend kind, en vier rochelende en hoestende oude mannetjes na was het een saaie maar voorspoedige vlucht.
Opvallend was de weinige security checks voor vertrek. Geen lastige vragen, en maar 1x de handbagage gescand.

Lees verder: Thailand 2005: Dag 1