Zweden 2012: De laatste benen

Het ontbijt in het hotel in St. Michaelsdonn is net zo goed als het diner gisteravond, als dit standaard is in Sleeswijk-Holstein dan moeten we hier zeker nog een keer terug komen.

Gister had ik vliegmaatje en mede-eigenaar van het vliegtuig, John, aan de telefoon – hij stelt voor dat Vincent en ik de kist direct naar Lelystad vliegen omdat het vliegtuig na onze Zweden-tocht toe is aan een 50-uurs beurt. Hij gaat ons dan van Lelystad halen en naar Hilversum brengen waar mijn auto nog staat.

Per taxi terug naar het vliegveld, inpakken, tanken, betalen en op weg naar vliegveld Leer-Papenburg. Het ligt op de route naar Lelystad, we hoeven dan niet twee uur in 1x te vliegen en we kunnen nog even alle boeken bijwerken voor we in Lelystad de kist afleveren voor onderhoud.
In Leer-Papenburg bel ik de Duitse instantie waar ik een vliegplan kan indienen. Dat is nodig omdat we bij de volgende vlucht de grens over gaan, dan is een vliegplan verplicht. De dame aan de andere kant van de lijn doet erg lastig, normaal dreun je de gegevens op voor een vliegplan, maar zij doet erg lastig, neemt ongeveer alles wat ik haar opgeef in twijfel en zorgt ervoor dat ik een hekel aan haar krijg. Maar het lukt, het vliegplan is ingediend, en om drie uur mogen we opstijgen.
Vincent doet al het schrijfwerk in het vliegtuiglogboek zodat dat klaar is voor de onderhoudsbeurt.

En dan eindelijk de laatste vlucht van de vakantie, in iets minder dan een uur staan we op Lelystad en is het grote avontuur voorbij. John staat inderdaad voor ons klaar net als onze monteur Luuk van Wings over Holland, hij gaat de komende dagen de kist onder handen nemen.

Wat mij betreft is zo’n vakantie absoluut voor herhaling vatbaar!

De route van St. Michaelsdonn naar Leer:



Klik voor een grotere kaart

De route van Leer naar Lelystad:



Klik voor een grotere kaart

Voor de degenen die het interesseert: ik heb al die tijd rondgesleept met mijn fotospullen, een tas vol. Maar ik heb het niet een keer gebruikt, alle foto’s die je gezien hebt zijn gemaakt met mijn iPhone…

St. Michaelsdonn

Vreemde kist op Leer die parachutisten naar boven bracht

Zweden 2012: Waterproblemen

Als we wakker worden is het eerste natuurlijk kijken naar het weer. De afgelopen dagen werd voor vandaag goed weer verwacht, maar nu op de dag zelf worden toch op veel plekken buien verwacht. Ook komt een buiengebied van Kopenhagen richting Malmö, gaan we er problemen mee krijgen of niet? Ziedaar het eerste waterprobleem van vandaag, hoe gaat het weer zich ontwikkelen.

We trekken er ons niks van aan en gaan na het ontbijt richting Centraal Station van Kopenhagen voor de treinreis naar Malmö, vertrek 10:22. Die verloopt voorspoedig, om 11:12 staan we in Malmö. We lopen naar de bus die ons naar het vliegveld moet brengen en je houdt het niet voor mogelijk, Vincent en ik zijn de enige passagiers, en hij vertrekt zodra we ingestapt zijn. Om 12 uur zijn we al op het vliegveld.
De landing plus overnachtingen blijken ongeveer 120 euro gekost te hebben, niet goedkoop maar ach, als je het uitmiddelt met alle gratis landingen en vliegtuigovernachtingen die we op andere velden gehad hebben dan vind ik het wel prima. Het wordt lastig als de vrouw achter de balie zegt dat de landingsbaan tot vanmiddag tegen vier uur dicht is! Inderdaad – als ik de NOTAM’s erbij haal blijkt de grote baan tot eind van de middag gesloten te zijn, de kleine baan is wel open en die is voor mij lang genoeg. Dat wordt hem dus.
Vliegplan indienen met als vertrektijd half twee, en op naar het vliegtuig.

De tassen worden door de scanner gehaald, onze zakken moeten leeg en wij moeten door de beroemde metaaldetectorpoortjes. Alles mag gelukkig mee waarna we per security auto naar het vliegtuig gebracht worden.
Daar roep ik de toren op met het verzoek voor brandstof, ze gaan het voor me regelen.
Ik kijk ondertussen naar de tanks, standaard procedure voor de eerste vlucht van de dag is kijken of er water in de brandstoftank zit – dat wil je niet want daar vliegt een vliegtuig niet op. En wat blijkt: in de rechtertank zit veel water. Ziedaar waterprobleem twee.
Ik haal wel vier of vijf buisjes water uit de tank, daarna lijkt het op te houden. De andere vijf drain-punten laten geen water zien, ook niet na herhaaldelijk proberen; alleen zo nu en dan nog een paar druppels uit de rechtertank.
De tankauto komt langs, en voorziet ons van 60 liter brandstof. Weer kijken of er water in de tank zit, het blijft bij enkele druppels.
Ik besluit dat het nu goed moet zijn, en durf het aan om de tocht te beginnen.

Na het starten van de motor weer een probleem: de GPS van het vliegtuig is niet te lezen want de schermverlichting staat helemaal donker. Dat heb ik vaker meegemaakt maar ik weet niet meer wat de oplossing was. Ergens in de menu’s is een optie om de verlichting aan te passen maar die is niet te vinden omdat het scherm totaal niet te lezen is. Ondertussen staat een volgauto voor me klaar die voor me uit wil rijden om me naar de korte baan te loodsen, ik mag niet op eigen houtje taxiën vanwege de werkzaamheden aan de grote baan.
Wat te doen met de GPS? Ik wil echt niet zonder dat ding vliegen. Dan krijg ik een helder idee, ik gebruik mijn iPhone als zaklantaarn – dan is met enige moeite het menu op de GPS te lezen, en krijg ik de helderheid weer zoals het hoort!

Al die tijd heeft de motor op de rechter tank gedraaid en is niet afgeslagen, veel water komt er kennelijk niet meer uit. Toch besluit ik op de linker tank te starten voor alle zekerheid. Daarnaast moeten we 3x een grote watervlakte oversteken (zie route hieronder) en water is geen goede plek voor een noodlanding (ziedaar waterprobleem drie), mocht er zich toch een probleem voordoen. Dus takeoff op de linker tank, en die blijft daar tot ver na de eerste wateroppervlakte.
Toch moet ik er een keer aan geloven, en ruim voor de tweede watervlakte draai ik de tank op rechts – en nu afwachten…
Er gebeurt niks bijzonders, de motor blijft gewoon draaien. Toch zet ik voor de tweede en derde watervlakte de tank op links, ik wil geen risico lopen.
Onderweg zien we veel regenbuien, maar we hebben geluk: ze liggen niet op onze route. Wel een paar keer nattigheid op de voorruit, maar het had veel erger gekund.

De eerste vlucht van vandaag brengt ons naar Sønderborg, behoorlijk westelijk in Denemarken; de vlucht duurt mede door de tegenwind bijna 2 uur. Het is een onverwacht groot veld, maar we blijven er niet lang. Natuurlijk is er geen restaurant, de lunch bestaat weer eens uit een paar koekjes.
Hiervandaan willen we naar Itzehoe in Duitsland vliegen, maar als ik het veld bel wordt er niet opgenomen. Ik haal de NOTAM’s erbij en wat blijkt: het veld is enkele dagen gesloten in verband met een evenement! Dan maar een ander veld zoeken, de tweede vlucht brengt ons naar St. Michaelisdonn. Vliegplan indienen en wegwezen.

Tegen half zes staan we op St. Michaelsdonn, traditiegetrouw binden we de kist aan de grond vast en lopen naar de toren. De havenmeester is er niet maar er zijn wel wat andere mensen. Ik vertel dat we een nachtje blijven en een hotel zoeken. Zegt een van de aanwezigen dat hij zo weg gaat van het veld en dat hij ons wel naar een hotel wil brengen. Ideaal. Betalen doen we morgen wel als de havenmeester weer tijd voor ons heeft.

Het stadje is een erg slaperig stadje; het hotel is keurig, heeft een uitstekend restaurant, heeft een sauna waar we nog even van genoten hebben, maar heeft als nadeel dat je maar 1 uur WiFi gratis krijgt. Daarna betalen voor WiFi – niet meer van deze tijd.

De route van Malmö naar Søndeborg:



Klik voor een grotere kaart

De route van Søndeborg naar St. Michaelisdonn:



Klik voor een grotere kaart

Zo laten we de kist achter

Zweden 2012: Midweek Kopenhagen

De kist staat in Zweden, Malmö, en wij zitten in Kopenhagen. Moet kunnen toch?
Gisteren, woensdag, hebben we een beetje rondgewandeld in de stad, veters gekocht voor Vincent, een nieuw vest voor mij, een torentje beklommen en de zeemeermin gezien. Het was officieel de eerste droge dag van onze vakantie – dan tel ik de bui niet mee die kwam toen we ‘s avonds al terug waren in het hotel. Overdag hebben we voor het eerst geen regen gehad.

Vandaag, donderdag, begint weer met flink veel regen, maar op het moment dat wij naar buiten willen klaart het op. Twee plannen vandaag: de hippiestad bekijken en naar het pretpark Tivoli.

Onderweg naar de hippiestad komen we langs een kerk met een zeer opvallende toren: aan de buitenkant loopt een wenteltrap naar de top. Daar moeten we natuurlijk in, het is de Vor Frelsers Kirke waar nog druk aan gerenoveerd wordt. Als we eenmaal bij de wenteltrap rond de toren zijn, gaat het natuurlijk weer regenen – maar na een korte pauze kunnen we dan toch weer genieten van prachtige uitzichten over Kopenhagen.
De hippiestad is erg verbazingwekkend; het heet Christiana en is een soort vrijstad in de stad Kopenhagen; het is in 1971 opgezet door een stel hippies, hier wonen en leven ze op hun eigen manier. Drugs wordt hier gewoon in het openbaar uitgestald, verkocht en gebruikt, je ziet de vreemdste types op straat lopen en het aantal verslaafden met een zeer wazige blik in de ogen is niet te tellen. Dat mag hier allemaal zomaar. Niet dat Kopenhagen er blij mee is, maar weg krijgen ze het kennelijk ook niet.

Na Christiana ga ik naar Tivoli, een pretpark in de stad vlakbij ons hotel en het centraal station. Vincent wil eerst wielrennen kijken en komt wat later.
Ik vermaak met uitstekend met een zeer hoge draaimolen, een snelle achtbaan, een vrije val, en een 5G trekkende ronddraaiende slinger. Ik ben overal meerdere keren in geweest.
Als Vincent er is gaan we in het park wat eten. Iets langer dan gepland want het begint weer eens ongelofelijk te regenen; dan maar een uurtje Wordfeud spelen – je moet toch wat.

Zowel in Stockholm als in Kopenhagen was ik nog nooit geweest; als je me vraagt welke stad vind je leuker, dan zeg ik Stockholm. Maar mijn mening is nogal beïnvloed door de vele, vele werkzaamheden in Kopenhagen, misschien moet ik over een aantal jaren nog maar eens terug komen.

Terug in het hotel wordt het tijd om na te gaan denken over de terugtocht naar Nederland, vrijdag willen we naar een plaatsje in Duitsland vliegen en zaterdag weer terug komen op Hilversum.

Foto’s van woensdag
Het torentje dat we beklommen hebben

Onderweg naar boven

Onderweg naar boven

Uitzicht

Uitzicht met op de achtergrond de brug naar Malmö

De zeemeermin

Zeer verschillende architecturen in de stad

Foto’s van donderdag

Het te beklimmen torentje

De wenteltrap

Uitzicht weer met de brug naar Malmö

Uitzicht

Vrijstad Christiana

Zweden 2012: Op naar Malmö en Kopenhagen

Koffie zetten, de gister gekochte ingrediënten voor het ontbijt op tafel, langzaam wakker worden en het lichaam weer een beetje op orde krijgen – het stapelbed van het huisje was knoerhard, al helemaal als je thuis een waterbed gewend bent. Maar de omgeving maakt veel goed, het is hier doodstil en het zonnetje komt er een beetje door.

Tijd om te gaan bellen met Jönköping, het veldje in de buurt waar we willen tanken. Ik had ze zondag ook al gebeld, en toen werd mij verteld dat wij vandaag, dinsdag, welkom zijn. Voor de zekerheid bel ik nog maar even maar geen gehoor. Dus maar veldjes gaan bellen die niet al te ver liggen in de hoop dat we daar kunnen tanken. Het lukt uitendelijk contact te krijgen met het veldje Smålandstenar, een klein uur vliegen verderop; dat lukt nog makkelijk met onze hoeveelheid brandstof.
Het blijft raar dat in deze vakantieperiode zoveel veldjes gesloten zijn; gesloten als in: je mag er wel landen maar er zijn geen diensten zoals tanken beschikbaar omdat er geen personeel is. Heel juli en augustus ligt de vliegwereld op zijn gat in Zweden.

Afwassen, huisje schoonmaken, vliegtuig inpakken en wegwezen.
Na een uurtje hobbelen in de lucht komen we bij het veldje Smålandstenar en er komt inderdaad een mannetje naar de pomp lopen. Hij is speciaal voor ons opgetrommeld om ons te helpen – geweldig. Het veldje is in handen van een privé-persoon, zoals heel veel kleine veldjes in Zweden; dit veldje is niet al te geweldig onderhouden, met name het weggetje naar de benzinepomp is erg slecht, bulten en gaten, ik moet regelmatig aan de propeller denken – als die maar vrij van de grond blijft!

Na het tanken bel ik het vliegveld van Malmö – onze volgende doel. We zijn van harte welkom tot zes uur ‘s avonds, daarna gaat het veld dicht. Ik vind het weer ongelofelijk, één van de grotere velden van Zweden zo vroeg al dicht.
Als we op de buienradar kijken zien we een buienlijntje boven Malmö langs trekken, gaan we daar last van krijgen? Ik bel de Meteo van Zweden, zij weten me te vertellen dat het niks voorstelt en dat ik er eenvoudig doorheen kan vliegen.

Dus stijgen we op voor een uur vliegen naar Malmö. De meteo zat er wel naast blijkt onderweg, er komt een gigantische bui vanuit Denemarken het vasteland van Zweden op drijven; gelukkig kunnen we er nog op tijd voorbij komen, maar het ziet er vreselijk dreigend uit. Even later vlak voor Malmö nog een buitje dat we ook nog net kunnen missen.
De landing gaat voorspoedig en we moeten taxiën via Bravo, Yankee en Delta naar onze pakeerplek 15 Charlie. Daar worden we met een autootje opgehaald en naar de aankomsthal gebracht.
Dan kom ik erachter dat ik vergeten ben de stuurpen te plaatsen (tegen het klapperen van de roeren in de wind) en moet dus nog een keer terug. Ik moet mijn zakken leeghalen en door een detectiepoortje heen, daarna word ik weer met een busje naar de kist gebracht. Snel de stuurpen erin, en weer naar de aankomsthal.

We bijven niet in Malmö, we gaan naar Kopenhagen. Eerst met de bus van het vliegveld naar het Centraal Station van Malmö, vervolgens met de trein naar Kopenhagen. Ter plekke zoekt Vincent een hotel, het blijkt pal aan het station te liggen; lekker makkelijk.

De eerste indruk van Kopenhhagen is verschrikkelijk, een enorme bouwput. Gelukkig komen we ‘s avonds op wat leukere plekken uit, maar ik geloof dat dit jaar niet een van de beste is van Kopenhagen, wat een werkzaamheden overal.

De route van het eiland naar de tankstop:



Klik voor een grotere kaart

Route van de tankstop naar Malmö:



Klik voor een grotere kaart

Aankomst op Malmö

Van Malmö naar Kopenhagen met de trein

Stukje bouwput van Kopenhagen

Kopenhagen

Zweden 2012: Slapen op het vliegveld

Ik had het al eerder op de kaart zien liggen: een klein vliegveldje op het eiland Visingsö in het op één na grootste meer van Zweden, Vättern, hetzelfde meer waar Marchel en Henk aan wonen. Ik had er met de instructeur ook al over gesproken, en hij zei dat we daar gewoon naar toe kunnen vliegen; wel eerst even over het veld heen vliegen om de golfers van het veld te jagen, daarna pas echt gaan landen.

Gister heb ik met de eigenaar van het veld gebeld en ook hij zei dat we van harte welkom waren. Ik vroeg of we ergens konden slapen op het eiland en wat blijkt: op het veld staat een huisje dat we mogen gebruiken voor ongeveer 70 euro per nacht. Alles is er: bed, douche, enzovoorts; klinkt goed, dat gaan we doen. Ook kunnen we er fietsen huren.

Maar eerst naar Eskilstuna, gister hadden we al treinkaartjes gekocht, en om 10:48 precies vertrok de trein met onder andere ons erin. Een uurtje later stonden we op het station van Eskilstuna, daarna nog een ritje met de taxi naar het vliegveld. ‘s Ochtends had ik al gebeld met de eigenaar van het vliegveld, het is groot en er staan flinke hekken omheen; hoe komen we binnen? Hij geeft ons de pincode van het hek en inderdaad, nadat de taxi ons afgeleverd heeft kunnen we zo door het hek heen het veld opwandelen.

We maken de kist los, zetten hem op het asfalt, en leggen al onze tassen weer op de achterbank. Dan blijkt iemand op de vliegclub aan te komen, we mogen naar binnen en krijgen een kopje koffie met een koekje aangeboden.
Rond kwart over een starten we dan de motor en gaan we onderweg. Het is voor de verandering een keer prachtig weer, maar dat heeft als nadeel dat het erg turbulent is in de lucht; we worden continu door elkaar geschud. En zoals het hoort tijdens deze vakantie houden we het niet droog, buien onderweg en een bui later op het eiland.

Na anderhalf uur schudden vliegen we boven het noordelijkste puntje van het eiland, daar liggen de twee grasbanen. Er is zoals gebruikelijk niemand, dus kies ik zelf een baan uit om op te landen; het wordt baan 33 – nog wel steeds met een flinke zijwind. Het zal niet mijn mooiste landing zijn, maar we staan uiteindelijk op de baan en liggen in ieder geval niet in het water.

Het huisje staat dus echt gewoon op het vliegveld, het vliegtuig zetten we pal voor de deur. Nog bij het uitpakken begint het weer te regenen – geen grote bui gelukkig, maar het is toch een trend tijdens deze vakantie.
Als de bui over getrokken is zoeken we een fiets uit. Dat valt niet mee, er staan er genoeg, maar ze zijn bijna allemaal kapot. We vinden er twee en fietsen vervolgens flink tegen de wind in naar het middengedeelte van het eiland. Het eiland is 14 kilometer lang en 3 kilometer breed, we moeten 8 kilometer fietsen tot we bij het middengedeelte en de haven zijn; vanaf de haven is er elk half uur een pontje naar het vasteland.
Een biertje drinken gaat nog net, maar uit eten – dat wordt niks. Bars en restaurants gaan om 5 uur of om 6 uur dicht; dan is het voor ons nog lang geen tijd om te eten. Onderweg zagen we een soort buurtsuper staan, dus daar maar even langs en wat eten meenemen voor in de magnetron die in ons huisje staat. Ook maar een paar blikjes bier meegenomen, het wordt stil vanavond want er is verder niemand op de kop van het eiland bij het vliegveld.

We vinden het een geweldige belevenis – eten, drinken en slapen op het vliegveld met je vliegtuig voor de deur.

De route van vandaag:



Klik voor een grotere kaart

Ons huisje

De onvermijdelijke vakantiebui

De veerboot

Ruine op het eiland

Rollen hooi naast de landingbaan

Leuke plek voor een cache?

Hier aan het eind van de baan kun je je kist parkeren en betalen; hoef je niet helemaal naar de andere kant van het veld te rijden.

De landingsbaan ligt tegen de golfbaan, je ziet de vlaggetjes

En toen werd het stil en donker

Zweden 2012: weekeinde Stockholm

Zaterdag en zondag even geen vliegen maar genieten van de stad Stockholm. Beide dagen lekker uitslapen en door de stad wandelen; droog houden we het niet, op beide dagen komt er zo nu en dan nattigheid uit de hemel.

Zaterdagavond nemen we Henk en Marchel mee uit eten als dank voor hun gastvrijheid in Olshammar, zij vertrekken zondag per lijnvlucht naar Nederland.

Zondag begint toch stiekem de voorbereiding weer voor morgen – de begin van de tocht terug naar huis. Ik heb een leuk veldje op een eilandje op het oog, en we zijn welkom. De dag daarna een veldje verder om te tanken.
De vlieginstructeur heeft geen les op maandag, dus we moeten zelf morgen transport regelen naar Eskilstuna; we wandelen naar het centraal station van Stockholm en kopen twee kaartjes enkele reis Eskilstuna. Dat werkt anders dan in Nederland, je koopt een kaartje voor een bepaalde vertrektijd, wil je flexibel zijn in je vertrektijd, dan moet je een duurder kaartje kopen.
Blijft nog één onzekerheid over (naast het weer): hoe komen we het veld op – het is officieel gesloten. Zorg voor morgen.

‘s Avonds eten we op een aangemeerde boot, buiten op het dek. Gelukkig is het overdekt want tijdens het eten komt er een flinke stortbui over. Als we het eten op hebben is de bui ook weer voorbij.
Maar voordat we zijn gaan eten moesten we eerst nog langs het hotel waar Marchel en Henk geslapen hebben – Marchel had een broek laten liggen, die mogen wij mee terug nemen naar Nederland.

Nu nog wat foto’s van Stockholm.

In het echt stond hij rechtop.

Een of ander beeld

Straattheater

Rustig pleintje

Mijn volgende boot

Veel water in Stockholm

Veel water in Stockholm

Overal kun je lekkere taartjes krijgen

Daar op het terras hebben we een taartje gehad

De wacht

Mooi uitzicht

Uitzicht vanaf de Katarinahissen

De boot Patricia waarop we zondagavond gegeten hebben

De bui tijdens het eten

Vincent en zijn evenbeeld

Vincent en zijn evenbeeld

Zweden 2012: Deels vliegend naar Stockholm

We moeten vroeg uit de veren want Henk en Marchel vertrekken vanochtend per bus naar Stockholm; daarvoor moeten ze ons eerst nog afzetten op het vliegveld van Laxå. Vincent en ik zijn van plan vliegend naar Stockholm te gaan, en wel naar een klein veldje pal ten westen van de grote stad. Het veldje heet Skå Edeby, maar voor we daar naar toe gaan wil ik eerst nog een tankstop maken op een veldje onderweg, namelijk Eskilstuna.

Het vliegveld van Laxå blijkt inderdaad in gebruik door een autorijschool, er wordt sliptraining gegeven met een Volvo die naast de gewone 4 wielen nog 4 kleinere wieltjes erbij gekregen heeft. Vanuit de auto kan de instructeur die kleine wieltjes bedienen waardoor de hoofdwielen iets minder op de weg drukken en daarbij het gevoel van glijden geven. We zien op een gegeven moment de auto van de baan raken waarna hij door een andere auto eruit getrokken moet worden – met die zijwieltjes zit de boel helemaal klem in de berm.

We vragen de rijschoolhouder of we tussendoor mogen vertrekken. Hij vertelt dat in principe om twaalf uur de lessen afgelopen zijn, maar wij willen wel wat eerder weg. Dat mag rond kwart voor tien, dan is er een leerlingwissel.

We trekken de kist uit het gras en bereiden ons voor op de vlucht; om kwart voor tien is het vol gas en de lucht in.
Binnen een uur staan we weer aan de grond van het veld Eskilstuna, ook hier is het doodstil op het grote veld; ik had van tevoren de eigenaar gebeld en hij zou naar het veld komen om te helpen bij het tanken. Hij was er inderdaad en bij het afrekenen ziet hij dat het vrijdag de dertiende is. Dat wij durven te vliegen.
Vlak voor vertrek willen we nog even naar het weer kijken maar we krijgen beide geen 3G connectie. Nou ja, we gaan, het weer zag er goed uit, en hier schijnt de zon.

Maar als we in de buurt van Stockholm komen zien we een enorme donkere lucht vlak voor de stad hangen, en wel boven het veld waar wij naar toe willen. Er zit ook onweer in, we zien regelmatig bliksemflitsen. De bui is redelijk geïsoleerd, ik besluit om wat te gaan cirkelen in de verwachting dat hij wel weg zou gaan trekken.
Dat gebeurt dus niet, de bui blijft hangen waar hij hangt en de bliksemflitsen blijven komen. Na een kwartier cirkelen dan toch maar omgekeerd en terug naar Eskilstuna; ik zit redelijk te balen, maar het is niet anders. Light het dan toch aan vrijdag de dertiende?
We hebben een spoorbaan gezien richting het stadje Eskilstuna, we besluiten om dan maar met de trein naar Stockholm te gaan.

Eenmaal terug op het veld zien we dat er een ander vliegtuig staat en de deur van de vliegclub open is. Er zit een instructeur die een leerling solo in de lucht heeft. We vertellen ons verhaal en hij zegt dat hij in Stockholm woont en dat wij wel met hem mee mogen rijden. Geweldig!
Ik bel de eigenaar van het veld nog een keer om te melden dat we terug zijn en dat we het vliegtuig een aantal dagen laten staan. Dat is prima en gratis als we het vliegtuig voor de vliegclub in het gras zetten.

We wachten een paar uur tot de leerling terug is en om kwart over twee stappen we bij de instructeur in de auto richting Stockholm, een rit van iets meer dan honderd kilometer. Daar blijkt de bui nog steeds te hangen, de weg staat er ongeveer blank en iedereen rijdt er zeer voorzichtig. In Stockholm zelf is het droog en de instructeur zet ons netjes voor het hotel af. We mogen hem zondagavond bellen – mocht hij maandag een leerling hebben dan mogen we mee terug rijden.
Ik vond het erg leuk om tijdens de autorit met de instructeur te praten, ik had nog genoeg vragen over het vliegen in Zweden en hij vond het leuk om mij er vanalles over te vertellen. Hier in Zweden is het vliegen toch duidelijk veel vrijer dan in Nederland; hier heb je voor binnenlandse vluchten nooit een vliegplan nodig, ook niet op grote velden; als een veld gesloten is dan mag je er toch gewoon landen, onbegrijpelijk voor ons Nederlanders.

Vincent heeft weer een prima hotel gevonden, hier kunnen we ons de komende drie nachten wel vermaken. Als welkom krijgen we een glas champagne; daarna nog wat wandelen door de stad en wat eten. We krijgen een paar rustige dagen waarin we Stockholm kunnen gaan verkennen.

De gevlogen route van Laxå naar Eskilstuna:



Klik voor een grotere kaart

Slipcursus op de baan

Auto met zijwieltjes

Tanken op Eskilstuna

De gevlogen route van Eskilstuna naar Eskilstuna:



Klik voor een grotere kaart

Parkeren op Eskilstuna

Eerste foto’s uit Stockholm

Genieten van het avondzonnetje

Stationshal van Stockholm

Zweden 2012: Rustdag in Olshammar

Marchel en Henk hebben een prachtig huisje in het dorpje Olshammar, het ligt aan het een na grootste meer van Zweden genaamd Vättern.
Als we uitgeslapen zijn, en lekker ontbeten hebben, gaan we met de auto naar het stadje Askersund dat aan de noordkant van het meer ligt. We gaan naar een openluchtmuseum waar we de geschiedenis van Askersund bewonderen, en waar we een typische Zweedse lunch nuttigen: een soort van lopend buffet met een keuze uit twee hoofdgerechten, ik neem een vissoep en Zweeds gehaktbrood. Je kunt er ook aardappelen bij doen en jam. Het andere hoofdgerecht zijn pannenkoeken met jam en slagroom.
Het smaakt allemaal prima.

Als we in het stadje een ijsje nemen barst er een enorme bui met wat onweer los. Er zitten zelfs hagelstenen in en ik maak me gelijk zorgen over het vliegtuig dat buiten op een grasveldje staat. Maar ik kan er nu weinig aan doen, ik zie hem morgen pas weer. Het zal wel goed komen.

‘s Avonds kookt Henk net als gisteravond weer een heerlijke maaltijd voor ons. Vervolgens  bijtijds naar bed want we vertrekken morgenochtend al vroeg weer naar het vliegveld. Henk en Marchel vertrekken ‘s ochtends half twaalf per bus naar Stockholm, en ze moeten voor die tijd ons naar het veld gebracht hebben. Vincent en ik hebben in de loop van de middag alle vluchtvoorbereidingen al gedaan, en de vliegvelden gebeld waar we naar toe willen om onze komst aan te kondigen. We zijn klaar voor morgen.

Het is wel even wennen – ik ben hier niet continu verbonden met internet. Snel even dit of dat bekijken zit er niet in, nu kom ik er weer achter hoe vaak ik iets op het grote internet doe.

Het huisje van Henk en Marchel

Haventje van Olshammar

Kerk van Olshammar

Openluchtmuseum in Askersund

Askersund

Marchel, Henk en Vincent in Askersund

Hagelbui komt eraan

Marchel en Vincent bestuderen een Zweeds muziekstuk

Zweden 2012: Op bezoek bij Marchel en Henk

Als ik wakker word is de eerste vraag die in me op komt: wat doet het weer? Snel de ipad erbij en kijken. En ja hoor er komt weer regen zo eind van de ochtend, begin van de middag. Maar het lijkt te overzien, misschien zijn we ervoor nog weg, anders moet het erna wel kunnen.

Dus vol goede moed op naar het vliegveld van Ängelholm. Gezien de buien die eraan komen gokken we op een vertrek van ergens in de middag. Ondertussen gaan we naar de kist om de boel in te laden en te tanken. Net als gister grote verwarring als wij het veld op willen, we staan weer een tijd bij een hek te wachten. Dit veld is duidelijk niet ingesteld op Genaral Aviation, zeg maar de kleine luchtvaart.
We hebben een route uitgestippeld via Skövde. Niet dat we daar iets kunnen, ik heb het veld gebeld en ze zijn gesloten. Desondanks zijn we van harte welkom om er te landen en weer op te stijgen. Tanken zit er niet in, maar dat geeft niet, we tanken genoeg op Ängelholm. De reden waarom we hier zijn is omdat we op tijd weg willen uit Ängelholm, maar niet eerder dan vijf uur welkom zijn op Laxå. Hier kunnen we rustig te tijd afwachten.

De meteo vertelt me dat het weer verderop prima is, het probleem is bij ons vertrek en de eerste 50 kilometer. We denken nog net voor de eerste bui weg te kunnen, maar dat lukt net niet. Als het later even droog wordt stappen we in en vertrekken tussen de buien door richting noordoosten. Overal hangen wolken en her en der zien we buien; we moeten al snel tussen twee gebieden door vliegen waar we niet mogen komen en daar hangt natuurlijk precies een bui. Op de rand van de bui langs, inclusief turbulentie, lukt het toch om ons bedachte pad te volgen en wordt het weer inderdaad steeds beter.

Onderweg genieten we van het Zweedse landschap, uitgebreide bossen en veel, heel veel meren in allerlei verschillende maten. Overal zie je huizen of plukjes huizen, bij elk meer vind je wel een dorpje.

Bij Skövde is het inderdaad doodstil op de radio, en op het veld. Ik meld elke aktie die ik doe op de radio, zodat als er iemand in de buurt is, diegene in ieder geval weet wat ik van plan ben.
Op het veld is het doodstil, het is best een groot veld, serieuze toren en benzinetankinstallaties, aankomst- en vertrekhal. Erg raar dat zo’n veld in de zomer gewoon twee maanden gesloten is.
Er is een administratief iemand op het veld, hij ziet ons en laat ons het gebouw binnen zodat we een kopje koffie kunnen krijgen.

Half vijf stappen we de kist weer in en iets na vijven komen we aan op Laxå. Ook hier is het doodstil, zowel op de radio als op het veld. Waar kan ik de kist voor twee nachten neerzetten? Geen idee, en de eigenaars van het vliegveld nemen de telefoon niet op. Dus maar een net gemaaid veldje voor de toren uitgekozen en daar de kist aan de grond vastgezet.
Even later komen Henk en Marchel aangereden – ze hebben het gelukkig kunnen vinden. Ze nemen ons mee naar hun huisje in Olshammar, zo’n 40 kilometer verderop – en daarmee is ons reisdoel bereikt!!

De gevlogen route van Ängelholm naar Skövde:



Klik voor een grotere kaart

Foto’s van Skövde:


De gevlogen route van Skövde naar Laxå:



Klik voor een grotere kaart

Foto’s van Laxå:



Zweden 2012: Nu al Zweden gehaald

Het gaat vandaag als de brandweer, in de loop van de middag staan we al in Zweden.
Als we ‘s ochtends het weer bekijken dan is er niks dat ons tegen houdt om vandaag het Scandinavische land te bereiken, en daar had ik eerlijk gezegd niet echt op gerekend.

De bedoeling is om op deze dag in twee etappes onze eerste veld in Zweden te bereiken, we gaan van Bremerhaven naar het Deense eiland Lolland waar het veld Maribo ligt; daarna door naar Ångelholm, niet al te ver bij Kopenhagen vandaan in Zuid-Zweden.
We zijn rond half elf op het veld van Bremerhaven, maken een babbeltje met de havenmeester, maken een vluchtplan dat in gaat om 12 uur, wandelen met de hele bepakking naar de kist, maken de kist los (die hadden we gister met touwen aan de grond vastgemaakt in verband de harde wind), pakken alles in, rijden naar de benzinepomp, tanken wat bij, zetten de kist nog even voor de toren, en wachten tot het 12 uur wordt. Dan kunnen we eindelijk instappen en vertrekken richting Denemarken.

Het weer gaat redelijk goed, donkere wolken met hier en daar wat neerslag worden afgewisseld met blauwe plekken in de lucht. We hebben net als gister flink de wind mee, en zijn daardoor in 1 uur en 20 minuten op onze stopplaats in Denemarken: vliegveld Lolland Falster bij Maribo (EKMB).
Hier willen we graag even wat lunchen voor we de trip voortzetten richting Zweden. Helaas, er is wel iets dat lijkt op een restaurantje maar het is in ieder geval niet open. We kunnen een kop koffie krijgen van de uiterst vriendelijke en behulpzame havenmeester, verder moeten we het doen met dropjes die Vincent toevallig nog in zijn tas heeft zitten.

We maken een vliegplan dat in gaat om kwart over twee, daarna instappen en wegwezen.
We vliegen een beetje om, om een van de grote vliegvelden van Kopenhagen (Roskilde) te vermijden en staan uiteindelijk tegen half vier ‘s middags al in Zweden op het veld van Ångelholm. We komen net als in Bremerhaven in een buitje aan; gelukkig is het maar van korte duur.
We kunnen de kist met behulp van een stuk gras en wat gewichten weer aan de grond nagelen, en proberen vervolgens bij de toren te komen om de landing af te rekenen. Dat valt niet mee, we worden continu verkeerd begrepen, en met al onze tassen van hot naar haar gestuurd. Maar uiteindelijk vinden we iemand die geld van ons wil hebben – helaas wel een beetje duur, 500 Zweedse Kronen, ofwel 58 euro. Dit in schril contrast met Breemerhaven: ongeveer 14 euro.

Per taxi laten we ons naar een hotel brengen, de chauffeur brengt ons naar het Best Western hotel – prima.
In de stad eten en drinken we wat en verbaas ik me over de zomerse kledij van de mensen alhier. Ik heb het niet snel koud in de zomer, maar ik was blij dat ik hier een vest aangetrokken had, zo warm is het hier nou ook weer niet.
Het is verder een leuk vriendelijk stadje dat veel leuker aan doet dan Bremerhaven, er zit meer sfeer in.

De verwachting voor morgen ziet er ook niet slecht uit, later op de dag moet het weer goed zijn, en we mogen toch pas na 5 uur morgenmiddag op Laxå landen – het veld blijkt overdag in gebruik door autorijscholen als ik het goed begrepen heb…

De gevlogen route van Bremerhaven naar Lolland:



Klik voor een grotere kaart

Ik weet het – de foto’s zijn niet echt geweldig. Eerlijk gezegd ben ik deze dagen veel, veel meer bezig met vliegen en alles wat ermee te maken heeft, dan dat ik met fotografie bezig ben.
Ik ben een man – 1 ding tegelijk.

Foto’s van vliegveld Maribo op Lolland:

De route van Lolland naar Ångelholm:



Klik voor een grotere kaart

Foto’s van Ångelholm:




Zweden 2012: Regenstress

Ik wil zo graag weg maar het weer is er niet naar. In Nederland valt het nog wel mee, maar in het noorden hangt een zogenaamde occlusie en die trekt richting Bremerhaven. Er zit bovendien veel wind in die ongunstig was voor Bremerhaven, dus ik had al een alternatief veld gevonden: Itzehoe. Maar ook die heeft, net als Bremerhaven, last van de occlusie die oostwaards trekt, er zit veel regen en veel wind in.

De hele dag zit ik achter mijn pc te kijken naar het weer, ik heb drie verschillende weerkamers op het scherm en allemaal denken ze dat het anders afloopt. In de loop van de middag lokt Vincent me achter mijn pc vandaan om een gebakje te gaan eten – het is tenslotte vakantie.

Aan het eind van de middag lijkt er dan toch verbetering te komen; niet voor Itzehoe maar voor Bremerhaven. We vertrekken tegen vieren met de auto richting Hilversum, maar ik ben er nog steeds niet van overtuigd of het gaat lukken.
De condities in Duitsland worden beter en beter, wel moeten we door een soort trechter richting Bremerhaven, met het gevaar dat de trechter dicht trekt; maar de weerberichten zijn het aardig eens, het moet in de loop van de avond beter worden.

Om kwart over vijf dienen we een vliegplan in, dat betekent dat we kwart over zes weg mogen. De vlucht lijkt iets van anderhalf uur te gaan duren, door een flinke wind mee zijn we daardoor in ieder geval voor sluitingstijd van het veld binnen (acht uur ‘s avonds gaat het dicht).

Dus de kist inladen met alles wat er wel niet mee moet. Twee tassen met kleren, tassen met (vlieg)boeken, fototoestel en spullen om de kist mee aan de grond te verankeren. Tanken, en dan is het al zes uur. Tijd om in te stappen en weg te wezen!

Het weer is inderdaad flink verbeterd, met slechts een paar druppels zijn we binnen anderhalf uur in Bremerhaven. We worden geholpen met het vastmaken van de kist aan de grond, en worden vervolgens per taxi naar een hotel gebracht. We krijgen een zeer luxe kamer voor een schappelijk prijs; daarna kunnen we snel de stad in om wat te gaan eten – het is al half negen en wie weet hoe laat hier de restaurants op een saaie maandagavond dicht gaan.
Het wordt een pizza voor mij een een schnitzel voor Vincent; daarna terug naar het hotel om dit verhaal te kunnen maken.

De gevlogen route vandaag:



Klik voor een grotere kaart

Zweden 2012: Nog geen vertrek

Het zat er al dagen aan te komen volgens de weersverwachting – Vincent en ik kunnen onze vakantie niet beginnen op de dag die we hadden gewild.

De bedoeling is dat Vincent en ik zelf-vliegend naar Zweden gaan, twee vrienden van ons hebben in het plaatsje Olshammar een huisje en daar willen we even langs gaan. In de buurt van het dorpje ligt een vliegveld genaamd Laxå en daar willen we naar toe, vertrek had dus eigenlijk vandaag moeten zijn.

Dit is de geplande route:

De totale vliegtijd bedraagt ongeveer 6 uur (enkele reis), afstand is ongeveer 1040 kilometer en dat willen we in twee of drie dagen overbruggen.

Hoe het allemaal precies gaat verlopen hangt sterk van het weer af, we gaan het hopelijk vanaf morgen beleven!